De meesten van jullie weten wel dat ik om mijn vrienden geef en dat geldt zeker voor een goede vriend uit het Oosten van het land. Onlangs ontving ik een telefoontje uit Nederland, midden in de nacht in Portland waar ik in een distilleerderij naar muziek aan het luisteren was. Het was een moeilijk gesprek, want aan de andere kant van de lijn klonk de serieuze mededeling dat hij nog maar enkele weken te leven had vanwege de genadeloze ziekte genaamd kanker. Ik liet het nieuws tot me doordringen en belde hen later terug met de vraag: "Weet je hoe laat het is bij jullie?" Het antwoord was verrassend: "Ja, we zijn al mijn abonnementen aan het opzeggen."
De volgende ochtend werd ik wakker en knepen mijn gedachten zich vast aan de realiteit. Ik checkte mijn telefoon en besefte: "Dit was geen droom, zijn nummer staat hier twee keer." Na een lange wandeling probeerde ik hem te bellen, maar zonder succes. Een dag later ontdekte ik dat hij in het ziekenhuis lag. Samen met zijn vrouw bespraken we onze agenda's en besloten we dat ik op vrijdag de 13e zou komen, zodat het gezin nog wat kostbare tijd samen kon doorbrengen. De datum 13e bracht geen angst, en dus boekte ik mijn vlucht, wetende dat het een kort tripje zou worden.
Op donderdag vloog ik met United non-stop naar Amsterdam, maar toen begon het gedoe. Het vliegtuig werd aan de J83-taxi-plaats neergezet, en zoals we weten, is Schiphol niet altijd even efficiënt. De bussen lieten op zich wachten, en tot overmaat van ramp wilde mijn telefoon niet overschakelen naar roaming, ondanks meerdere harde resets.
De douane ging dit keer vlot, en ik zette mijn wifi aan om te proberen contact te maken. Prompt verscheen een bericht op WhatsApp: "De dokter komt om 12 uur om het euthanasietraject te starten." Het was 11 uur. Het rijden naar het Oosten zou minstens twee uur duren met alle snelheidsbeperkingen, dus ik besloot me niet op te frissen en direct te vertrekken.
Het was 12:55 uur toen ik via de achterdeur naar binnen liep, waar de dokter en de naaste familie rond zijn bed zaten. Ik knikte zachtjes naar iedereen en begroette zijn broer, die er aangeslagen uitzag. Toen draaide ik me om naar het bed en hoorde ik hem zeggen: "Paul, you made it. Now I can go home." Ik gaf hem een stevige knuffel en zei: "Het is goed." Met hulp van de dokter legden we hem weer comfortabel neer, en ik gaf hem nog een lichte rugmassage terwijl zijn zoon zijn hand vasthield. De hond keek me aan en dacht waarschijnlijk: "Wie is die vreemdeling?"
Vierentwintig uur later gleed hij weg, en ik hoop hem ooit weer tegen te komen in het hiernamaals. De zaterdag ging voorbij zonder veel activiteit, maar we hadden toch de kans om een paar mensen te zien.
Op zondagmiddag kregen familie en vrienden de gelegenheid om bij hem thuis langs te komen, iets wat hij met zijn vrouw had besproken. Hij lag er vredig bij, en ik ben er zeker van dat hij van bovenaf toekeek en ervoor zorgde dat alles goed verliep. Ik zal je missen, ouwe vriend, maar ik beloof je dat ik contact zal houden met je dierbaren.
Het was een weekend dat ik nooit zal vergeten, vol emoties en bijzondere momenten. Het herinnert me eraan hoe belangrijk het is om de mensen van wie je houdt te koesteren en elke kostbare seconde samen te waarderen.
