Een week vol veranderingen en verrassingen

Deze week is aan mij voorbijgevlogen in een sneltreinvaart, met
aan het einde een lichte vermindering in de zwemmogelijkheden. Allereerst is de
balans in de flora en fauna van mijn lichaam hersteld, wat meer levensvreugde
brengt en mijn concentratie en plezier in het werk doet terugkeren. En dat is
maar goed ook, want ons bedrijf is eindelijk door de kwalificatie van de
ISN-certificering gekomen, een instantie die vereist is om voor een
stroomleverend bedrijf te mogen werken. Dit is vooral prettig aangezien de
aanvragen voor deze werkzaamheden binnen blijven stromen, en ik zelfs tijdelijk
een stop heb moeten zetten op nieuwe aanvragen. Initieel is het bedoeld voor
gesubsidieerde overheidsprojecten, maar aangezien ik ook het onderhoud van
EVBOX en andere laadpalen verzorg, is het een win-winsituatie geworden. Meer
details volgen zodra alles in werking treedt.

Woensdagochtend ontving ik om 6:15 uur een sms van een dierbare

vriendin die inmiddels als een zus voor mij is, Iris. Na dertien jaar werd zij
plotseling ontslagen, wat voor haar geen verrassing was na het eerlijk invullen
van een vragenlijst. Haar tweede berichtje was: 'Wat doe je vanavond?'. Met
haar spontane actie moest ik mijn kantoor in een logeerkamer veranderen en 's
avonds naar SFO rijden om haar op te halen. Pas rond drie uur 's nachts gingen
we slapen, wat het de volgende ochtend zwaar maakte met een vergadering die net
voor zeven uur begon. Desondanks kwam ik de dag door en bereidde ik me voor op
mijn trip naar Arvin, gelegen in het zuiden van de Central Valley. Al hoewel, de donderdag avond werd een latertje met velen twaalf-inch Singles die voorbij kwamen.

Deze gemeente heeft de afgelopen vijf jaar zoveel aan de
elektrificatie voor elektrisch rijden gedaan dat grote steden als Bakersfield
en steden in de Bay Area er enkel van kunnen dromen. Het werd een lange dag,
aangezien ik vrijdagochtend iets te laat van huis vertrok en pas vrijdagavond
laat thuis werd verwelkomd door Lenore. 

Maar met een glimlach kan ik zeggen dat mijn klant tevreden was met het onderhoud; enkele weken geleden had ik nog de laadpalen omgezet van Shell Renewable naar het AmpUp Charge Point Operator-netwerk. Als je het nieuws in Nederland volgt, weet je dat Shell niet
zijn best doet om in Nederland te vergroenen, maar ook hier in de Verenigde
Staten laten ze het afweten, met als gevolg dat klanten ontevreden zijn en
weglopen.

En dan was er zaterdag 27 april, Koningsdag, ook hier in de Bay
Area. Dit jaar geen sponsor, aangezien we nog steeds onze marketingbudgetten
bezuinigen, maar gelukkig krijgen we nu de grotere projecten op een
presenteerblad aangereikt. We parkeerden netjes bij het strand en liepen
richting de Murphy Windmolen waar het Oranjefeest precies om twaalf uur begon.
We bezochten meteen de foodtrucks met haring en bitterballen om de lange rijen
voor te zijn. Na wat foto's en een Heineken Silver liepen we naar de kraam met
Nederlandse lekkernijen, voordat we besloten terug te gaan naar de East Bay.

Het was tijd om afscheid te nemen van Iris, die binnen enkele
uren terug naar huis zou vliegen. Lenore en ik gingen vervolgens naar het
Living Jazz Gala, dat haar veertigjarig bestaan vierde. De stichting verzorgt
jeugdzomerkampen waar jongeren samen muziek leren maken, maar ook normen en
waarden. Het gala is bedoeld om geld in te zamelen. Ik was uitgenodigd door een
van de bestuursleden, Priscilla Rice, die al zo'n veertig jaar een opnamestudio
in Berkeley heeft en vele grote namen heeft verwelkomd. Tegenwoordig verzorgt
ze alleen nog podcasts en audioboeken.

En nu is het zondag, wat betekent dat ik mezelf een schop onder
mijn achterste moet geven. Ik had namelijk beloofd om een tent op te zetten
voor de voedselkraam van voormalig pastor Donnell Jones in Berkeley. Donnell
werkt nu samen met de organisatie Rebuilding Together East Bay North om
minderbedeelde ouderen en jongeren te helpen, maar in dit geval gaat het om een
restaurant dat een steuntje in de rug kan gebruiken.

Wees lief voor elkaar en heb een fijne week.

Wanneer keert het normale ritme terug?

Sinds mijn terugkeer probeer ik mijn oude ritme weer op te pakken, maar dat gaat nog niet van harte. Ik heb zelfs Imodium moeten gebruiken om mijn dagen hier in de Bay Area wat aangenamer te maken. Daarnaast heb ik via Uncle Jeff's website, Amazon, een hydraterend poeder gekocht om mij beter te voelen, en dat werkt. Wat ik nog mis is de concentratie om continu offertes en ontwerpen te maken voor de grote opdrachten die op mij wachten. Ik heb mijn klanten laten weten dat ze even geduld moeten hebben, hoewel ik hier zelf ook van baal. Ondanks dat diverse sectoren stil liggen, blijft het werk binnenstromen, terwijl we alleen Instagram gebruiken voor onze marketing.

Het zwemritme heb ik wel hervonden; ik probeer minimaal een kilometer per dag te zwemmen, met uitschieters tot tweeënhalf kilometer als het gevoel goed zit.

Daarnaast ben ik deze week begonnen met bingewatchen na een tip uit een van de podcasts die ik wekelijks beluister. Velen van jullie kennen waarschijnlijk het verhaal van Hollywoodsterren Rob McElhenney en Ryan Reynolds die de oudste voetbalclub van Wales, Wrexham AFC, nieuw leven inblazen en de stad erbij betrekken. Dit betekende wel dat ik mijn abonnement op Disney Plus moest vernieuwen, maar daardoor zit ik wel aan de bank gekluisterd. Ik kan dus in deze korte blog zeggen dat ik de achttien afleveringen van het eerste seizoen heb gezien en dat ik nog twee weken de tijd heb om het tweede seizoen te kijken voordat het derde seizoen op 2 mei begint. Het komt goed uit dat de Formule 1 nu twee weken rust heeft, zodat ik de show wat kan spreiden en niet constant hoef te zitten.

En dan vandaag, zondag. Lenore had zin om de middag door te brengen bij de Sailing Goat, een restaurant gelegen in een afgelegen jachthaven. De menukaart is beknopt, maar biedt voor ieder wat wils en is verrukkelijk.

Afgelopen vrijdag werd ik door mijn vriend Edwin getipt dat de asperges weer verkrijgbaar zijn, en ja hoor, die zag ik op de kaart staan. Ze kunnen natuurlijk niet tippen aan de groente zoals die in Twente en de Achterhoek verbouwd worden, maar het is toch heerlijk om het weekend ermee af te sluiten.

Een verdomd laat verhaal

Afgelopen week was een ervaring waarbij sommigen me een mafkees noemen en vragen of ik geen andere reis kan kiezen. Nee, dus.

Na enkele dagen nog diep in het werk te zitten, stapte ik op 3 april samen met mijn reisgenoten op het vliegtuig naar Mexico City, om de volgende dag door te vliegen naar Mazatlán, een badplaats in Mexico. Deze eerste vlucht had ik al eens eerder gemaakt voor de Formule 1-race vanuit San Francisco, maar deze keer was het puzzelen waar ons hotel zich bevond ten opzichte van de douane, vanwege een vroege start van de dag. Dus na het inchecken in ons hotel was het een wandeltocht door terminal 1, om te timen hoeveel tijd het zou kosten. Na een goede nachtrust trokken we de gympen aan en begonnen te lopen. Alles viel mee, en dus stonden we op tijd voor de gate van Volaris, een van de lowbudgetmaatschappijen hier in het land. Na een krampachtige vlucht van twee uur arriveerden we eindelijk op het vliegveld van Mazatlán, dat de komende dagen zou worden overrompeld door mensen zoals wij, vanwege de totale zonsverduistering.

Lenore en ik trokken ons voor een dag terug in een 18+ hotel dat niet direct aan het strand lag; bij de boeking had ik namelijk problemen om hetzelfde hotel als onze medereizigers te boeken, en ik vond het wel prettig om geen rennende kinderen om me heen te hebben. Terwijl wij genoten van een vroege kamer check-in, nam Lenore even contact op met haar vriendin Margret die ook naar de badplaats was gekomen voor hetzelfde evenement, om de avond met ons door te brengen op het dakterras van het hotel.

De volgende ochtend, vlak na het ontbijt, begon onze WhatsApp-groep actief te worden. Wij namen namelijk twee mensen mee in de auto naar La Ciudad, dat direct naast een vulkanisch park, Mexiquello, ligt. Omdat dit kleine stadje op ruim 2500 meter hoogte ligt, besloten Lenore en ik nog even naar Walmart te gaan en nam ik voor de zekerheid babyschoonmaakdoekjes mee - je weet maar nooit. Na het ophalen van onze carpoolers begonnen we aan de tweeënhalf uur durende autorit over de 40D, de tolweg door het bergmassief met 48 tunnels en een adembenemend uitzicht, al moest ik me wel op de weg concentreren.

Bij aankomst stonden Peter Den Hartog en zijn vrouw Cynthia ons al op te wachten bij de cabana’s van Alturas de Mexiquello, en ik moet zeggen, meteen de mooiste accommodatie van het stadje zelf. Heer Peter, die in mijn ogen een echte eclipsjager is, had deze bestemming gekozen vanwege de beste weersomstandigheden voor de totale zonsverduistering op 8 april. Maar ook had hij het onderkomen geregeld voor dertig volwassenen en acht kinderen over vier grote cabana’s, inclusief ontbijt en avondeten. Voor de cabana’s staan overdekte eetplaatsen waar men kan ontspannen, of men kiest voor de vuurplaats.

De volgende ochtend had ik totaal geen energie en besloot praktisch in bed te blijven liggen, met het toilet dicht bij de hand. Ik besloot alleen even gedag te zeggen bij het avondeten en daarna weer terug te keren. Met wat Imodium in mijn maag kon ik eindelijk met de groep naar buiten, dit keer om te quadrijden in het naastgelegen park, dat bestaat uit vulkanische rotsformaties en veel zand. De dag was geslaagd en ik voelde me op en top voorbereid op de dag die zou komen, namelijk maandag 8 april. Maar eerst hadden we nog de lezing van Dr. Den Hartog over wat ons de volgende dag te wachten stond, wat zoals altijd weer succesvol was.

Na een vroeg ontbijt was Peter al verdwenen om een plek te vinden waar minder wolken waren. Via WhatsApp kregen wij de coördinaten door van een locatie zo'n 45 minuten verderop. In diverse colonnes reden we naar de plek toe en eerlijk is eerlijk, Peter heeft er een neus voor, wat ook wel bleek toen ik hem relaxt naar een Corona biertje zag vragen terwijl hij zijn camera's opzette. Al snel lag iedereen ontspannen in het dorre gras met de brilletjes op te genieten van het begin van de eclips, terwijl ik nog even met vrienden in Austin, Texas, en Cincinnati, Ohio, sms'te.

De stevige wind stopte en de totale zonsverduistering was een feit; vier minuten en vierentwintig seconden lang genoten we terwijl lokale mensen op nog geen honderd meter afstand een vuurtje bouwden en rituele muziek en zang ten gehore brachten. Het fotograferen lieten we aan de professionals over en wij genoten met volle teugen. Laat iedereen maar zeuren, maar ook deze tweede zonsverduistering pakken ze mij niet meer af.

De dagen erna deden we rustig aan en maakten ons op voor de terugreis naar Mazatlán International Airport. Adam, die ook een reisgenoot is, moest zijn vlucht halen, en dat gaf Lenore en mijzelf de kans om te zorgen dat we toch nog een normale stoel kregen, aangezien men die van ons had afgenomen. En dat laatste ben je niet blij mee als je met Volaris vliegt, maar goed, we zetten de knop die middag gewoon om. Maar eerst gingen we nog een paar uur richting de stad om samen met Margret te brunchen en naar haar ervaringen te luisteren.

Het inchecken verliep chaotisch en het was voor mij reden genoeg om deze maatschappij de volgende keer maar links te laten liggen. Ik kijk uit naar de vlucht van Mexico City naar San Francisco, ook al is die wel om vijf uur 's ochtends. Het geluk is dat wij voor handbagage kozen en de douanecontrole twee minuten van ons hotel verwijderd was. De vlucht verliep voorspoedig en ik moet zeggen dat ik blij ben weer thuis te zijn. Na twee reisjes in korte tijd is het nu weer terug naar de realiteit en kom ik langzaam uit de bubbel.