Onvergetelijke dagen in de lage landen (Deel 2)

We schrijven 31 mei 2026, de dag waarop ik familie en vrienden heb uitgenodigd om een Celebration of Life te hebben voor Bep, om ook zo de era Bep af te sluiten. Aangezien mijn moeder de laatste zestien jaar praktisch buiten leefde in het plaatsje San Jose Succotz was er geen plan B om het ergens binnen te houden. Die vraag kreeg ik ook van Jan Nijhuis die samen met zijn vrouw Joke de Natuurbegraafplaats Wienerveeld in Bentelo beheert.

Lenore en Elsbeth poseren voor de Gertie-vijver

Het is immers altijd mooi weer eind mei in Twente, echter de laatste dagen spreken de weer de weerberichten van een lichte regen val en wat onweer. Als Nederland maak je jezelf niet zo druk; ach, wat kunnen een paar druppels water toch doen. De morgen start ik met een kort bezoekje bij Marloes en Stefan, inderdaad, mijn dochter, die op dat moment al tien dagen over tijd is met haar eerste kind. Terwijl wij besluiten een uur eerder voor het event aanwezig te zijn, voelen wij meer dan motregen. 

 

Lenore en ik rijden naar Bentelo en onderweg krijg ik al een foto van mijn broer die schrijft; Het is net droog hier. En inderdaad, net als wij parkeren en naar de Gertie-vijver lopen, komt het zonnetje tevoorschijn. Op dat moment kijk ik naar boven en denk ik; Mams, ik weet niet wat je hebt geregeld, maar dank ervoor dat wij dit droog kunnen houden.

 

Na een drankje, een hapje en kennis maken maken wij ons op voor de stoelen die Jan en Joke netjes hebben neergezet. De bedoeling is niet alleen naar mijn verhaal te luisteren, maar ook naar anekdotes van anderen, wat heel fijn en plezierig was. 

 

Na afloop help ik nog even met het inpakken van de partytent en geef ik iemand de sleutels van mijn huurauto, aangezien daar voor de liefhebbers nog een pilsje (ook alcoholvrij) en een wijntje uit de kofferbak te verkrijgen waren. 

Ook Sociale Media loze John is met zijn vrouw van de partij, of is het toch John, de man van de tijd.

 

We nemen afscheid van iedereen en Lenore en ik rijden nog even naar Joke’s huis om de rekening netjes te betalen. Ik ben namelijk ook een kleine zelfstandige en vind het wel zo fijn als de rekening direct wordt vereffend. Met een glaasje water en kleine kittens zitten wij nog even een half uurtje na te praten als het met bakken uit de lucht komt, of zijn het containers met water, want op de snelweg rijden mensen niet harder dan 40 kilometer per uur. 

 

Terwijl ik besluit om nog even een vast bezoek te brengen aan Grieks Restaurant Rhodos, wordt het een hink-stap-sprong-event om de parkeergarage uit te komen en te lopen met deels natte voeten, om vervolgens de avond af te sluiten. 

 

Het is maandag, voordat Elsbeth voor de deur van het hotel staat om Lenore op te halen voor een dagje shoppen in Duitsland, maar ervoor was het even heen en weer met Marloes gecommuniceerd: nee, Paps nog steeds geen kind. Prima, want deze jongen gaat met twee vriendinnen richting een wellnesscenter en laat Lenore nog even weten dat dit betekent dat ik minimaal acht uur weg ben en niet twee. 

 

De dinsdag breekt aan. Ons hotelbezoek zit erop en dus is Elsbeth nogmaals zo lief om haar huis open te stellen. Daarvoor halen wij nog even broodjes, beleg en sapjes bij de naastgelegen Jumbo. Het is immers wachten op die kleindochter van ons, en wij hopen dat ze nog voor vanavond hallo tegen de wereld komt zeggen. 

 

Na een spelletje Hitster en eten uit de cafetaria (frieten en andere lekkernijen) geven wij het rond half negen avonds toch maar op. Wij rijden naar Schiphol Airport om te overnachten in het Sheraton om nog wat rust voor de vlucht te krijgen. Een paar minuten voor vijf in de ochtend krijgen wij het bericht met de eerste drie foto’s en bellen wij met elkaar. Sophie is geboren, dus zitten wij zelfs voor de vlucht terug naar huis al te kijken wanneer wij weer snel Nederland kunnen bezoeken. 

 

Marloes heeft mij gevraagd om voor privacyredenen een afgedekte foto van de kleine meid te plaatsen, maar ik heb besloten om er geen te plaatsen, net zoals ik dat met de andere klein-kinderen vaak doe. Jullie kunnen erop vertrouwen dat het een mooie baby is en dus meer dan een lief kind.

 

 Fijne week allemaal

Onvergetelijke dagen in de lage landen (Deel 1)

Bij het vertrek naar Nederland probeer ik altijd mijn tijd zo goed mogelijk te verdelen en of dat ook zo gaat, is altijd maar afwachten. Wij hebben dan ook besloten om heerlijk in een hotel te gaan zitten zodat wij ook onze eigen rust kunnen krijgen, maar of dat gaat lukken, is een tweede. 

In ieder geval is mijn eerste stop altijd mijn goeroe en oud-platenbaas, heer Laanen, tenminste als ik een auto tot mijn beschikking heb, wat in dit geval zo is. Op deze wijze kan ik mijn stop in het westen maken.

 

Na een paar bakken heerlijke koffie van zijn eega Astrid was het tijd om richting Peter en Cynthia te gaan. Ik had namelijk beloofd om wat van zijn wijncollectie mee te nemen naar Nederland en met z’n tweetjes kunnen wij het aantal flessen makkelijk verdubbelen. Ook hier weer veel bijgekletst onder het genot van Peters kookkunsten, maar natuurlijk ben ik het kiekje die dag vergeten. 

Maar wij hebben het goed gemaakt een paar dagen later op mijn familie-event waar zij aanwezig waren. 

 

Dezelfde dag nog naar het oosten van het land, ik had voor de eerste dag nog geen hotel geboekt aangezien ik niet wist hoeveel energie ik zou overhouden van de lange dag. Bij een tankstation in Voorst langs de A1 stop ik en kijk even online wat er na tien uur 's avonds nog beschikbaar is. Het wordt Hotel Van der Valk Hengelo.  Dit maakt het namelijk in de ochtend makkelijker als wij met dochterlief Marloes gaan brunchen bij ‘De Ster’ in Borne.

Marloes is die dag al vijf dagen overtijd, dus hopen wij onze kleindochter de komende week te verwelkomen. 

 

De week gaat in vogelvlucht, wij trekken ons in het Moloko Urban Hotel naast de Melkhal waar vroeger de Coberco fabriek was gevestigd en nu diverse bedrijven, restaurant en bedrijven zijn gevestigd. Van hier proberen wij zoveel mensen te zien wat niet altijd lukt maar toch, wij hebben ons best gedaan. 

 

Op zaterdagmorgen zeg ik tegen Lenore, laten wij eens naar de kledingzaak op de hoek lopen. Vroeger was het niet mijn stijl en dacht ik alleen maar dat er zakenmensen zouden komen. Nu ben ik zelfstandige ondernemer en laten we eens kijken bij Tiecke & Mulder. 

Wij werden allebei hartelijk onthaald door Desiree en Marc en na een kort praatje haalde Marc een broek van het kledingrek. Ik pas het aan en raak. Heerlijk om zo te winkelen, en ik besluit er nog een broek bij te kopen. 

(Deel 2 volgt snel)

Even richting de lage landen

Er is de afgelopen tijd weinig gebeurd in en rond Huize Nijssen, behalve dat tijdens een cleaning cycle van de oven het bijna even misging. Lenore ruikt gas, opende de ovendeur en dankzij de zuurstof ontstak er een steekvlam in de oven. Zij had zelf nog niet in de gaten dat er diverse haardeeltjes aan haar hoofd waren gesmolten. 

 

Voor de rest waren er aan mijn zijde nog diverse werkbezoeken, zodat ik nog even de nodige offertes kan verwerken vóór en tijdens mijn reis. De zaterdag staat in het teken van de verjaardag van de buurtjes Heather en Zack, zij gaven een feestje bij hun favoriete Taco Tuesday Bar de Blue Rabbit wat erg gezellig was. Ik kwam zelfs mijn Formule 1 vriend Richie tegen waar ik twee keer mee op reis bent geweest en dat wass een leuke verrassing.

Buurvrouw Heather in haar element

 

Zondag natuurlijk Formule 1 kijken met mijn Berkeley-groep en de middag staat in het teken van koffers inpakken en het huis klaarmaken voor onze huiszitter. 

 

Tja, dan is het alweer maandag, Memorial Day in de Verenigde Staten en in Europa de tweede pinksterdag. En dat betekent hups richting het vliegveld waar de vlucht naar Amsterdam klaarstaat voor een korte en drukke week. En dan is het afwachten of de timing goed is wat betreft het verwelkomen van onze kleindochter, al kreeg ik voor mijn vlucht nog te horen dat zij nog lekker vindt in haar mamma’s buik. 

 

Door onze korte week naar Nederland wat in teken staat van de geboorte van en de Celebration of Life van Bep hoef niemand bang te zijn voor een verrassing bezoekje. Als wij jullie zien, dan zien we jullie, en anders is er een volgende keer. 

De maand Mei gaat in vogelvlucht

Deze week staat in het teken van mijn certificering voor Rolls-Royce onder de snelladers. Vorig jaar had ik reeds een online certificering voor het onderhoud van het materiaal gedaan, maar nu is het een tweedaagse cursus in Durham, North Carolina. 

Dus daar zit je dan in het vliegtuig richting een dag van tevoren om woensdagmorgen fris en fruitig aan de theorie te beginnen en vervolgens in de middag aan de laadpalen van Kempower te werken. 

Eind van de middag ben ik met een andere cursist even naar Duke University gereden, aangezien hij wat swag wilde hebben voor zijn familie thuis. 

Dag twee was het weer eerst in de schoolbanken voordat wij leerden hoe alles in bedrijf te stellen en storingen te zoeken. Twee mooie dagen die ons snel de vruchten gaan afwerken.

 

Terug thuis was het meteen klaarmaken voor de Bocce Ball-play-off, die wij vrijdagavond flink verloren, maar een zaterdag begon met de ADAC Ravenol 24 uur van de Nürburgring 2026. 

Voor dit alles moet ik wel even alles uit de kast halen om het op het grote scherm te kijken, maar het lukt uiteindelijk wanneer buurman Steven voorbijkomt. 

 

Dan een update voor diegene die op 31 mei naar de Celebration of Life van Bep komt in het mooie Twentse landschap, voor diegene die hebben aangegeven om te komen krijgen een direct berichtje via de Whatsapp. Mocht ik jouw straal hebben overgeslagen en heb jij niet mijn telefoonnummer, dan doe mij even een Direct Messenger op Facebook of geef een reactie op deze blog, maar je kunt ook Wilbert het laten weten. 

Het nu en een vooruitblik op de Celebration of Life

De afgelopen weken is er niet echt iets spannends gebeurd, behalve dat Pancho de regie heeft overgenomen in Belize en dat wij hem zeer dankbaar zijn en nu allemaal vooruit kunnen kijken. 

Sinds het terugkeren van Belize loop ik een beetje aan het modderen met mijn lijf, met het resultaat dat ik afgelopen week flink even te pakken had en dat een vierentwintig uur rust echt noodzakelijk was. En ik was dan ook blij dat ik gisteren eindelijk weer even tijd had om naar een voetbalwedstrijd van de Oakland Roots te gaan. 

 

Maar goed, het is hier zondag 10 mei en op deze Moederdag wil ik even stil staan bij de komende Celebration of Life van Bep in het Twentse land op zondag 31 mei. Laat mij even weten via een Direct Message, Signal of Whatsapp of je van plan bent om te komen, zodat wij er rekening mee kunnen houden met de stoelen, drankjes en een snack, etc. Wij gaan ervan uit dat ook deze dag droog zal zijn, maar gaan kijken naar een plan B, mocht het in het water vallen. Voor nu is dit het adres.

 

De Gertie Vijver in Het Wienerveeld is gelegen aan de Wiener-Benteler Scheidingsweg 11, 7495PG Bentelo

Niet iedereen houdt van Surprise visites

De afgelopen weken ben ik weer een bezigbijtje, aangezien er iemand de hele wereldeconomie door elkaar schudt, waarbij wij Amerikanen ons af en toe ook afvragen wat zijn volgende domme zet is. In ieder geval komt het mijn bedrijf niet verkeerd aangezien wij elektrisch rijden en laadpalen installeren, dus de pijn voelen wij gelukkig niet zo. 

Overigens in Californië tikt het de $ 7,00 aan

 

En ondertussen weet ik af en toe nog wat met de buurtbewoners af te spreken om onder genot van een biertje eens niet over politieke dingen te praten. En natuurlijk is er een wekelijks praatje met iemand in Nederland via de telefoon, al moet ik zeggen dat de telefoontjes met broer Wilbert wel erg dagelijks zijn geworden. 

 

De persoon die het huis en de beesten in Belize zou onderhouden, is niet erg gemotiveerd en heeft na drie maanden praktisch nog steeds niets uitgevoerd. Een conversatie door de telefoon loopt stroef me de nodige excuses terwijl buurtbewoners ons bellen wat er gaande is. 

 

Hij was immer een referentie aan een dame met wie mijn moeder regelmatig optrok, of was het uit gemakzucht om van de man af te komen? Geen idee maar in ieder geval zette ik dinsdag voeten aan de grond in Belize en maak ik mijn eerste stop bij het gebouw van het Ministerie van natuurlijke resources waar ook de Centrale Land Departement is gevestigd. Uit mijn papierwerk kwam ik erachter dat mijn moeder sinds 2020 de rekening niet meer had betaald. 

 

Gelukkig doet men in Belize er niet moeilijk over en binnen een halfuurtje loop ik de deur uit en heb ik ook nog eens tot aan begin 2032 vooruitbetaald. Zodat de alarmbellen eind 2031 af kunnen gaan.

 

De eindstop natuurlijk, Cayo waar ik hartelijk word begroet door de drie honden en twee katten en natuurlijk moest er evenveel worden geknuffeld voordat ik hen een heerlijke maaltijd klaarzette. Daarna naar boven de heuvel op om te kijken hoe de oudjes bij de begraafplaats erbij liggen en een bezoekje aan Pancho, Shelly en de kinderen.

 

Ik pak snel weer de draad op met buurtbewoners en natuurlijk begin ik te luisteren naar de persoon die in het huis zit, Hij is verrast en laat hem eerst zijn verhaal doen en kijk het de komende dagen aan. 

De woensdag breekt aan en begin aan mijn wekelijkse BNI meeting die vandaag online is, daarna snel terug naar het vliegveld want Ian en Lauren die zes deuren verderop wonen komen aan voor hun vakantie en heb aangeboden om hen op te halen en al wat van Belize te laten zien voordat ik hen afzet bij Blackrock Lodge, mijn favoriete eco-vriendelijk rsort. 

Ik besluit hen mee naar de Zoo mee te nemen wat een groot succes is en wij het geluk hebben om met de dierenverzorger van de katachtige aan de praat te komen, met zijn stem komen zelfs de jaguars en ocelotten tevoorschijn die lekker terug waren getrokken. 

 

Afijn, aan het eind van de middag drop ik hen af en beloof ik om vrijdag een trip naar de regio te gaan die af hun resort te ver is. 

 

Voor mij is donderdag de dag dat ik de persoon moet aanspreken dat ik hem twee weken de tijd geef om een ander huis te zoeken, hij heeft namelijk een zoon paar dagen per week in huis en vindt ook niet dat ik te barbaars moet zijn. Het wordt een goed gesprek en ondertussen weten wij al wie zijn vervanger zal zijn. De middag open ik mijn laptop bij Clarissa Falls en geniet ik van de verse ananassap/lunch. 

Mijn laatste dag breekt aan als ik de buurtjes bij hun afgelegen resort ophaal, op het programma staat Cocks Comb Jaguar Preserve, aangezien Ian en Lauren beide natuurliefhebbers en wandelaars zijn neem ik ze mee naar een van wandelroutes Ben’s Bluff. Praktisch elke gast die ik in Belize op sleeptouw meeneem komt hier terecht. Echter, vandaag moet ik het tweehonderd meter van de top aflaten weten. In ieder geval kon ik mijn oververhitte lichaam aflaten koelen onder de waterval die 350 meter terug ligt. Na deze koele dip is het nog even goedendag zeggen tegen Chef Rob en zijn vrouw Corrie die in Hopkins Village wonen en een hotel/restaurant runnen. Na een terugreis van drie uur en Lauren onze rijden DJ is zeggen wij tegen elkaar tot aan het eind van de week en is het tijd om mij voor te bereiden voor de reis van morgen.

 

Voor de nacht heb ik mijn cabana deur opengelaten zodat de honden en katten wat stiller zijn tijdens de nacht, en ondanks dat ik lekker lig te draaien word ik nog voor de wekker van vijf uur wakker en warm ik wat water op voor mijn eerste koffie van de dag zodat ik op tijd bij het International vliegveld de auto kan afleveren en door de immigratie procedure heen kan gaan. Vlak voor vertrek word ik benaderd door het grondpersoneel aangezien ik een upgrade naar voren krijg waardoor ik mijn verhaal nu kan afmaken tijdens mijn vlucht, Enig nadeel is dat ze alleen cornflakes als ontbijt hebben op deze rechtstreekse vlucht. Dan maar vragen naar de stroopwafel van Daelmans. 

 

Fijne week allemaal en wees lief voor elkaar, Het leven kan soms veel te kort zijn. 

 

 

 

 

 

American wat?

De mensen zullen wel afvragen waar Paul nou met zijn update is. Die kun je deze week van mij krijgen. Zoals iedereen begin ik media moe te worden. Onze opperste misleider weet elke dag weer de voorpagina’s te halen en de hele wereld op scherp te stellen met zijn onnodige oorlog, terwijl hij, zijn familie en vrienden zich rijk maken door voor kennis op de beurzen. Afgelopen week ging een groot deel van Amerika de straat op om te protesteren met het No Kings-protest en ik denk dat dit nog maar het tipje van de ijsberg is. Meneer en zijn garde van jaknikkers weten tot op vandaag nog steeds het grootste deel van de mensen bij de Epstein-files weg te houden, maar voor hoelang nog? Daarnaast wordt naast de hele wereldeconomie ook hier thuis flink geraakt, maar dat krijg je met mensen die zeggen dat zij dealmakers zijn, maar het niet zijn.  

En dan van de week komt hij, de man die ik niet bij naam wil noemen, weer aan met dat hij Alcatraz voor 152 miljoen dollar wil hebben om zijn zogenaamde aliens op te sluiten. Misschien is het een goed idee om hem en zijn entourage daar te plaatsen, zodat de hele wereld geen last meer van hen heeft. 

 

Ben dan ook benieuwd hoe Koning Charles of onze eigen Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima het bezoek aan het Witte Huis afgaat de komende weken. 

 

Maar goed laten we positief blijven en dat wij niet meer al te lang met die oude demente man te doen hebben. Ik was nooit verhuisd voor de American Dream, maar voor de liefde en het avontuur, wat weer resulteerde in het in 2011 beginnen van een eigen bedrijf op advies van Goeroe Peter Laanen, die destijds als Trade Director bij het Nederlandse consulaat werkte. 

Het weer is prachtig in Californië, de mensen zijn nog steeds aardig en kan door de week avonds mij ei kwijt met baantjes zwemmen, Sauna en natuurlijk op de woensdag Bocce Bal waar mijn groepje het nog niet zo slecht doet. 

 

Ik kijk overigens wel uit naar mijn weekje in Nederland eind mei aangezien die afgelopen jaar niet door kon gaan. 

 

Wees lief voor elkaar 

 

 

 

 

 

Soms heb je geluk met het weer

De afgelopen weken is het weer eindelijk van regen en kou weer naar het lekkere Californische temperatuur gestegen en dus tijd voor een kleine update. 

En wat is het dan lekker dat Peter uit Nederland een paar dagen over de vloer is want dat staat vaak in het teken van wat nieuwe Vineyards ontdekken. In dit geval had Peter Alpha Omega uitgekozen voor een bezoekje en oh boy dit is weer een level up van wat ik gewend ben. Maar het was even slikken wat betreft de prijzen voor de tasting en dan de flessen wijn en het wijnglas legen in de desbetreffende degustatieemmer. Maar goed, het is niet anders, aangezien Peter het altijd zo weet te maken dat er meer proeven worden dan de standaardlijst van vier proefglazen.

 

Daarna hups richting Beaulieu Vineyard, waar ik erachter kom dat men een heuse Vinyl Room heeft om te genieten van muziek terwijl je geniet van hun wijnen. 

 

Afijn, aan het eind van de middag scheiden onze wegen even, aangezien buurman Zack met vrouw Heather reeds de BBQ hadden aangezet voor het Tailgate-festijn voordat de voetbalwedstrijd van de Oakland Roots tegen United New Mexico begint. Ook dit is weer een geslaagde avond met een aantal buurtbewoners, ook al zitten wij niet bij elkaar deze avond.

 

En nu is het tijd om mij klaar te maken voor de week, wat offertes de deur uit te doen en een wasje draaien.

 

Fijne week allemaal.

Waar gaat het heen

Deze week was het de State of the Union, gelukkig ben ik lekker bezig dat ik het lul verhaal van de beste man niet aan hoef te horen aangezien ik jarenlang Bully’s heb opgegeven. Het verbaast mij zelfs dat mensen twee uur lang naar deze persoon kunnen luisteren en ook nog gelijk kunnen geven. Nee, laat mij dan maar lekker een mijl zwemmen bij Lakeridge Athletic Club hier om de hoek. Ik weet immers dat de monoloog van Jimmy Kimmel net voor mijn bedtijd online staat. 

 

Ik heb mijn best dan ook gedaan om deze week gewoon mijn eigen ding te doen en mensen blij te maken met laadpaalaansluitingen, want daar ben ik goed in. Daarnaast was er een kleine valpartij van de vrouw des huizes, zodat ik afgelopen zaterdag ook even de eerste hulp mocht bezoeken. Voor de zekerheid heeft men een CT-scan gemaakt en ik heb de dame van een kleurrijke foto op de gevoelige plaat vastgelegd. 

 

En met alles wat er gebeurt besluit ik snel de stekker uit onze reisplannen te trekken en zijn wij vrijdag niet naar Belize gevlogen, niet erg, want Jacky, de hond, weet toch niet dat hij door de CDC is goedgekeurd om naar de Verenigde Staten te reizen en na een gesprek met mijn broer Wilbert heb ik die plannen ook even op een laag pitje gezet. 

 

In ieder geval kunnen mijn klanten blij zijn dat men nu geen extra week hoeft te wachten voor de diverse werkzaamheden.

 

Vrijdagavond zit ik nog even te genieten van de sauna bij de sportclub, maar bij thuiskomst verandert mijn modus nadat ik zie dat Israël en de Verenigde Staten Iran hebben aangevallen. En het enige waar ik aan kan denken is dat de ene Tiran de andere Tiran aanvalt terwijl hij rustig een fundraising zit te houden op zijn landgoed in Florida. Ik probeer de nacht in te gaan met een beetje rust en dat is gelukt, aangezien ik gewoon helemaal op ben van de werkweek. 

 

 Zodra de wekker afgaat en Mango, de kat, mij begroet, haal ik de Airplane mode van de telefoon af en zie ik als eerste een bericht van mijn oude buurman Henk-Jan; denkt-ie dat hij de hele wereld naar zijn pijpen kan laten dansen?

Eén ding is zeker, de Tiran heeft uitstel van zijn eigen executie wat betreft de Epstein Files maar ben bang dat dit pas na november gaat gebeuren als de tussen tijdsverkiezingen worden gehouden. 

 

Mijn motto blijft voorlopig naar leuke honden- en katvideo’s te kijken, aangezien dit, ondanks de socialemediaverslaving, een van de dingen is die mij nog een lach op het gezicht brengen.

 

Wees lief en respecteer elkaar.