Kleine onzekerheid

Het is maandag aan het begin van de avond als ik met Billy hier in het naast gelegen Kenneddy Grove loop te wandelen. Mijn mobiele telefoon geeft aan dat ik een smsje van een collega Consultant hebt.

"Heb jij jouw email gezien?" Nee niet echt want ik kijk niet op mijn zakelijke email als ik net andere half uur van mijn werk bent. Wat blijkt niet een maar twee vaste werknemers hebben ontslag genomen. Niet zo mooi als ze beide de verkopers van de Sales afdeling zijn.

Ik besluit echter even een oude klant in El Sobrante te bezoeken aangezien de loodgieter zijn bezorgtheid uitsprak over een elektra aansluiting onder de zink. De beste man had namelijk een optater gehad. Ik duik onder de zink met mijn meter maar wat blijkt de loodgieter had gewoon even pech en er was niets aan de hand. De klant vroeg mij wat de schade was en ik zei; "Joh laat maar zitten, ben blij dat alles goed is". Waar op ik een uitnodiging kreeg om een rondleiding bij Pixar te krijgen. Yep Vincent in augustus gaan wij even in Emeryville neuzen.

Maar ook kwam ik tijdens het gesprek er achter dat hij dankzij onze Nederlandse moeder Theresa van de zakenwereld hier in de Bay Area de baan bij het bewuste bedrijf had te danken. Juist gaat hier om de oude platenbaas / voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Baseball en Softball Bond / medeoprichter van Ex’pression College en nu International Trade Director bij het Netherlands Business Support Office.

Een hele bek vol maar dan wordt je ook nog eens in November door de Neterlands America Foundation in The Hall of Fame gezet. De meeste mensen zullen hem niet kennen dus we houden het gewoon op de altijd even vriendelijke heer Peter Laanen.

Wat wij als Consultants niet weten wat er achter de deuren heeft plaats gevonden wat hun beslissing betreft. Maar wat blijkt wij zijn beide uitgenodigd voor de vergadering op de dinsdag wat betreft de voortgang van het bedrijf. Ik besluit dan ook de volgende morgen mijn kleine geluk schelp uit Senagal in mijn zak te stoppen. Die had ik namelijk afgelopen kerst van Lenore's nichtje gekregen, die verblijft namelijk daar in de Peace Corps.

Iedereen weet niet wat we krijgen te horen maar zekers is een ding, ik kan wel even een dubbele shot expresso in mijn koffie gebruiken. De Coffee Bean ligt net om de hoek op Market Street en voor mij en mijn collega betekend dat even frisse lucht.

Tijdens de middag pauze word ik door vriend uit Enscchede gebeld met het nieuws over een van de oude bedrijven waarvoor ik hebt gewerkt. Inderdaad de tam tam gaat snel.

De vergadering aan de eind van de dag was duidelijk voor iedereen, het bedrijf slaat een nieuwe weg in en als het aan de VP ligt dan mogen wij allemaal blijven. Dit is de enige manier om de concurentie een slag voor te zijn en denk dat het een goede zet is. Binnen een maand weten we meer maar het betekend ook dat ik waarschijnlijk tijdelijk naar ander werk moet gaan uitkijken.

Geen Chinese toestanden hier

Sinds “ons” helftal tijdens de EK is uitgeschakeld heb ik de Oranje attributen weer in de kast gestopt. Ik moet zeggen dat dit mij wel bevalt en tevens een stuk gezonder is als ik het kranten artikel van de Daily Sun (met dank aan Welingelichtekringen) mag geloven. De Chinees Jiang Xiaoshan is overleden nadat hij 11 dagen en nachten wakker was gebleven om geen enkele minuut te missen van het EK voetbal. Hij kwam uiteindelijk om in zijn slaap. Zal ik dan ook Huntelaar dan meteen bedanken voor mijn vrije tijd.

Vrije tijd is een groot woord natuurlijk aangezien ik reeds 3 maanden toegangsbewijzen had aangeschaft voor twee “events”. De heren Jono Grant, Tony McGuinness, and Paavo Siljamäki die de English trance music group Above & Beyond vormen gaven afgelopen donderdag in “The Warfield” hun avond. De laatste keer (2009) dat ik naar zo’n avond bent geweest was met vriend Eko. Toen die tijd gaven Ferry Corsten en DJ Tiësto akt de presence in South San Francisco.





Dankzij een extra bijdrage op de tickets als VIP+21 gingen wij als eerste naar binnen, mochten wij overhaal staan plus een minder drukke dansvloer. Het bewijs was daar, deze 45 plussers weten nog steeds hoe ze uit hun dak moeten gaan.

Gelukkig ben ik flexibel in mijn werk uren en kon de volgende dag rustig een uur later het kantoor binnen lopen. Echter minder dan 12uur later zaten we alweer in een theaterstoel. Dit keer tussen een mix van mensen die voor de Rock Opera “American Idiot” kwamen genieten.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/2/2b/Green_Day_-_American_Idiot_cover.jpg/220px-Green_Day_-_American_Idiot_cover.jpg

Billie Joe Armstrong en de band Green Day zijn in de San Francisco Bay Area opgegroeid. En het is dan ook niet verwonderlijk dat wij de muziek meekunnen zingen net zoals de deuntjes van Abba.

De enige dip in de performance van de kei goede acteurs was onze nachtrust. Zowel Lenore als ik hadden onze momenten dat wij de binnenkanten van onze oogleden willen zien.

Thuisgekomen konden we zo verder met onze entertainment level, ons nieuwe outdoor game Cornhole is aangekomen. Het is een spel waar je op een afstand van 10 meter een zak met bonen op het speelbord probeert te gooien.



Al met al een geslaagde start voordat het weekend begon.

Domper na domper

Het is donderdagmorgen als ik nog even na het internet kijk en alle humor van het Nederlands voetbal elftal voorbij ziet komen. Ik drink nog even een slok koffie voordat ik ga zwemmen en op dat moment zet Lenore het nieuws aan.

Een nieuwbouw project staat in brand naast de BART track (metro) en er is geen openbaar vervoer mogelijk tussen de East Bay en San Francisco. Op het nieuws zie ik ook dat de toll plaza bij de Bay Bridge al om kwart voor zes ’s morgens vast zit en denk “dat klinkt niet goed” Bij normaal auto verkeer staat dit pas één uur later vast en houd mij hart vast.

Ik besluit om de dag om te draaien en neem een snelle douche, pak de auto en rijd richting de BART station in Orinda om vervolgens 15 minuten later in downtown Oakland uit te stappen en de bus te nemen. Dus zoals je hier in de Verenigde Staten doet, je sluit netjes aan en begint met mensen te praten. Zo sta ik naast Kevin van PG&E (stroom/gas leverancier) die net een training met zijn bedrijf heeft gehad wat te doen in nood situaties. BART heeft geen plan of commander in chief want na 1.5uur stoppen er bussen en laten er mondjesmaat mensen in. De informatie die je normaal via BART zou moeten krijgen is er niet maar het geluk is dat Kevin en ik even de tijd krijgen om met Claudine Wong van KTVU te spreken.



De Ferry en de Bay Bridge is jammed en dus geen optie om een boot en taxi. Daarnaast is het nog niet duidelijk wat er vanmiddag gaat gebeuren en dan hebben we het nog niet over de Giants Honkbal Game en de US Open 2012 die vandaag van start gaat.

Ik besluit na andere half uur wachten richting huis te gaan. Het verkeer op en rond de snelweg richting Oakland en San Francisco is jammed. Thuisgekomen zet ik nog even de TV voor de nieuws update en eindelijk is er beweging. Maar ik ga eens genieten van een rondje met Billy en andere dingen.

It’s a beautiful day.

Was het echt een domper?

Het is zaterdagmorgen als de hond mij rond acht uur wakker maakt. Normaal met de C-pap machine heb ik niet zoveel slaap nodig maar aangezien het apparaat in reparatie is moet het maar even zonder.

In iedergeval loop ik naar beneden en zeg tegen Lenore dat de voetbal wedstrijd Nederland – Denemarkenom negen uur begint. En als je dan ook nog eens hebt toegezegd dat je het op het Nederlandse Consulaat komt kijken dan moet je er ook zijn.

Na een snelle douche springen we beide in de auto richting de BART Station (metro) in Orinda. Lullige is dat wij 20 minuten later aanzullen komen dus wat doe je. Je krijg een live update van Lenore’s zoon James die via smsjes ons op de hoogte houden.
In een goed tempo lopen wij Montgomery Station uit om vervolgens ons bij de concierge te melden die ons via lift E naar de 31e verdieping stuurd. Er staat een hele Oranje meute aandachtend naar de schermen te kijken en onze Consule Generaal Bart van Bolhuis begroet ons vriendelijk.





De mensen zijn allemaal positief gestemd en zeggen dat het allemaal goed moet komen aangezien Nederland al een paar kansen had gehad. In mijn hoofd kwam meteen de Champion League finale tussen Bayern München en Chelsea waar meneer Robben ook de bal niet tussen de palen kon brengen. En in zulke gevallen krijg je meteen de domper als je dan ook gelijk krijgt.
In iedergeval kon ik na de wedstrijd even bij Miranda van Peet’s Coffee stoppen. Zo kan ik samen met Lenore een Cafeïnne boost krijgen terwijl wij weer op de metro terug stapten.

Thuisgekomen was het tijd voor een wandeling met Billy, maar ook deze hond kan gek doen. Hoorde ik al een paar weken geleden van Lenore dat hij in een boom klom, nu overkomt mij het. Ik denk nou daar moet ik een video van maken maar voordat ik bij de boom kon komen valt de rotzak van zo’n 4-5 meter naar beneden. Net als een kat komt hij met zijn vier poten terecht op de grond en kijkt bedust rondom hem heen. Na wat Manke Nelise bewegingen hoop ik dat meneer zijn lesje heeft geleerd.

Aan het eind van de middag was het op richting Pim en Judy. Zij hebben ons uitgenodigd met enkele Nederlanders. Het was erg gezellig en had tevens wat eigen bier meegenomen en men kon het waarderen.


Bart test mijn dubbele IPA

De zondagmorgen begon met een ontbijt bij Cafe Solei hier in El Sobrante, de moeder van Karina (James zijn vriendin) is namelijk over uit Peru. Ondanks ons Spaans nog steeds altijd met handen en voeten is blijft het altijd leuk om haar weer te zien. Het voetbal heb ik vandaag iets van gevolgd maar wilde meer genieten van de Formule 1 die in Montreal, Canada wordt gehouden.

Echter de heren van Speed TV die het paar keer per jaar op de lokale Fox zenders uitzenden wisten het weer aardig te vergallen. Het is dat de koppositie verscheidenen keren veranderde en twee nieuw komers eindelijk op het podium mochten staan. Want anders had deze uitzending niet meer dan een 4 van mij gekregen.
En dan het weer, het is hier de afgelopen dagen weer erg warm en dus hebben wij besloten om van de HotTub een CoolTub te maken. En moet zeggen dat is erg geslaagd.

Laat we maar beginnen

Het is donderdag 7 juni en de eerste vlucht van Arke Fly van Amsterdam richting Oakland International Airport is een feit. Men gaat tot 18 oktober twee vluchten per week uitvoeren al hopen de Airport Officials dat het storm gaat lopen met Amerikanen zodat men het hele jaar door blijft vliegen. Het is tevens ook de enige vlucht richting Europese vaste land van deze luchthaven die strategies beter ligt dan de San Francisco Airport. Minder vertragingen en voor de mensen die een camper huren besparen zichzelf dure transportkosten richting de verhuurder.

Op de diverse Nederlandse websites en van diverse mensen heb ik wel eens gehoord dat de luchtvaartmaatschappij vaak te laat is echter gisteren lag het niet aan de maatschappij. Onze president legde na een fundraising het hele vliegverkeer rond Las Vegas voor een uur plat.


De Nederlandse Consul Generaal Bart van Bolhuis

Aan de prijs zal het ook niet liggen want de prijzen tijdens het hoogseizoen zijn stukken lager dan de vaste lijnvluchten vanuit San Francisco International Airport. En dus gaat het excuse dat een vakantie naar de westkust niet betaalbaar is niet meer op.
In iedergeval hoor ik van diverse mensen rondom mij heen dat zij tickets hebben geboekt. Heb zelfs een oud college die vroeg; “Wanneer gaan we”

Vincent is de eerste van mijn familie die de vlucht gaat gebruiken en ben da nook in Augustus benieuwd wat hij er van vindt.
Maar nu is het inmiddels EK tijd, hier geen mooie koelkraten van Grolsch of de kratstoel. Maar wij Medelanders zoeken elkaar wel op tijdens de wedstrijden van ons Team.

Even terug kijkend op ...

De afgelopen dagen hebben wij weer even iets van Belize mogen snuiven. Wij hebben van alles genoten, was het niet Bep, Tony en Jack dan was het wel het personeel van Black Rock Lodge. Tony kreeg zelfs de extra service, zijn eigen thermoscan met koffie bij zijn eigen cabana.







De 10 kilometer verharde zandweg die wij elke dag reden om naar de bewoonde wereld te komen blijft geweldig. En daarnaast kreeg mij Lenore zo gek om met een gids en zijn paarden richting de Vaca Falls te rijden en moet zeggen dat dit geslaagd is.
Enige nadeel van mijn trip is dat mijn C-pap machine verkeerd van het bed af viel waardoor ik twee dagen niet de voldoende nachtrust kreeg. Maar dat laatste had ook thuis kunnen gebeuren dus het wordt even repareren bij thuiskomst.


Tony, Bep, ik, Lenore en Jack

Vanmorgen hebben wij nog even bij Bep gezeten en rond 11uur was het tijd om richting het vliegveld te rijden. Ik besloot net voor de afslag Belmopan om het stuur aan Tony terug te geven aangezien ik moet werd en het onverantwoordelijk vond om verder te rijden.

Tony zit nog geen minuut achter het stuur als een kleine rode pickup truck van rechts geeft geen voorrang. Door de snelle reaktie van Tony en het geluk van geen tegenliggers ontsnapte wij aan een hele vervelend ongeluk en yep ik was weer klaar wakker. Lenore en ik zit namelijk beide aan de rechterkant waar de auto met zo’n 40-50km/u even in zou komen rijden.

Op het vliegveld aangekomen zijn wij ruim optijd ingecheckt voor een vlucht met maar 47 mensen aan boord. De ruime incheck wilde wij eigenlijk zelf, een paar jaar geleden hadden wij bijna onze vlucht gemist na een zwaar ongeluk op de A1. Onze chauffeur toen wist toen net optijd de snelweg te verlaten zodat wij onze vlucht net niet miste. In iedergeval smaakt de Rum Punch bij Jet’s bar goed. Nu word het alleen even wennen om de slippers voor schoenen te verruilen. Bay Area here we come.

Surprise in Belize

Het is alweer een maand geleden dat ik zonder medeweten van mijn lieve schat vliegtickets richting Belize geboekt. Maar zoals altijd praat ik mijn mond voorbij en kwam zij er twee weken geleden achter. Dat mocht de pret niet drukken, Lenore’s favoriete bestemming “Ocean Pearl Hotel” op Caye Caulker staan de eerste twee dagen op het programma voordat wij richting vaste land varen.

En zo zitten we op donderdagavond met zijn tweetjes in de BART (metro) richting San Francisco International Airport om de Red-Eye richting Houston te pakken. Alles gaat gesmeerd, van SFO naar IAH en vervolgens BZE om het laatste stukje met Tropic Air richting Caye Caulker. Twee dagen relaxen op het eiland, onze vaste hotel kamer, zwemmen bij de split en weer nieuwe tentjes ontdekken dankzij Frenchie.

Maar voordat je het weet is het zondagmorgen, het golf karretje die als taxi fungeerd rijd voor en we worden netjes 5 minuten voor vertrek bij de Watertaxi terminal gedropt om vervolgens naar Belize City te varen.

Na een rustige tripje is het vervolgens wachten op Tony, niet dat we haast hebben want wij zijn ruim een half uur te vroeg voor onze ontbijt afspraak met Dr. Hidalgo en de familie. Toen ik mijn vader vroeg waar kunnen we het beste lunchen zei hij “Radisson Hotel” en ik moet zeggen het was een geslaagde aktie. Overigens is hij de enige die weet dat wij in Belize zijn want het is een surprise voor Bep.

Echter wat is dat menske toch achter dochtig, ze heeft sinds de afgelopen week één en één bij elkaar op zitten tellen en damn she was right.




Na een dikke knuffel en ook de logerende Jack te groeten is het tijd voor een lekker bakje leut. De electrician spelen staat daarna op het programma. De vorig jaar geïnstalleerde LED driver voor in de keuken gemonteerde LED’s Pucklights had het in november begeven. En ondanks dat Sinterklaas het had verstuurd was het nog niet vervangen. Het was even zoeken na het gereedschap maar nadat de draden waren gestript kon Beppie weer snel van de verlichting genieten.

Het is inmiddels half vier ‘smiddags, het wordt tijd om voor Tony en ons tijd om richting Black Rock Lodge te rijden. Het is een van de verblijven waar je ruim 10 kilometer van de Western Highway afligt en de enige manier om er te komen is een verharde zandweg die hoofdzakelijk alleen goed is voor één auto per keer. Aangezien wij de weg niet kennen leek het ons slim om dit eerst tijdens daglicht te rijden om vervolgens weer terug naar Bep’s huis te rijden voor het avond eten.

Black Rock Lodge is een typisch Eco hotel in een verdomd mooie Jungle setting. De Macal River stroomt op zo’n 30 meter lager langs de Lodge terwijl de toekomst op nog geen 5 meter van ons af op de bomen zitten te genieten. Kolibri’s vliegen in het rond opzoek naar nectar terwijl de manager ons uitleg geeft over hoe men hier de carbon footprint zo laag mogelijk houdt.



Nadat onze koffers in de hotel kamer zijn beland was het tijd om naar Bep terug te rijden voor het avond eten. De weg lijkt echt op de attractie Indiana Jones in Disneyland. Watervallen langs de kant van de weg die wij moeten passeren, slipperigen berghellingen, een Landrover die langs de kant van de weg staat geparkeerd en oja een tegenligger met een vol busje toeristen.

Voordat laatste was maar één oplossing, in de achteruit het hele kunstje weer doen. Terwijl Lenore de rechterkant met de afgrond in de gaten hield reed ik ruim 500 meter blind op de linker buitenspiegel terug. De enige plek die wij ons konden herinneren was ruimte achter de eerder genoemde Land Rover. En inderdaad na het achteruit indraaien achter de Rover kon het Suzuki busje vol met hotelgasten ons passeren.

Ik besloot toch maar om niet meer de Indian Jones Tune te zingen totdat wij weer op een beter deel van de weg zaten waar wij geen problemen met tegenliggers zouden hebben. Al met al een geweldige rit die ik ook na het heerlijke avond eten weer terug mocht rijden. Het is maandagmorgen en heb even het gevoel dat ik wakker wordt in de Jungle Dome van Burgers Zoo. Alle geluiden die je verwacht zijn er en zit nu even op mijn stoel buiten de hotel kamer met een prachtig uitzicht op

De update.

Na 5 dagen prednisone, een massage van de buurvrouw en mijn rechter voet trainend de andere kant op te buigen is pijnlijke geschiedenis voor nu over. En nu dan ook maar het even zo houden. Het is hier nog lekker vroeg en ga na een kort rondje met Bill maar eens lekker relax baantjes trekken bij onze plaatselijk sportclub. En wellicht ik krijg meer inspiratie om een blog te vullen, met vliegende kolibri’s rondom ons heen en lekker te genieten van de tuin.