Het is alweer weken rustig

Ik zit me al weken af te vragen wat ik moet schrijven, maar dat heeft waarschijnlijk ook veel te maken met mijn burn-out. Heb je het of heb je het niet? In ieder geval kan ik jullie vertellen dat ik de situatie erken en even pas op de plaats heb gemaakt. ’s Avonds raak ik mijn laptop amper nog aan; ik sport, of ik kijk TV, vaak via mijn laptop in mijn moerstaal.

Ik snak ernaar om er even tussenuit te gaan, maar dat wordt lastig als het werk ineens toeneemt. Dus roeien we met de riemen die we hebben.

In ieder geval hoef ik me geen zorgen te maken over de wolven die zich in Nederland langzaam vermenigvuldigen en het natuurlijke landschap weer een beetje terugbrengen. Hier hebben we van alles, van coyotes en bobcats tot aan mountain lions. Tijdens mijn wandeling laat in de middag met mijn zwemmaatje komen we elke keer weer coyotes tegen, maar dat is voor ons geen probleem. We lopen in de natuur, waar zij thuis horen.

Misschien is het menselijk om te klagen door alle onzekerheden in de maatschappij. In ieder geval probeer ik me van veel zaken te distantiëren. We kunnen het hier in de VS over de politiek hebben, of in Nederland. In ieder geval word ik gek van al die tekstberichten van politici in de VS. In deze laatste vijf weken voor de eindstrijd van de verkiezingen worden we overspoeld. Ondanks dat ik de meeste telefoonnummers heb geblokkeerd, weten ze me nog steeds 5 à 6 berichten per dag te sturen.

Ondanks dat ik in een blauwe bubbel woon, wordt het een moeilijke eindstrijd voor beide partijen. Al zeg ik erbij dat Californië er geen reet om geeft als de verkeerde wint.

Fijn weekend!

En dan zijn we bijna weer halverwege de maand

De tijd vliegt snel, en er gaat genoeg door mijn hoofd, wat dankzij mijn dagelijkse zwem- of wandelactiviteiten weer wordt gerelativeerd. En natuurlijk af en toe Bocce Bal. De werkdruk is weer terug, wat aan de ene kant prettig is, maar aan de andere kant soms ook frustrerend kan zijn, aangezien de grotere projecten altijd later worden betaald dan oorspronkelijk beloofd. Dat betekent dat deze jongen af en toe zijn opdrachtgevers met Nederlandse directheid een woordje toespreekt, iets wat voorkomen had kunnen worden door gewoon op tijd te betalen.

Daarnaast verlaat aan het eind van de maand Andrew ons bedrijf en gaat hij zich bij de Union melden voor werk. Hij wil graag bij een groter bedrijf werken, wat we ons goed kunnen voorstellen.

Verder is het zo dat ik elke drie jaar als elektricien 32 uur een online cursus moet volgen om mijn certificaat te behouden, en dat valt niet mee. In de afgelopen jaren zijn er zoveel nieuwe ontwikkelingen geweest dat ook ik even tijd nodig heb om dit te verwerken, dus gaat het mij waarschijnlijk 40 uur kosten. Omdat er een tijdklok op elke vraag zit, probeer ik te multitasken, inclusief het schrijven van deze blog.

Aan de ene kant is het heerlijk om zo’n bezig bijtje te zijn, zodat ik de sociale media en het nieuws een beetje kan negeren, maar ik neem woensdag wel de tijd om het debat tussen Trump en Harris te bekijken.

Wat ik deze week wel volg, is de reis van Marloes en Stefan. Beiden hadden nog een trip naar Belize tegoed en genieten daar op dit moment van. Bij dit bezoek komt oma Bep helemaal aan haar trekken wat betreft spelletjes spelen en ze geniet van het bezoek.

En zo zijn deze twee met een georganiseerde tour richting Tikal afgereisd. De Maya-ruïnes daar zijn de grootste blootgelegde nederzetting in Centraal-Amerika. Ik herinnerde Marloes er een paar weken geleden aan dat zij als tweejarige haar middagslaap onder een boom deed bij de Jaguar Tempel, en prompt kreeg ik deze week een foto van ‘De Boom’. Wat ik helemaal geweldig vind, is dat zij een hotel in het park zelf hebben weten te scoren, zodat ze de zonsopgang konden zien, tenminste als het niet zo mistig zou zijn op het moment van het bezoek.