De winterse charme heeft zijn intrede gedaan en de ijzige wind fluistert verhalen van bevroren wateren en scherpe schaatsen. Met de opwinding van het wereldbeker schaatsen in Salt Lake City in de lucht, heeft het dagelijkse leven een gezonde dosis vrolijkheid gekregen.
Na een week waarin het water mijn metgezel was en ik elke zwemavond een afstand van 2000 yards (1829 meter) met gemak voltooide, staat het weekend in het teken van een andere soort glijden. Het ritme van mijn slagen in het water, het kabbelen en klotsen, hebben plaatsgemaakt voor het zoeven en suizen van schaatsen over ijs.
We kijken uit naar de pracht en praal die het jaar ons zal brengen, met een hernieuwde rooskleurige bril. Werkelijk, het belooft een jaar van positiviteit te zijn, zelfs met minder gezelschap dan voorheen. En terwijl de politieke arena zich opwarmt voor de voorrondes van de Republikeinse verkiezingen, kiezen wij ervoor ons te concentreren op de hoopvolle verschijning van Nikki Haley, wiens verhaal recentelijk te lezen was op Nu.nl. Haar Indiase roots en Amerikaanse geboortegrond vormen een verhaal van diversiteit en potentie.
Thuis hebben we onze eigen vorm van politiek met onze kat Mango, een schelm met een engelengezicht. Deze week hebben we dagelijks de strijd aangebonden met zijn voorkeur voor de theedoek boven zijn kattenbak. Maar net toen ik dacht dat het tijd was voor kattenluiers, verraste Mango ons door zijn toevlucht elders te nemen.
De zondag brengt ons samen voor de televisie, of beter gezegd, gekluisterd aan de iPad met de NLZiet-app, waar ik de NOS-verslaggeving van het schaatsen volg. Het is een weekend van nationale trots met Jutta Leerdam die haar pijn overstijgt en Tim Prins, een Nederlandse belofte, die vlak achter de sensationele Amerikaan Jordan Stolz eindigt. De schrik sloeg ons om het hart bij de val van Kjeld Nuis, die spoedig werd afgevoerd voor een medische controle. En dan terwijl ik deze Blog online zet wordt er de 5000 meter gereden waar de 37 jarige Ted-Jan Bloemen uitkomt voor Canada uitkomt een tijd van 6:06.58, geen wereldrecord maar toch. En dat als klap op de vuurpijl Patrick Roest op 6:02.98, eindelijk weer goud voor een Nederlander.
Met het zonnetje dat zich van zijn beste kant laat zien, wordt het spel 'Wie is de Mol?' voor even opzijgezet. Het is tijd om van de bank te komen en de frisse buitenlucht te omarmen.
Laat deze nieuwe week een symfonie zijn van beweging, zowel in het water als op het ijs, en moge de zonnige dagen ons inspireren tot vreugdevolle activiteiten. We omarmen de warmte van de zon en de kou van het ijs, en kijken uit naar wat de komende dagen ons zullen brengen.
Fijne week toegewenst,
