We schrijven 31 mei 2026, de dag waarop ik familie en vrienden heb uitgenodigd om een Celebration of Life te hebben voor Bep, om ook zo de era Bep af te sluiten. Aangezien mijn moeder de laatste zestien jaar praktisch buiten leefde in het plaatsje San Jose Succotz was er geen plan B om het ergens binnen te houden. Die vraag kreeg ik ook van Jan Nijhuis die samen met zijn vrouw Joke de Natuurbegraafplaats Wienerveeld in Bentelo beheert.
Het is immers altijd mooi weer eind mei in Twente, echter de laatste dagen spreken de weer de weerberichten van een lichte regen val en wat onweer. Als Nederland maak je jezelf niet zo druk; ach, wat kunnen een paar druppels water toch doen. De morgen start ik met een kort bezoekje bij Marloes en Stefan, inderdaad, mijn dochter, die op dat moment al tien dagen over tijd is met haar eerste kind. Terwijl wij besluiten een uur eerder voor het event aanwezig te zijn, voelen wij meer dan motregen.
Lenore en ik rijden naar Bentelo en onderweg krijg ik al een foto van mijn broer die schrijft; Het is net droog hier. En inderdaad, net als wij parkeren en naar de Gertie-vijver lopen, komt het zonnetje tevoorschijn. Op dat moment kijk ik naar boven en denk ik; Mams, ik weet niet wat je hebt geregeld, maar dank ervoor dat wij dit droog kunnen houden.
Na een drankje, een hapje en kennis maken maken wij ons op voor de stoelen die Jan en Joke netjes hebben neergezet. De bedoeling is niet alleen naar mijn verhaal te luisteren, maar ook naar anekdotes van anderen, wat heel fijn en plezierig was.
Na afloop help ik nog even met het inpakken van de partytent en geef ik iemand de sleutels van mijn huurauto, aangezien daar voor de liefhebbers nog een pilsje (ook alcoholvrij) en een wijntje uit de kofferbak te verkrijgen waren.
Ook Sociale Media loze John is met zijn vrouw van de partij, of is het toch John, de man van de tijd.
We nemen afscheid van iedereen en Lenore en ik rijden nog even naar Joke’s huis om de rekening netjes te betalen. Ik ben namelijk ook een kleine zelfstandige en vind het wel zo fijn als de rekening direct wordt vereffend. Met een glaasje water en kleine kittens zitten wij nog even een half uurtje na te praten als het met bakken uit de lucht komt, of zijn het containers met water, want op de snelweg rijden mensen niet harder dan 40 kilometer per uur.
Terwijl ik besluit om nog even een vast bezoek te brengen aan Grieks Restaurant Rhodos, wordt het een hink-stap-sprong-event om de parkeergarage uit te komen en te lopen met deels natte voeten, om vervolgens de avond af te sluiten.
Het is maandag, voordat Elsbeth voor de deur van het hotel staat om Lenore op te halen voor een dagje shoppen in Duitsland, maar ervoor was het even heen en weer met Marloes gecommuniceerd: nee, Paps nog steeds geen kind. Prima, want deze jongen gaat met twee vriendinnen richting een wellnesscenter en laat Lenore nog even weten dat dit betekent dat ik minimaal acht uur weg ben en niet twee.
De dinsdag breekt aan. Ons hotelbezoek zit erop en dus is Elsbeth nogmaals zo lief om haar huis open te stellen. Daarvoor halen wij nog even broodjes, beleg en sapjes bij de naastgelegen Jumbo. Het is immers wachten op die kleindochter van ons, en wij hopen dat ze nog voor vanavond hallo tegen de wereld komt zeggen.
Na een spelletje Hitster en eten uit de cafetaria (frieten en andere lekkernijen) geven wij het rond half negen avonds toch maar op. Wij rijden naar Schiphol Airport om te overnachten in het Sheraton om nog wat rust voor de vlucht te krijgen. Een paar minuten voor vijf in de ochtend krijgen wij het bericht met de eerste drie foto’s en bellen wij met elkaar. Sophie is geboren, dus zitten wij zelfs voor de vlucht terug naar huis al te kijken wanneer wij weer snel Nederland kunnen bezoeken.
Marloes heeft mij gevraagd om voor privacyredenen een afgedekte foto van de kleine meid te plaatsen, maar ik heb besloten om er geen te plaatsen, net zoals ik dat met de andere klein-kinderen vaak doe. Jullie kunnen erop vertrouwen dat het een mooie baby is en dus meer dan een lief kind.
Fijne week allemaal
