Even terug

De weervoorspelling zijn heet, heter of anders gezegd verdomd warm. Onze missie Belize. Dit keer niet om mijn ouders te bezoeken maar op het huis van mijn moeder te passen. Echter de reis begint met de sleutel overdracht op Caye Caulker, een eiland waar veel backpackers neer strijken. In dit geval ook een meet & greet met een internet vriendin Inge uit Oslo, zij had samen met haar twee broers eerst op het huis gepast. Het was dan ook een erg vervelende gebeurtenis, NOT. Nee het was jammer dat de twee dagen zo snel voorbij vlogen.

Vrijdag was het voor ons ook hoog nodig de tijd om op te stappen. Met de watertaxi van 10.00uur richting Belize City waar we vervolgens met twee auto’s van mijn ouders landinwaarts rijden. Maar niet eerder tot dat we de pinautomaat van de bank hebben gevonden, laten ze nou net vorige maand de Belize bank hebben verplaatst.

Volgende stop restaurant Cheers (+/- 21 mijl Western Highway) waar wij één auto laten staan en vervolgens richting Hopkins rijden. Ingrid is vandaag jarig en dus het ideale moment op vannacht over te blijven. Tijdens de verjaardag (die bij vrienden van haar warden gehouden) zijn wij tweetjes er even tussen uit gepiept, je moet namelijk bij Chef’s Rob hebben gegeten. Sinds Rob en Corrie’s het restaurant hebben geopend loopt het storm en is door Tripadvisor.com uitgeroepen tot beste restaurant van Belize. En dat in een kleine afgelegen dorp als Hopkins Village.
Ik roep het al 10 jaar; “Hopkins is the place to be”. Het is dan ook geen wonder dat ik juist hier 6 jaar geleden op de Veranda van All Seasons Belize bent getrouwd. En als je dan in zo’n romantische omgeving bent dan moet je minimaal een keer in de zee springen, maar dan wel ‘s avonds.

Terwijl heel NL heerlijk van Koninginnedag zit te genieten ben ik hier bij All Seasons Belize nog even wat elektra klusjes aan het doen. Na een heerlijk ontbijt rijden we richting de Hummingbird Highway, we besluiten twee jongen lifters uit Silk Grass mee te nemen aangezien het wachten op de bus hier een tijd kan duren. De twee jongens, John en Charles hebben geluk want ze willen naar de Agriculture show in Belmopan en laten wij nou net daar langs rijden.

Tijdens het uitrijden van Belmopan zuchten we beide, de tweede auto staat bij Monkey Bay en dat ligt toch nog op zo’n 25 minuten van de tegengestelde richting die wij moeten rijden. Het gaat ons nog redelijk snel af en Lenore rijdt in de tweede auto achter mij aan. Ik neem nog even de toeristische route midden door downtown San Ignacio voordat we de laatste 6 mijl richting San Jose Succotz moeten over bruggen. We passeren het pontje voor Xunantunich aan de rechterkant van de weg en moeten nog even drie verkeersdrempels over en dan links. We worden verwelkomt door de vijf blaffende honden als wij de auto’s voor de poort parkeren.

Nu is het even aklimatiseren en het wennen van ons nieuwe verblijf. Wij kletsen nog even met Elza bij en krijgen nog even instructies hoe wij onze laptop aan de andere kunnen linken. Al snel houden wij het gewoon bij een connective met de world wide web en vraag mij direct af hoe mijn moeder hier kan wennen aan die oh zo trage verbinding. Haar antwoord zal wel zijn; “This is Belize”.

Het is zaterdagmiddag en Lenore en ik lopen naar de Chinese supermarket om even etenswaar voor het ontbijt te kopen. We zijn namelijk van plan om later nog even bij Benny’s Kitchen te eten echter het wachten is op de dierenarts. Sibson heeft zijn voet flink opengehaald maar van de dierenarts was tot acht uur niets te bekennen. Had ik eerder geweten dat de beste person op de bewuste Agriculture show had gestaan dan had ik direct niet op hem gerekend. Lenore wist in iedergeval met overgebleven groente van onze voorgangers een heerlijke salade voor elkaar te maken.
Inmiddels is het zondag en kan je vertellen dat de goede nachtrust ons heeft goed gedaan.

Vandaag staat op het programma “Green Hills Butterfly Farm”. De farm ligt vlak bij de ingang van Mountain Pine Ridge maar hier voor moet je wel even een 16 mijl hobbelige zand weg nemen. Wij hebben onder het genot van een mok koffie bij de vlinders gezeten. Geweldig al die prachtige fladderende insekten om je heen met een serene stilte.

Vervolgens toch even een stukje Mountain Pigne Ridge ingereden en wel naar Blancaneaux. Een stukje hollywood in de rimboe zal ik maar zeggen, de eigenaar is niet minder dan Francis Copola. De lunch was heerlijk maar beide van ons hadden niet verwacht dat onze ananas met rum drankje duurder uit zou vallen dan de lunch zelf. Al met al toch even de moeite waard al zullen mijn ouders mij total voor gek verklaren.

Wegens een slechte internet verbinding kan ik helaas geen foto's plaatsen