De ochtend begon al goed met het gejengel van de overburen, die hadden namelijk de kleine niet onder controle en jammerde al rond 5 uur de Campground wakker. Het was dan ook een genot om te zien dat zij vanmorgen uiteindelijk de tent inpakten. Na het ontbijt was het snel even het luchtbed weer oppompen en het ventiel-schroef beter te sluiten. Met wat gewichten erop zien wij vanmiddag dan wel of dit luchtbed einde verhaal is.
Dan het bezoek aan de South Rim van de Grand Canyon, het ligt op zo’n kilometer rijden van de camping. Je pakt vervolgens een gratis shuttle bus die met totaal negen stops uitkomt bij Hermer Point. Wij besluiten tot het einde mee te gaan en vervolgens langs de Rim terug te lopen. In totaal hebben wij 6 van de 12 kilometer gelopen op een praktisch vlakke hoogte van zo’n 2100 meter hoogte met grandioze uitzichtpunten die ik voorheen nog nooit had gezien. Kon ook niet anders want ondanks de frisse omstandigheden was het kraakje helder. Na de hand heerlijk even bij een hotel op het terras gezeten met een lichte versnapering.
Aangekomen bij onze tent bleek ons luchtbed na zijn mallemoer te zijn en wat doe je dan op zo’n moment als je weet dat je vanaf morgenavond spaarzaam met de ruimte in de auto om moet gaan. Juist je gooit het in de recycling container en stopt morgen voor een nieuwe.
Het plaatsvervangende luchtbed ligt inmiddels op zijn plaats, de zon daalt in zo’n 5 minuten achter de bomen en het wordt hier snel weer koud. Tijd om het kampvuur weer aan steken en de laptop weer op te bergen.
Het is maandag en tijd om weer terug naar Las Vegas te rijden. Net voordat we Las Vegas binnen rijden stoppen we even bij Sport winkel om een nieuw luchtbed te halen. Daarnaar is het richting het hotel, douchen en hups naar het vliegveld om Vincent, Marloes en haar vriend Stea op te halen. Elke luchthaven blijft anders, bij debagage claim zijn er drie roltrappen en dus was het makkelijker om dichtbij de carosel te staan. Een paar minuten nadat ik hen had begroet kwam hun koffers al over de carosel rollen. Een telefoontje naar Lenore en de Honda Odessy met haar er in kwam al snel te voorschijn. Via Paradise drive en Main Street wisten wij snel weer ons hotel te bereiken.
Voor hen was hen dan snel even opfrissen en gezellig met ons over Fremont Street lopen. De straat is overdekt met LED screen van ruim 500 meter lang. Na het avondeten was er nog even voor diegene die een gokje wilde wagen terwijl Vincent en ik richting de hotelkamer liepen.
De dinsdag liep gesmeerd, na het ontbijt was het tijd voor uitchecken, de auto uit de garage rijden en de imperial vol gooien met tenten en slaapzakken. Na een vijf uur lange rit kwawen we op de KOA campground aan in Canonville. Nu zijn wij in eerste instantie niet gek KOA’s. Te dicht op elkaar en te druk. Dit management had dit juist niet voor ogen en dus is het een ruimte opzet. Groot voordeel is dat het aan de achterkant van Bryce Canyon ligt en tripjes heel erg makkelijk maakt.
Het is woensdag en ik kan je vertellen dat onze slaapzakken niet tegen de kou waren bestand zoals men beloofde. Na een warme douche was iedereen weer goed gemuts en na een stevig ontbijt was het op naar Bryce Canyon National Park waar wij ons de hele dag hebben vermaakt.
Op onze campsite was het tijd voor een potje kolonisten van Catan, het kampvuur aansteken plus een warme maaltijd. Dankzij de volle maan konden wij het zicht op de melkweg vergeten maar Vincent wist als nog een paar vallende sterren te zien. Nu maar hopen dat zijn wensen uitkomen. In iedergeval kunnen wij nu beter slapen nu wij wat extra deken over onze slaapzakken hebben liggen.
Donderdagmorgen, iedereen heeft zo lekker geslapen dat wij we na de douche en een lekkere bak koffie klaar zijn voor de volgende trip. Zion National Park ligt op zo’n andere half uur van onze camping en is totaal anders dan Bryce Canyon. Aangekomen in het park kijken we even rond bij het visitor center waarna wij vervolgens een shuttle bus de canyon in nemen.
In dezelfde bus moeten wij nou net voor een luidruchtig stel van rond de 26-30 jaar zitten. Mevrouw mag zichzelf zo graag horen praten dan diverse mensen de hele geschiedenis die uit de luidsprekers kwamen niet konden horen. Een oude mevrouw voormij keek al steeds geergerd om en dus was het na de tweede stop van de totaal negen om even vriendelijk vragen of men de volume van hun conversatie konden minderen. Aangezien men mijzelfs niet hoorde werd mijn volume luidde en ook wat onvriendelijke. Het stel schrok zo dat men direct stil viel en bij de volgende stop de bus verlieten, YES.Marloes en Stefan hebben deze fantastische dag genoeg foto’s geschoten dat men in iedergeval deze trip in herinnering kunnen houden.
Aan het eind van de middag is het nog snel even tijd om een wasje te draaien en te drogen voordat wij uit eten gaan. Het enige rstaurant in de buurt wat open is in het laagseizoen is Clark’s in het dorpje Tropic. Aangezien men hier verdomd goed vlees heeft waren onze borden gevuld met Rib eye, New York Steak, een geweldige hamburger en Pork-ribs. We gingen dan ook met een gevuld gevoel terug richting de slaapzak.
Het is vrijdagmorgen, onze wekker ging niet af en dus wordt het opstaan een uur later dan geplanned. Ik laat meteen de luchtmatras leeg lopen en laat de slaapzakken even luchten. Terwijl Lenore richting de douche loopt besluit ik het water aan de kook te brengen en verder te gaan met de werkzaamheden. Ook de andere starten snel op en voordat we het weten is iedereen gedouched en zit iedereen aan de ontbijt tafel. Het is nu alleen nog een kwestie om alles weer op en in de auto te krijgen voordat we richting de Grand Canyon gaan. Voordeel van deze rit is dat we in iedergeval qua tijdsverschil weer een uur extra krijgen. Het word dan ook na de 5uur langdurige snel de tent opzetten en vervolgens richting de South Rim te gaan om van de zonsondergang te genieten.
En de timing ging goed, wij hadden nog net tijd genoeg om de bus van het park ons zes mijl verderop af te laten zetten. Voor onze ogen zag het er perfect uit, op de gevoelige digitale plaat wat minder.
Terug op de Campground was het tijd voor het kampvuur aan te steken en lekker van de laatste uurtjes van de dag genieten.
De zaterdag breekt aan, en het is tijd om te gaan. De kwestie was alleen “direct naar huis of eerst nog dead valley” Net als wij de afslag Hooverdam / Las Vegas krijgen besluiten we om direct naar huis te rijden zodat ik de zondag iets meer rust heb. Het was dan ook één uur ’s morgens als wij El Sobrante bereiken.
De week die volgde nam Lenore onze gasten mee op sleeptouw terwijl ik aan het werk was. De vrijdag had ik echter toch nog even de gelegenheid om met zijn allen naar het grootste doolhof van California te gaan. Moet zeggen er leuk in een verdomd groot maisveld.
Het is zaterdag, voor Marloes, Stefan en mij staat het Craft Beer Festival op het programma. Inderdaad ze zijn net zoals mij vrijwilliger en wij besluiten samen de water punten te bevoorraden en de emmers met bieroverblijfsels te verwijderen.
Voordeel, genoeg tijd om bier te proeven. De avond sluiten we thuis af met een heerlijke film “Paranomal 2” Had ik sinds Poltergeist jaren zulke films geweigerd om te kijken, nu was het beter te doen. De 21 plus gasten zijn samen met Erika nu aan het stappen en dus kunnen wij lekker op een oor.
De zondag staat in een dagje Napa Valley, voor diegene die hier al eens zijn geweest weten dat dit altijd heerlijk en relax kan zijn
Het is maandag, onze gasten zijn er alleen op uit in San Francisco nadat ze gisterenavond nog even een ticket hebben gekocht voor de Sightseeing tour. De bus dropped je overal af en je kunt er zo weer verder mee rijden. Net voor zessen stonden ze bij mijn kantoor gebouw op 4th en Market en dus hups samen naar huis. Na de Chili te hebben gemaakt en te hebben veroberd is het hele stel nu naar de “Paranomal 3 film” die hier net afgelopen donderdag in premiere is gegaan.
