En dan komt het einde jaar in zicht

Het afgelopen jaar is er veel gebeurt en probeer het positieve ervan in te zien, in ieder geval is de band met mijn broer Wilbert beter geworden. Voorheen belde wij alleen op verjaardagen en af en toe tussen door. En ja dan is het jaar negentien dat ik kerst in de Verenigde Staten vier, het is en zal mijn favorieten dag nooit worden ondanks de lieve mensen om mij heen en de berichten die ik heb ontvangen. Er zijn gewoon te veel herinneringen wat naar boven komen drijven en elk jaar krijg ik de vraag van Lenore; ‘Wat wil je voor kerst’. En vaak krijgt zij hetzelfde antwoord;’ Vrede om de wereld en gezondheid’

Al heb ik soms het gevoel dat het gezondheid puntje af en toe wel een iets is met zoveel eten voor je neus rond deze dagen. Zonder het door te hebben nuttig je veel meer dan je eigenlijk wil, misschien ook een goed idee om het de volgende keer toch niet hier thuis te houden zodat je niet met de left-overs blijf zitten.

 

Om te zorgen dat Kerst mij raak kijk ik elk jaar trouw naar ‘All You Need Is Love’, en dan kan ik altijd even een traantje weg pinken. Je moet toch wat sinds ik mijn Disney-account heb opgezegd nadat men (je weet wel wie) Jimmy Kimmel van de buis afhaalde.

 

Waar ik wel elkaar jaar weer van geniet is de Nederlandse Top 2000 op NPO2 die tot de jaar wisseling draait.

 

Nee laat mij maar even door sudderen tot aan Oud en Nieuw waar we een klein feestje bouwen met wat vrienden en met een frisse knal het nieuwe jaar in gaan.

 

Even de puntjes op de i zetten

Nog even een update voor de kerst aangezien ik het vorige week liet afweten, wij hebben immers de kortste dag van het jaar wat licht betreft hier weer achter de rug en kunnen we langzaam verlangen naar wat langer licht overdag. 

En dat sluit meteen aan op het volgende, ik heb mij namelijk de afgelopen weken dagenlang in een vergaderzaal gezeten om te kijken hoe wij het bedrijf weer een boost kunnen geven en weer het licht zien. Om het verblijf van de afgelopen maanden in Belize als excuus te gebruiken is natuurlijk te makkelijk al heeft dit ons wel met beide benen op de grond gezet dat wij moeten veranderen. En ik moet zeggen dat ik de afgelopen weken heb geleerd naast de dagen dat ik in parkeergarages en parkeerplaatsen heb zitten te installeren. Allemaal positief nieuws en nu dus doorpakken ondanks dat de zelfstandiger ondernemers het niet makkelijk wordt gemaakt.

Logisch om dan ook onder genot van een heerlijk biertje met vriend Morgan te drinken in Vallejo aangezien hij ook de klappen van de zweep kent. Zelf heeft Morgan het brouwen opgegeven nadat er maar liefst tien keer in zijn brouwerij in Oakland was ingebroken. 

 

Dan iets heel anders, ik heb ook mijn Amerikaanse Paspoort vernieuwd en als je ziet dat dit allemaal via het internet kan inclusief de foto wat door buurman Zack even in de keuken maakte. En dan denk ik even aan al die expats uit Nederland die het altijd hoger reiskosten en overnachtingen moeten rekenen als je niet bij een Ambassade en/of Consulaat in de buurt hebt. In ieder geval ben ik weer goed voor de komende tien jaar. 

Natuurlijk kan een kerstboom ook dit jaar niet ontbreken echter het eindelijk wel voor elkaar dat wij niet ruim negentig minuten naar een kerstbomen farm rijden maar dit nu in de buurt doen om nog geen twintig minuten rijden. Dit is natuurlijk voor de klein kinderen ook een stuk makkelijker vol te houden en het blijft nog steeds gezellig.

 

Zoals velen weten mag ik graag zwemmen en na de hand met mijn groupies nog even na hangen in de Jacuzzi van de Sportclub. Echter relax even na praten is redelijk verstoort doordat de manager de schakelaar voor de verlichting boven de jacuzzi onbruikbaar heeft gemaakt en dus met 498 Lux licht sterkte niet meer prettig zit laat staan dat je niet kunt slapen. 

Eerder dit jaar werd het nog gedoogd om het licht uit te schakelen maar de manager kwam met het excuus van de County Health Departement. Toen ik na mijn email correspondentie niet veel verder kwam en hem een bezoekje bracht ging meneer in de aanval of ik een boeman bent en ik het gevoel kreeg dat deze man maar eens een cursus moet nemen hoe om te gaan met klanten. In dit geval bleef ik rustig maar heb mij voorgenomen om het er niet bij te laten zitten.

Gisterenavond was ik uitgenodigd voor een etentje door Duby die altijd mijn graafwerkzaamheden verzorgd, samen met zijn buurman Carlos en mijn buurman Zack was het weer een geslaagde avond. 

 

Fijne feestdagen en alvast een gezond en liefdevol 2026 gewenst.

We zijn in December beland

Eindelijk krijg ik de smaak weer een beetje te pakken, met dank aan de jonge Sean die de oude garde weer even op zijn werkschoenen zet. Nee alle gekheid op een stokje, het is fijn om met iemand in het veld te werken die altijd gemotiveerd is en zin heeft om te werken en niet de kantjes ervan af loopt. Wij zorgen ervoor dat wij de klus in San Francisco klaarstomen voor onze keuring aanstaande dinsdag.  

De dinsdag spreek ik af met wat mensen bij de lokale koffieshop in Berkeley om te kijken of zij mijn bedrijf kunnen doorlichten en kijken waar het beter kan, het vervolg komt de volgende dag als ik afspreek met de een persoon die globaal in de boeken kijkt en als mij het goed lijkt dan komt er hierop een vervolg.

 

Maar eerst richting de DMV waar ik mijn rijbewijs moet vernieuwen voor een Real ID, had ik mij zo voorgenomen om jarenlang online mijn rijbewijs te verlengen, dit keer kan ik er niet onderuit. De laatste keer dat ik dit gebouw binnen liep was in 2006 toen ik opnieuw mijn rijbewijs moest halen. Maar gelukkig kon ik het proces makkelijker maken als ik online het nodige invulde en daarna mijzelf in de virtuele wacht rij te zetten en die kant op te rijden. En verdomd in minder dan 25 minuten sta ik weer buiten en is het nu wachten op mijn nieuwe rijbewijs die naar het huisadres wordt opgestuurd.

 

Het is woensdagmorgen vroeg als ik in Oakland van het mooie uitzicht geniet op de 39^e verdieping terwijl de wekelijkse BNI meeting begint, eens per maand ontmoet onze groep op locatie waar twee leden hun presentatie doen. Na de presentaties begin ik snel nog wat dingen te regelen voordat ik Benjamin ontmoet die mijn informatie nodig heeft om globaal te zien wat men kan doen. Na wat uurtjes met hem te hebben doorgemaakt ontmoet ik hem de volgende morgen nog een keer bij zijn hotel met zijn advies en hak ik de knoop door om volgende week verder te gaan met dit verhaal. 

 

Door het koufront hier in de Bay Area heb ik ook de afgelopen dagen in de avond uurtjes gebruik gemaakt van de Jacuzzi, Steam Room en de Sauna. Want laten we eerlijk wezen daar word je weer een beetje mens van en zo rollen wij dan uit eindelijk het weekend in met een bezoekje aan een nieuw project in Silicon Valley en natuurlijk de afsluiting van het Formula 1 seizoen. 

 

Aangezien mijn eigen groep in Berkeley het niet live wilde uitzenden vertrok ik op de zondag morgenvroeg met buurman Zack richting de Kezar Pub in San Francisco. De Sports bar staat er om bekend om voor Premier League voetbal en Formula 1 de deuren om kwart voor vijf morgens te openen en kan je vertellen het was volle bak na deze foto. De race uitslag was te verwachten aan de andere kant kan er alles gebeuren tijdens een wedstrijd en dus was het gewoon genieten met paar honderd fans. 

 

 

                          

Niet vooruit te branden

 Ik kan nou niet zeggen dat deze week snel voorbij is gegaan ondanks dat ik weer mijn toolbelt weer heb omgedaan om samen met Sean wat mooi werk in een parkeergarage van een appartementengebouw in San Francisco te realiseren. De eerste twee en halve dag hebben wij praktisch alle leidingen aangebracht en ik was blij dat Thanks Giving twee vrije dagen opleverde aangezien ik kapot ben na een dag op locatie te zijn. Niet alleen speelt de laatste vier maanden een grote rol maar ook de flinke verkoudheid die maar mij blijft achtervolgen. 

De gevolgen was dan ook dat zowel Lenore en mijzelf Thanks Giving bij de familie moesten overslaan en daar baal ik best wel van aangezien ik dit heerlijke vind dan Kerstmis waar alle herinneringen weer naar bovenkomen en alles een verplicht nummertje lijkt. 

 

Echter door verkoudheid perikelen wist ik mijzelf de vrijdag er wel van te overtuigen dat dit de ideale dag is om naar San Francisco te rijden voor wat toekomstige werken. En tja als je dan een bezoek brengt aan de stad die weer meer opgeruimd lijkt te zijn en dicht bij het werk van je buurman Zack bent dan ga je natuurlijk even voor een kopje koffie.

 

En ja, hij is een van de weinig die mij op dit moment naast de kerstboom weet te krijgen, tja misschien is dat wel een voorteken om meer in de kerstsfeer te komen. 

 

Echter tot die tijd hoop dat mijn mentaliteit snel veranderd in de die oude gemotiveerde rakker dan diegene die hier nu achter de laptop zit en niet vooruit te branden is.

De draad weer oppakken

Ik ben weer sinds dinsdagavond thuis en de flinke verkoudheid blijft hardnekkig dat ik alles bij elkaar hoest. Heb mijzelf nog een verwend om een Covid en griep test te doen om dingen uit te sluiten en dus zijn de nodige warme thee met een beetje rum genuttigd in de hoop dat ik er sneller boven op zou komen. Echter bleef het hoesten tot vervelendst toe doorga dat ik nacht liever voor de bank koos zodat Lenore nog een beetje nachtrust krijgt.  

En voor mij geldt ondanks dat ik nog niet 100% bent dat ik de draad weer moet oppakken, en dat valt niet helemaal mee maar er komen interessante projecten binnen. 

 

Naast dit alles kreeg ik ook deze week een berichtje van mijn buurvrouw Suzanne, die schreef dat het tijd is om even weer bij elkaar te komen na de moeilijke maanden en dat zij wijn en snacks meeneemt. En dus staan de buurtjes vrijdag rond half vijf middags voor de deur met wijn en des betreffende snack en komt vriendin Kim ook nog even mee die alleen thuis zit. Het wordt een hele fijne avond waarvan ik mij het laatste stukje niet meer kan herinneren en dat de zaterdag ochtend heb ik even problemen met het opstarten van mijn lijf. 

 

Zolang ik vanavond maar weer goed pas bent want natuurlijk kijk ik vanavond met mijn Formula 1 groep de race live vanuit Las Vegas waar de grootste vraag blijft, kan Max zijn vriend Lando vanavond verslaan. Natuurlijk ga ik niets verklappen voor diegene die de race nog niet hebben gezien maar ik was wel in mijn nopjes. 

Nu nogmaals aan de NyQuil en hopelijk ben ik maandag fit genoeg om weer een installatie voor tien laadpalen klaar te stomen. 

Wat een productieve dag moest worden ging

Ik wil eerst iedereen bedanken voor alle lieve berichten, dat helpt ons door deze dagen heen. De dagen na de begrafenis heb ik het graf elke dag tussen de regen buien nog even een bezoekje aangedaan. En meteen maar een training sessie met Jacky gedaan die heel kalm aan de lijn bleef ook toen er diverse honden hun stukje land verdedigde met veel geblaf. 

De afwerking moet nog gebeuren maar voor nu even de bloemen erop gezet

En dit alles onder een flinke verkoudheid waar ik merendeel in bed bleef liggen terwijl Wilbert deels door de spullen heen ging om op te ruimen en ook erachter kwam dat er een paar dingen in de afgelopen maanden verdwenen zijn. Tja het mooie zullen wij er niet van weten maar hoop dat men er gelukkig mee is. 

Op zondag zitten wij lekker te BBQ-en en geniet ik van vriendin Iris die de vrouwen marathon in Glendale Arizona loopt en ik haar via de wedstrijdleiding gegeven gps kan volgen en aanmoedigen. Het was de bedoeling dat ik haar in levenden lijve zou aanmoedigen maar heb mijn trip op het laatste moeten afzeggen in verband met Bep.

Ook komt Jorge nog even langs om bloed te prikken voor Jacky die door getest moet worden of hij de volgende maand mag verhuizen naar de Californië en mij kan vergezellen met de dagelijkse wandelingen in Sherwood Forest en Kennedy Grove.

 

Na een slechte nacht slapen staat Kiwi de hond om half zeven naast het bed met de mededelingen dat het tijd is om de dag te beginnen. Ik schrik wakker ruim de Cabana snel even op, zet de koffers klaar, douchen en loop het huis uit om even de taxi te maken naar Santa Elena waar wij de huurauto voor de dag oppakken. Als men hoort dat wij een huis in de buurt hebben gaat de prijs van de waarborg met de helft naar beneden. 

De koffers in de auto en we net naar achter klaar om naar Belize te rijden wanneer Vanessa ons aanvuld. Volgens Joop moest de Vital Statistics Unit of Belize aan de Mahogany Street liggen echter de website geeft een ander adres aan dus rijden wij naar dit adres eerst. Natuurlijk heeft Joop gelijk maar dit geeft aan dat de Webdesigner waarschijnlijk al een andere baan heeft of ook overleden is want de laatste website update dateert uit 2020. Aangekomen blijkt dat wij in San Ignacio dependance moeten zijn ondanks dat wij bij het hoofdkantoor zijn. Later die dag bleek dat wij gewoon eerste een update papier moesten hebben voordat wij dit naar Belize City brengen. 

 

Daarna richting het dierenartspraktijk van Miriam met het afgenomen bloed, hier ging alles goed totdat ik later die dag een bericht krijgt dat er iets verkeerd is gegaan en dus moet die arme Jacky nogmaals afzien met een bloedafname. Daarnaast ga ik mijn vlucht naar Februari opschuiven zodat wij meer tijd hebben voor Jacky’s papierwerk.

Nu alles wat Wilbert en ik moesten doen gedaan geef ik de richting aan hoe wij bij ons oude ouderlijk huis aan Park Ave komen, Wilbert maakt nog even een foto en rijdt door om even de kustlijn van Buttonwood Bay te volgens als ik een lunch tentje ziet, Smokeez Seeside Restaurant & Bar. Wij genieten van elkaar, de lunch en het uitzicht voordat men mij het nieuwe hotel Grand Resort wordt gedropt. Wat productieve tijd is het vandaag niet echt gelukt maar wel een fijne afsluiting met elkaar voor het jaar. 

Op  mijn hotelkamer aangekomen  crash ik  twee uur op bed en voel ik mijn weer een beetje man. Onder het motto; Ik heb mijn zwembroek niet voor niets meegenomen duik in het zwembad met uitzicht op de Belize River en geniet ik even van de rust. Het hotel is zo nieuw dat de twee verdieping nog niet af is en  ik het gevoel heb dat het personeel zich af en toe verveeld. 

Voor het slapen gaan neem ik een NyQuil die nog ergens in mijn toilettas ligt, slapen maar.

 

Ik ben er klaar voor, de koffers liggen klaar en wacht na mijn ontbijt op Lionel die mij straks ophaalt, de dame bij de desk vertelde mij dat de Shuttle naar het vliegveld U$ 30.- kost. Ik begon te lachen en zei tegen hen dat men niet goed snik zijn. Een ritje van nog geen 10 minuten. Mag dan wel als een Amerikaan praten maar ‘Als jij mij naait dan wil ik ook worden gekust’ Straight translation; ‘If you want to Fuck me than I want to be kissed too’)

 

 

Tijd om richting het vliegveld te gaan, blijf lief voor elkaar, het leven is te kort.

 

 

 

 

 

Het afscheid van Moeders.

Het is maandagavond als ik door Lenore eerder dan normaal op het vliegveld wordt afgezet, de horrorverhalen van de TSA lijnen brengt mij drie en half uur eerder op het vliegveld en ik wijs Lenore naar Terminal 2 aangezien Terminal 3 van United wel gekkenhuis zal zijn. 

En naar een dikke knuffel loop ik direct door naar mijn TSA approved lijn waar ik letterlijk in twee minuten door heen bent. Het is dan maar even vertoeven op het vliegveld maar doorkomen wij ook wel overheen en verbazing wekkend het vliegtuig is op tijd en met wat draaien op mijn stoel en een beetje te dutten weet ik in Houston aan te komen en nogmaals drie uur door te brengen bij de United Lounge. 

De United vlucht 1408 in Houston had wat problemen maar met een half uur vertraging komen wij aan in Belize en met twee vluchten voor ons duurt het mij dertig minuten om buiten te staan waar Lionel mij al opstaat te wachten. Sinds Wilbert mij voorstelde om hem op Whatsapp te bereiken is hij mijn vaste rijder naar Succotz geworden. De trip gaat zoals altijd relax en voordat ik het wist staat broer Wilbert mij bij de oprit op te wachten, na een stevige knuffel en tranen gaan wij door wat wij allemaal nog moeten regelen. Je bent immers in een ander land waar alles anders gaat en met dank aan Wilbert zijn vriendin Vanessa en plaats genoten zijn de eerste stappen gezet. Het graf is bovengronds en als ik met naar bovenloop is Rojelio en helper bijna klaar met de basis van het graf waar Bep straks wordt ingelegd. 

Het is woensdag ochtend vroeg als Jorge met zijn pick-up op de oprit staat, Jorge is de dierenarts die ons helpt met het vervoer en ook zo het oppikken van de kist bij de grens van Guatemala wat zo’n 15 minuten rijden is.  Aan de kant van Melchior (Guatemala) staat Vanessa’s nicht klaar om niemands land in te rijden terwijl Jorge dit van de Benque (Belize) kant doen. Wilbert gaat even de invoerrechten betalen en zo zijn wij op weg naar Bullet Tree Village waar Bep in het Mortuarium ligt en wij haar aan het eind van de middag ophalen zodat wij de wake kunnen doen. 

 

In de middag komt Luz ook langs met prachtige bloemen uit eigen tuin die met de mooie oranje kleuren je uitnodigen om het buis binnen te lopen.

Iets daarna zijn Wilbert en Vanessa ook met bloemen bezig plus het eten voor de gasten, wij hebben geen idee hoeveel mensen komen maar Victor die taxichauffeur is en Bep goed kent verteld mij; Paul, huur tent en stoelen want jij zult verbaast van staan hoe geliefd Bep in Succotz is, helemaal in deze hoek van het dorp. Hij rijdt ook met mij even naar de kerk waar wij een kleine mis doen, aangezien wij een kleine basis en rust wilde hebben op de dag zelf. Victor geeft mij een uur om een iets op papier te krijgen voor het boekje van de uitvaart voordat wij een rondje printshop en tent huur doen. 

Paul, Noël en Wilbert, de jongen man heeft ooit via een liefdadigheids van onze ouders een prothese aangemeten gekregen en een school opleiding. Hij komt nog steeds langs maar nu met vrouw en kinderen.

 

Net voor zessen halen wij Bep op van het Mortuarium en zetten haar neer in de woonkamer, zij ligt de kalmpjes bij en langzaam druppelen de mensen binnen, en wat waren wij blij met de tent en stoelen. Wij hebben een aardige veranda maar de oprit zat ook vol met vrienden en buren. Een geslaagde avond als de laatste mensen rond middennacht weggaan. Wij besluiten snel naar bed te gaan.

Donderdag 13 November, 2025. Wij zijn op tijd op en maken ons klaar voor de dag, ik rijd met Victor nog even langs de pinautomaat en haal ik de boekjes op bij de printshop. 

Om half tien wordt er eerst dekzeil in de pick-up truck gelegd voor de regen die eraan zit te komen voordat wij Bep met kist in de bak wordt gelegd stopt Wilbert nog een foto in de kist van Bep, Wilbert en Elsbeth. 

Vanessa die de brochures boekjes bij de deur uitdeelt

Bep zei altijd tegen ons; Zodra het tijd is dan rijdt mij maar gewoon boven de berg op, nou mams vandaag gaat het gebeuren maar eerst even naar de kerk. We dragen Bep in de kist naar binnen en zetten haar op de daarvoor bestemde steunen. 

De mis wordt voor ons speciaal in het Engels gedaan echter de liederen zijn in het Spaans want tja Succotz is meer Spaanstalig dan Engels. Vader Antonius moet een beetje improviseren want het grote boek is allemaal in Spaanse en latijn maar hij sleept zich er goed door. Wilbert en ik hebben geen flauw ideeën of het kerkje gevuld is aangezien wij vooraan zitten totdat Joop en ik het podium oplopen om een brief voor te lezen van Elsbeth die er wegens gezondheid redenen er niet bij kon zijn maar altijd veel voor Bep heeft betekend. Drie kantjes papier wat ik stukken in het Nederlands lees en Joop in het Spaans, dit keer kon ik mijn tranen in bedwang houden maar de eerste keer dat ik het Wilbert voor las was het even een waterval. 

 

Over water gesproken, de lieveheer laat ons nog even met rust en dus rijdt de rouwstoet nog een keer langs het huis waar Bep zestien jaar heeft gewoond. Op de begraafplaats zegent vader Antonius het graf en doet nog een klein gebed voordat wij Bep in haar nieuwe verblijfplaats laten zakken. Ik leg nog een rode roos op de kist voor Gert en Henry die mij dit hadden gevraagd te doen voordat Rojelio en helpers het afdekken met houten plaat en beton. 

 

Gelukkig stapt Joop naar voren om nog wat te zeggen en zo doen paar andere mensen, Wilbert en ik zijn verlamd en krijgen er niets meer uit. 

Joop legt de rozen uit op Tony's kleine tombe aangezien het beton werk nog niet klaar is

 

Dr. Jeff met zijn jongste zoon was ook aanwezig, aan hem hebben wij ook veel te danken.

Een kleine groep mensen gaat nog mee naar het huis waar wij nog een drankje en hapje nemen, al met al een goede afloop.

 

Terwijl iedereen weg is begint het te regenen en gaan de rillingen door mijn lijf, wat blijkt ik raak mijn stem dankzij een goede verkoudheid/ griep. Het heeft mij dan ook de hele dag tijd gekost om iets op te schrijven maar dankzij een flinke bord Nasi Goreng die Wilbert klaar heeft gemaakt kan ik er weer tegen. 

 

Voor de mensen in Nederland die dit lezen, Ik ben van plan om op zondag 31 mei een Celebration of Life voor Bep te houden bij de Gertie Vijver locatie Natuurbegraafplaats Het Wienerveeld. Als men geïnteresseerd is laat mij het dan even weten.

 

Wees Lief Voor Elkaar

 

Paul en Wilbert