Update 3 weken Belize (from Tony)

Vandaag 1 december is het 3 weken geleden dat we terug waren in Belize. In de vorige update (op zondag 23/11 geschreven) liet ik duidelijk weten dat ik me al een hele piet voelde. Maar maandag veranderde alles; bloeddruk was erg laag, hartslag erg hoog en het lopen was als een dronken man.

En dinsdag vroeg iemand aan Bep hoe de temperatuur was. Bep had nog een thermometer, zelden gebruikt en vroeger eens bij het Kruitvat in Nederland gekocht. De temperatuur was zo laag dat we die niet meer vertrouwden, dus Bep weg om een nieuwe te kopen. Maar die gaf dezelfde lage waarden. Dinsdag Dr. Hidalgo gebeld. Die zou langs komen. Toen hij niet kwam en we dat aan Paul en Lenore vertelden heeft Lenore ’s avonds laat Dr. Hidalgo nog gebeld. Die belde toen dat we woensdagmorgen om 8 uur naar het ziekenhuis moesten komen.

Wij waren er op tijd en ik moest in de emergency op een van de bedden gaan liggen. Bep in de apotheek de anti-biotica gekocht en daar lag ik dan; aan het infuus en de ant-biotica. Na een borst rontgenfoto en een cardio echo en een ademhalende behandeling tegen de middag weer thuis.

Donderdag hetzelfde ritueel (zonder rontgenfoto en cardiac echo), maar toen zei Dr. Hidalgo dat ie me wilde opnemen. Dus daar lag ik weer in het ziekenhuis. Allerlei spuiten en infuus heb ik gehad.

Zondag morgen was “alles” weer normaal en werden de medicijnen verminderd. En om 4 uur kregen we het groene licht; je kunt naar huis. Naar aanleiding van de rontgenfoto denken ze dat alles te maken heeft met een “kleine” longontstekening. Waar en hoe ik die opgelopen heb is voor mij een raadsel. Ik zit voorlopig weer op 2 ltr/min zuurstof en ik voel me nog niet zoals ik me een week geleden voelde.

Tony

Nog 31 dagen voor het nieuwe jaar

Thanks Giving is inmiddels achter de rug en kan even geen Turkey meer zien want Amerikanen zijn goed in leftovers creeren zodat je het hele weekend nog kunt genieten.

Tony mag overigs blij zijn dat ze deze feestdag niet in Belize kennen want hij is weer paar dagen opgenomen. Aan de ene kant denken we aan een longonsteking maar sluiten het hart niet uit. Nadat hij zondagmiddag uiteindelijk genoeg was aangesterkt mocht Beppie hem weer mee naar huis nemen. Wordt vervolgt.

Vandaag was het voor ons tijd om de kerstboom traditie getrouw uit Sonoma te halen en dat betekend zelf het kreng omzagen en weer naar huis. Als je bedenkt dat dit ritje ter vergelijking met Nederland al snel Enschede naar Amersfoort is en weer terug dan zullen jullie wel zeggen; Die zijn gek. Mensen voor ons is dit een uitje plus 15 gallon (57 liter) benzine kost hier momenteel U$ 25,- dus dat is meteen het verschil.

Thuis gekomen gaat de telefoon, het was Erika (stiefdochter) die niet zo vrolijk klonk. Afgelopen nacht was zij met vrienden naar LA was gereist om vervolgens met haar vader en zijn huidige vriendin (wonende in Tucson) naar Tucson te rijden waar zij op College zit. Zij was zelfs gisteren nog zo slim om met hen te checken of dit door zou gaan want paps veranderd bij de dag.

Wat blijkt deze twee volwassenen waren totaal blut en nu moest ze de vlucht die ze met de kerst zou hebben omgooien om zo naar huis te komen. We zijn dan hier ook behoorlijk pissig en nu maar zien of ze nog met kerst thuis komt. Mag dan zelf wel niet de perfecte vader zijn maar dit heb ik mijn kids nog nooit geflikt. Zo moest dit even kwijt terwijl ik een flinke nip van de Brandy neem.

Belize update 31 (na 2 weken)

Tony's personal update
Iedere dag gaat het iets beter. In de vorige blog schreef ik optimistisch dat ik het de afgelopen week zonder zuurstof zou proberen. Zaterdag 22 november heb ik de zuurstof verlaagd naar ½ ltr/min., maar op advies van Lenore zit ik nu weer terug op 1 ltr/min. Voor hoelang?

Ik had zelf ook al gemerkt dat bij elke kleine inspanning de hartslag omhoog schiet. Ook Dr. Hidalgo had al gezegd dat ik het langzaam aan moest doen. Wel doe ik 3 keer per dag de oefeningen die ze me geleerd hebben.

Scheren doe ik nu ook weer, en om de andere dag douche ik zittend in een stoel. En verder zit ik de rest van de dag veel achter de computer. Ik hoop binnenkort vanachter de computer weer aan de slag te gaan

Tony

Bijna Thanks Giving

Ben bijna weer een week thuis en begin weer aardig aan het werk ritme te werken. De twee weken in de NL's zijn aardig snel voorbij gegaan en het enige wat ik erg ga missen is Marloes en Vincent. Marloes die altijd vrolijk is (ook achter de balie van de BurgerKing) en Vincent die er steeds beter wordt als keeper van zijn voetbalclub.

Toch ligt mij hart hier in the Bay Area, heb het hier naar mijn zin. Zou bijna zeggen huisje, boompje , beestje. Voor diegene die hier zijn geweest zullen het direct beamen. Het weer, de vele culturen maar natuurlijk ook mijn lieve schat Lenore.

Volgende week is het alweer Thanks Giving, mijn derde en het wordt weer gezellig met de familie.
Stomme is dat ik altijd een schijt hekel aan familie verplichtingen heb gehad maar Thanks Giving en kerstmis hier is gewoon lekker relax. En dan even niet denken aan de stock market maar flink aan de Egg Nog.

Meet and Greet op AMS

De twee weken zitten er weer op, ze zijn snel gegaan en heb heel veel mensen kunnen bezoeken. Vanmorgen ging dan ook de wekker om 4uur, snel even wassen en een kopje koffie. Gert was zo vriendenlijk om samen met mij per NS naar Schiphol te reizen.

Het was nog niet druk bij de incheckbalie dus ik dacht hups er door heen, vergeet het maar. Mijn koffer was 30.6 kg en dus moest ik het over twee bagage stukken verdelen. De tweede had ik niet dus wat komt het dan goed uit dat je een Meet and Greet met je eigen vrouw hebt. Dus shoppen naar een goedkope tas, maar wel groot genoeg waar al het zware spul in kan.

Het was snel over gepakt echter de rijen van de drop-off punt waren nu verdom lang geworden.Daarna was het alweer afscheid van Gert nemen en vervolgens door de douane. Nog even bij kletsen elkaar aankijken en even vasthouden voordat onze wegen weer scheiden. Ik vlieg namelijk via Portland en zij rechtstreeks naar San Francisco.

Vreemd gevoel maar kan nu lekker in het vliegtuig maffen en bijkomen van de afgelopen twee drukke weken. Mensen allemaal bedankt voor jullie gastvrijheid en tot ziens maar weer.

Meteen ook een kleine update, ik kon direct in Portland door vliegen en zit inmiddels in Oakland (16uur plaatselijke tijd) op Lenore te wachten.

Belize update 30 (Drie dagen in Belize)

Nogmaals een update van Tony himself.

Maandag terug gekomen op 2 liter / minuut zuurstof. Dinsdag voelde ik me weer een stukje beter en (zoals geadviseerd door de therapeut in Miami) heb de zuurstof verlaagd naar 1 1/2 liter / minuut.

Een aantal mensen gebeld waaronder de CEO van de Ministry of Health. Er blijkt nog niets gedaan te zijn met de aanbesteding van de nieuwe apparatuur. Kan dus mooi de draad oppakken en m'n rol spelen.

Woensdagmorgen heeft Bep mijn kapster opgehaald. M'n haar ziet nu weer netjes uit.
In Miami had ik met de therapeut geoefend op een trap van 3 treden. In huis zijn het 9 treden, maar het gaat vanaf het begin goed om die hindernis te nemen. Dus geen bed in de kamer en voor een plasje, dutje en slapen ga ik naar boven.

Morgen (donderdag) ga ik het proberen met 1 liter / minuut. Als dat goed gaat dan vrijdag of zaterdag naar een 1/2 liter / minuut. En dan....hopelijk volgende week zonder extra zuurstof.

Tony

Belize update 29

Deze blog is vandaag geschreven door de hoofdrol speler Tony zelf.

Gisterenmorgen (maandag) zijn we (Bep en ik) om 10 uur door een ziekenauto opgehaald. Had Ginny geregeld voor 3 uur Op het vliegveld was het even spannend of de credit card van Scotiabank zou werken. Dit keer geen probleem.

Na een tijdje van brancard in een rolstoel met de zuurstof fles naast me. Toen via security (zelfs m'n sloffen deden ze door de scanner). Probleempje! De paramedic mag niet verder maar wilt z'n zuurstoffles terug.Met een pasje kan het blijkbaar toch. Met iemand van de airport die de rolsstoel duwt, de paramedic en Bep richting gate.      

Om ca kwart voor een in een rolstoel en een speciaal verpakte zuurstofles op m'n schoot door de slurf naar het vliegtuig. Toen een paar meter lopend naar de stoel (2e rij achter de 1e klas) waar de zuurstoffles onder de stoel naast me op de grond werd gelegd.

Het vliegtuig A/A vertrok mooi op tijd en landde In Belize om even na 2 uur. In een speciale smalle rolstoel ben ik naar buiten gerold en de trap afgedragen. In een normale rolstoel richting paspoort controle en customs. Alles was tot in de puntjes geregeld in Belize. Buiten was het even wachten op de ambulance.

Marga was er met Elsa om Ginny en Blance op te halen. De zuurstof cylinder kon terug naar het vliegtuig. Bep en ik in ambulance richting ziekenhuis waar ik Dr. Hidalgo weer ontmoette. Staff van het ziekenhuis kwam me begroeten. Raul had al een grote cylinder zuurstof geregeld en ging die thuis installeren.

De paramedic scheen een oxygen concentrator te hebben. Kwam de machine brengen en Bep heeft me naar huis gereden met een kleine fles oxygen naast me. De paramedic kwam en installeerde de oxygen concentrator naast het bed. Dus overdag "aan" de cylinder en s'nachts aan de concentrator.

Tony

Miami update 28

Met Tony gaat het stapje voor stapje een stuk beter. Heb hen zaterdagnacht nog aan de lijn gehad en ze proberen morgen naar Belize terug te vliegen. De tickets zijn er, nu alleen de toestemming van de dokter nog.


Ondertussen zit mijn eerste week in de NL erop en ben ik langzaam kapot. Ik heb heel veel mensen bezocht en lekker met mijn kids opgetrokken. Weinig slaap en veel lachen kon mijn motto van de week wel eens zijn.

Op een Nederlands forum had ik al geschreven dat ik 99,9% van de mensen had afgewerkt, mmm dat was niet zo'n beste woordkeuze. Wat ik wel kan zeggen dat de band met sommige vrienden alleen maar hechter is geworden, zoals bij die van Maartje en Corrie bijvoorbeeld.

Marloes en Sietze klaar voor de start?

Dan de zaterdag, ik heb er eens voor gekozen om eens iets sportief te doen met de kinderen. Eerst morgens naar een grandioos voetbalwedstrijd van Vincent te kijken en daarna richting Enschede's nieuwe trots namelijk de schaatsbaan.
Hanneke aardig opdreef.

Vincent heeft aardig de smaak te pakken.

Om het voor de jeugd niet te saai te maken had ik Martine's kids gevraagd om mee te gaan. Het was dan ook een leuke gezellige middag en dus kon er ook nog wel een bezoek van het pannenkoekenhuis er vanaf.

Altijd maar de toetjes, dat zou verboden moeten worden.


Niky en haar sorbet.

De avond vervolgde ik met een kleine kroegentocht in de binnenstad van Enschede. En ja met wie kan ik dit anders doen dan met Mando.

De zondag was anders dan anders, eerst even een filmpje van James Bond pakken met Vincent en daarna door naar dames die ik al jaren niet meer had gezien. Gertie (mijn ex-schoonmoeder) had Sonja op bezoek.

De laatste genoemde dame was eens mijn schoonzus maar heb nog af en toe contact met haar. Zij wilde graag dat ik haar aanstaande man ontmoette en ja waarom ook niet.
Sonja heeft natuurlijk haar streken niet verleerd en dus kreeg ik dit keer een telefoon in de handen gedrukt. En zo lul je met een ex-schoonvader die in Frankrijk woont, bizar maar waar.

Miami Update 27

Mijn excuses dat ik de laatste dagen niet een Blog update heb gemaakt van Tony. Echter het nieuws is nog steeds hetzelfde. Hij moet nog een week revalideren echter de verzekering zit weer dwars. Ik kan op dit moment hier niet te veel zeggen maar we blijven positief.

Een ding wel, het gaat stukken beter dan dat wij drie weken geleden en we zijn dan erg blij met al jullie lieve en aardige emails.


Dan mijn trip in de NL's. Terwijl Lenore goed werk verricht met Medical Care For Children in Obgomoaon, Nigeria vlieg ik door het oosten en zuiden door het land om de diverse mensen te zien. Natuurlijk eerst Marloes en Vincent die ik in een jaar niet meer heb gezien maar ook de zieken mensen die ons dierbaar zijn.

Zo ging ik vandaag met Wendy en Wendy naar limburg om daar de familie te bezoeken.

Vannacht wordt het toch een lange nacht aangezien ik met eigen ogen wil zien wat de eerst komende uren met de Amerikaanse verkiezingen gebeurt.