Nieuw of geen nieuws

Druk is het word en vandaar dat er de afgelopen tijd geen blog meer is verschenen. Zo heb je maanden geen werk en dan zit je er tot de nek toe in. Nu zal de vraag zijn, zit California weer in de lift. Silicon Valley in iedergeval wel en met een aannemer uit die buurt timmer ik aardig aan de weg.

Ondanks dat wilde ik niet “op een paard wedden” dus werd mijn contact groep groter en groter. Met het gevolg meer werk. Naast dit alles werd ik twee weken geleden door een recruiter van een high tech company benaderd met de vraag of ik interesse had in een calculatie positie. Uit mijn eerdere ervaringen (de laatste in april) bleek dat ik altijd net niet goed genoeg was en heel graag wilde.

Na een telefonisch gesprek werd er een afspraak gemaakt en spraak ik afgelopen woensdag met drie personen. Dit keer besloot ik dan ook om anders het gesprek in te gaan, “ik heb werk dus maak je niet druk” motto. Het worp meteen zijn vruchten af want de Director of Operations was zeer enthouisiast en Engineer gaf mij de duimen omhoog.

Het verlossende telefoontje kwam dan ook gisterenmiddag, “we willen met je verder”. Allerdrie personen waren uiterst positief over jouw, Tjakkaaa!!! . Het enige wat ze nog doen is wat referenties afbellen om nog even een laatste check te doen. De bedoeling is dat ik de niet alleen binnenkom voor het calculeren maar ook om te helpen met nieuwe produkten. Het gaat overigens om een half jaar contract met de bedoeling om langer te blijven.

Een kleine update vanuit Silicon valley

Mensen zullen wel denken, waar hangt die jongen uit. Ik kan daar heel kort in zijn werk. Sinds dat ik uit het ziekenhuis bent ontslagen zijn het gevulde dagen. Hoofdzakelijk is dit in Silicon Valley en een dag bij ons in de buurt wat wij hier de East Bay noemen.

Het reizen was goed te doen zolang je dat maar buiten de spits doet en dan thuisgekomen was ik na het lopen van de hond bekaf. Dus wat doei je dan, je gooit een balletje op bij deze en gene. Via de Nederlandse gemeenschap kwam ik bij een Amerikaanse vrouw terecht dienormaal het huis vol heeft met studenten van Universiteit Twente en Saxion Hogeschool Enschede.

Na de introductie ben ik er afgelopen week blijven slapen en wordt het vandaag de tweede keer. Dit houd in dat ik twee keer per week niet ’s avonds thuis kom om mijzelf meer rust te geven en wat meer tijd aan mijn offertes, boekhouding en vergunningen kan besteden.

Het gaat dus goed hier maar met de nodige rust, in de komende weken hoop ik uit eindelijk mijn uitgave en inkomsten allemaal 100% goed in het boekhoud programma te hebben te zitten en tot die tijd zie ik het als positief.

Een kleine update van deze kant

Ik ben afgelopen zaterdag uit het ziekenhuis ontslagen en heb antibiotica meegekregen wat iets zwaarder is dan de vorige. Men heeft de echte oorzaak niet kunt vinden, zelfs niet met een MRI scan. Volgens mijn specialist kan het dan ook maar 1 ding zijn, een bacterie die ik via de huid heb opgelopen. En dat terwijl ik altijd lange broeken aantrek tijdens mijn werk.

En ja om dan volledig 100% aan de slag te gaan dat valt dan wel even vies tegen. De zeuren de pijn is er nog plus als ik door mijn rechter knie moet dan is het geen pretje. Al met al voel ik mijn een gelukkig vent die weer kan lopen en niet moet klagen.

Het werk heb ik voorlopig niet te klagen, al moet ik af en toe water bij de wijn doen. En tja als zelfstandiger ondernemer bestaat er ook zoiets als boekhouding. Ik heb inderdaad altijd netjes mijn rekeningen uitgeprint en alle betalingen bewaard. Maar wat een kriem als je dit allemaal nog eens in een boekhoud programma moet stoppen waar je geen donder van snapt.

Terug bij af

Het laatste jaar was een vreemd jaar. Werkeloos, een paar calculatie opdrachten uit Nederland, weer werken voor een werkgever en een opstarten van mijn eigen toko. Mijn werkgever (ja ik sta nog steeds op zijn lijst) is in mijn ogen “de onbeschofte zakenman” die over lijken gaat en volgens mij is dat ook de grootste reden dat meneer niet genoeg werk meer heeft.

Op dit moment ben ik mijn eigen toko aan het opbouwen met 0% financiering van wie dan ook. Ik doe het stap voor stap en krijg mijn opdrachten door mond op mond reclame en een goede aannemer waar ik goed mee overweg kan. Als enig werkend persoon in het bedrijf is het buffelen maar het geeft een flinke voldoening. De volgende stap is dan ook mijzelf tegen bedrijfsongevallen te verzekeren wat hier in The States overigens niet verplicht is.

De quote van de verzekering is nog niet binnen of ik word zondag morgen wakker van een stijve rechter knie. Als een nuchtere Nederlander zeg je dan; “Ach dat gaat wel over”. Maar niets is minder waar, zondag middag verging ik van de pijn en de volgende morgen vroeg was het gewoon onverantwoordelijk om naar mijn werk te rijden.

(bewuste project waar ik downlighters aan het installeren was)

Via een bezoek bij mijn huisarts ben ik dezelfde dag nog bij de specialist terecht gekomen. Het schijnt dat ik met het kruipen over een vliering (zonder knie beschermers) een bacterie via mijn huid binnen te hebben gekregen. Antibiotica en plat met de benen omhoog is het resultaat. Ik zal uiterlijk morgen moeten beslissen of ik volgende week iemand inhuur. Ben er niet blij mee want het kan mijn langzaam opbouwende cashflow direct in gevaar kan brengen.

Zo zie je maar weer, het land van de onbegrensde mogelijkheden.
Wordt vervolgd

Het mooie van internet

Afgelopen zondag was hete cht zo'n dagje om er even bij stil te staan dat wij in de afgelopen 30 jaar wel sprongen vooruit hebben gemaakt. Op de TV waren er een paar zenders Nederland 1, 2, ARD, ZDF en de WDR. De drie kaboutertjes en die sendung mit der Maus van de Duitse TV staat mij nog steeds in mijn geheugen gebrandt. Net zoals de Duits sprekende Mister T van de A team en de Knight Rider.
Lekker klojen op je vaders in elkaar gezette pc de programma taal Basic en 'savonds relax achter Pac-Man op de Atari.

En dan nu ik zit ruim 8800km verder op en ik kijk de voetbal kraker Ajax tegen onze FC Twente. Dankzij de techniek kijk via, via naar de wedstrijd met één minuut vertraging wat voor mij wel acceptabel is. Direct kijken lukt mij nog steeds niet aangezien men soms meent dat er geen eerlijke mensen zijn die voor de rechten willen betalen. Maar dankzij die stand vaste houding van Eredivisie Live heeft deze jongen wegen gevonden die GRATIS zijn. Ik was dan ook met stomheid geslagen toen de online streaming van EL voor velen mensen plat lag en de wedstrijd niet konden zien. Daar zit je dan riant om 5.30uur 's morgens achter de laptop zonder enig onderbreking.

Ik moet zeggen dat beide ploegen twee weekeinde lang geweldig voetballen hebben laten zien en we zullen maar zeggen dat de buit netjes is verdeeld.

Weer thuis in El Sobrante

Na twee heerlijke dagen op Caye Caulker is het weer tijd om naar huis te gaan. Na een goed ontbijt bij Amore Y Café was het tijd om het gewicht in de koffers te verdelen. Mijn moeder had namelijk de geparkeerde duiktas teruggeven en die was dus echt te zwaar. Lulu onze taxi chauffeur op Caye Caulker was mooi optijd om ons naar de airstrip van Tropic Air te brengen. De vlucht naar het Internationale Airport duurder niet langer dan zo'n 10 minuten en nu was het even wachten totdat de desk van Continental open ging. Dus dan toch maar even na de “waving galary” voor een colaatje en kijken welke vluchten er allemaal binnenkomen.

Een half uurtje later kregen wij bij de desk van Continental te zien hoe gesmeerd de mensen hier de massa inchecken. Als ik dit vergelijk met de incheck balie op SFO dan kan ik zeggen dat de mensen op BZE een dikke 10 krijgen.

In de vertrekhal kwamen wij Jet (Eden Holland) tegen, de man van nog geen 1.50meter heeft een bar bij de Gate met overheerlijke Rum Punch en Bloody Mary's. Wij hadden dan ook niet veel moeite om wat moed in te drinken voordat wij het vliegtuig ingingen.

In Houston gaat alles zoals gewoonlijk, je hebt altijd het gevoel dat de wachtrij bij de immigratie tot stilstand komt als jij net aansluit. De overstap ging soepeltjes echter toen ons vliegtuig met bestemming San Francisco in de rij op de rollerbaan stond te wachten meldde de captain dat één van de bemanningsleden slecht te pas is en wij weer richting de gate gingen. Echter dit was snel en soepeltje afgehandeld en wij kwamen maar een half uur later aan dan geplande.

Erika was zo vriendelijk om ons op te halen echter tijdens onze autorit naar huis kwamen wij er achter dat haar benzinetank van de auto bijna leeg was. De enige benzinestation die ik in San Francisco wist te liggen was net voor de Bay Bridge en dus hups eraf. Tijdens het vul proces bleek de knijphendel steken en benzine vloeide over Erika's schoenen en onder de auto. Ons beklag bij de kassier van het benzinestation kregen wij nul op ons rekest dus Lenore bedenkt zich geen moment. Via 911 werd de brandweer opgetrommeld. In eerste instantie dachten wij alleen de wagen van de commandant maar al snel bleek dat er een bluswagen en een 20 meter ladderwagen met loeiende sirene's onze kant opkomen.

Erika's auto van de plek afgerold en vervolgens kattebakzand gestrooid. De commandant verzekerde ons dat deze pomp unit op slot ging en nu is het dus alleen zelf een claim indienen.

Al met al een boeiende terugreis wannaar wij allen heerlijk konden gaan slapen.

Caye Caulker

We zijn alweer bijna 24 uur op Caye caulker en hebben ons net even van hotel naar hotel verplaatst. Ons favoriete “Ocean Pearl Royal Hotel” van Gertrude en Frenchie is door de Universiteit uit Belmopan volledig geboekt. Voor ons betekende dat wij na het ontbijt de koffers konden pakken en een straat verderop in onze nieuwe kamer konden zetten. Dit is een bewuste keuze voor ons aaangezien wij voor U$ 25.- een kamer boeken en dus geen extreme bedragen betalen.

Vanmorgen hadden wij overigens een goed ontbijt bij "Caribbean Colors Café". Een leuke combinatie van art store en lunch room. Enige nadeel was de koffie, Lenore en ik zijn gewoon twee koffie leuten die van een strakke bak houden maar dan wel met goede koffie. De strakke bak was er, echter koffie moeten ze echt wat aan doen.

Vanmiddag hadden wij gehoopt om een trip naar de manatees te maken echter dan moet hij wel genoeg mensen hebben om de trip betaalbaar te houden. De 81 jarige Chocolate is de grondlegger van Swallow Caye Preserve en zorgt er voor dat de manatees normaal van hun leven kunnen genieten. Voorheen was dat total anders doordat er mensen zijn die geen respect hebben voor de natuur.

Wij genieten dan nog een dagje met volle teugen van dit prachtige land want morgen vliegen wij helaas terug.

Succotz en niet verder

Na de avontuurlijk tocht van gisteren doen wij het vandaag toch een stukje rustiger. De morgen staat in het teken van de bedrading van de LED verlichting netjes wegwerken en vervolgens ontbijten. Ons volgende plan is om even de auto te pakken om het pontje richting Xunantunich te nemen. Echter de bussen van de cruiseschepen staan nog voor ons huis geparkeerd wat betekend drukte bij de Maya Ruine. Net voor de middag maken wij de gok en bingo, de laatste mensen komen net terug van de Ruine en wij rijden na 5 minuten wachten zo het pontje op.

Xunantunich heb ik reeds vaak bezocht echter ik blijf het een wonderbaarlijke plaats vinden. Elke keer zie ik wel wat nieuws plus wij mochten weer genieten van de Howler monkeys. Het begon inmiddels langzaam te regen en net voordat het met bakken naar beneden komt kunnen wij nog net de auto in stappen.

Thuisgekomen dacht ik; even de handen uit de mouwen steken. Het miezerde nog iets en met vochtige kleren aan kan ik ook nog wel even de auto’s wassen. Ook dit keer was ik weer mooi optijd klaar voordat de volgende stortbui naar beneden kwam. Na een flinke siesta ging de schoonmaak woede verder en heb ik ook nog maar even de ramen gewassen. Lenore en ik vonden dat wij wel een etentje hadden verdiend en dus hups richting Benny's Kitchen wat volgens mij ook het enige restaurant in Succotz is.

Morgen is het tijd om even in Belize City te shoppen en dan hups richting Caye Caulker te gaan. Wij zullen hier nog twee dagen genieten van het oh zo prachtige land Belize.

Caracol en meer

Sta je op het punt om op de maandag richting Caracol te rijden blijkt dat die lieve schat van mijn gigantische krampen in haar buik had. Dus dan maar plan B, het installeren van LED verlichting onder de keuken kastjes monteren en aansluiten op een driver waar je mee kunt dimmen. En niet te vergeten de dimmer want anders wordt het nog niets. Het resultaat is fraai al moet ik nog wel even morgen de bedrading vast maken. In de namiddag snel nog even richting Clarissa Falls gereden om bij het restaurantje een lekkere verse ananas drankje te veroberen.

Vandaag dan toch richting Caracol diep in Mountain Pigne Ridge. De ranger vertelde ons dat het brandgevaar van de afgelopen dagen onder controle waren en dat wij ons geen zorgen hoefde te maken. Het duurde niet lang voordat wij bij de militaire post in St. Augustine stonden om ons in te schrijven voor de escort van zo’n 27 mijl. Sorrie vandaag geen escort kregen wij te horen en dus besloten wij om samen met een stel uit Seattle achter elkaar aan te rijden.

Door onze redelijk snelheid stonden beide auto’s om 8.45uur al bij het visitors centre van Caracol. En nog geen 15 minuten later stonden Lenore en ik op de 70meter hoge tempel, niet te genieten van de serene stilte maar van de Howler Monkeys. Wat kunnen de mannetjes toch te keer gaan als het gaat om hun eigen hagje.

Na een tijdje rond te hebben gelopen zijn we teruggereden en zijn na het uitschrijven bij de militaire post richting de Rio Frio Cave gereden. Het is een fraaie stukje natuur midden in de bush, wij waren echter de zaklantaarn vergeten en moisten halvewege stoppen.

Dan maar op de terugweg richting Big Rock, een mooie waterval tussen twee resorts in en ook dit midden in de bush. Op de terugweg zagen wij brandweerlieden de kurk droge jungle bestrijden maar van gevaar was geen sprake, ook niet toe wij een smalle weg na Blancaneaux door reden. Aangekomen bij de krappe parkeerplaats van Big Rock was het een flinke klim naar beneden maar de moeite waard. Na een frisse duik bij de waterval en het bij kletsen met een jong stel uit Australië was het tijd om weer de klim naar boven te nemen.

Aangekomen bij de auto was er toch meer rook dan eerder maar zagen niet het gevaar. Wij waren immers andere half uur eerder nog over deze weg gereden. We besluiten om door te rijden naar “The Five Sister Resort” echter halvewege komt ons de manager tegenmoet met de auto en verteldt dat jij eerder klanten had geëvacueerd.

We besluiten om direct om te draaien en achter hem aan te rijden naar de mainroad van Mountain Pigne Ridge. Echter naar paar honderd meter kregen we het benauwd. Devlammen stonden een paar meter hoog aan de weg en de rook was zo dicht dat ik door mijn zijraampje moest kijken waar de weg was. Gelukkig stonden de hulptroepen met brandslangen aan de andere kant van de weg klaar maar kan je vertellen dat wij het benauwd kregen. Wij melden meteen aan de brandweerlieden dat er nog drie mensen in één pickup truck van de watervallen moet komen en inderdaad drie minute later komen zij door de onbegaande weg rijden. Echt ongelovelijk hoe het vuur in anderehalf uur kompleet was overgesprongen voor de deur van Blancanaeux.
We zijn dan ook heel rustig richting huisgereden kan ik je vertellen.

Even terug

De weervoorspelling zijn heet, heter of anders gezegd verdomd warm. Onze missie Belize. Dit keer niet om mijn ouders te bezoeken maar op het huis van mijn moeder te passen. Echter de reis begint met de sleutel overdracht op Caye Caulker, een eiland waar veel backpackers neer strijken. In dit geval ook een meet & greet met een internet vriendin Inge uit Oslo, zij had samen met haar twee broers eerst op het huis gepast. Het was dan ook een erg vervelende gebeurtenis, NOT. Nee het was jammer dat de twee dagen zo snel voorbij vlogen.

Vrijdag was het voor ons ook hoog nodig de tijd om op te stappen. Met de watertaxi van 10.00uur richting Belize City waar we vervolgens met twee auto’s van mijn ouders landinwaarts rijden. Maar niet eerder tot dat we de pinautomaat van de bank hebben gevonden, laten ze nou net vorige maand de Belize bank hebben verplaatst.

Volgende stop restaurant Cheers (+/- 21 mijl Western Highway) waar wij één auto laten staan en vervolgens richting Hopkins rijden. Ingrid is vandaag jarig en dus het ideale moment op vannacht over te blijven. Tijdens de verjaardag (die bij vrienden van haar warden gehouden) zijn wij tweetjes er even tussen uit gepiept, je moet namelijk bij Chef’s Rob hebben gegeten. Sinds Rob en Corrie’s het restaurant hebben geopend loopt het storm en is door Tripadvisor.com uitgeroepen tot beste restaurant van Belize. En dat in een kleine afgelegen dorp als Hopkins Village.
Ik roep het al 10 jaar; “Hopkins is the place to be”. Het is dan ook geen wonder dat ik juist hier 6 jaar geleden op de Veranda van All Seasons Belize bent getrouwd. En als je dan in zo’n romantische omgeving bent dan moet je minimaal een keer in de zee springen, maar dan wel ‘s avonds.

Terwijl heel NL heerlijk van Koninginnedag zit te genieten ben ik hier bij All Seasons Belize nog even wat elektra klusjes aan het doen. Na een heerlijk ontbijt rijden we richting de Hummingbird Highway, we besluiten twee jongen lifters uit Silk Grass mee te nemen aangezien het wachten op de bus hier een tijd kan duren. De twee jongens, John en Charles hebben geluk want ze willen naar de Agriculture show in Belmopan en laten wij nou net daar langs rijden.

Tijdens het uitrijden van Belmopan zuchten we beide, de tweede auto staat bij Monkey Bay en dat ligt toch nog op zo’n 25 minuten van de tegengestelde richting die wij moeten rijden. Het gaat ons nog redelijk snel af en Lenore rijdt in de tweede auto achter mij aan. Ik neem nog even de toeristische route midden door downtown San Ignacio voordat we de laatste 6 mijl richting San Jose Succotz moeten over bruggen. We passeren het pontje voor Xunantunich aan de rechterkant van de weg en moeten nog even drie verkeersdrempels over en dan links. We worden verwelkomt door de vijf blaffende honden als wij de auto’s voor de poort parkeren.

Nu is het even aklimatiseren en het wennen van ons nieuwe verblijf. Wij kletsen nog even met Elza bij en krijgen nog even instructies hoe wij onze laptop aan de andere kunnen linken. Al snel houden wij het gewoon bij een connective met de world wide web en vraag mij direct af hoe mijn moeder hier kan wennen aan die oh zo trage verbinding. Haar antwoord zal wel zijn; “This is Belize”.

Het is zaterdagmiddag en Lenore en ik lopen naar de Chinese supermarket om even etenswaar voor het ontbijt te kopen. We zijn namelijk van plan om later nog even bij Benny’s Kitchen te eten echter het wachten is op de dierenarts. Sibson heeft zijn voet flink opengehaald maar van de dierenarts was tot acht uur niets te bekennen. Had ik eerder geweten dat de beste person op de bewuste Agriculture show had gestaan dan had ik direct niet op hem gerekend. Lenore wist in iedergeval met overgebleven groente van onze voorgangers een heerlijke salade voor elkaar te maken.
Inmiddels is het zondag en kan je vertellen dat de goede nachtrust ons heeft goed gedaan.

Vandaag staat op het programma “Green Hills Butterfly Farm”. De farm ligt vlak bij de ingang van Mountain Pine Ridge maar hier voor moet je wel even een 16 mijl hobbelige zand weg nemen. Wij hebben onder het genot van een mok koffie bij de vlinders gezeten. Geweldig al die prachtige fladderende insekten om je heen met een serene stilte.

Vervolgens toch even een stukje Mountain Pigne Ridge ingereden en wel naar Blancaneaux. Een stukje hollywood in de rimboe zal ik maar zeggen, de eigenaar is niet minder dan Francis Copola. De lunch was heerlijk maar beide van ons hadden niet verwacht dat onze ananas met rum drankje duurder uit zou vallen dan de lunch zelf. Al met al toch even de moeite waard al zullen mijn ouders mij total voor gek verklaren.

Wegens een slechte internet verbinding kan ik helaas geen foto's plaatsen

Nuchtere tukker

Mensen zullen wel gaan denken, schrijft die jongen nog weleens stukjes op zijn blog. Het antwoord moet zijn; Alleen als ik inspiratie hebt.

En misschien komt die inspiratie wel doordat de hele bubs in Enschede zit behalve deze jongen. Heb de afgelopen dagen regelmatig contact met mijn broer, mijn kids en ouders gehad. Mijn ouders zijn net afgelopen woensdag in NL aangekomen voor een drie weekse bezoek. Deze jongen gaat samen met zijn lieve schat overigens morgenavond richting Belize om op het huis in Succotz op te passen.

Maar voordat we de sleutel overnemen gaan we eerst even twee dagen op Caye Caulker genieten, en dit doen we samen met een internet vriendin uit Oslo. We nemen de huissleutels symbolisch over onder het genot van een rum cola of wordt het toch de Chardonnay die wij in onze koffer hebben zitten. Natuurlijk is een fris Belikin biertje ook niet verkeerd en dat laatste komt goed uit aangezien ik weer een nieuw onderwerp voor de bier blog moet hebben.

De laatste weken ben ik hier hoofdzakelijk bezig om mijn tokootje van de grond af te krijgen nu dat mijn huidige werkgever blijkbaar geen werk meer voor mij heeft. Ik heb andere halve dag een klusje gehad en hoop hiermee meer naamsbekendheid te krijgen.

Toch blijf ik hopen op een normale vaste aanstelling bij een gerenommeerd bedrijf waar ik mij 40 uur per week kan uitleven want dit is ook niets.

In iedergeval hoop ik dat er snel positief nieuws van de echter Tukkers komen. Bedoel zou toch mooi zijn dat Ajax en PSV aanstaande weekend verliezen en onze jongens van Willem II winnen. Het zou een bak zijn maar ben bang dat we moeten wachten tot de Grand Final in de Arena.

Zonnig weer

Na maanden regenval is het hier nu eindelijk eens mooi weer en dus gaan we er wat meer uit met de hond en spenderen meer tijd in de tuin. Klinkt erg vervelend maar dit is het Californië waar wij nu al weer een tijd op moesten wachten. Een mooi vooruitzicht voor de komenden bierfestivals en het brouwen van bier. Het grappige is dat het maken van bier een steeds leuker hobby wordt na mate ik mijzelf er verder in verdiep. Vandaar dat jullie niet kan zijn ontgaan dat ik samen met Nederlandse brouwer Jan Ronald Crans een bier blog bent begonnen. Ten minste als jullie ook de links rechts bekijken.

In iedergeval is het hier vrij javascript:void(0)rustig qua werk en wordt het tijd dat ik weer eens wat aan mijn honey do list gaat doen. In dit geval een poortje naast het huis vernieuwen, het valt namelijk van ellende uit elkaar.

Moeder natuur

Schreef ik exact een week geleden over de voorspelling en de extra voorzorgsmaatregelen wat mensen voor “de aardbeving” nemen. Echter in dit geval is Myamar de klos. Wij hebben hier de afgelopen weken meer last van regen gehad dan het schudden van de grond.

De San Pablo Dam Reservoir waar wij zo'n anderhalve kilometer vandaan wonen is voller dan vol. Het waterniveau had gisterenmorgen al de “spillway” (overstort kanaal) bereikt en we zijn dan ook blij dat men de seismografische dam renovatie afgelopen zomer reeds heeft afgerond.

Iets verderop zijn mensen minder gelukkig, door de verzadiging van de grond zijn complete huizen verzakt en onbewoonbaar verklaard en vallen bomen om op huizen, bovengrondse elektriciteit net etc.
Ook bekende kust wegen zoals Highway 1 is op diverse plaatsen afgesloten nadat delen van de weg in de Pacific Oceaan is gevallen.

In iedergeval hoeven de mensen in Californië zich niet druk te maken over voldoende drinkwater want ook in de Sierra (bergketen) is de sneeuw hoeveelheid reeds verdubbeld.

De weersvoorspelling is voor de komende week in iedergeval goed en nu maar hopen dat we de zonneschijn krijgen waar Californië bekend om staat.

Aardbeving westkust VS ?

Een kleine update van toch wel een vreemde avond. De buren maken het fijn en je ziet het verschil van verzekeringsmaatschappijen direct. Zo is er al een tree service bezig om een deel van de boom van een huis af te halen terwijl je bij de andere nog niets ziet gebeuren.

Dan een kleine update wat betreft aardbeving country. Jim Berkland een voormalig USGS geoloog heeft voorspeld dat wij in de komende dagen hier ook een flinke aardbeving aan de westkust kunnen verwachten. Hij refereerde dit aan de hand van wat de vissen en zoogdieren in het water doen inclusief de hele cyclus.

Sommige mensen nemen het serieus en hebben al extra eten in geslagen. Lenore en ik grappen er over dat wij genoeg vocht hebben waar wij in kunnen koken. Maar om even in de hype mee te gaan heb ik toch maar mijn twee 20 liter bier frementers vol met water gegooid. Zeg nooit, nooit.

Saturday Night

Het is al weer een weekje geleden toen de ellende in Japan begon. Ik heb zelf het gevoel dat de catastrofe nog steeds niet is te overzien en neem mijn petje af voor de Japanse gemeenschap. Ze hebben begrip en geduld en er zijn nog geen schermutselingen geweest. Ik denk als zoiets in Nederland of de Verenigde Staten zou gebeuren dat er mensen zijn die hier misbruik van maken.

Daarnaast neem ik mij ook het petje af voor de Fransen die het voor touw nemen van de ellende wat de heer Kaddafi aanricht. En velen weten dat ik het toch iets minder hoog heb met de Fransen.

De gebeurtenissen hier in de Bay Area gaan langzaam, er is bijna geen werk en het is frustrerend. Gelukkig was ik al maanden geleden gevraagd of ik met vriend Brian een bier tasting op wilde zetten. Nadeel was dat het op St. Patricks Day was maar aan de andere kant ook weer leuk. In iedergeval was het een geslaagde avond met een mix van mensen.

Vanavond hebben Lenore en ik het er even van genomen om naar de Pyramid Brewery te gaan. Ze had een kortingsboekje met twee eten voor de prijs van één dus dat kwam goed uit. Het bier is redelijk te drinken dus ach wat kan er mis gaan. Het regent hier immers al paar dagen inclusief een flinke hagel bui. Beter kunnen we de dag dan ook niet doorkomen.

Update 0.30uur plaatselijke tijd
Anderhalf uur geleden schrikte wij op bij een grote klap, wij dachten dus dat de boom naast ons was omgevallen door de zware regenval. Maar nee een Eucaliptus boom van ruim 30meter viel aan de overkant op twee huizen. Mensen zijn oke maar toch, de mensen die niet het huis in kunnen hadden net hun slaapkamer verbouwd.

Oja de andere buren hebben naast de garage de twee auto's beschadigd.

Het weekend

Het weekend is al weer snel voorbij gegaan, ik heb maar eens een 40mm elektra pvc buis naar mijn schuur gegraven omdat het hoog nodig tijd wordt dat deze installateur het thuis ook goed doet. Vanmorgen voor de regenbui nogmaals een sleuf gegraven van de schuur naar de schutting zodat we in de toekomst alle mogelijkheden hebben elektra betreft.

Door het buitenwerk is het nieuws deels misgelopen al moet ik zeggen dat mijn buurman Ken met zijn Modern Survival Blog meer up to date is dan Reuters, BBC en zelfs de Nederlandse nieuws kanalen als wij het tenminste over Japan hebben.

Ken is al jaren in het Survival toestand, het hele huis is voorzien van de laatste snufjes mocht er een flinke aardbeving komen. Nadat hij werkeloos raakte is hij gaan bloggen en het werpt zijn vruchten af. Hij zit bovenop het nieuws en had voor de Japanse aardbeving reeds 5000 bezoekers per dag, een echte aanrader.

Have a nice day.

Aardbeving en meer

Afgelopen nacht werden we hier wakker gemaakt over het verschrikkelijke nieuws in Japan. De Japanse gemeenschap volgt het hier op de voet. Het eerste wat Amerikanen Media doet en er boven opspringen i.v.m. een eventuele Tsunami.

De lokale autoriteiten hebben mensen geëvacueerd aan de hele kust en we wachten eigenlijk op het eerste resultaat in Crescent City waar de eerste golven aan moeten komen. Mensen van de Bay Area zijn massaal de berg opgereden waardoor het verkeer op de top op de heuvel gewoon vast zit.

Echter het enige wat wij horen is dat er golven van 1.5meter in Alaska zijn gemeten en dat ligt duizenden kilometers noordelijker. Halfmoon Bay (+/- 70 km ten zuidelijk van San Francisco) meet dat het water lager wordt en dus een Tsunami op weg is.

Inmiddels is het metro verkeer onder Bay van Oakland naar San Francisco lam gelegd en dat betekend dat het woonwerk verkeer vandaag een puinhoop zal zijn.

Ondertussen valt het nieuws van een tiener die voor ”Fun” van de Golden Gate Bridge afsprong in het niet. De 17 jarige jongen sprong tijdens een school uitje wat de rest van de groep totaal in shock achterliet. Hij kwam relax uit het water en de surfers kregen de schrik van hun leven. Hij heeft alleen een lichte beschadigingde klaplong opgelopen.

Update 10.34 lokale tijd
Crescent City kreeg de grotere golven later dan verwacht.

7.23 uur -> 90 centimeter hoger dan normaal
8.23 uur -> 1.50 meter hoger.
9.23 uur -> 2.40meter hoger.

De schade aan de diverse havens is groot en het is nog niet over en zelfs onder de Golden Gate Bridge komen de golven de Bay in.

Vergeet niet een golf verplaats zich vanaf Japan met een snelheid van ruim 700 km/h dus de kracht is groot.

De Japanse weg ..

Het NL tripje is alweer voorbij, het is zeer snel gegaan in mijn opzicht en heb helaas niet iedereen kunnen bezoeken. De meet met familie en vrienden was waanzinnig, een volle bak waar ik gelukkig heel veel mensen heb kunnen zien. En zelfs niet eerder geziende aanhang lieten het niet afweten. Zoals Stephan die de vriend van mijn dochter Marloes is.

In de 10 dagen dat ik in Nederland was ben ik kris kras door Nederland gereden. Van Peete kind in Breda die al flink groeit tot aan een internationale meet in Amsterdam met mijn vrienden die over de hele wereld wonen.


Of wat dacht je van een meet met een kleine Nederlandse bierbrouwer die het zeker gaat maken, want eerlijk is eerlijk. Zijn biertjes waren goddelijk.

Naast dit alles kwam ik ook om zakelijke relaties op te zoeken om mee samen te werken en/of wat van te leren. En voordat je het weet heb je een halve dag een bureau in Den Helder tot je beschikking om werk af te handelen.

Als hekke sluiter was er natuurlijk de voetbalwedstrijd FC Twente – Vitesse waar ik met Edwin, Stephan en Vincent een leuke avond heb mogen beleven.


Naast dit alles wil ik mijn gastvrouw / heer (Anja en Edwin) bedanken voor alles wat ze voor mij deze weken hebben gedaan. Jullie zijn gewoon toppers. Ook een bedankje aan Gert en Henry die samen met Marc / Severine (van La Cucina) en Anja / Edwin mij aardig goed om de tuin hebben geleidt wat betreft “De Culinaire avond”

En natuurlijk niet te vergeten Marloes, Vincent en Stephan voor de leuke tijd die ik met jullie mocht hebben door brengen. Misschien leer ik ooit nog eens het spel Monopolie te winnen.

Komt ie dan

Het is woensdagmorgen en die lieve schat van mij is zo lief om mij tot ruim 9uur te laten liggen. Hellas jammer voormij dat ik al om 10uur de deur uit mag, in alle haast ben ik opeens mijn paspoort kwijt die net daarvoor nog op de kast lag. Dus de hele koffer uitgepakt, de rugtas voor de handbegage en de route door het huis gelopen waar ik de afgelopen 10 minuten ben geweest en wat blijkt. Yep het kleine rugtas heeft te veel ritsen.

Dan de controle bij het vliegveld, zou haast zeggen welke controle. Mocht via de oude procedure gewoon de terminal in lopen en dan ook benieuwd hoe dat straks in Frankfurt zal gaan als ik volgende week weer terug vlieg.

Vervolgens even aan de bar hangen voordat ik werkelijk als een van de laatste het vliegtuig in loop. Dat was mooi meegenomen want na 10 minuten reden we al van de gate en voordat ik er erg in had vlogen we al over de Bay.

De vlucht was goed, alleen weinig geslapen en dan nu in Frankfurt. Mijn gastheer en vrouw stonden in de file en heb even tijd om dit blogje te tikken.

Inmiddels in Enschede aangekomen en ben nu bezig om mij geestelijk voor te bereiden.