Een bekende kiek

Ook na mijn laatste blog is het op en af wat betreft mijn rechtervoet. Met wat Ibuprofen was het vaak op te lossen en besluit woensdag samen met de twee gezellige heren van het Nederlandse Consulaat te gaan lunchen. Peter Laanen een oude rot in het vak runt hier al jaren de Business Unit en Jaap Veerman is de plaatsvervangend Consul Generaal. Jaap gaat Californië eind juli voor Mexico verruilen en dus moet je wat excuses verzinnen om nog paar keer met die man te gaan lunchen niet waar.

We lopen naar een steegje met allemaal restaurants en besluiten voor Italiaans te gaan. Jaap vertelde mij dat de vissoep excellent is en besluit een gokje te wagen. En inderdaad het was heerlijk en natuurlijk deden de twee rode Malbecs ook zijn werk.
Echter de volgende morgen om 4uur word ik wakker en shit het is totaal mis. Het zwem half uurtje ging snel een dikke streep door en al gauw zoekende op internet komen wij er achter dat schaal dieren op de verbodenlijst van jicht staan, damn. Op het metro station te zijn aangekomen had ik het gevoel dat een slak nog van mijn kon winnen. Gloeiende, gloeiende wat deed dat lekker zeer. Maar goed ik wilde na het werk toe ivm twee deadlines die ik heb. Met het voetje omhoog achter het bureau en vervolgens de bazin een smsje sturen of zij een kop koffie voor mij mee kon nemen. Wel lekker als je zo goed met mensen over weg kunt gaan.

Dus het wordt tijd voor een nieuwe huisarts, want we zijn namelijk in januari van zorgverzekeraar veranderd en dit geval betekend dit een nieuwe huisarts. Het was even ploegen door de website van Kaiser maar uit eindelijk heb ik er een gevonden die aan mijn verwachting moet voldoen. Alleen het lullige is, ik kan niet eerder dan vrijdag op spreekuur komen maar men is wel zo aardig om mij al te voorzien van een medicijn.

De vrijdag gaat relax echter wel met krukken naar het werk en samen met Lenore naar de afspraak. Mijn nieuwe huisarts vond het gegeven medicijn niet goed genoeg en kreeg iets nieuws.

Het is zaterdagmorgen en tijd om met de Reeves richting Livermore te rijden. Zij hadden namelijk een paar maanden geleden een Groupon voor bierproeven gekocht en tja om nu dat hele verhaal af te slaan nee. Dus hups met zijn viertjes in de Prius richting de Livermore Saloon in hartje Livermore. Het grappige is dat de mensen die hier het langste wonen nog nooit in dit prachtige stadje zijn geweest. En dus dan sta je ook er verbaast van welke 25 biers men in de Saloon op de tap hebben zitten.

Mijn besluit staat vast, ik kies vijf andere biertjes dan Chris R en zip heel even aan ze en ga verder aan mijn grote glas water en zorg dat ik daar een refill van krijgt. Na de goede service van de eigenaar verdwijnen we richting het Grieks restaurant naast de Saloon, het is namelijk lunch time. Mijn collega Otto vergezeld door zijn vrouw schuiven bij ons aan tafel want de vrouwen willen wel graag wel eens wat Wineries in deze buurt zien.

En zo rijden we achter mijn collega aan die ons na een boutique winery en een iets uit de kluiten gewassen winery. En moet zeggen de boutique omschrijft het al een beetje, men is niet elke dag open maar laat hun klanten het weten via email. De honden en kippen lopen los en men kan of lekker Jeu de Boule spelen of lekker in de tuinstoelen hangen. Ook hier geld voor mij zippen en water drinken en zo beland je snel bij mensen thuis aan tafel.

De stofzuiger van Otto

Het is zondag en het pootje gaat een stuk beter, beter totdat de hond mij aan kijkt van “Please ga met mij mee naar het park” Ik besluit dan ook maar met onze Bill even richting Berkeley te rijden waar Point Isabel ligt. Een honden uitlaat park met een mooi uitzicht op San Francisco en de Golden Gate Bridge.

Laat de Bridge nu vandaag 75 jaar bestaan en een overvloed van mensen over zijn wegdek krijgen. Ik bekijk het wel even van een afstand en zie vanavond wel het vuurwerk via de TV wat de heren van Google sponseren.

Prachtig maar wat

De afgelopen dagen is het qua gezondheid wat minder nu ik weer eens last van de rechter voet last had. Maar zoals we weten hebben honden daar schijt aan en dus kon ik als nog met de nodige pijnstiller onze dagelijkse wandeling in Kennedy Grove maken. Het is en blijft een verzetje wat gewoon heerlijk is.

Ook mijn dagelijkse ritme richting het kantoor in downtown San Francisco veranderd niets. Ik stap nog steeds een metro halte eerder uit om mijn Peet’s Coffee te scoren en vervolgens 750 meter verder naar het kantoor te wandelen dan nodig is.
Het is zaterdagmorgen en na een langzame start was het eerst met de hond naar Kennedy Grove en het grasmaaien voordat ik eindelijk achter de buis kon gaan zitten. Normaal heb je een Soccer abonnement nodig om wedstrijden te kunnen zien maar FOX is er op gebrand om meer klanten te krijgen. En zo zenden alle regionale kanalen van het bedrijf de Champions League uit.

De hele wedstrijd heb ik op het puntje van de bank gezeten maar had soms wel het gevoel dat Bayern Munchen met FC Twente was te vergelijken. Het overwicht is er maar de bal binnen de palen krijgen ho maar. Na ruim 80 minuten is het zover, eindelijk het verdiende doelpunt. Of was het vijf minuten later soms de verdiende gelijkmaker. De verlenging is voorbij en je denkt; “Die Duitsers hebben altijd Schwein” Dat dacht ik ook totdat ik notabene Schweinsteiger de bal tegen de paal aan zie schieten.
En nu maar kijken wie het EK de komende maand gaat winnen.

Op woensdag 13 Juni zullen we zien of ons Oranje Elftal beter is dat onze Ooster buren.

Een door de weeks berichtje

Het lijkt er even op dat ik een baal weekje in het vooruitzicht hebt zitten. Sinds een jaar heb ik niet echt meer last van mijn voet gehad en ja hoor je voelt hem aankomen. De afgelopen dagen had ik al rustig aangedaan want ik voelde iets broeien.

Echter afgelopen nacht werd het slimmer van de pijn en desondanks ben ik richting het zwembad gegaan. Verstandig of niet verstandig maar ik had een intensieve dagje buiten werk. Samen met Chad ging ik vanmorgen richting Berkeley om een vriend met de elektra te helpen. Dit was ruim een maand geleden geplanned dus wat doe je, gaan met de banaan. Het werk ging snel en soepel en dus hups richting mijn huis om de slaapkamer op de begaande grond even van zijn binnen wanden te ontdoen.

En als je dan ook nog eens de hond uitlaat dan moet je een pas op de plaatsmaken met het beentje omhoog en pijnstillers. Echter die laatste helpen niet echt dus misschien helpt het als ik het van mij af schrijft.

Een paar dagen Desert

Het is dinsdagmiddag als ik mijn bureau van downtown San Francisco verplaats naar Las Vegas. Voormij geen fancy hotel maar gewoon een Comfort In Airport Hotel net buiten de strip. Morgen begint Light Fair 2012 en deze is eens in de twee jaar in Las Vegas Convention Center.

Ik verblijf in het zelfde hotel als Phil een Consultant die ook bij mij op het kantoor zit en zo’n beetje de goeroe is wat betreft problemen oplossen met licht besturings systemen. De vaste mensen bij Adura verblijven in het Luxor.

Het is woensdag morgen, geen slot machines in ons hotel maar ook geen Wow ontbijt. Maar wel weer een shuttle service naar het Convention Center. En dus met goed schoeisel de stands af om te kijken wat er nieuw in de wereld van verlichting is. Wat ons beide opvalt is dat er heel veel LED technologie wordt vertoond maar vergeten om dit te delen met diversen licht besturings bedrijven. Alleen de grote bedrijven zoals CREE, GE, Osram en Philips hebben het in de smiezen.

De dagen vliegen voorbij en de laatste avond neem ik toch even de tijd om een hapje en een drankje op de strip te nemen. Van een Caesar Palace op naar de Bellagio en via de fonteinen richting Planet Hollywood. Het werd kortom een latertje met het gevolg drie uurtjes slaap. Althans het hadden er paar meer mogen zijn want ik dacht dat op vrijdagmorgen de zes uur vlucht te hebben. Ik loop dan ook om vijf uur ‘smorgens niets vermoedend door de TSA lijn waar wij weer een dome aktie van de zogenaamde beveiligings beambte zien. Een pet down van een dame met de leeftijd van zo’n 75 jaar, sorrie maar ik kan er met mijn kop niet bij.

Na een goede vlucht en een ritje met de BART van SFO richting Orinda ben ik heel even thuis om mijn kampeerspullen te pakken. Boonville is namelijk mijn volgende bestemming met een omweg via Concord. Ik zou namelijk met één van de twee brouwers van Ale Industries richting het festival rijden. Achter bleek het maar goed ook want net voordat wij de laatste 28 mijl de Valley in rijden begeeft zijn linker voorrem. Meneer had van alles bijzich behalve een krik en een dopsleutel voor de band. De tube van remleiding had een gat en dus werd het tijd voor een McGyver oplossing. Duck tape blijkt inderdaad de oplossing tot aan het kampeer stekkie op het terrein van Anderson Valley Brewing Company.

Voor de bierliefhebbers zal er in Nederland een belletje gaan rinkelen want Frans Groen is sinds een paar jaar eigenaar van de toko. En waarrempel wie kom ik tegen in de pub van de brouwerij, inderdaad meneer Groen himself. Na een korte begroeting loop ik weer richting mijn tent en neem nog een paar biertjes.

De volgende morgen een heerlijke stevig ontbijt om vervolgens met Steve richting het festival terrein te rijden. Na de check in ging de deur voor mij sneller open dan voor de mensen die buiten de poort stonden te wachten. Diverse glaasje werden er genuttigd met de diverse brouwen die in de stand stonden.

Het festival duurd in totaal vier uur en mensen hebben genoeg tijd om het geweldige vocht van de 40+ brouwerijen te proeven. De avond werd afgesloten met heel veel fun op het kampeer terrein van de brouwers met nog meer kostelijk vocht.

Gezelligheid kent geen tijd

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik vriendin uit Voorthuizen heb gezien. Dit keer komt ze weer even richting de States om haar vakantie te genieten en vrienden te bezoeken die iets met Marion te maken hebben gehad. Schreef ik 4 jaar terug nog over een goede vriendin die ons ging verlaten door die rot ziekte Kanker genaamd. Toen die tijd heb ik haar naam en die van familie verdraaid ivm privacy en haar man die toen de tijd in het leger zat.

Corrie kwam voor twee dagen en het was of wij elkaar nog vorige maand hadden gezien. Het zonnetje scheen en de we zaten lekker bij te kletsen terwijl achter in de tuin aan de wijn zaten. Het was dan ook beste wel heerlijk om de maandag vrij te kunnen nemen en richting Napa Valley te rijden. Want als je zo dicht bij wijn country bent dan moet je het even er van nemen net voordat de toeristen stroom op gaan komt.

Velen kennen de namen Merryville en Louis L Martini wel als winery maar Corrie was de eerste die eerste gast die Lava Vine bezocht. Een kleine winenery in Calistoga die door vijf enthiousiaste mensen worden gerund. Lekker relax reden we terug door het glooiende wijn landschap om nog even een bezoekje aan vriend Brian te brengen. Hij is timmerman bij een aannemer, Zijn nieuwe job is bij een winery waar de eigenaar nog niet is ingetrokken maar wel al een geweldige infinity pool heeft aangelegd. In iedergeval een leuk uitstapje voor de komende maanden.

Thuis gekomen werd het voormij de koffer inpakken want ik ga richting Las Vegas voor Light Fair 2012. De toko waarvoor ik een Consultant bent staat er ook, maar natuurlijk kom ik voor de laatste technologie in de licht business. Het zullen lange dagen worden aangezien het niet alleen op de beurs vloer lopen is maar ook het programmeren van een klant. De bewuste klant wil op stel en sprong ons system geinstallerd hebben maar daar hoord natuurlijk ook de juiste programering bij. En als handige Harry heeft men binnen de took gemerkt dat ik sneller en effectiever werk dan de mensen die het normal programeren en inbedrijfstellen.

Cheers