Koninginnedag op zijn …

Het is weekend en wat doe je dan in plaat van een middagje Eredivisie voetbal kijken. Juist je gaat met een grote groep bij elkaar getrommelde Nederlanders Koninginnedag twee dagen eerder vieren. De voorbereidingen liepen al maanden en dus moest het feest slagen.

Was het nu vorig jaar nog Union Square waar ik zelf niet bij aanwezig was, nu wordt het groter en gezelliger. Het begon zaterdag morgen op de fiets, van de “My Dutch Bike Shop” met onze Consule Generaal richting Golden Gate Park. Het Consulaat, de San Francisco Bike Coalition en meneer Pim. Door de samenwerking met Nederland worden in San Francisco strategisch fietspaden aangelegd vandaar dat de Coalition erbij moest wezen.

Zelf kwam ik twintig minuutje te laat ivm het niet halen van de metro maar het groepje van ruim 70 man kwam al snel inzicht toen de lichte klim begon. De fietstocht viel al met al mee en niet fietsende mensen en camera ploegen stonden al klaar om de gerestoreerde “Murphy’s Windmill” officieel te openen.

Vervolgens was het op richting Windmolen nummer twee, de Wilhelmina molen die een halve kilometer verderop ligt. Daar aangekomen stonden kraampjes met informatie, een vrijmarkt, eetkraampjes met haring, patatje speciaal, verse stroopwafels, poffertjes en indonesch eten. En natuurlijk een beergarden met heel veel Grolsch. Ik zeg beergarden aangezien met in de VS alcohol alleen mag nuttigen binnen de hekken en niet vrij op straat.

Natuurlijk was er ook muziek, na twee concerten was er ook DJ Marcus die hier al jaren woont en de sfeer er aardig in weet te krijgen. Wij (Lenore en ik) kiezen er voor om optijd weg te gaan, even lekker relaxen bij het hotel. Inderdaad rijden en drinken gaan niet samen en we hebben die avond een Dutch Party met DJ Marcus. Een mix van alle leeftijden komen opdagen om lekker te dansen en te drinken. En ja mijn lieve schat blijft lachen om de Nederlandstalige muziek van Guus Meeuwis en Alexander Curly.

Het enige min puntje van de avond was een taxi te scoren. Ruim een half uur voordat San Francisco weer in beweging komt met taxi ritten had ik reeds gebeld. Echter het systeem gaat hier toch een stuk anders dan in Nederland. Na diverse malen bellen met de operator besluiten wij op advies van de uitsmijter richting een drukke straat te lopen. Na minder dan 5 minuten zaten we in een taxi van het bewuste bedrijf wat ik belde en waren binnen 20 minuten bij ons hotel toen de telefoon ging, “your taxi is arrived”.

April doet …

Wat een onzettend vervelend gevoel, het weer is als een blad aan de boom omgedraaid en verblijdt ons met een prachtige lente. Het was dan ook geen wonder dat het halfjaarlijkse bierfestival "Bay Area Craft Beer Festival" een groot succes was. De afgelopen drie keer heeft dit festival het festijn in een oud pakhuis gehouden maar nu was het dan toch tijd voor het park. Dit betekende flinke laag zonnebrand creme en veel water drinken

Bijna klaar voor de grote meute mensen

De stad Martinez die het festival organiseerd scoort hoog aangezien er een max is aan toegangskaarten en er nooit vervelende dingen gebeuren. De politie loopt patrouille over het festival maar dat is dan ook eigenlijk alles.

Net zoals afgelopen keer nam ik het op voor de watervoorziening waar weer gretig gebruik van werd gemaakt want anders ligt men binnen een half uur voor pampus. De bieren die hier namelijk in California worden gedronken zijn toch van het caliber 8%. En er komt dan ook geen Bud, Coors en/of Miller aan te pas.

Het festival geniet juist van de kleine Ambachtelijk brouwerijen als Ale Industries, Heritec en Rubicon. Maar ook namen als Kona, Lagunitas, Speak Easy en Stone zijn magneten waar mensen op afkomen. Al met al een geslaagde dag.

Mensen bezochten de Stand van Ale Industries massaal voor de "Spring Fling"

De Mist Tent was de favoriete plek om tot adem te komen ondergenot van een biertje en een praatje.

Drukke week

Het is af en toe maf hoe een week kan gaan. Vorige week had ik het nog over groene vingers en deze week tja ...
De maandag was een leuke start van de week. Ik was namelijk door George van de plaatselijke drankenhandel gevraagd om samen de Hyatt Regency in San Francisco te bezoeken. Alles had te maken met één van zijn distributeurs waar hij zijn wijnen komt. En zo gezegd zo gedaan, deze jongen was reeds zonder de beste man begonnen aangezien ik hem niet in de drukte kon vinden.

Ik liep al minstens anderhalf uur mijn beste bevindingen op een rijdje te zetten toen ik hem eindelijk met zijn vrouw tegen het lijf aan liep. Het resultaat mag er zijn want hij was aardig in zijn nopjes met wat ik niet alleen prijstechnisch goedvond maar ook de smaak. Ben er dan ook bang voor dat ik volgende maand weer voor een ander tasting event ben uitgenodigd.

Op woensdag kwam er een collega van Sales naar mij toe die vroeg wat ik aan het eind van de middag ging doen. Hij wilde namelijk een biertje drinken en mij aan een oud collegaatje voorstellen die bij een grote LED lichtfabrikant werkt. Zeer belangrijk voor mij om de toekomst in de lichtindustrie te kunnen blijven werken.

Echter ik had ook andere plannen die avond, namelijk de Beer Revolution. Deze bierbar met 50 taps en honderden flessen bier had een event IPA vs Sour. En een echter bier liefhebber moet daar toch wel even een stop voor maken. We besluiten om alles die avond aan te pakken waardoor mijn collega en ik beide smsjes van onze dames thuis kregen waar wij eigenlijk dachten thuis te komen.

Het is ook de week dat de Bay Area door maar liefst 750 bliksem inslagen wordt getroffen en dat komt hier eigenlijk maar één keer in de tien jaar voor. Een reden om de deuren thuis open te zetten en te genieten van het geluid. Helaas hadden wij zelf geen zicht op de Bay maar de foto’s die er zijn gemaakt zeggen oh en ah.


Het is zaterdag en ondanks de belangrijke eredivisie competitie blijf ik niet thuis. De Clipper Race van Oakland richting New York gaat van start en heb belooft dat ik met Pim de Bay op zou gaan. Lenore, Erika en ik reden naar Jack London Square waar de boten liggen aangemeerd. Burgermeester Quan van Oakland, de Race organisatie en de nodige sponsoren waaronder “De Lage Landen” introduceerde nogmaals de boten waarop de boten richting San Francisco vaarde omzich klaar te maken voor de start van de race.

Een paar smsjes en telefoontjes van Pim met het excuse dat hij de motor van zijn boot niet normaal aan de praat kon krijgen was jammer. Ik zat met de twee eerder genoemde dames net in een restaurant om voor een lunch te gaan toen ik weer een telefoontje kreeg. “Ben je nog in de buurt” werd er gevraagd.

Twee minuten later stond ik aan de kade om in zijn boot te stappen en samen met zijn vrouw en kids richting de Golden Gate Bridge te varen. Ondanks de natigheid van de redelijk hoge golven die wij wisten te trotseren was het allemaal de moeite waard om tussen de Clipper boten te kunnen varen en wat fraaie foto’s te schieten zolang dat mogelijk was.

Het maffe van het verhaal is dat ik niet echt beroert was van de golven terwijl ik op de boot zat en stond. Nee het drijvende poton aan de haven wat met de golven meeging maakte mij na afloop minder vrolijk. Het wat doe je in zo geval als de bovende genoemde bier bar twee straten verder op ligt, juist je trakteerd jezelf op een biertje.

Dan als hekkesluiter van de avond nog even Formule 1 kijken. Voor mij was dit een fraaie wedstrijd waar de nummers 2 t/m 10 in de laatste 5 ronden bepaalde wie op het podium kwam te staan. Geweldig.
Cheers

Groene Vingers

De rust is wedergekeerd, en laat even de parkeerbon van afgelopen dinsdagmorgen nog even voor wat het is. Aankomende maandag of woensdag hoop ik weer in de buurt te zijn en dan kan ik nog even de situatie bekijken wie er nu gelijk heeft. Een ding is zeker, je kunt er paar lekkere biertjes voor komen en/of brouwen.

Afgelopen donderdag was Lenore vrij aangezien ze nu dit weekend moet werken en dus heb ik haar eens meegenomen naar de maandelijkse borrel die eens in de twee maanden op het Consulaat wordt gehouden. Dit keer stond de borrel in een teken van een Indonesische documentaire die het halve wege begaf op de laptop van een van de heren. Het mocht de pret niet drukken want het indrukwekkende uitzicht van de meest winstgevende Consulaat is gewoon fantastisch bij mooi weer.

Elke voordeel heeft zij nadeel en dus stond ik de volgende dag hier weer op de 31e verdieping bij het Consulaat maar nu om te netwerken met de Nederlandse bedrijven die hier vanuit Nederland in de keuken van Californië komen kijken. Ze hadden hier een cursus wat je nu wel moet doen en wat niet kan. Erg zinvol want zaken doen in The States is gewoon anders. Na de aftrap van de COO Lumileds die in San Jose zitten en onderdeel van Philips zijn liet iedereen van zich horen.

Daarna nog even een afzakkertje bij de Murphy’s Pub en de avond kon weer als geslaagd worden beschouwd.
En dan heb je het weekend, mijn lieve schat vertelde vrijdagavond dat onze Craftman grasmaaier niet meer vooruit te branden is en inderdaad. De motor zat totaal vast en dus kwam ik ook zaterdag niet verder. Dus wat doe je, je vraagt de buren of ik hun electrische maaier kon lenen. En dus ging ik vol goede moet met een verlengsnoer en de grasmaaier over ons groene gazon. Echter daar kwam snel een einde aan, nee het verlengsnoer was niet te kort maar de motor begon te roken grrrrrrr.

Tja en als de lieve schat vandaag dan belt en vraagt hoe het er mee staat mmmm. Paul zou jij eventueel een nieuwe kunnen aanschaffen grrrrrr. Dus hups op de computer en kijken welke merken/types goed zijn, 344 positieve reakties op het type waar ik op keek. Al snel kwam ik uit bij Honda, inderdaad wel twee keer zo duur maar wel met 3 jaar garantie. Dus hups naar de Home Depot want ook hier zijn zondags de meeste winkels gewoon open en dus ook met de paasdagen.

Na het zware robuste apparaat uit zijn doos te hebben gehaald was het exact wat de mensen schreven. Je moet even de bijgeleverde olie in het compartiment gieten, benzine in het andere compartiment, het benzine kraantje openzetten en aan het koortje trekken. Wow, er is zelfs een hendel bij die de grasmaaier in diverse snelheden laat rollen. Ben nu alleen bang dat ik de komende tijd de groene vingers van het maaien krijg.

I’ll be back

De laatste Clipper

Het is maandag middag en bijna tijd om naar huis te gaan. Naast de hond uit laten en het voorbereiden met de Elektra uitbreiding van mijn buurman morgen zit het er nog niet op. De Australische Clipper waar ik eerder over schreef legt de laatste mijls af richting de goede kant van Oakland en komt vannacht binnen. Ik schrijf dit aangezien Dagblad De Telegraaf op een Amerikaanse nieuwzender lijkt en de schietpartij reeds op de voorpagina heeft staan.

De schietpartij is in het slechtste deel van de stad waar veel lag geschoolde Afro Americans en Latino’s wonen. Ik heb mij hier nog nooit bedreigd en/of onveilig gevoeld en wil verkomen dat jullie net als de media niet doorslaan. Deze jongen gaat dan ook gewoon vannacht de laatste Clipper opwachten en luid onthalen.

Het is inmiddels één uur ‘smorgens wanneer ik mijn email en twitter check, de boot komt nog steeds rond half drie plaatselijk tijd in de haven aan. En zoals belooft had bij diverse mensen was ik er rond tien over twee.

Terwijl de bemanning van de vorige boten nog lekker aan het bier zitten te zippen stellen Reuters, KTVU en een in gehuurde crew voor een Australische nieuwszender de camera’s op.

Later dan verwacht, namelijk twintig over drie kwam de Geraldton West Australia eindelijk aan in de haven. Na de verwelkoming was het tijd voor immigration voor het nodige paspoorten werk en vervolgens de interviews van de diverse zenders.

Langzaam werd de meute richting een leeg staand winkelpand geloods waar volop drank en eten voor de crew staat te wachten.

Een geslaagde nacht met een flinke deuk in mijn portomonee, het schijnt namelijk dat Oakland het left heeft om parkeerwachters rond 3.29uur je een ticket schrijven. De ratten.

Langs het water

Een paar weken geleden werd Pim tijdens een Business lunch op het Consulaat gevraagd of de haven van Oakland mee kon helpen rond de aankomst van de Nederlandse zeilboot de clipper. De Clipper Race is een race van 10 zeilboten rondom de wereld met een flink Engels tintje. De boten worden bemand door mensen met diverse achtergrond plus een paar proffesionals aan boord. San Francisco had hun neus opgetrokken aangezien men de America Cup hadden binnen gehaald en the underdog “The City of Oakland” liep er mee weg. Overigens vind ik de haven daar ook vele malen beter voor geschikt maar dat ter zijde.

Aangezien ik naast Pim stond zei hij tegen mij “joh laten we dit samen doen” Er ging een week voorbij wat emails betreft en meneer had alles in kannen en kruiken. Er is een Nederlandse Manager bij een van de Yacht Clubs in Alameda en alles zag er prima uit. Tot opeens een email kwam, jongens we hebben dinsdagavond vergadering want de boten komen een week eerder aan dan geplanned. Elke boot kreeg een restaurant toegewezen die gratis eten verzorgd, de plaatstelijk micro brewery Linden Street Brewery steld zijn bier gratis ter beschikking plus een plaatselijke wijnhandel geeft wijn als donatie. Het is vrijdagmorgen, ik krijg een telefoontje van Pim; He joh straks leg ik de speedboot in het water en ga ik de eerste boot welkom heten ga je mee. Wat zou ik dat graag willen maar Lenore en ik zitten in Napa valley voor onze 7 jarige trouwdag. Terwijl ik de laatste winery van de dag uitloop krijg ik een smsje met een foto van “de Gold Coast” van het eerste Australische team.

Op de plaatselijk Tv-zender kon ik tijdens het nieuws zien hoe mijn grote vriend de blikjes Heineken aan de bemanning gaf terwijl ze net de Finishlijn “The Golden Gate Bridge” hadden gepasseerd. Het is inmiddels zaterdagmorgen, het regend pijpenstelen als de tweede boot de “Singapore” binnenkomt. Zelf heb ik nog niets gemist die dag en heb telefonisch contact met de water kant terwijl ik nog aan de wijntjes zit te nippen. Diverse boten varen in Stealth mode wat inhoudt dat men de tegenstander niet wil laten weten waar ze zitten. Dus het bleef gissen in welk tijd frame de ”De Lage Landen” nu binnen zou komen. In iedergeval was ik die middag mooi optijd voor de “New York” die als derde de haven binnen kwam.

Na het drink van paar biertjes en de bemanning op het eten stort wordt er in onze groep flink gediscusseerd. Die avond vliegen emails heen en weer dus besluiten we om 6uur met elkaar contact op te nemen. Daarnaast zien we ook via het internet dat het tweede Australische team een flinke problemen hebben met gewonden. En deze liggen zo’n 400 mijl uit de kust en de zee is ruw. De kikvorsmannen van de kustwacht konden zelf niet in het water springen voor eigen gevaar en hebben vandaag de redding voortgezet. Het is inmiddels 6uur ‘smorgens en de smsjes en de emails gaan weer door terwijl Ajax – Heracles inmiddels 3-0 staat. De boot komt om half negen de haven binnen en dus hups douchen en in de kleren. Het bagger weer van de dag is weg, de zon staat tegen strakke blauwe lucht terwijl er nog een straffe wind staat. Pim heeft via Facebook en de email lijsten van diverse NL organisaties landgenoten proberen te porren om naar Oakland te komen. Echter de enige Nederlanders die er zijn is een moeder van een Nederlandse deelneemster, de Manager van de Yacht Club, een ouderstel NL / USA stel die hun in de zelfde haven heeft liggen en wij twee. Daarnaast natuurlijk de mensen van de organisatie.

Ivm de stand van de ochtend zon werd de boot aan een andere stijger gelegd waar wij niet bij konden komen doordat de immigration eens de paspoorten moest stempelen. In iedergeval had de proffesionele fotograaf wat goede kiekjes kunnen maken terwijl wij ons opmaken voor de meet en greet met de bemanning.

Het restaurant naast de kade gaat open voor elke boot en er is genoeg drank en eten voor de bemanning. Al met al een geslaagde zondag.