Weer thuis in El Sobrante

Na twee heerlijke dagen op Caye Caulker is het weer tijd om naar huis te gaan. Na een goed ontbijt bij Amore Y Café was het tijd om het gewicht in de koffers te verdelen. Mijn moeder had namelijk de geparkeerde duiktas teruggeven en die was dus echt te zwaar. Lulu onze taxi chauffeur op Caye Caulker was mooi optijd om ons naar de airstrip van Tropic Air te brengen. De vlucht naar het Internationale Airport duurder niet langer dan zo'n 10 minuten en nu was het even wachten totdat de desk van Continental open ging. Dus dan toch maar even na de “waving galary” voor een colaatje en kijken welke vluchten er allemaal binnenkomen.

Een half uurtje later kregen wij bij de desk van Continental te zien hoe gesmeerd de mensen hier de massa inchecken. Als ik dit vergelijk met de incheck balie op SFO dan kan ik zeggen dat de mensen op BZE een dikke 10 krijgen.

In de vertrekhal kwamen wij Jet (Eden Holland) tegen, de man van nog geen 1.50meter heeft een bar bij de Gate met overheerlijke Rum Punch en Bloody Mary's. Wij hadden dan ook niet veel moeite om wat moed in te drinken voordat wij het vliegtuig ingingen.

In Houston gaat alles zoals gewoonlijk, je hebt altijd het gevoel dat de wachtrij bij de immigratie tot stilstand komt als jij net aansluit. De overstap ging soepeltjes echter toen ons vliegtuig met bestemming San Francisco in de rij op de rollerbaan stond te wachten meldde de captain dat één van de bemanningsleden slecht te pas is en wij weer richting de gate gingen. Echter dit was snel en soepeltje afgehandeld en wij kwamen maar een half uur later aan dan geplande.

Erika was zo vriendelijk om ons op te halen echter tijdens onze autorit naar huis kwamen wij er achter dat haar benzinetank van de auto bijna leeg was. De enige benzinestation die ik in San Francisco wist te liggen was net voor de Bay Bridge en dus hups eraf. Tijdens het vul proces bleek de knijphendel steken en benzine vloeide over Erika's schoenen en onder de auto. Ons beklag bij de kassier van het benzinestation kregen wij nul op ons rekest dus Lenore bedenkt zich geen moment. Via 911 werd de brandweer opgetrommeld. In eerste instantie dachten wij alleen de wagen van de commandant maar al snel bleek dat er een bluswagen en een 20 meter ladderwagen met loeiende sirene's onze kant opkomen.

Erika's auto van de plek afgerold en vervolgens kattebakzand gestrooid. De commandant verzekerde ons dat deze pomp unit op slot ging en nu is het dus alleen zelf een claim indienen.

Al met al een boeiende terugreis wannaar wij allen heerlijk konden gaan slapen.

Succotz en niet verder

Na de avontuurlijk tocht van gisteren doen wij het vandaag toch een stukje rustiger. De morgen staat in het teken van de bedrading van de LED verlichting netjes wegwerken en vervolgens ontbijten. Ons volgende plan is om even de auto te pakken om het pontje richting Xunantunich te nemen. Echter de bussen van de cruiseschepen staan nog voor ons huis geparkeerd wat betekend drukte bij de Maya Ruine. Net voor de middag maken wij de gok en bingo, de laatste mensen komen net terug van de Ruine en wij rijden na 5 minuten wachten zo het pontje op.

Xunantunich heb ik reeds vaak bezocht echter ik blijf het een wonderbaarlijke plaats vinden. Elke keer zie ik wel wat nieuws plus wij mochten weer genieten van de Howler monkeys. Het begon inmiddels langzaam te regen en net voordat het met bakken naar beneden komt kunnen wij nog net de auto in stappen.

Thuisgekomen dacht ik; even de handen uit de mouwen steken. Het miezerde nog iets en met vochtige kleren aan kan ik ook nog wel even de auto’s wassen. Ook dit keer was ik weer mooi optijd klaar voordat de volgende stortbui naar beneden kwam. Na een flinke siesta ging de schoonmaak woede verder en heb ik ook nog maar even de ramen gewassen. Lenore en ik vonden dat wij wel een etentje hadden verdiend en dus hups richting Benny's Kitchen wat volgens mij ook het enige restaurant in Succotz is.

Morgen is het tijd om even in Belize City te shoppen en dan hups richting Caye Caulker te gaan. Wij zullen hier nog twee dagen genieten van het oh zo prachtige land Belize.

Even terug

De weervoorspelling zijn heet, heter of anders gezegd verdomd warm. Onze missie Belize. Dit keer niet om mijn ouders te bezoeken maar op het huis van mijn moeder te passen. Echter de reis begint met de sleutel overdracht op Caye Caulker, een eiland waar veel backpackers neer strijken. In dit geval ook een meet & greet met een internet vriendin Inge uit Oslo, zij had samen met haar twee broers eerst op het huis gepast. Het was dan ook een erg vervelende gebeurtenis, NOT. Nee het was jammer dat de twee dagen zo snel voorbij vlogen.

Vrijdag was het voor ons ook hoog nodig de tijd om op te stappen. Met de watertaxi van 10.00uur richting Belize City waar we vervolgens met twee auto’s van mijn ouders landinwaarts rijden. Maar niet eerder tot dat we de pinautomaat van de bank hebben gevonden, laten ze nou net vorige maand de Belize bank hebben verplaatst.

Volgende stop restaurant Cheers (+/- 21 mijl Western Highway) waar wij één auto laten staan en vervolgens richting Hopkins rijden. Ingrid is vandaag jarig en dus het ideale moment op vannacht over te blijven. Tijdens de verjaardag (die bij vrienden van haar warden gehouden) zijn wij tweetjes er even tussen uit gepiept, je moet namelijk bij Chef’s Rob hebben gegeten. Sinds Rob en Corrie’s het restaurant hebben geopend loopt het storm en is door Tripadvisor.com uitgeroepen tot beste restaurant van Belize. En dat in een kleine afgelegen dorp als Hopkins Village.
Ik roep het al 10 jaar; “Hopkins is the place to be”. Het is dan ook geen wonder dat ik juist hier 6 jaar geleden op de Veranda van All Seasons Belize bent getrouwd. En als je dan in zo’n romantische omgeving bent dan moet je minimaal een keer in de zee springen, maar dan wel ‘s avonds.

Terwijl heel NL heerlijk van Koninginnedag zit te genieten ben ik hier bij All Seasons Belize nog even wat elektra klusjes aan het doen. Na een heerlijk ontbijt rijden we richting de Hummingbird Highway, we besluiten twee jongen lifters uit Silk Grass mee te nemen aangezien het wachten op de bus hier een tijd kan duren. De twee jongens, John en Charles hebben geluk want ze willen naar de Agriculture show in Belmopan en laten wij nou net daar langs rijden.

Tijdens het uitrijden van Belmopan zuchten we beide, de tweede auto staat bij Monkey Bay en dat ligt toch nog op zo’n 25 minuten van de tegengestelde richting die wij moeten rijden. Het gaat ons nog redelijk snel af en Lenore rijdt in de tweede auto achter mij aan. Ik neem nog even de toeristische route midden door downtown San Ignacio voordat we de laatste 6 mijl richting San Jose Succotz moeten over bruggen. We passeren het pontje voor Xunantunich aan de rechterkant van de weg en moeten nog even drie verkeersdrempels over en dan links. We worden verwelkomt door de vijf blaffende honden als wij de auto’s voor de poort parkeren.

Nu is het even aklimatiseren en het wennen van ons nieuwe verblijf. Wij kletsen nog even met Elza bij en krijgen nog even instructies hoe wij onze laptop aan de andere kunnen linken. Al snel houden wij het gewoon bij een connective met de world wide web en vraag mij direct af hoe mijn moeder hier kan wennen aan die oh zo trage verbinding. Haar antwoord zal wel zijn; “This is Belize”.

Het is zaterdagmiddag en Lenore en ik lopen naar de Chinese supermarket om even etenswaar voor het ontbijt te kopen. We zijn namelijk van plan om later nog even bij Benny’s Kitchen te eten echter het wachten is op de dierenarts. Sibson heeft zijn voet flink opengehaald maar van de dierenarts was tot acht uur niets te bekennen. Had ik eerder geweten dat de beste person op de bewuste Agriculture show had gestaan dan had ik direct niet op hem gerekend. Lenore wist in iedergeval met overgebleven groente van onze voorgangers een heerlijke salade voor elkaar te maken.
Inmiddels is het zondag en kan je vertellen dat de goede nachtrust ons heeft goed gedaan.

Vandaag staat op het programma “Green Hills Butterfly Farm”. De farm ligt vlak bij de ingang van Mountain Pine Ridge maar hier voor moet je wel even een 16 mijl hobbelige zand weg nemen. Wij hebben onder het genot van een mok koffie bij de vlinders gezeten. Geweldig al die prachtige fladderende insekten om je heen met een serene stilte.

Vervolgens toch even een stukje Mountain Pigne Ridge ingereden en wel naar Blancaneaux. Een stukje hollywood in de rimboe zal ik maar zeggen, de eigenaar is niet minder dan Francis Copola. De lunch was heerlijk maar beide van ons hadden niet verwacht dat onze ananas met rum drankje duurder uit zou vallen dan de lunch zelf. Al met al toch even de moeite waard al zullen mijn ouders mij total voor gek verklaren.

Wegens een slechte internet verbinding kan ik helaas geen foto's plaatsen