Een paar daagjes ….

Het is kerstdag als de familie ons opzoekt voor de kerst brunch met cadeautjes. Lenore is iemand die met kerst met de famiie niet over wilt slaan en zeker niet op een kerstdag. Maar wat doe je als je van plan bent om je goede vrienden in Lake Tahoe te bezoeken. Juist de brunch.

Dat het weer parten zou spelen had zij lak aan en dus zo gebeurde het met gevolgen vandien. Want dit keer waren de weermannen/vrouwen het allemaal over één ding eens. In de middag gaat het regenen en in de bergen sneeuwen. Een normale rit met een beetje druk verkeer duurd maximaal 4 uur echter nu? Wij reden amper de Sierra’s in of wij worden met alle andere automobilisten bij Colfax de snelweg afgehaald.

Ik zei tegen Lenore de gok te nemen om een b-weg te nemen die op geringe afstand van de snelweg ligt. Wij weten twee afslagen verder te komen waar de rest van de meute langzaam door de “Chain Controle”(sneeuwketting controle) rijdt. En dit terwijl de sneeuw stormen aardig huishouden.

Interstate 80 in een verschrikkelijke sneeuwstorm
Mensen met vierwiel aandrijving met winterbanden mochten ook doorrijden en dat bracht de nodige taferelen met zich mee. Want de mensen op winterbanden die harder dan 30 mijl per uur reden gingen diverse keren de fout in en strandde in de sneeuwbank naast de snelweg.

Wij deden er in totaal zes uur en vijftien minuten over waardoor wij het tijd frame van onze etentje niet konden halen. Maar de nodige kaasjes deden het ook goed voor ons want wij waren immer toch bekaf.

De woensdag ochtend staan wij rond half zeven naast ons bed. Normaal moeten wij hier om acht uur de deur uit echter het weer is zo bagger dat de ski-liften in Squaw Valley nog niet open zijn. Uit eindelijk besluiten Hall en ik om rond tien uur in zijn locker room te zijn. Lekker warm en direct bij de skiliften en kijken wat wij doen. Eerst tijd om mijn oude lift tickets nog om te wisselen, want ik had die vorigejaar niet gebruikt.

De mensen waren massaal weggebleven, de sneeuwstorm hield maar aan maar hups met de latten de lift in. Het blijkt al snel dat ondanks het pokken zicht en striemende sneeuw de beste skidag van het jaar is. En skiën blijft net zoals fietsen, je doet het twee jaar niet maar glijdt er zo weer mee weg.

Billy in de sneeuw
Billy de hond die ook met ons mee is heeft een geweldige tijd in de sneeuw. Hij rolt en springt door de meter hoge sneeuw of hij niet beter weet. En dit voor een hond die een verschrikkelijke hekel aan stromend water heeft.

Squaw Valley vanuit de skilift
De dagen erop worden drukker en ook Lenore staat met ons op de latten. Al snel blijkt dat iedereen naar het boven gedeelte van het ski resort gaat en dus besluit ik al snel in de namiddag richting dal te gaan en daar paar mooie routes te skiën.
Zaterdagmorgen is het weer tijd om naar huis te gaan, we wachten even tot dat de drukte van de weg is en dan hopelijk dit keer in drie uur thuis te zijn.
Wij wensen iedereen een fijn jaarwisseling toe en een gezond 2013.

Natte Kerst ...

Het is twee dagen voor de kerst en het wordt toch even tijd voor minimal de laatste blog van het jaar tweeduizendtwaalf. Ook hier luistere ik na de goede aktie 3FM Serious in Enschede en het verbaast mij hoeveel mensen ondanks het schijt weer op komen dagen. En dat 24 uur per dag, dat is nog eens het Noaberschap gevoel bevestigen.

Hier is het weer niet minder, na de kerstdagen zouden wij even een paar dagen naar vrienden in Lake Tahoe gaan maar zoals het de nu naar uit ziet wordt de kans stil kleiner. Ik verdomd het namelijk om met duizende sneeuw gekken vast op een snelweg te zitten.

Dat mag de pret overigens niet drukken want deze jongen is vol op bezig om informatie te verzamelen. Een paar weken geleden was ik in contact gekomen met een start-up in Silicon Valley om een aanbieding te maken. Echter de beste man laat niet van zich horen en zal hem vandaag nogmaals een email sturen. Dat heeft mij er niet van weerhouden om anderen mensen te benaderen die gespecialiseerd zijn in licht controle systemen. Dit valt onder de hoed van gebouwenbeheer systemen echter velen bedrijven weten niet waar zij hier mee aanmoeten aangezien men de kennis niet heeft.

De reakties waren zeer positief en tweede week Januari willen Mark (oud-collega) en ik de mensen bij elkaar brengen om onze pitch geven.
Ik wens dan ook voor nu iedereen fijne kerstdagen en een gezond 2013 toe.

Geen zin

Mensen ik had afgelopen weekend velen dingen willen schrijven maar ik kan het op dit moment niet. Natuurlijk weet ik dat mijn kinderen reeds 18+ zijn en in Nederland / VS wonen. Of het nu over Bullying gaat of een jongen die niet geholpen is in zijn nodige psychiatrische hulp. De afgelopen weken was duidelijk in Nederland en in de VS.

Je moet het dan ook doen met een speech van de President waar ik in geloof.

Omslachtig

Het is alweer acht maanden geleden dat wij aan een nieuwe grasmaaier toe waren. En dus doe je een beetje research en blijf je bij het punt dat; “Slepen van elektrische verlengsnoeren voor mij geen optie is, daarnaast heeft het ook geen power”. Je komt uit op het merk Honda en dankzij een V-snaar en een handpedaal kun jij de grasmaaier laten rollen.

Aangezien het een prijzig apparaat is neem ik ondanks de fabrieks garagtie ook nog even een verzekering via de Home Depot ter plekke. Want om dat hele gevaarte nu op te sturen lijkt mij een beetje onzin niet waar.

We zijn acht maanden later en dankzij mijn vrije tijd kan ik maaien mits de V-snaar niet paar weken geleden van zijn vliegwiel schoot. Dus ik naar afdeling “Rent & Repair”. “Meneer wij kunnen U helpen maar wij vragen $ 30.- voor er na te kijken “ WTF schoot een beetje snel uit mijn mond aangezien de jongeman ook maar alleen de regels opvolgd.

Ik naar Customer Service en vertel mijn verhaal en dat ik voor een extra verzekering hebt betaald om dit te verkomen. Ook hier geeft de persoon aan mij niet te kunnen helpen maar voordat ik naar zijn manager vroeg bood hij aan om met mij naar de desbetreffende afdeling te gaan. . Laten we met de baas van de verhuur praten en zien wat wij kunnen doen.

De baas verteld dat ik Honda moet bellen maar dat hij het wel even opzich neemt, haal jij de grasmaaier maar uit de auto. Ik kom 2 minuten later terug van de auto en ik zeg; “En?”. “Ik kreeg te veel opties met toets 1 en toets 2 en daar ga ik echt niet op wachten dus laat ons maar even kijken” zei hij.

In vijf minuten loop ik de winkel uit met een gerepareerde machine, mooier kunnen wij het niet maken.

Ideeén

Er zijn soms van die dagen dat ik denk; Dit is een mooi onderwerp voor mijn blog. Maar een paar uur later vloeit het weer uit mijn gedachten. Of komt het door de hond die als een Num Nutz iedere keer de tuin in loopt en blaft omdat de postbode ons de trouwe service leverd.

Maar voor de trouwe lezers begin ik maar met het feit dat ik afgelopen woensdag met vriend Mark richting Silicon Valley ben gereden. In dit geval is mijn plan de campagne om verder in details te gaan wat wij voor het bedrijf kunnen betekenen. Mark kent de klappen van de zweep en is heel business gericht. Duidelijk is dat de klant oren naar ons heeft, wij weten namelijk waarom het vorige bedrijf waar wij werkte faalde. Zelfde problemen stappelen zich hier ook stukje bij beetje op terwijl klanten in de rij staan om deze energy efficience in hun gebouw te laten installeren.

Met een goed gevoel verlaten wij de tweede ontmoeting en hebben tot en met maandag om met een voorstel te komen. Al zwetend zie ik cijfertjes voorbij komen waar ik met mijn bedrijf moet rekening houden. Daarnaast werk ik diverse scenarios uit terwijl Mark aan het schrijven is gegaan.

In zulke gevallen doen de ochtend wandelijng met Billy goed. De hond is happy dat hij lekker in het park rond kan rennen terwijl ik mijn hoofd leeg krijg en weer nieuwe dingen naar boven komen schieten.

Het is inmiddels zaterdag 8 december en dat betekend op zoek naar een kerstboom. Mijn lieve schat gaat al 30 jaar (min 1) richting een “Tree farm” in Sebastipol en ook dit jaar moet het weer gebeuren. Na een grote schoonmaak is de mini van klaar om de tocht te maken. Het weer is prachtig dus we besluiten meteen maar even Billy mee te nemen.

Al zoekend lopen we tussen de diverse kerstbomen door. Deze is te klein, te dik of te groot. Maar uiteindelijk zijn we erover eens en dus kan de boom worden afgezaagd. Thuis gekomen duik ik meteen mijn schuur in om de boom in de voet-standaard te installeren. En de rest gaat vanzelf, of was het toch Lenore die het deed.

De avond bestaat uit een date, of moet ik zeggen uit eten voor twee in het kader van mijn komende verjaardag. Lenore had een tafel geregeld in Lalimes wat een van de beste top restaurants van Berkeley is. Jaren rijd ik altijd langs dit restaurant en denk dat er niets te doen is, van binnen een warme ambiance, een geweldige bediening en heerlijk eten.

helaas alleen een foto van het voorgerecht
Dit is inderdaad verwennenrij als je bedenkt dat morgen het huis deels vol zit met familie. Dat laatste had ik proberen te ontwijken maar blijkbaar was daar geen ontkomen aan.

De zondag is inzicht en dat betekend “de schoonfamilie” op bezoek. Natuurlijk was het gezellig maar sinds dat ik geen vastigheid in een baan heb speel ik toch liever de “Remi” (alleen op de wereld). Lekker alleen en geen muziek. Doordat mijn vriend Brian met vriendin langs kwam werd het uiteindelijk toch nog even super gezellig.

De maandagmorgen, na alle berichten op FaceBook een “Like” te hebben gegeven wandel ik weer mijn dagelijkse rondje met de hond voordat ik Mark bel. Het is namelijk tijd om nogmaals over de cijfers te gaan, de aanbieding door te lezen en te versturen. Rond hald twee is het ons dan ook uiteindelijk gelukt en nu is het afwachten ....

Rare week

Ik loop afgelopen maandag met de hond naar het park en het is niets bijzonders dat er een paar emails voorbij komen die ik direct delete. Echter deze kwam van een oud collega die ook als Consultant in San Francisco had gewerkt. Zijn tekst luide bel deze man eens op ik denk dat jullie wat voor elkaar kunnen betekenen. Zo gezegd zo gedaan en de afspraak staat voor de komende donderdag.

Ondertussen is het rustig, er rustig. En dus is het tijd om wat kerstkaarten klaar te zetten zodat die weg kunnen. De hond is ondertussen een happy camper dat ik met regelmaat hem uit kon laten. En dat het nu net ook weer honden weer is zal geen toeval zijn.

De wekker gaat af, het is donderdagmorgen vijf uur. Alle Jezus wat is dat toch lekker vroeg, dat was deze jongen niet echt meer gewend. Strak in het pak richting het bedrijf wat ik Silicon Valley is gelegen. Grotennamen als Apple, HP, Microsoft en meer komen voorbij met als eind bestemming het bedrijf met één auto op de parkeerplaats. Ik ben Nederlander en dus ruim optijd voor mijn gesprek om 7uur. Ik weet mensen, het is erg vroeg voor een gesprek maar als je graag de ergenissen in het verkeer wilt ontlopen dan doe je het graag.

Het gesprek duurde ongeveer vijf en dertig minuten en ik denk dat ik wel wat voor de heren kan betekenen. Men wil een installatie ploeg van vijf mensen die hun product kunnen installeren plus mij eventueel als Project Manager. Nu weet iedereen dat ik een techneut bent en een groep mensen kan leiden. Maar een echte zakenman om de puntjes op de i te zetten en ook nog eens mijn zelf in te dekken, mmm niet echt.
Op mijn weg terug maakte ik dankbaar gebruik van mijn broer Wilberts Blue Tooth oorplug zodat ik kon gaan bellen. Ik belde twee electricians die ik vertrouw om deze start mee te maken, zij bevestigen beiden voor mij te willen werken. Ook al zijn de werkdagen van zeven uur ’s avonds tot twee uur ‘snachts. Vervolgens vriend Mark die vorig jaar al zei; “Kerel als ik je moet helpen met jouw toko van de grond af te trekken bel mij.”

Zo gezegd zo gedaan en dus zit ik een paar uur later met Mark aan een tafel. Drie uur lang gooien wij dingen op tafel om die vragen in een volgend gesprek naar voren te brengen. Hij laat mij ook zien dat een ploeg van vijf mensen niet voldoende is om een toko te runnen en oke wij proberen een groter aan te pakken. Na ons gesprek voel ik mij al surfend op een roze wolk maar door de plensende regen ben ik snel weer met beide voeten op de grond. Het klinkt allemaal Cool als het lukt maar ondertussen .....

De weekend kan niet mooier beginnen dan dat ik op vrijdagavond twee Enschedeërs over de vloer krijg. Marcel Verheijen is een knaap die ik al paar jaar via LinkedIn ken maar tot op heden hadden wij elkaar nog niet ontmoet. Marcel heeft niet alleen op dezelfde basisschool gezeten maar ook beide scholen in het voortgezet onderwijs. Vooral van de basisschool vlogen namen voorbij en dwaalde steeds van ons doel af waarvoor zij hier kwamen. De tweede man is John Bakker, een autohandelaar die ook wel Johnie Camaro wordt genoemd. En voor een beetje Enschedeër moet hij zeker bekend voor diverse mensen.

Marcel woont sinds diverse jaren in LA en pendelt regelmatig nog heen en weer tussen onze oude woonplaats. Echter het doel dat zij beide helemaal naar de Bay Area kwamen rijden was duidelijk. Hoe kan ik hen van dienst zijn om een Nederlandse bakkerij in LA te instaleren. Natuurlijk ga ik graag de uitdaging aan aangezien de machines uit Enschede komen en het elektriciteits netwerk totaal anders is. Transformatoren moeten van pas komen om deze machines te laten draaien dus het word een challenge. Echter dit duurt nog zeker een half jaar tot een jaar dat het spulletje kan worden aangesloten. Maar het motto is goed, Nederlands brood in LA en misschien verder daar buiten.

Voor de mensen in Nederland en daarbuiten, allemaal een fijn Sinterklaas week gewenst.