Het is bijna zover: over tien dagen zijn we hier in de States weer een paar jaar verlost van de dagelijkse stroom aan tekstberichten over de verkiezingen. Inderdaad, het draait allemaal om geld, geld en nog eens geld, maar deze jongen heeft inmiddels zeker tachtig tot honderd telefoonnummers geblokkeerd.
Gelukkig staat Halloween eerst voor de deur, zodat men even alle heisa kan vergeten. In ieder geval heb ik mijn stembiljet al ingevuld, en kunnen we dat vroegtijdig in de stembus deponeren. Het mooie is dat we via een tekstbericht kunnen zien of ons stembiljet is geteld, dus mocht het misgaan, dan kunnen we alsnog in de rij gaan staan. Eén ding is zeker: ik stem niet op de grootste blaaskaak, want die denkt alleen aan zichzelf en zijn vrienden. Op dit moment heeft dit land echt behoefte aan rust.
Over rust gesproken: ik ben deze week weer elke dag op de werkvloer te vinden, ditmaal met een nieuwe leerling-monteur die al drie jaar ervaring heeft en, net als ik, een immigrant is die graag wil werken. Een echte verademing vergeleken met de heren van Amerikaanse afkomst. Ik kijk dan ook positief uit naar het komende half jaar en kan weer even normaal functioneren. De weekenden gebruik ik voor de voorbereiding van projecten, inclusief de tekeningen, en verder doen we het rustig aan. Dit betekent dat we kleine klanten alleen nog aannemen als we denken dat het een eenvoudige installatie is.
Echter, mijn zaterdag begon in een lage energiemodus en ik greep naar de nutteloze Instagram, met koffie op de bank voor de ochtend. Uiteindelijk kreeg de Formule 1-kwalificatie me van de bank af en motiveerde me om weer iets te doen. Aan het eind van de middag sloot ik af met een wandeling op een van de paden hier in de heuvels, met een prachtige zonsondergang als beloning.
