De laatste dagen van het jaar vallen zwaar

Na de aanloop naar de kerstweek is het even een feestelijke periode. Op donderdag 18 december ontvang ik een WhatsApp-bericht: ‘We zijn er weer’. Op dat moment zit ik net aan een glaasje whisky op de verjaardag van mijn vader, die deze dag helaas zonder ons verder viert in de hemel. Door dit bericht van Peter Den Hartog verandert mijn agenda, omdat zijn vrouw Cynthia de volgende dag jarig is.

Vrijdagavond sluit ik me bij hen aan, samen met andere familie en vrienden, bij de Laughing Monk Brewery, die in hun oude buurt, Bayview, is gevestigd. Na dit bezoek rijd ik door richting een andere feestlocatie, dichter bij huis. Ik had deze party in Pinole uitgesteld vanwege het bezoek aan de Den Hartogs. Bij aankomst bleek het daar ook gezellig te zijn, en al snel was ik de taxichauffeur van de avond.

Zaterdagochtend breekt aan en het werk roept. Een van mijn werknemers vertrekt voor een week, waardoor ik genoodzaakt ben overwerk te regelen en de beurs te trekken om ervoor te zorgen dat de twee overgebleven collega’s het werk rondom kerst afkrijgen. De avond sluiten we af bij Ken en Pam, die ons hadden uitgenodigd voor een heerlijke avond. Zwemmen is er deze week opnieuw niet van gekomen.

Zondag breekt aan, en opnieuw zie ik de familie Den Hartog. Deze keer zijn ze in Berkeley bij vrienden op bezoek. Het wordt een gezellige middag, waarbij we ook bijkletsen met Lenore en onze kleinzoon Malcolm, die het uitstekend met Peter kan vinden.

Maandagochtend ben ik amper aan het werk als ik een telefoontje krijg van mijn neef Albert: ‘Je tante ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en het ziet er niet goed uit.’ Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd. Ik wil iets doen, maar ik kan niet weg tot na de jaarwisseling. Ik steek een kaarsje aan boven de gashaard, want meer kan ik niet doen.

Op kerstdag lopen we ’s middags binnen bij Lenore’s broer Ron en zijn vrouw Nancy voor het diner en de cadeautjes, vooral bedoeld voor de kleinkinderen. Halverwege de middag belt mijn neef Albert opnieuw: ‘Paul, ze is zojuist vredig overleden.’ Ik besluit even een moment voor mezelf te nemen in hun woonkamer. Mijn peettante was de jongste zus aan mijn vaders kant van de familie Nijssen, en de laatste van haar generatie die al haar broers en zussen overleefde. 

Mijn laatste bezoek aan haar was op 28 september van dit jaar, waarbij mijn broer Wilbert zo lief was mij op Schiphol op te halen. In overleg met neef Albert besluit ik niet voor de crematie terug te vliegen en haar te herinneren zoals ze op haar best was. Vandaar dat ik een foto van dat laatste bezoek koester.

De laatste dagen van het jaar breng ik door met het non-stop luisteren naar de Top 2000 op NPO 2 en het uitvoeren van inspecties op twee projecten.

Ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een gezond 2025.

Aan tien dagen feesten komt een eind

 Als je de titel van deze blog leest, zul je misschien denken: waar is die Nijssen nu weer mee bezig? In de titel schuilt het besef dat ik een ontzettende bofkont ben als het gaat om vrienden over de hele wereld. Sinds de aankomst van Iris en Ariëtte heb ik tien geweldige dagen genoten van alles wat er rond het huis plaatsvond. Dit vormde een mooie afsluiting van een roerige vijftien maanden, waarin ik toch wel in diepe dalen terecht ben gekomen. Meteen kwam ook het besef dat een discussie in mijn moedertaal veel meer zoden aan de dijk zet dan in het Engels. In de privésfeer lukt het me soms niet om in het Engels mijn gevoelens kwijt te kunnen, wat best lastig is.

De trip naar Nederland begin oktober had me hier al bij geholpen. Maar nu, met het bezoek van Ariëtte, die zeer constructieve vragen kan stellen, ben ik alles nog beter in gaan zien. Helaas moest ik de hele week werken, maar met wat ingekorte uren en het lenen van een auto wisten zij zich prima te vermaken. Bovendien was onze gast zeer geliefd bij de buurtjes, Suzanne en Steven, die vrijdagavond, op een stormachtige avond, nog even langskwamen voor een gezellig afzakkertje.

Het is zaterdagochtend, vier uur ’s ochtends, wanneer de wekker gaat en ik me klaar maak voor het ritje naar SFO. Zoals meneer Wind op de Haarlebrink vroeger zei: ‘Er is een tijd van komen en een tijd van gaan.’ Maar het zou mooi zijn als de weergoden ook eens meespelen in dit soort gevallen. Gelukkig deden de automobilisten op de weg dit keer wel hun best. Of je het nu een stortbui noemt of dat het met bakken uit de lucht kwam; prettig was het niet, dat kan ik je wel vertellen. Zelfs in San Francisco was er een tornado-alert afgegeven. De volgende keer mogen ze dat gerust eerder doen, want mijn partytent die nog stond, moest het ontgelden, inclusief de party lights die er al zes jaar hingen. Maar goed, Ariëtte was in ieder geval op tijd voor haar vlucht naar Nederland, die via Chicago ging.

En dan is het weer tijd om aan mijn lijf te denken. De afgelopen tien dagen was er praktisch geen beweging in mijn vrije tijd, dus kijk ik ernaar uit om weer te gaan wandelen in de heuvels en te zwemmen bij de Lakeridge Athletic Club in het knusse El Sobrante. Nu maar hopen dat deze vis in het water weer op tijd is voor de kerstdagen en het nieuwe jaar!

Niet alles valt in het water

Deze blog gaat over de afgelopen weken toen ik dit begon te schrijven, maar het merendeel zal over het afgelopen weekend gaan.

Op het moment van schrijven voelt het alsof november in één ruk voorbijvliegt. De verkiezingen zijn weer voorbij en het leven gaat zoals gewoonlijk gewoon weer verder. In plaats van Trump kunnen we het nu hebben over het weer. Ik ben nog steeds Nederlander, al klaag ik wat minder hierover. Zijn er geen overstromingen in Spanje, dan zie ik de tropische storm Sara over Belize heen komen, en als klap op de vuurpijl is het weer hier ook bagger. Het gaat zelfs zover dat ik op die dagen dat het na lange tijd weer gaat regenen, thuisblijf en mijn klanten gewoon afzeg. Dit geldt zelfs voor mijn personeel. Dat wij het water ook hard nodig hebben, is een feit, maar na één week ben ik er ook wel weer klaar mee.
Het geluk voor de werkzaamheden zoals vandaag is dat de jongens in een parkeergarage werken, waardoor wij minder afhankelijk zijn van de weersomstandigheden.

Ook een goed moment om de spullen die wij van de vliering hebben gehaald te sorteren en weg te gooien als wij die niet meer gebruiken. Een klus die grotendeels de zaterdag in beslag neemt. Ondertussen komen de langspeelplaten van mijn vader voorbij: veel klassieke- en countrymuziek, maar ook The Cats, Francis Goya en James Last. Ik neem mij voor om wat stevige kratten bij de Container Store te kopen, zodat de spullen wat makkelijker kunnen worden opgeborgen.

We schieten door naar december. Het is 4 december als ik rond half zes 's avonds een bericht van Iris krijg: “Wij landen in 50 minuten.”
Iris komt uit Cincinnati en Ariëtte uit het mooie Apeldoorn. Zij leerden elkaar kennen tijdens het boarden van de United-vlucht van Chicago naar San Francisco. Iris is geen onbekende; ze is echt een zus van mij geworden en was vorig jaar ook van de partij tijdens mijn verjaardagsfeestje. Ariëtte is een van de vriendinnen met wie ik regelmatig contact heb, dus het was heerlijk om haar ook uit te nodigen om ons te komen vergezellen op mijn verjaardagsfeestje, dat is verschoven naar vrijdag de zesde.

Het is weer heerlijk om Nederlands te praten, al schakelen de dames makkelijk over naar Engels als er andere mensen om ons heen zijn. We genieten van de momenten waarop dat niet hoeft.

De vrijdagmiddag staat in het teken van het huis klaarmaken voor het feestje. Terwijl ik het huis schoonmaak, krijg ik hulp van de dames bij het voorbereiden van wat snacks. Ondertussen zet Lenore de crockpot alvast klaar.

Net voor zessen komt de support-act Roger Glenn binnenlopen. Samen met de Guitar Trifecta zorgt hij voor een avond vol jazzklanken. Helaas is Calvin Keys overleden, maar na vijf maanden heeft de band het toch weer opgepakt met een nieuwe, getalenteerde gitarist: Eddie Pasternak. Hij brengt ook de fluitist Roger Glenn mee. Samen met mijn BNI-vriend Lloyd Gregory en Carl Lockett spelen deze heren de sterren van de hemel in de woonkamer. Met mijn naaste vrienden erbij wordt de avond helemaal compleet.

Zaterdagochtend wordt in huize Nijssen iedereen rond tien uur langzaam wakker. Het wordt een latertje, maar we besluiten toch nog even naar Sonoma te rijden en de Anaba Winery te bezoeken. De volgende ochtend om vijf uur vertrekt Iris alweer met haar vlucht terug naar Ohio. De tijd vliegt die dag, met als afsluiter nog een potje kaarten.

Kerst komt eraan en dat betekent dat Lenore’s kersttraditie weer in ere wordt gehouden: kerstbomen halen bij Garlock’s Tree Farm in Sebastopol met de kinderen en kleinkinderen. Ik voel mij altijd een beetje bezwaard, aangezien Sebastopol 88 kilometer verderop ligt, maar aan de andere kant rijden we elektrisch, dus ik houd sinds een paar jaar netjes mijn mond.

Een foto met Santa wordt eerst geregeld voordat de boom wordt omgezaagd.

Na een heerlijke brunch is het tijd om weer richting huis te rijden en de middag af te sluiten met een wandeling.