Klussen en afwachten

Het is al weer negen dagen geleden dat ik iets van mij heb laten horen. Sinds dat ik weer in Succotz bent beland en de broederliefde verder groeit is het wachten wanneer Beps tijd komt. Van samen het huis schoonmaken tot eten voor elkaar klaar maken het zit allemaal in het gratis pakketje.

Bep is reeds 15 dagen met eten gestopt en krijgt alleen nog maar vocht toegediend, en hebben de ratio water met haar favoriete appelsap nu flink verdund of geven alleen maar water. Dat Bep een sterke dame is dat wisten we al en zijn daarom klusjes rondom het huis begonnen zoals nieuwe sloten, beveiliging camera’s, schilderen van de cabana en paar andere kleinere dingen.  

En dan voor ons ook meteen de vraag, wat doen we met de dieren zodra wij weg zijn want we hebben nog geen geschikt persoon gevonden die eventueel hier in deze toko kan blijven wonen. Zelf moet ik even met de dierenarts contact opnemen aangezien ik Jacky de hond wel mee terug wil nemen, alleen moet dit op een andere trip gebeuren want de registratie chip moet minimaal 30 dagen in de hond zijn gepland. En betekend tot die tijd een tijdelijk onderkomen als het zover is wat ook nog een probleem kan worden. 

 

Zo hebben we allemaal dilemma’s als de tijd komt want we willen heel graag het huis opruimen als dat kan maar dat betekent dat Wilbert en ik beide onze vlucht waarschijnlijk moeten verplaatsen. Wilbert zijn eerste vlucht retour zou gisteren zijn geweest maar door dat deze geen extra optie had om te data verwisselen moesten wij een nieuwe kopen met een flex optie. 

 

Deze blog zou eigenlijk gisterenavond worden geschreven maar aangezien deels van Cayo District zonder elektriciteit zat heb ik het maar even naar mijn nachtdienst doorgeschoven.

 

 

Succotz update

De afgelopen week is wel heel snel en onwerkelijk verlopen, ik ben afgelopen zaterdag naar paar intensieve weken weer terug naar Californië gevlogen om even aandacht op het werk te focussen en dus ging mijn zondag op in het programmeren van de modems voor de oude EVbox laadpalen. Terwijl ik lekker weer in mijn ritme kom krijg ik dinsdag middag een telefoon van broer Wilbert en uit voorzorgsmaatregelen laten we Bep’s dokter op bezoek komen en is binnen een half uur te plekken. Voor mij de reden om diverse werkzaamheden te annuleren en mijn vlucht naar voren te schuiven.

Ik mag dan wel niet Bep’s 89^ste verjaardag bij haar vieren waar diverse vrienden langs kwamen waaronder Marga van Monkey Bay die een verjaardag lied had geschreven en geproduceerd. Dokter Jeff was de hekken afsluiter met zijn gezin die ook nog even Bep in het zonnetje kwamen zetten ondanks de omstandigheden.

 

Het is inmiddels een dag later en ben sinds vanmorgen vroeg in de weer om in Belize te komen en met nog iets meer dan een uur ben ik weer in het land wat ik inmiddels een tweede thuis mag noemen. 

Het is even stil geweest maar hier is een update

 Ik heb de afgelopen week diverse mensen al een berichtje gestuurd met een hele kleine update. Sinds dat Chris op 3 september vertrok was het aan mij om de zorg op mij te nemen en ik heb mij daar ook volledig op gestort. De enige pauze buitens huis was de Supermarkt als iemand langs kwam die zei; Paul neem een breek. Voor de zondag 7 September had ik Mario gestrikt om een oogje in het zeil te houden om even naar Belize International Airport te rijden en terug, de strakke planning zat er goed in aangezien ik maar vier minuten op mijn broer hoefde te wachten. Op de terugweg was het tijd om updates te geven en te vertellen wat hij kon verwachten.  

Inderdaad Bep is een stuk magerder geworden en in een eerlijke communicatie naar haar toe gezegd wat de keuzes zijn. Zij is er helemaal klaar mee en heeft iedereen gezien die zij wilde zien en dus besluit Bep te stoppen met eten en mondjesmaat drinken, het valt niet mee want de thermometer hier raakte elke dag de 35 graden aan met een heerlijk vochtigheid van 95%. 

De mensen die Bep kennen weten dat mijn moeder een sterke vrouw is en dat blijkt ook wel want ondanks dat zij het bed niet meer uit wil heeft zij met haar gezichtsuitdrukking nog haar ongezouten mening voor Wilbert en mij.

 

Het is zaterdag morgen en ik ben bijna klaar voor vertrek, eerst nog even met Wilbert het dagelijkse ritueel doen voor dat Berny nog even Bep van een massage bezorgd. 

 

En nu komt zo het moeilijke moment, Bep en Wilbert achterlaten voor het verdomde werk en dan baal ik soms dat ik een eigen bedrijf hebt. Ik heb net met het thuisfront in de Bay Area gebeld en daar wordt mij ook gevraagd of ik niet kan blijven. Ik heb een paar klanten met een deadline die ik niet kan afzeggen helaas. Maar ben terug voordat men het weet, niet goed voormijn carbon footprint maar dat strijk mijzelf maar even over mijn hart.

 

Wees lief voor elkaar.