En dan staat er negentien op de teller

Mijn week is ongelooflijk geweest; iemand heeft mij een stevige verkoudheid bezorgd waardoor ik mij niet goed voel. Een hese stem kan interessant zijn, maar vrolijk word je er niet van. Toch is er iets wat me blij maakt: deze week hebben we het tweede bejaarden- en verzorgingstehuis van een installatie voorzien, deze keer in een parkeergarage. Het voordeel hiervan is dat we niet afhankelijk zijn van externe graafwerkzaamheden. Binnen twee dagen was het werk voltooid en ik kijk uit naar een vruchtbare samenwerking met deze organisatie, aangezien het volgende project alweer klaarstaat. 

Terwijl mijn team dinsdag bezig was, nam ik even pauze; buurman Zack had namelijk een busreis naar Windsor geregeld voor de jaarlijkse pelgrimsdag naar de Russian River Brewing Company. Daar is eens per jaar Pliny The Younger te verkrijgen, als je bereid bent om ten minste drie uur te wachten. De organisatie loopt gesmeerd en zoals elk jaar is het bier van topkwaliteit en de sfeer onder de bierliefhebbers ontspannen. Aan het eind van de avond werden we netjes in Berkeley afgezet en nemen we een Uber naar huis, klaar om de volgende dag onze klanten met een vriendelijk gezicht te bezoeken. 

De zaden die in de afgelopen twaalf jaar zijn geplant, zijn duidelijk tot bloei gekomen. Op dit moment krijgen we mooie opdrachten binnen, met name direct voor gemeenten, zonder die lastige aanbestedingsprocedures. Daarnaast blijft het werk van reguliere klanten binnenstromen, hoewel Instagram onze enige marketingtool is. 

Maar genoeg over werk, want aanstaande zaterdag ben ik negentien jaar getrouwd, een mijlpaal die we op de veranda van All Seasons Belize in Hopkins hebben gevierd. Mijn dochter Marloes feliciteerde mij al de avond ervoor, en het duurde tot zaterdagochtend voordat ik besefte dat ook haar man Stefan op die datum jarig is, dus heb ik snel de telefoon gepakt om hem te feliciteren. Een goede vriend, Paul uit Glanerbrug, belde ook en vroeg hoe lang ik getrouwd was. Ik antwoordde dat het net zoveel jaren zijn als hij zelf, aangezien ik zijn getuige was vlak voordat ik trouwde.

Later op de dag bracht vriend Eric de T-shirts voor onze aanstaande reis naar Mexiquillo langs. We openden een Pliny The Younger en bewonderden de logo's die door Peter Den Hartog zijn gemaakt. Wat begon als een kort bezoekje, eindigde in een spontane middag met een bezoek aan een wijnmakerij en muziek maken bij hem thuis op verzoek van zijn vrouw. Het was leuk om Eric's muzieksmaak en talent te ontdekken.

En nu is het zondag, eerste paasdag. Terwijl ik van mijn koffie geniet, overdenk ik mijn dag die begint met het inpakken van mijn koffer voor de reis van komende woensdag en het doen van de was. De reisplannen zijn al negen maanden geleden gemaakt, dus de opwinding begint te groeien. Een totale zonsverduistering van maar liefst vier minuten, onder begeleiding van Eclips jager Peter Den Hartog en met een groep van in totaal 38 mensen, staat ons te wachten. Een prachtig vooruitzicht

In twintig jaar tijd

Mijn verhaal begint eigenlijk jaren voordat het bij mij opkomt om een rigoureuze verandering in mijn levenssituatie aan te brengen en naar Californië te verhuizen. Eind jaren tachtig besluiten mijn ouders om een nieuw avontuur aan te gaan door projecten in een ontwikkelingsland te starten, met name het opzetten van de maintenance-afdeling van de publieke ziekenhuizen in Belize. Zo gezegd, zo gedaan, en ik zie het als een prachtige vakantiebestemming om meer van de wereld te zien. In plaats van een één- tot vijfjarig project wordt het uiteindelijk een levenslang project met als resultaat dat mijn vader uiteindelijk in zijn eigen gebouwde ziekenhuis overlijdt en mijn moeder nog steeds geniet van haar omgeving, te midden van een hele menagerie.

Toen ik in 1991 mijn eerste vakantie met mijn destijds gezin naar Belize maakte, ontdekte ik al snel de grote contrasten in de wereld en begon ik meer het leven te waarderen, inclusief het genieten ervan. Destijds werkte ik bij GTI Installatietechniek en wist ik het zo te regelen dat ik in de zomervakanties kon werken, om vervolgens buiten de vakantieperiodes op vakantie te gaan, want ja, dat scheelde veel geld voor de reizen volgens Nederlandse begrippen. In de jaren daarna werd dit mijn onderhandelingspositie bij het al dan niet accepteren van een baan. Met de vrijheid die ik kreeg, kon ik mij beter profileren en leerde ik sneller, ook omdat ik voor avondscholing koos. Meestal reisde ik met een goedkope vlucht naar Mexico, Cancun, om vervolgens de nachtbus naar de grensstad Chetumal te nemen en daar de laatste bus naar Belize City, want laten we wel wezen, het geschreeuw van de Amerikaanse Immigratiedienst vond ik maar niets (nu gelukkig een stuk milder). Tijdens deze trips, vaak alleen, ging ik vaak met mijn vader en zijn personeel op stap en zag ik veel van Belize, waardoor ik het leven in Nederland als bevoorrecht ging beschouwen.

In maart 2004 maakte ik de trip via Mexico, terwijl ik tussen twee banen in zat. Ondanks mijn verkoudheid dook ik toch een dag in een van de vele cenotes, de Taj Mahal, om energie op te doen en tegen mijn toenmalige vriendin te zeggen: 'Het is genoeg geweest, onze relatie komt definitief ten einde.' Die dag in de bus naar Belize ontving ik vele voicemails van een dame die de controle over mij verloor, wat bij mij de bevestiging was van de juistheid van mijn beslissing. Dit gevoel werd nog eens versterkt door mijn ouders, die de dame in kwestie helemaal niet zagen zitten en zich afvroegen waarom ik juist nu naar Belize kwam. Toen zij de reden hoorden, zag ik een geruststellende blik.

Die avond haalde een van mijn vrienden mij op voor het happy hour – het was immers vrijdagavond. Diezelfde avond kwam een charmante verpleegkundige uit Californië bij mijn ouders langs, die naar het ziekenhuis was gekomen om seminars te geven. Ik stelde mij netjes voor en verdween, maar later op de avond vroeg mijn moeder of ik deze dame wilde meenemen naar Hopkins Village, aangezien er dat weekend toch niets in het ziekenhuis te doen was. Ik had wel vaker met mensen gereisd, maar deze trip werd iets bijzonders. Tijdens de drie uur durende reis voelde ik mij direct op mijn gemak en kwamen er zulke eerlijke en directe vragen en antwoorden naar voren dat ik zei: 'Zou je zo kunnen trouwen.' Haar antwoord was echter om dit een jaar later te doen en het ijs was gebroken toen wij bij All Seasons Belize aankwamen. Met mijn gebrekkige Engels wist ik het hart van deze dame te veroveren en zij het mij. Met mijn gebrekkige Engels wist ik het hart van deze dame te veroveren en zij het mijne. Verdomme, ik had vlinders in mijn buik.

Terug in Nederland verbrak ik meteen mijn relatie met de controlerende vriendin, en mensen om me heen zeiden dat ze 'de echte Paul' terugzagen. Het jaar dat volgde duurde lang, maar dankzij vele avonden Kolonisten van Catan met vrienden, het hardlopen met mijn naamgenoot uit Glanerbrug, het vele bellen naar de VS en het reizen, was er uiteindelijk een trouwdatum bekend. Mijn vrienden en familie kan ik niet genoeg bedanken voor hun steun in die tijd. Dankzij het vinden van de juiste officiële persoon in Belize, namelijk Father Valentine, kon er op 30 maart 2005 eindelijk getrouwd worden.

De kogel was door de kerk en toen begon de bureaucratie. Achteraf gezien hadden we beter in de Verenigde Staten kunnen trouwen, wat ons veel tijd en moeite had bespaard. Echter, de opgedane levenservaring is er alleen maar rijker door geworden.

Nu, ruim twintig jaar later, zijn de contrasten die ik waardeer alleen maar groter geworden. Dit werd mij de afgelopen twee weken pijnlijk duidelijk. Eerst wandelde ik op slippers door de straten van het eiland Caye Caulker, en nog geen week later bevond ik mij in Las Vegas voor een Expo.

Terug naar de Werkelijkheid

 We verblijven nog steeds op het mooie eiland Caye Caulker, waar het 'Go Slow'-motto overal zichtbaar is. Geen enkele weg is verhard met beton of asfalt, behalve de start- en landingsbaan van het lokale vliegveld. De voornaamste vervoersmiddelen op het eiland zijn onze eigen benenwagen, fietsen en/of golfkarretjes. Colinda Cabanas biedt haar gasten standaard fietsen aan, en het is heerlijk ontspannen om zo het eiland te verkennen. Op maandag en dinsdag eten we bij Wish Willy, een Rastafari met een tuinrestaurant, die dagelijks verse maaltijden bereidt van wat er die dag gevangen is. Voor een drankje bedienen we onszelf uit de koelbox, of we lopen naar de keuken voor een rumpunch.

Lenore en Iris al fietsend over het eiland

Op dinsdagochtend staan er voor Iris en mij twee rifduiken gepland bij Frenchies Diving. Het is hoogseizoen, en de duikboot zit vol. Omdat men ons al jaren kent, zitten we vaker in de zon dan ons lief is, aangezien we bij beide duiken als eersten van boord gaan. De eerste duik is even wennen; ik heb mijn eigen duikspullen thuisgelaten en het trimvest voelt anders dan mijn eigen vertrouwde uitrusting. Toch is het een prachtige duik waarbij verpleegsterhaaien en rifhaaien met ons meezwemmen en de schildpadden ons vriendelijk bedanken voor de aandacht voordat ze weer wegzwenken. Het is ook de eerste keer dat ik duik met de Apple Ultra Watch, die ik normaal voor mijn dagelijkse zwemroutines gebruik; zodra we het water inspringen, toont het horloge duidelijk alle informatie, inclusief mijn hartslag. Tussen de duiken door worden we afgezet op het eiland Ambergris Caye, waar de stad San Pedro is gelegen. Dit eiland, voornamelijk gericht op resorttoeristen en bestraat voor golfkarren, is niet mijn favoriet. Iris en ik delen een blik van verstandhouding als we door de straten lopen, die volstaan met geparkeerde golfkarretjes, en besluiten snel terug te keren naar onze boot.

De Apple Ultra Watch doet het ook goed onderwater

Tijdens de tweede duik zijn we een stuk relaxter, hoewel een mededuiker onnodig in paniek raakt als een haai van een meter zich vastzuigt aan de zuurstoffles en van de duik lijkt te genieten. De actie van de betreffende duiker irriteert de haai op een gegeven moment, waardoor onze duik onnodig gespannen wordt, en Iris zelfs een lichte beet in haar oor krijgt, wat overigens geen pijn doet. We hebben desondanks genoten, hoewel ik na het boottochtje een paar dagen als een half geroosterde kreeft door het leven ga.

Het is inmiddels woensdag en dat betekent terug naar huis. Via Tropic Air komen we op tijd aan op het internationale vliegveld, waar we nog even genieten van een afscheidsdrankje bij Ted Holland Bar, die nu door zijn dochter wordt gerund in een knus hoekje van de luchthaven. Ted zelf is er niet meer bij; hij nadert de negentig.
De vlucht naar Houston verloopt vlot, en bij aankomst in de Verenigde Staten blijkt maar weer hoe handig Global Entry is; het scheelt zeker een uur, aangezien we wachten op Iris die de normale immigratieprocedure moet doorlopen. We eten nog samen voordat onze wegen zich scheiden en we elk een andere vlucht nemen.

Midden in de nacht komen we thuis, wat betekent dat ik slechts vier uur slaap krijg voordat de wekker gaat. Terwijl ik naar mijn BNI Business2Success groep rijd, volg ik de vergadering in de auto en kan deze goed volgen.
Mijn bezoek aan de brandweer van Santa Clara verloopt ontspannen, en het belooft een drukke tijd te worden in het domein van de laadpalen.

Vrijdagochtend is het eerst tijd voor een bezoek aan de chiropractor, voordat ik Aramis en Douglas op een bouwplaats ontmoet. We stuiten op een probleem met een transferswitch die ik heb aangeraakt en die nu defect blijkt te zijn. Uiteindelijk concluderen we dat de switch vervangen moet worden, en we ronden de zaak af met een gezamenlijke lunch. Na het werk hervat te hebben, is het tijd om enkele zakelijke relaties te bezoeken alvorens zij op het vliegtuig naar huis stappen. Ik neem ze mee naar een restaurant op tien minuten afstand van San Francisco Airport, wat een succesvolle afsluiting van de werkweek betekent. Terwijl ik hen bij terminal 3 van United Airlines afzet, staat mijn vriend Peter Den Hartog al naast de auto te wachten. Hij komt langs voordat hij zijn meetings en een expo voor zijn Nederlandse bedrijf heeft de komende week. Hierdoor komt van mijn geplande zwemsessie bij de 'Lake Ridge Athletics Club' deze week niets terecht.

Altijd fraai gezicht om zo San Francisco in te rijden

Zaterdagochtend is het richting San Francisco voor Peter, om even langs zijn eigen huis te gaan, terwijl ik enkele laadpalen in een appartementencomplex weer aan de praat krijg zodat bewoners hun voertuigen kunnen opladen. De rest van de middag is gereserveerd om een paar favoriete plekken in het Bayview district te bezoeken, alvorens thuis af te sluiten met buurman Zack. We eindigen de dag met nog een gast: kleinzoon Malcolm, die zich kranig houdt met deze 'oude rotten'.

De rest van de week gaat als een sneltrein voorbij, en nadat de lap tekst over deze gebeurtenissen spontaan verdwijnt, wens ik iedereen een fijn weekend.

Tropische Sereniteit

Het is moeilijk om niet verliefd te worden op Belize. Althans, dat is wat er met mij gebeurde sinds mijn ouders in 1989 naar dit adembenemende Centraal-Amerikaanse land verhuisden. Belize leert je dat geluk niet schuilt in het hebben van de nieuwste gadgets; het schuilt in de eenvoud van het bestaan, in de onbezorgde lach van een kind dat speelt met niet meer dan een stok en een oude autoband.

In San Jose Succotz lijkt de tijd trager te tikken. De dagen zijn gevuld met rust en de aanhoudende charme van een kat genaamd Pipo, die op een betoverend synchrone manier in ons leven wandelde, juist toen Lucio, de trouwe hond van mijn moeder Bep, zijn laatste dagen slijt.

Maandagen zijn voor mij dagen om te shoppen, dankzij de huurauto die me de vrijheid geeft om naar Spanish Lookout te zoeven. De Mennonieten hebben daar alles wat je hartje begeert, inclusief die oh-zo-noodzakelijke grijswitte dekzeilen die ons beschermen tegen zon én regen op de Veranda.

Dan zijn er de dinsdagen, die in het teken staan van gemeenschap en vreugde. We bereiden Chili Con Carne en spelen sjoelen met een bonte mix van Bep's vrienden. Het is een avond van delen, lachen en simpelweg zijn.

Het ophalen van Lenore en Iris van het vliegveld op woensdag verandert in een avontuur op zich, met ongeplande Libanese lunchstops en kleine omzwervingen dankzij die verraderlijke miscommunicatie – die eigenlijk alleen maar bijdraagt aan de charme van de dag.

En dan is er het magische Parrot CoveLodge, een escapade van twee dagen die begint met een rit over de schilderachtige Hummingbird Highway. Hier verbinden we met de lokale gemeenschap en vermijden we zorgvuldig de sandflies, terwijl we de culinaire kunsten van Chef Rob bewonderen.

De dagen zijn ook gevuld met verkenningen, zoals een trektocht door het Cockscomb Basin Wildlife Sanctuary. Het uitzicht vanaf Ben's Bluff beloont elke inspanning, hoewel het soms voelt alsof je een persoonlijke marathon hebt gelopen. Maar het zwembad bij terugkomst in Parrot Cove wacht geduldig om te verzachten en te verfrissen.

Naarmate het uitstapje eindigt, neemt de reis ons mee naar Caye Caulker via de watertaxi. De nieuwe Coastal Road leidt ons soepel naar onze bestemming, waar Colinda's Cabanas ons verwelkomen met hun kleurrijke allure.

En terwijl ik hier zit, mijn enkel verzorgend en reflecterend op de momenten die we samen hebben beleefd, vraag ik me af of ik klaar zal zijn voor de duik van morgen. Maar één ding is zeker, elke pijn vervaagt in het licht van de herinneringen die we hier samen opbouwen.

Belize, je bent niet alleen een land, je bent een verhaal dat wacht om verteld te worden. En ik? Ik ben slechts een van je vele vertellers, die zich verheugen in je tropische omhelzing.

Do not Disturb

In huize Nijssen is het een komen en gaan van drukte, maar altijd met het zonnige vooruitzicht van een aanstaande ontsnapping aan de dagelijkse sleur. Deze week is het niet anders, ondanks dat we onze Yelp-pagina niet eens hebben bijgewerkt, weten de huiseigenaren ons te vinden. Het is een mooie drukte, perfect getimed met de grotere projecten die op de agenda staan. Aramis geniet van zijn welverdiende vakantie tot en met dinsdag, en ik heb hem zoveel mogelijk in zijn waarde gelaten – mijn eigen uitje staat immers ook voor de deur. Voordat Lenore en onze vriendin Iris afreizen naar Belize, breng ik eerst vijf dagen door bij mijn moeder en de honden.

Maar laten we bij maandag beginnen. Samen met Alena heb ik een BNI Mixer georganiseerd in een lokale uitgaansgelegenheid in Berkeley, tot ieders tevredenheid. Dinsdag was het tijd voor een vergadering in Palo Alto, waar ik klip en klaar heb gemaakt dat de tijd van kiezen voorbij is. Mijn standvastigheid resulteerde verrassend genoeg de volgende dag in een handtekening – soms is directheid de sleutel.

Steven, mijzelf en William bij het Bocce Ball Court

Hoewel mijn zwemprestaties iets te wensen overlieten, heb ik toch tachtig baantjes kunnen trekken op dinsdag. Woensdag stond in het teken van bocce bal, een voorproefje op het toernooi waar Lenore en ik helaas moeten missen. Maar deze avond was er om Steven en Suzanne voor te bereiden.

De drukte houdt aan tot ik uiteindelijk donderdagnacht op mijn vlucht met United richting Houston stap. Ondanks de extra beenruimte was slapen in economy plus een uitdaging, maar eenmaal in de business class stoel voor het laatste traject viel ik als een blok in slaap – klaar voor de rit naar San Jose Succotz.

Foto eerlijk geleend

Eenmaal aangekomen, is het tijd voor rust. Mijn telefoon staat op 'niet storen', en ik geniet van mijn moeder, haar honden en een goed boek op vrijdagavond. Wat wil een mens nog meer?

Zaterdagochtend start vroeg, maar na een verfrissende douche en een tandenpoetsbeurt is het niet de Formule 1 die mijn ochtend vult, maar een drie uur durende boodschappenronde. Met een gehuurde auto is dat een fluitje van een cent, hoewel de eerste stop de apotheek is – een scherpe herinnering aan de verschillen in gezondheidszorgkosten. De route vervolgt langs Caribean Chicken, de supermarkt, de slager en eindigt bij de markt, voordat ik bij de pinautomaat de nodige Belizeaanse dollars pin. Thuisgekomen is het een uitdaging om wakker te blijven voor de herhaling van de Formule 1-race.

Tegen de avond wandel ik naar mijn eigen cabana naast het huis van Bep, waar een jonge kat besluit dat het tijd is voor aandacht en een gevuld buikje. De honden zijn minder enthousiast, maar tolereren onze nieuwe vriend. Na een paar uur gezelschap vertrekt hij weer – wie weet tot morgen.

Mijn tweede nacht in San Jose Succotz was onrustig, waardoor ik na een ontbijt bij Restaurant Hodes in San Ignacio besluit terug te keren naar mijn kamer om wat rust in te halen.