Caracol en meer

Sta je op het punt om op de maandag richting Caracol te rijden blijkt dat die lieve schat van mijn gigantische krampen in haar buik had. Dus dan maar plan B, het installeren van LED verlichting onder de keuken kastjes monteren en aansluiten op een driver waar je mee kunt dimmen. En niet te vergeten de dimmer want anders wordt het nog niets. Het resultaat is fraai al moet ik nog wel even morgen de bedrading vast maken. In de namiddag snel nog even richting Clarissa Falls gereden om bij het restaurantje een lekkere verse ananas drankje te veroberen.

Vandaag dan toch richting Caracol diep in Mountain Pigne Ridge. De ranger vertelde ons dat het brandgevaar van de afgelopen dagen onder controle waren en dat wij ons geen zorgen hoefde te maken. Het duurde niet lang voordat wij bij de militaire post in St. Augustine stonden om ons in te schrijven voor de escort van zo’n 27 mijl. Sorrie vandaag geen escort kregen wij te horen en dus besloten wij om samen met een stel uit Seattle achter elkaar aan te rijden.

Door onze redelijk snelheid stonden beide auto’s om 8.45uur al bij het visitors centre van Caracol. En nog geen 15 minuten later stonden Lenore en ik op de 70meter hoge tempel, niet te genieten van de serene stilte maar van de Howler Monkeys. Wat kunnen de mannetjes toch te keer gaan als het gaat om hun eigen hagje.

Na een tijdje rond te hebben gelopen zijn we teruggereden en zijn na het uitschrijven bij de militaire post richting de Rio Frio Cave gereden. Het is een fraaie stukje natuur midden in de bush, wij waren echter de zaklantaarn vergeten en moisten halvewege stoppen.

Dan maar op de terugweg richting Big Rock, een mooie waterval tussen twee resorts in en ook dit midden in de bush. Op de terugweg zagen wij brandweerlieden de kurk droge jungle bestrijden maar van gevaar was geen sprake, ook niet toe wij een smalle weg na Blancaneaux door reden. Aangekomen bij de krappe parkeerplaats van Big Rock was het een flinke klim naar beneden maar de moeite waard. Na een frisse duik bij de waterval en het bij kletsen met een jong stel uit Australië was het tijd om weer de klim naar boven te nemen.

Aangekomen bij de auto was er toch meer rook dan eerder maar zagen niet het gevaar. Wij waren immers andere half uur eerder nog over deze weg gereden. We besluiten om door te rijden naar “The Five Sister Resort” echter halvewege komt ons de manager tegenmoet met de auto en verteldt dat jij eerder klanten had geëvacueerd.

We besluiten om direct om te draaien en achter hem aan te rijden naar de mainroad van Mountain Pigne Ridge. Echter naar paar honderd meter kregen we het benauwd. Devlammen stonden een paar meter hoog aan de weg en de rook was zo dicht dat ik door mijn zijraampje moest kijken waar de weg was. Gelukkig stonden de hulptroepen met brandslangen aan de andere kant van de weg klaar maar kan je vertellen dat wij het benauwd kregen. Wij melden meteen aan de brandweerlieden dat er nog drie mensen in één pickup truck van de watervallen moet komen en inderdaad drie minute later komen zij door de onbegaande weg rijden. Echt ongelovelijk hoe het vuur in anderehalf uur kompleet was overgesprongen voor de deur van Blancanaeux.
We zijn dan ook heel rustig richting huisgereden kan ik je vertellen.

Even terug

De weervoorspelling zijn heet, heter of anders gezegd verdomd warm. Onze missie Belize. Dit keer niet om mijn ouders te bezoeken maar op het huis van mijn moeder te passen. Echter de reis begint met de sleutel overdracht op Caye Caulker, een eiland waar veel backpackers neer strijken. In dit geval ook een meet & greet met een internet vriendin Inge uit Oslo, zij had samen met haar twee broers eerst op het huis gepast. Het was dan ook een erg vervelende gebeurtenis, NOT. Nee het was jammer dat de twee dagen zo snel voorbij vlogen.

Vrijdag was het voor ons ook hoog nodig de tijd om op te stappen. Met de watertaxi van 10.00uur richting Belize City waar we vervolgens met twee auto’s van mijn ouders landinwaarts rijden. Maar niet eerder tot dat we de pinautomaat van de bank hebben gevonden, laten ze nou net vorige maand de Belize bank hebben verplaatst.

Volgende stop restaurant Cheers (+/- 21 mijl Western Highway) waar wij één auto laten staan en vervolgens richting Hopkins rijden. Ingrid is vandaag jarig en dus het ideale moment op vannacht over te blijven. Tijdens de verjaardag (die bij vrienden van haar warden gehouden) zijn wij tweetjes er even tussen uit gepiept, je moet namelijk bij Chef’s Rob hebben gegeten. Sinds Rob en Corrie’s het restaurant hebben geopend loopt het storm en is door Tripadvisor.com uitgeroepen tot beste restaurant van Belize. En dat in een kleine afgelegen dorp als Hopkins Village.
Ik roep het al 10 jaar; “Hopkins is the place to be”. Het is dan ook geen wonder dat ik juist hier 6 jaar geleden op de Veranda van All Seasons Belize bent getrouwd. En als je dan in zo’n romantische omgeving bent dan moet je minimaal een keer in de zee springen, maar dan wel ‘s avonds.

Terwijl heel NL heerlijk van Koninginnedag zit te genieten ben ik hier bij All Seasons Belize nog even wat elektra klusjes aan het doen. Na een heerlijk ontbijt rijden we richting de Hummingbird Highway, we besluiten twee jongen lifters uit Silk Grass mee te nemen aangezien het wachten op de bus hier een tijd kan duren. De twee jongens, John en Charles hebben geluk want ze willen naar de Agriculture show in Belmopan en laten wij nou net daar langs rijden.

Tijdens het uitrijden van Belmopan zuchten we beide, de tweede auto staat bij Monkey Bay en dat ligt toch nog op zo’n 25 minuten van de tegengestelde richting die wij moeten rijden. Het gaat ons nog redelijk snel af en Lenore rijdt in de tweede auto achter mij aan. Ik neem nog even de toeristische route midden door downtown San Ignacio voordat we de laatste 6 mijl richting San Jose Succotz moeten over bruggen. We passeren het pontje voor Xunantunich aan de rechterkant van de weg en moeten nog even drie verkeersdrempels over en dan links. We worden verwelkomt door de vijf blaffende honden als wij de auto’s voor de poort parkeren.

Nu is het even aklimatiseren en het wennen van ons nieuwe verblijf. Wij kletsen nog even met Elza bij en krijgen nog even instructies hoe wij onze laptop aan de andere kunnen linken. Al snel houden wij het gewoon bij een connective met de world wide web en vraag mij direct af hoe mijn moeder hier kan wennen aan die oh zo trage verbinding. Haar antwoord zal wel zijn; “This is Belize”.

Het is zaterdagmiddag en Lenore en ik lopen naar de Chinese supermarket om even etenswaar voor het ontbijt te kopen. We zijn namelijk van plan om later nog even bij Benny’s Kitchen te eten echter het wachten is op de dierenarts. Sibson heeft zijn voet flink opengehaald maar van de dierenarts was tot acht uur niets te bekennen. Had ik eerder geweten dat de beste person op de bewuste Agriculture show had gestaan dan had ik direct niet op hem gerekend. Lenore wist in iedergeval met overgebleven groente van onze voorgangers een heerlijke salade voor elkaar te maken.
Inmiddels is het zondag en kan je vertellen dat de goede nachtrust ons heeft goed gedaan.

Vandaag staat op het programma “Green Hills Butterfly Farm”. De farm ligt vlak bij de ingang van Mountain Pine Ridge maar hier voor moet je wel even een 16 mijl hobbelige zand weg nemen. Wij hebben onder het genot van een mok koffie bij de vlinders gezeten. Geweldig al die prachtige fladderende insekten om je heen met een serene stilte.

Vervolgens toch even een stukje Mountain Pigne Ridge ingereden en wel naar Blancaneaux. Een stukje hollywood in de rimboe zal ik maar zeggen, de eigenaar is niet minder dan Francis Copola. De lunch was heerlijk maar beide van ons hadden niet verwacht dat onze ananas met rum drankje duurder uit zou vallen dan de lunch zelf. Al met al toch even de moeite waard al zullen mijn ouders mij total voor gek verklaren.

Wegens een slechte internet verbinding kan ik helaas geen foto's plaatsen