Weer thuis in El Sobrante

Na twee heerlijke dagen op Caye Caulker is het weer tijd om naar huis te gaan. Na een goed ontbijt bij Amore Y Café was het tijd om het gewicht in de koffers te verdelen. Mijn moeder had namelijk de geparkeerde duiktas teruggeven en die was dus echt te zwaar. Lulu onze taxi chauffeur op Caye Caulker was mooi optijd om ons naar de airstrip van Tropic Air te brengen. De vlucht naar het Internationale Airport duurder niet langer dan zo'n 10 minuten en nu was het even wachten totdat de desk van Continental open ging. Dus dan toch maar even na de “waving galary” voor een colaatje en kijken welke vluchten er allemaal binnenkomen.

Een half uurtje later kregen wij bij de desk van Continental te zien hoe gesmeerd de mensen hier de massa inchecken. Als ik dit vergelijk met de incheck balie op SFO dan kan ik zeggen dat de mensen op BZE een dikke 10 krijgen.

In de vertrekhal kwamen wij Jet (Eden Holland) tegen, de man van nog geen 1.50meter heeft een bar bij de Gate met overheerlijke Rum Punch en Bloody Mary's. Wij hadden dan ook niet veel moeite om wat moed in te drinken voordat wij het vliegtuig ingingen.

In Houston gaat alles zoals gewoonlijk, je hebt altijd het gevoel dat de wachtrij bij de immigratie tot stilstand komt als jij net aansluit. De overstap ging soepeltjes echter toen ons vliegtuig met bestemming San Francisco in de rij op de rollerbaan stond te wachten meldde de captain dat één van de bemanningsleden slecht te pas is en wij weer richting de gate gingen. Echter dit was snel en soepeltje afgehandeld en wij kwamen maar een half uur later aan dan geplande.

Erika was zo vriendelijk om ons op te halen echter tijdens onze autorit naar huis kwamen wij er achter dat haar benzinetank van de auto bijna leeg was. De enige benzinestation die ik in San Francisco wist te liggen was net voor de Bay Bridge en dus hups eraf. Tijdens het vul proces bleek de knijphendel steken en benzine vloeide over Erika's schoenen en onder de auto. Ons beklag bij de kassier van het benzinestation kregen wij nul op ons rekest dus Lenore bedenkt zich geen moment. Via 911 werd de brandweer opgetrommeld. In eerste instantie dachten wij alleen de wagen van de commandant maar al snel bleek dat er een bluswagen en een 20 meter ladderwagen met loeiende sirene's onze kant opkomen.

Erika's auto van de plek afgerold en vervolgens kattebakzand gestrooid. De commandant verzekerde ons dat deze pomp unit op slot ging en nu is het dus alleen zelf een claim indienen.

Al met al een boeiende terugreis wannaar wij allen heerlijk konden gaan slapen.

Caye Caulker

We zijn alweer bijna 24 uur op Caye caulker en hebben ons net even van hotel naar hotel verplaatst. Ons favoriete “Ocean Pearl Royal Hotel” van Gertrude en Frenchie is door de Universiteit uit Belmopan volledig geboekt. Voor ons betekende dat wij na het ontbijt de koffers konden pakken en een straat verderop in onze nieuwe kamer konden zetten. Dit is een bewuste keuze voor ons aaangezien wij voor U$ 25.- een kamer boeken en dus geen extreme bedragen betalen.

Vanmorgen hadden wij overigens een goed ontbijt bij "Caribbean Colors Café". Een leuke combinatie van art store en lunch room. Enige nadeel was de koffie, Lenore en ik zijn gewoon twee koffie leuten die van een strakke bak houden maar dan wel met goede koffie. De strakke bak was er, echter koffie moeten ze echt wat aan doen.

Vanmiddag hadden wij gehoopt om een trip naar de manatees te maken echter dan moet hij wel genoeg mensen hebben om de trip betaalbaar te houden. De 81 jarige Chocolate is de grondlegger van Swallow Caye Preserve en zorgt er voor dat de manatees normaal van hun leven kunnen genieten. Voorheen was dat total anders doordat er mensen zijn die geen respect hebben voor de natuur.

Wij genieten dan nog een dagje met volle teugen van dit prachtige land want morgen vliegen wij helaas terug.