Niet vooruit te branden

 Ik kan nou niet zeggen dat deze week snel voorbij is gegaan ondanks dat ik weer mijn toolbelt weer heb omgedaan om samen met Sean wat mooi werk in een parkeergarage van een appartementengebouw in San Francisco te realiseren. De eerste twee en halve dag hebben wij praktisch alle leidingen aangebracht en ik was blij dat Thanks Giving twee vrije dagen opleverde aangezien ik kapot ben na een dag op locatie te zijn. Niet alleen speelt de laatste vier maanden een grote rol maar ook de flinke verkoudheid die maar mij blijft achtervolgen. 

De gevolgen was dan ook dat zowel Lenore en mijzelf Thanks Giving bij de familie moesten overslaan en daar baal ik best wel van aangezien ik dit heerlijke vind dan Kerstmis waar alle herinneringen weer naar bovenkomen en alles een verplicht nummertje lijkt. 

 

Echter door verkoudheid perikelen wist ik mijzelf de vrijdag er wel van te overtuigen dat dit de ideale dag is om naar San Francisco te rijden voor wat toekomstige werken. En tja als je dan een bezoek brengt aan de stad die weer meer opgeruimd lijkt te zijn en dicht bij het werk van je buurman Zack bent dan ga je natuurlijk even voor een kopje koffie.

 

En ja, hij is een van de weinig die mij op dit moment naast de kerstboom weet te krijgen, tja misschien is dat wel een voorteken om meer in de kerstsfeer te komen. 

 

Echter tot die tijd hoop dat mijn mentaliteit snel veranderd in de die oude gemotiveerde rakker dan diegene die hier nu achter de laptop zit en niet vooruit te branden is.

De draad weer oppakken

Ik ben weer sinds dinsdagavond thuis en de flinke verkoudheid blijft hardnekkig dat ik alles bij elkaar hoest. Heb mijzelf nog een verwend om een Covid en griep test te doen om dingen uit te sluiten en dus zijn de nodige warme thee met een beetje rum genuttigd in de hoop dat ik er sneller boven op zou komen. Echter bleef het hoesten tot vervelendst toe doorga dat ik nacht liever voor de bank koos zodat Lenore nog een beetje nachtrust krijgt.  

En voor mij geldt ondanks dat ik nog niet 100% bent dat ik de draad weer moet oppakken, en dat valt niet helemaal mee maar er komen interessante projecten binnen. 

 

Naast dit alles kreeg ik ook deze week een berichtje van mijn buurvrouw Suzanne, die schreef dat het tijd is om even weer bij elkaar te komen na de moeilijke maanden en dat zij wijn en snacks meeneemt. En dus staan de buurtjes vrijdag rond half vijf middags voor de deur met wijn en des betreffende snack en komt vriendin Kim ook nog even mee die alleen thuis zit. Het wordt een hele fijne avond waarvan ik mij het laatste stukje niet meer kan herinneren en dat de zaterdag ochtend heb ik even problemen met het opstarten van mijn lijf. 

 

Zolang ik vanavond maar weer goed pas bent want natuurlijk kijk ik vanavond met mijn Formula 1 groep de race live vanuit Las Vegas waar de grootste vraag blijft, kan Max zijn vriend Lando vanavond verslaan. Natuurlijk ga ik niets verklappen voor diegene die de race nog niet hebben gezien maar ik was wel in mijn nopjes. 

Nu nogmaals aan de NyQuil en hopelijk ben ik maandag fit genoeg om weer een installatie voor tien laadpalen klaar te stomen. 

Wat een productieve dag moest worden ging

Ik wil eerst iedereen bedanken voor alle lieve berichten, dat helpt ons door deze dagen heen. De dagen na de begrafenis heb ik het graf elke dag tussen de regen buien nog even een bezoekje aangedaan. En meteen maar een training sessie met Jacky gedaan die heel kalm aan de lijn bleef ook toen er diverse honden hun stukje land verdedigde met veel geblaf. 

De afwerking moet nog gebeuren maar voor nu even de bloemen erop gezet

En dit alles onder een flinke verkoudheid waar ik merendeel in bed bleef liggen terwijl Wilbert deels door de spullen heen ging om op te ruimen en ook erachter kwam dat er een paar dingen in de afgelopen maanden verdwenen zijn. Tja het mooie zullen wij er niet van weten maar hoop dat men er gelukkig mee is. 

Op zondag zitten wij lekker te BBQ-en en geniet ik van vriendin Iris die de vrouwen marathon in Glendale Arizona loopt en ik haar via de wedstrijdleiding gegeven gps kan volgen en aanmoedigen. Het was de bedoeling dat ik haar in levenden lijve zou aanmoedigen maar heb mijn trip op het laatste moeten afzeggen in verband met Bep.

Ook komt Jorge nog even langs om bloed te prikken voor Jacky die door getest moet worden of hij de volgende maand mag verhuizen naar de Californië en mij kan vergezellen met de dagelijkse wandelingen in Sherwood Forest en Kennedy Grove.

 

Na een slechte nacht slapen staat Kiwi de hond om half zeven naast het bed met de mededelingen dat het tijd is om de dag te beginnen. Ik schrik wakker ruim de Cabana snel even op, zet de koffers klaar, douchen en loop het huis uit om even de taxi te maken naar Santa Elena waar wij de huurauto voor de dag oppakken. Als men hoort dat wij een huis in de buurt hebben gaat de prijs van de waarborg met de helft naar beneden. 

De koffers in de auto en we net naar achter klaar om naar Belize te rijden wanneer Vanessa ons aanvuld. Volgens Joop moest de Vital Statistics Unit of Belize aan de Mahogany Street liggen echter de website geeft een ander adres aan dus rijden wij naar dit adres eerst. Natuurlijk heeft Joop gelijk maar dit geeft aan dat de Webdesigner waarschijnlijk al een andere baan heeft of ook overleden is want de laatste website update dateert uit 2020. Aangekomen blijkt dat wij in San Ignacio dependance moeten zijn ondanks dat wij bij het hoofdkantoor zijn. Later die dag bleek dat wij gewoon eerste een update papier moesten hebben voordat wij dit naar Belize City brengen. 

 

Daarna richting het dierenartspraktijk van Miriam met het afgenomen bloed, hier ging alles goed totdat ik later die dag een bericht krijgt dat er iets verkeerd is gegaan en dus moet die arme Jacky nogmaals afzien met een bloedafname. Daarnaast ga ik mijn vlucht naar Februari opschuiven zodat wij meer tijd hebben voor Jacky’s papierwerk.

Nu alles wat Wilbert en ik moesten doen gedaan geef ik de richting aan hoe wij bij ons oude ouderlijk huis aan Park Ave komen, Wilbert maakt nog even een foto en rijdt door om even de kustlijn van Buttonwood Bay te volgens als ik een lunch tentje ziet, Smokeez Seeside Restaurant & Bar. Wij genieten van elkaar, de lunch en het uitzicht voordat men mij het nieuwe hotel Grand Resort wordt gedropt. Wat productieve tijd is het vandaag niet echt gelukt maar wel een fijne afsluiting met elkaar voor het jaar. 

Op  mijn hotelkamer aangekomen  crash ik  twee uur op bed en voel ik mijn weer een beetje man. Onder het motto; Ik heb mijn zwembroek niet voor niets meegenomen duik in het zwembad met uitzicht op de Belize River en geniet ik even van de rust. Het hotel is zo nieuw dat de twee verdieping nog niet af is en  ik het gevoel heb dat het personeel zich af en toe verveeld. 

Voor het slapen gaan neem ik een NyQuil die nog ergens in mijn toilettas ligt, slapen maar.

 

Ik ben er klaar voor, de koffers liggen klaar en wacht na mijn ontbijt op Lionel die mij straks ophaalt, de dame bij de desk vertelde mij dat de Shuttle naar het vliegveld U$ 30.- kost. Ik begon te lachen en zei tegen hen dat men niet goed snik zijn. Een ritje van nog geen 10 minuten. Mag dan wel als een Amerikaan praten maar ‘Als jij mij naait dan wil ik ook worden gekust’ Straight translation; ‘If you want to Fuck me than I want to be kissed too’)

 

 

Tijd om richting het vliegveld te gaan, blijf lief voor elkaar, het leven is te kort.

 

 

 

 

 

Het afscheid van Moeders.

Het is maandagavond als ik door Lenore eerder dan normaal op het vliegveld wordt afgezet, de horrorverhalen van de TSA lijnen brengt mij drie en half uur eerder op het vliegveld en ik wijs Lenore naar Terminal 2 aangezien Terminal 3 van United wel gekkenhuis zal zijn. 

En naar een dikke knuffel loop ik direct door naar mijn TSA approved lijn waar ik letterlijk in twee minuten door heen bent. Het is dan maar even vertoeven op het vliegveld maar doorkomen wij ook wel overheen en verbazing wekkend het vliegtuig is op tijd en met wat draaien op mijn stoel en een beetje te dutten weet ik in Houston aan te komen en nogmaals drie uur door te brengen bij de United Lounge. 

De United vlucht 1408 in Houston had wat problemen maar met een half uur vertraging komen wij aan in Belize en met twee vluchten voor ons duurt het mij dertig minuten om buiten te staan waar Lionel mij al opstaat te wachten. Sinds Wilbert mij voorstelde om hem op Whatsapp te bereiken is hij mijn vaste rijder naar Succotz geworden. De trip gaat zoals altijd relax en voordat ik het wist staat broer Wilbert mij bij de oprit op te wachten, na een stevige knuffel en tranen gaan wij door wat wij allemaal nog moeten regelen. Je bent immers in een ander land waar alles anders gaat en met dank aan Wilbert zijn vriendin Vanessa en plaats genoten zijn de eerste stappen gezet. Het graf is bovengronds en als ik met naar bovenloop is Rojelio en helper bijna klaar met de basis van het graf waar Bep straks wordt ingelegd. 

Het is woensdag ochtend vroeg als Jorge met zijn pick-up op de oprit staat, Jorge is de dierenarts die ons helpt met het vervoer en ook zo het oppikken van de kist bij de grens van Guatemala wat zo’n 15 minuten rijden is.  Aan de kant van Melchior (Guatemala) staat Vanessa’s nicht klaar om niemands land in te rijden terwijl Jorge dit van de Benque (Belize) kant doen. Wilbert gaat even de invoerrechten betalen en zo zijn wij op weg naar Bullet Tree Village waar Bep in het Mortuarium ligt en wij haar aan het eind van de middag ophalen zodat wij de wake kunnen doen. 

 

In de middag komt Luz ook langs met prachtige bloemen uit eigen tuin die met de mooie oranje kleuren je uitnodigen om het buis binnen te lopen.

Iets daarna zijn Wilbert en Vanessa ook met bloemen bezig plus het eten voor de gasten, wij hebben geen idee hoeveel mensen komen maar Victor die taxichauffeur is en Bep goed kent verteld mij; Paul, huur tent en stoelen want jij zult verbaast van staan hoe geliefd Bep in Succotz is, helemaal in deze hoek van het dorp. Hij rijdt ook met mij even naar de kerk waar wij een kleine mis doen, aangezien wij een kleine basis en rust wilde hebben op de dag zelf. Victor geeft mij een uur om een iets op papier te krijgen voor het boekje van de uitvaart voordat wij een rondje printshop en tent huur doen. 

Paul, Noël en Wilbert, de jongen man heeft ooit via een liefdadigheids van onze ouders een prothese aangemeten gekregen en een school opleiding. Hij komt nog steeds langs maar nu met vrouw en kinderen.

 

Net voor zessen halen wij Bep op van het Mortuarium en zetten haar neer in de woonkamer, zij ligt de kalmpjes bij en langzaam druppelen de mensen binnen, en wat waren wij blij met de tent en stoelen. Wij hebben een aardige veranda maar de oprit zat ook vol met vrienden en buren. Een geslaagde avond als de laatste mensen rond middennacht weggaan. Wij besluiten snel naar bed te gaan.

Donderdag 13 November, 2025. Wij zijn op tijd op en maken ons klaar voor de dag, ik rijd met Victor nog even langs de pinautomaat en haal ik de boekjes op bij de printshop. 

Om half tien wordt er eerst dekzeil in de pick-up truck gelegd voor de regen die eraan zit te komen voordat wij Bep met kist in de bak wordt gelegd stopt Wilbert nog een foto in de kist van Bep, Wilbert en Elsbeth. 

Vanessa die de brochures boekjes bij de deur uitdeelt

Bep zei altijd tegen ons; Zodra het tijd is dan rijdt mij maar gewoon boven de berg op, nou mams vandaag gaat het gebeuren maar eerst even naar de kerk. We dragen Bep in de kist naar binnen en zetten haar op de daarvoor bestemde steunen. 

De mis wordt voor ons speciaal in het Engels gedaan echter de liederen zijn in het Spaans want tja Succotz is meer Spaanstalig dan Engels. Vader Antonius moet een beetje improviseren want het grote boek is allemaal in Spaanse en latijn maar hij sleept zich er goed door. Wilbert en ik hebben geen flauw ideeën of het kerkje gevuld is aangezien wij vooraan zitten totdat Joop en ik het podium oplopen om een brief voor te lezen van Elsbeth die er wegens gezondheid redenen er niet bij kon zijn maar altijd veel voor Bep heeft betekend. Drie kantjes papier wat ik stukken in het Nederlands lees en Joop in het Spaans, dit keer kon ik mijn tranen in bedwang houden maar de eerste keer dat ik het Wilbert voor las was het even een waterval. 

 

Over water gesproken, de lieveheer laat ons nog even met rust en dus rijdt de rouwstoet nog een keer langs het huis waar Bep zestien jaar heeft gewoond. Op de begraafplaats zegent vader Antonius het graf en doet nog een klein gebed voordat wij Bep in haar nieuwe verblijfplaats laten zakken. Ik leg nog een rode roos op de kist voor Gert en Henry die mij dit hadden gevraagd te doen voordat Rojelio en helpers het afdekken met houten plaat en beton. 

 

Gelukkig stapt Joop naar voren om nog wat te zeggen en zo doen paar andere mensen, Wilbert en ik zijn verlamd en krijgen er niets meer uit. 

Joop legt de rozen uit op Tony's kleine tombe aangezien het beton werk nog niet klaar is

 

Dr. Jeff met zijn jongste zoon was ook aanwezig, aan hem hebben wij ook veel te danken.

Een kleine groep mensen gaat nog mee naar het huis waar wij nog een drankje en hapje nemen, al met al een goede afloop.

 

Terwijl iedereen weg is begint het te regenen en gaan de rillingen door mijn lijf, wat blijkt ik raak mijn stem dankzij een goede verkoudheid/ griep. Het heeft mij dan ook de hele dag tijd gekost om iets op te schrijven maar dankzij een flinke bord Nasi Goreng die Wilbert klaar heeft gemaakt kan ik er weer tegen. 

 

Voor de mensen in Nederland die dit lezen, Ik ben van plan om op zondag 31 mei een Celebration of Life voor Bep te houden bij de Gertie Vijver locatie Natuurbegraafplaats Het Wienerveeld. Als men geïnteresseerd is laat mij het dan even weten.

 

Wees Lief Voor Elkaar

 

Paul en Wilbert

De tijd is aangebroken

De afgelopen weken heb ik bewust even rustig gehouden aangezien de situatie met Bep, in overleg met Dr. Jeff hebben wij Bep niet naar huis heen gebracht. Zij had immers haar eigen kamer waar zij mensen kon ontvangen als zij niet buiten bij de activiteiten zat. Diverse vrienden komen Bep opzoeken en Wilbert gaat zelfs twee keer per dag voor een bezoek.  

Afgelopen dinsdag krijg ik een morgens een zorgwekkend telefoontje van Wilbert, in de maanden dat wij haar hebben verzorgd zorgde wij er altijd voordat Bep geen doorligplek (bed sore) zou krijgen echter hier in het bejaardentehuis loopt het echter anders af. Wilbert kwam er achter dat er een doorligplek (bed sore) van zo’n 7cm bij 15cm is en het personeel haalde hun schouder op onder het mom dat Bep niet gedraaid wilde worden. Mensen die mijn broer kennen weten dat als deze kwaad wordt om meteen dekking te nemen en het personeel kon het meteen ontgelden. Van mijn zijde schreef ik een Whatsapp bericht naar een van de oudere verpleegsters die mijn moeder goed kent. Ik schreef in mijn bericht onacceptabel en cruel. Die middag verscheen er een dokter echter niet communicerend in Engels maar Spaans maar verder werd er geen actie ondernomen anders dan schoon deppen want anders zou het vel er zo afkomen

 

In overleg met ons beiden hebben wij Dr. Jeff de volgende morgen laten komen en hij besloot met ons Bep met een Ambulance op te halen om haar plek te behandelen en heb bewondering voor Wilbert dat hij ook hier foto’s van wist te maken. En is weer mee teruggegaan naar het bejaardentehuis. 

 

Het is donderdag en Wilbert ziet dat Bep erg ongemakkelijk is en pijn heeft, hij belt mij en vraagt mij om wat tegen Bep door de telefoon te zeggen terwijl hij de telefoon tegen haar oor aanhoudt. Ik zeg tegen haar; Mam, ik hou van je en weet dat jij veel pijn hebt, misschien is het tijd om te stoppen met vechten. Wilbert geeft aan dat zij reageert op mijn stem maar valt weer snel in slaap.

 

Inmiddels is het vrijdagavond, en heb net mijn avondeten achter de kiezen als ik de telefoon krijgt. Wilbert is gebeld dat hij beter snel naar Bep kan komen dat het aflopende zaak is. En inderdaad het is nog geen half uur later als ik een telefoontje krijgt dat zij de laatste adem heeft uitgeblazen. Wilbert wacht op de politie die een overlijdens rapport moet maken en brengt mijn moeder naar het mortuarium. Het wordt een latertje voor hem en midden in de nacht moet hij een flink stuk lopen om een taxi naar huis te vinden. 

Bep heeft eindelijk rust. 

 

Dit betekend voor mij dat ik eerder dan gedacht richting Belize vlieg om samen met Wilbert onze moeder naast onze vader te plaatsen.