De afgelopen weken ben ik weer een bezigbijtje, aangezien er iemand de hele wereldeconomie door elkaar schudt, waarbij wij Amerikanen ons af en toe ook afvragen wat zijn volgende domme zet is. In ieder geval komt het mijn bedrijf niet verkeerd aangezien wij elektrisch rijden en laadpalen installeren, dus de pijn voelen wij gelukkig niet zo.
En ondertussen weet ik af en toe nog wat met de buurtbewoners af te spreken om onder genot van een biertje eens niet over politieke dingen te praten. En natuurlijk is er een wekelijks praatje met iemand in Nederland via de telefoon, al moet ik zeggen dat de telefoontjes met broer Wilbert wel erg dagelijks zijn geworden.
De persoon die het huis en de beesten in Belize zou onderhouden, is niet erg gemotiveerd en heeft na drie maanden praktisch nog steeds niets uitgevoerd. Een conversatie door de telefoon loopt stroef me de nodige excuses terwijl buurtbewoners ons bellen wat er gaande is.
Hij was immer een referentie aan een dame met wie mijn moeder regelmatig optrok, of was het uit gemakzucht om van de man af te komen? Geen idee maar in ieder geval zette ik dinsdag voeten aan de grond in Belize en maak ik mijn eerste stop bij het gebouw van het Ministerie van natuurlijke resources waar ook de Centrale Land Departement is gevestigd. Uit mijn papierwerk kwam ik erachter dat mijn moeder sinds 2020 de rekening niet meer had betaald.
Gelukkig doet men in Belize er niet moeilijk over en binnen een halfuurtje loop ik de deur uit en heb ik ook nog eens tot aan begin 2032 vooruitbetaald. Zodat de alarmbellen eind 2031 af kunnen gaan.
De eindstop natuurlijk, Cayo waar ik hartelijk word begroet door de drie honden en twee katten en natuurlijk moest er evenveel worden geknuffeld voordat ik hen een heerlijke maaltijd klaarzette. Daarna naar boven de heuvel op om te kijken hoe de oudjes bij de begraafplaats erbij liggen en een bezoekje aan Pancho, Shelly en de kinderen.
Ik pak snel weer de draad op met buurtbewoners en natuurlijk begin ik te luisteren naar de persoon die in het huis zit, Hij is verrast en laat hem eerst zijn verhaal doen en kijk het de komende dagen aan.
De woensdag breekt aan en begin aan mijn wekelijkse BNI meeting die vandaag online is, daarna snel terug naar het vliegveld want Ian en Lauren die zes deuren verderop wonen komen aan voor hun vakantie en heb aangeboden om hen op te halen en al wat van Belize te laten zien voordat ik hen afzet bij Blackrock Lodge, mijn favoriete eco-vriendelijk rsort.
Ik besluit hen mee naar de Zoo mee te nemen wat een groot succes is en wij het geluk hebben om met de dierenverzorger van de katachtige aan de praat te komen, met zijn stem komen zelfs de jaguars en ocelotten tevoorschijn die lekker terug waren getrokken.
Afijn, aan het eind van de middag drop ik hen af en beloof ik om vrijdag een trip naar de regio te gaan die af hun resort te ver is.
Voor mij is donderdag de dag dat ik de persoon moet aanspreken dat ik hem twee weken de tijd geef om een ander huis te zoeken, hij heeft namelijk een zoon paar dagen per week in huis en vindt ook niet dat ik te barbaars moet zijn. Het wordt een goed gesprek en ondertussen weten wij al wie zijn vervanger zal zijn. De middag open ik mijn laptop bij Clarissa Falls en geniet ik van de verse ananassap/lunch.
Mijn laatste dag breekt aan als ik de buurtjes bij hun afgelegen resort ophaal, op het programma staat Cocks Comb Jaguar Preserve, aangezien Ian en Lauren beide natuurliefhebbers en wandelaars zijn neem ik ze mee naar een van wandelroutes Ben’s Bluff. Praktisch elke gast die ik in Belize op sleeptouw meeneem komt hier terecht. Echter, vandaag moet ik het tweehonderd meter van de top aflaten weten. In ieder geval kon ik mijn oververhitte lichaam aflaten koelen onder de waterval die 350 meter terug ligt. Na deze koele dip is het nog even goedendag zeggen tegen Chef Rob en zijn vrouw Corrie die in Hopkins Village wonen en een hotel/restaurant runnen. Na een terugreis van drie uur en Lauren onze rijden DJ is zeggen wij tegen elkaar tot aan het eind van de week en is het tijd om mij voor te bereiden voor de reis van morgen.
Voor de nacht heb ik mijn cabana deur opengelaten zodat de honden en katten wat stiller zijn tijdens de nacht, en ondanks dat ik lekker lig te draaien word ik nog voor de wekker van vijf uur wakker en warm ik wat water op voor mijn eerste koffie van de dag zodat ik op tijd bij het International vliegveld de auto kan afleveren en door de immigratie procedure heen kan gaan. Vlak voor vertrek word ik benaderd door het grondpersoneel aangezien ik een upgrade naar voren krijg waardoor ik mijn verhaal nu kan afmaken tijdens mijn vlucht, Enig nadeel is dat ze alleen cornflakes als ontbijt hebben op deze rechtstreekse vlucht. Dan maar vragen naar de stroopwafel van Daelmans.
Fijne week allemaal en wees lief voor elkaar, Het leven kan soms veel te kort zijn.
