Word Zondags Uitslaapdag

Het is alweer de derde zondag van november en ik begin me af te vragen of de koude nachten van deze maand ervoor zorgen dat ik langer blijf liggen, ondanks dat we nog niet eens de kortste dag van het jaar hebben bereikt. Mijn familie en vrienden zullen wel denken: "Waar heb je het over, Nijssen? Jij woont een stukje zuidelijker dan wij en het weer is overdag nog wat aangenamer dan in ons kikkerlandje." En dat klopt natuurlijk.

Als we het dan toch over het weer hebben, gaat mijn aandacht meteen uit naar Belize, waar Tropische Storm Sara het land van een extra lading water voorziet. Terwijl ik al dagen het nieuws volg, probeer ik natuurlijk ook mijn moeder te bereiken, die haar huisje aan de grens van Guatemala heeft. Haar huis staat op palen met uitzicht op de Mopan-rivier, die al buiten haar oevers is getreden. Maar met haar dieren om zich heen behoudt ze die Nederlandse nuchterheid: "Laat de regen maar komen." Na vijfendertig jaar is ze al zoveel gewend dat ze er niet meer warm of koud van wordt. Het ligt in ieder geval niet aan het weer, want mijn weer-app geeft aan dat het nog steeds in de 20 graden Celsius is.

Hier in huize Nijssen is het ook het weekend waarin de nodige dozen en oude tapijten van de zolder worden gehaald, aangezien we blijkbaar een rattenprobleem hebben, ondanks de aanwezigheid van de kat. De isolatie op de bovenverdieping wordt vervangen omdat de beesten zich 's nachts hadden genesteld. In ieder geval een goede reden voor een grote schoonmaak en het gereedmaken van onze logeerkamer, aangezien Iris begin december weer even langs komt.

Een vroeg verjaardags cadeautje, een doos vol stroopwafels.

En dan, als klap op de vuurpijl, kijk ik ernaar uit dat mijn BNI-vriend Lloyd Gregory en zijn band komen spelen op mijn verjaardagsfeestje. Ondanks dat het een bescheiden feestje wordt, wil ik mijn speciale dag toch met een mooi feest vieren. Ik weet niet of Robin van de Lakeridge Athletics Club blij met me is, aangezien dit het tweede jaar op rij is dat zij een kerstfeest organiseren op dezelfde avond. Maar eerlijk gezegd, het is nog niet eens kerst, dus Robin, kom gezellig langs, net zoals jouw eigen artiest Randy dat gaat doen.

Ik wil afsluiten met de woorden: wees lief voor elkaar en blijf respect houden voor iedereen nu de hele wereld in vuur en vlam staat.

Ontspanning

Na mijn laatste blog heb ik weer even diep ademgehaald en ben ik verder gegaan met mijn dagelijkse leven. Laten we de verkiezingen maar laten voor wat ze zijn en hopen dat het niet zo erg wordt als we denken. In ieder geval heeft Californië zich de vorige keer er ook niets van aangetrokken toen de ster van The Apprentice het Witte Huis verruilde voor zijn leuke optrekje in Florida.

Ik had me voorgenomen om de vrijdagavond eens lekker te ontspannen en de Guitar Trifecta te gaan bekijken in The Backroom in Berkeley. Sinds Calvin Keys ruim vier maanden geleden is overleden, was het even afwachten wat Lloyd Gregory en Carl Lockett zouden doen. Hoewel het theater op vrijdagavond niet helemaal vol was – een plek waar je je eigen snacks en drankjes meeneemt – mocht dat de pret niet drukken. De invallende Eddie Pasternak wist de harten van het publiek te openen met zijn glimlach en heerlijke gitaarspel.

Naast dit alles werden we ook verrast door Roger Glenn, die in het kleine zaaltje zat en spontaan zijn fluit uitpakte om mee te spelen, wat de avond compleet maakte.

Thuisgekomen was het nog even nachtbraken, met als resultaat dat ik eindelijk sinds maanden weer eens heerlijk heb uitgeslapen – totdat de telefoon begon te rinkelen.

De zaterdagmiddag sloot ik deze keer af met een wandeling in het nabijgelegen Kennedy Grove, waar ik na zonsondergang over het door de maan verlichte pad het park uit liep. Nu even relaxen op de bank met Mango als gezelschap.

Wees lief en respectvol voor elkaar.

Een Traan

De afgelopen week heb ik me voorgenomen om de televisie hier in de Verenigde Staten links te laten liggen en me te richten op werk, familie en vrienden. Wat betreft de televisiekanalen, daar had ik al genoeg van gezien, en ik had al netjes gestemd. Aangezien het werk blijft roepen, besloot ik tijdens de verkiezingsuitslagen in een hotel in Palo Alto te overnachten. Zo kon ik grotendeels mijn werk afmaken en het vastzitten in het verkeer een dag overslaan.

Een AI Image ivm met de copy rechten

De Bay Area is één grote blauwe bubbel, dus ging ik met een gerust hart slapen. Maar als je midden in de nacht wakker wordt, op je telefoon kijkt, en verschillende WhatsApp-berichten ziet, weet je dat er iets mis is. Inderdaad, de mensen hebben gekozen voor het kwade: een man die zich wil aansluiten bij zijn dictatorvriendjes en ook nog eens het Huis van Afgevaardigden overneemt. Het land is diep gezonken, en ik moet het nog even verwerken. Een telefoontje naar Lenore om zes uur 's morgens verloopt zoals ik had verwacht: teleurstelling en de vraag "wat nu, waar kunnen we nu heen?" Tja, ik weet het niet, maar ik voel dat dit land niet meer het mijne is. De tijd zal leren wat we hier gaan doen.