Inmiddels maandag

Het is bijna maandagmiddag en mijn vierde dag in Kentucky. En dat betekende voor Suzy dat de dokter vanmorgen met een goed bericht, namelijk dat ze morgen met de ambulance naar huis wordt gereden en dat alle faciliteiten worden geregeld. Dus dat betekend een automatisch bed, genoeg medicatie en zuurstof. Het fijne is dat Victor zijn belofte kan waarmaken en haar thuis de laatste dagen kan geven. We weten het allemaal, het is een kwestie van dagen of weken. Zondag was de dag dat vriend Hans met pijn in zijn hart vertrok, ik weer hier in de Hospital verblijf om een van de turns over te nemen en vriendin Lauren vanuit NL bij ons aansloot. Inmiddels heb ik de voetmassage van Hans overgenomen en de verpleging begint aardig aan ons te wennen. Maar morgen is de dag dat we terug gaan naar haar huis in Webster, een klein gehucht in de middel of nowhere. Tot die tijd is het nog even een nachtje kramperen, junkfood eten en shoppen bij de Wallmarkt.

Le Grange

Le Grange is een voorstad van Louisville waar het Baptist Hospital een locatie heeft inclusief een soort verpleegafdeling. Het gaat hier er echter anders aan toe dan in Nederland. Ze zorgen hier dat de mensen weer stabiel zijn zodat ze thuis verder kunnen worden verzorgd. Wel een vreemde gewaarwoording dat je gisterenavond in het gasten verblijf zit en een kist voorbij zit komen van de nummer vier van deze week. Suzy heeft zoals altijd haar eigen willetje en verdomd het op te geven terwijl het lichaam anders zegd. Morgen komt haar beste vriendin Lauren en we zullen zien hoe dat verloopt. Vanmorgen hebben we toch eens gekeken voor een hotelkamer met de discount van de hospital, er schijnt echter een evenement te zijn dus damn niets te vinden. Zelf ga ik vanavond mee naar Webster om wat meer rust te nemen, het schijnt een 2uur durende rit te zijn dus ben benieuwd. Een ding is zeker, ik ben blij dat ik toch eerder ben gekomen.

........

Een vreemd begin van mijn reis, Lenore wilde mij optijd naar het vliegveld brengen aangezien ze morgen moet werken. Geen probleem, echter dan moet je niet bij de incheck balie er achterkomen dat je de laptop tas thuis bent vergeten met praktisch alles erin zoals bv mijn telefoon charger. Ik belde mijn lieve schat die inmiddels weer richting huis reed en checkte de auto nog even, nada.
Damn dan maar niet dacht ik bij mijzelf, dan kan ik ook niets verliezen. Lenore dacht inmiddels hetzelfde en dacht Paul zonder telefoon charger betekend weinig contact voor een week. En inderdaad de schat kwam terug met de tas dus ik heb geen excuses meer om niet te bellen en/of te emailen. Inmiddels zit ik nu in Houston te wachten om mijn connectie, thuis hoef ik niet te bellen want het is 4.30uur in California terwijl Texas twee uur voorloopt. In iedergeval heb ik een uur de tijd om van mij koffie te genieten voordat mijn vlucht richting Louisville vertrekt.
Het is weer reeds zeven uurtjes geleden dat ik ben aangekomen op het vliegveld en dat Hans mij op stond te wachten. In een halfuurtje stonden we in het verpleegtehuis en gelukkig was Suzy goed te pas en konden we wat woorden wisselen. Zus Nicole, Victor en Hans wisselde afgelopen dagen elkaar af en nu ben ik erbij gekomen. Victor's ouders en broer letten op hun huis en hun geadopteerde zoon.
De sfeer is hier goed en we lachen er toch wel wat vanaf, want dat is wat Suzy ook zou willen.

Even een kort bericht.

Zoals jullie zien heb ik de laatste weken weinig geschreven en dat zal de komende week ook wel zo blijven. Deze jongen gaat zometeen met een Red-Eye richting Kentucky om daar een vriendin op te zoeken. Net in het nieuwe jaar vertelde de doktoren dat er kanker was geconstateerd en dat ze het direct zouden aanpakken. Vol goede moed ging ze richting de bestralingen en vervolgens nog een operatie om een tumor te verwijderen. Alles leek de goede kant op te gaan tot afgelopen weekend.
In ons telefoon gesprek merkte ik direct dat het niet in het snotje was en dus hups een ticket geboekt voor aankomende dinsdag zodat ik al mijn werk nog voor die tijd kan overdragen. Dat laatste is inmiddels gebeurt en heb de ticket veranderd in een vlucht vannacht.

Met anderen woorden, ik sla mijn Koninginnefeest maar eens over.

Ok dan, hier is ie dan

Het werd inderdaad hoog nodig tijd dat er weer een update kwam, ten minste als ik twee mensen mag geloven.

Vorige week was het een damn hot weekend en dat terwijl de shed in elkaar moest.
Jacob (timmerman), Eko (de bekende Nler voormij), Rodolfo (Mexicaan) en ik zij de gek. De basis van de Shed stond inderdaad in twee en half uur. En dan bedoel ik vloer, en wanden. Het probleem zat dan ook in het dak wat wij bij het demonteren in drie stukken hadden gezaagd. Dit bleek al snel niet genoeg te zijn en heb de laatste twee dakdelen nogmaals gehalveerd.

Ondanks dat ik de hoeken, het dak nog moet afwerken kon ik het niet laten om mijn spullen er in te zetten.

Onderhand zijn we de 15e april gepasseerd en dat betekende, slik de tax betalen. En zo hoor ik langzaam rondom mij heen dat velen hardwerkende mensen hetzelfde krijgen opgelegd. We hebben dan ook maar besloten om te wat extra te werken voor vakantie. De eerste is reeds in zicht, over zes weken even een weekje Belize. Lekker, samen met die ouwe een lekkere heerlijk 1Barrel Rum drinken. Nu alleen nog de tickets scoren.

Effe uitpuffen.

Na een week buffelen was het gisteren tijd om eens een keer weinig te doen. Wat wel tijd werd was de takken naar de stort brengen aangezien die er al sinds februari liggen. Onderweg kregen Lenore telefoon van onze accountant, slecht nieuws. We moeten een aardig bedrag richting de IRS sturen en helaas kunnen wij niets in een pensioenfonds stoppen om het bedrag lager te maken. Met andere woorden, je wordt gestraft als je jezelf uit de naad werkt om rond te komen. En dat noemen ze het land van de onbegrensde mogelijkheden GVD.

En dan de zondag, ik wilde Formule 1 live bekijken echter halve wegen de race vielen mijn ogen dicht dus dat schoot ook niet op. Dan maar vandaag weer de tuin in om de grond klaar te maken waar de schuur komt te staan. Dat ding willen we aankomende zaterdag dan ook gaan opzetten, we zijn Jacob (timmerman), Eko, ik zei de gek en de twee Mexicanen van Home depot.

Mensen zou zeggen een fijne werkweek.

Genoeg om over te lullen

Zaterdag was het eens tijd om een schuur op te halen waar wij al weken een oogje op hadden.
Dat betekende samen met de huidige eigenaar Sergo en hulp van Eko om de schuur in stukken uit elkaar te halen. De schuur is lxbxh 4,2mtr x 2,4mtr x 3,6 inclusief dak. We hadden besloten om het dak in drie stukken te zagen maar al snel bleek dat het te zwaar zou zijn. Dus voor Sergo en mij om richting Home Depot te rijden om 2 Mexicanen op te halen die hier wachten op werk terwijl Lenore en Eko een vrachtwagen of aanhanger proberen te scoren. Dat laatste konden we snel vergeten want het was de 29e en dat betekend dat velen mensen verhuizen en helemaal rond de recessie die komen gaat. Met de hand van de twee Mexicanen wisten we de totale schuur in 8 uur te verplaatsen zonder het weer op te bouwen.

Zondag was het al weer drie jaar dat wij elkaar het ja woord gaven echter wat doe je op zo'n dag. Napa begint vrij normaal te worden dus belde Lenore haar broertje Ron op. Laten we eens naar de shooting range gaan. Voor het eerst in ons leven stonden we daar dan met een .45 kaliber gun in een schietschijf te knallen. Vreemd eigenlijk want wij behoren tot de weinigen in Amerika die geen pistool in huis heeft. Ons motto is dat wij eerst een hond aanschaffen voordat er zo'n ding in huis komt.

Dan deze week mijn eerste project met Solar Panels, het huis wat ik in Danville hebt geinstalleerd krijgt maar liefst 24 panelen met een totaal vermogen van 4KW.
Het resultaat mag er zijn en nu nog een paar dagen wachten want het huis moet nog een vaste net aansluiting krijgen.