Mijn goede doel van dit jaar

Ik hoop dat iedereen goed de kerstdagen is doorgekomen, zoals velen weten ben ik niet zo'n kerst mens waar veel herinneringen naar boven komen. Echter de Hawley's (mijn schoon familie) hebben in al die jaren dat ik hier nu kerst heb kunnen vieren mij alle warmte, liefde en ook zonodig mijn ruimte gegeven.

Ik begin dan ook best wel een kerst mens te worden en heb mij de kolere gezocht naar het optreden van Toon Hermans – De herdertjes lagen bij nachte. Deze had ik graag met mijn grote Vriend/Pa via het internet willen delen maar helaas.

De kerstdag verliep zoals altijd erg gezellig met veel gezelligheid, liefde en cadeaus. Naast de familie hadden wij ook diverse vrienden en vrienden van over de vloer die hun familie aan de andere kant van de wereld en/of land hebben. Zo ook Eko en Frits, deze heren kwamen met heerlijke kerstkransen en mijn vertrouwde pindakaas aanzetten. Eko is een vertrouwde student die hier een mijl vandaan woont, Frits doet catering in San Francisco en was zo vriendelijk om de mensen te voorzien van hen drankje en hapjes.

Dan mijn goede doel van het jaar, sinds een paar jaar probeer ik rond december te helpen. Vorig jaar was het Merel uit Enschede die via vrienden een metamorfose van haar huis. Als iemand zoiets verdiende dan was zij het wel.
Echter we zijn een jaar verder en daar is een andere dame met een goed doel. Iris die ik al meer dan een jaar via het internet ken door een forum en ook hyves gaat een sponsor loop voor leukemie en lymphoma foundation doen. Ik heb inmiddels mij check op de brievenbus gedaan en hoop dat Tony mijn bedrag dit jaar ook weer verdubbeld.

Ook wil ik mijn bloglezers oproepen om eens in hun portemonnee te kijken. Kleine bedrag zijn ook welkom en kan makkelijk via de volgende link, alvast bedankt.

Kerst komt eraan

Voor de mensen die het gemist hebben, Tony heeft zijn 73ste jaar in Belize City gevierd. Het schijnt het erg gezellig te hebben gehad (helaas wij waren geen getuigen dit keer) en natuurlijk was zijn vriend / dokter ook van de partij. Dat laatste lijkt wel een beetje op de slogan van de belastingdienst “Mooier kunnen we het niet maken, wel makkelijker”

Daarnaast gaat het een stuk beter met hem en wij hebben hoop dat hij snel van de zuurstof af is. Hoor de gisteren dat hij vandaag weer voor het eerst wilt auto rijden, zou zeggen “Zand zakken voor de deur”. Ten minste dat is wat Ome Joop altijd bij de Dik Voor Elkaar Show schreeuwde.

Dan nu mijn status in de U S of A. Net na Thanks Giving hebben Lenore en ik de mouwen uitgestoken om zoveel mogelijk bewijsmateriaal te verzamelen om het Departmant of Homeland Security te van overtuigen dat wij wel “ECHT” getrouwd zijn.

** Een van onze foto's tijdens een Obama rally **

We hadden dan ook drie A4 enveloppen in een grote envelop gestopt met daarin; Belastingpapieren, gezamenlijke bankrekeningen, gezamenlijke rekeningen van telefoon / electriciteits verbruik, gezamenlijke verzekeringen, 4 stuks brieven van vrienden van familie met ondertekening van een notaris, ruim 60 foto's van ons / familie / vrienden allemaal genoemd bij naam en tijd frame. Oja als klap op de vuurpijl een bonnetje van onze gezamenlijke rekening bij onze favoriete Winery.

Wij kregen de melding van de post dat de DHS het pakket op de 11 december had ontvangen en dachten; De uitslag zal nog wel even duren nu we al deze informatie hebben verzonden. Nee wat blijkt uit een brief van afgelopen vrijdag, zij hebben mij de Status als Permanent Resident al een dag later toegekend.

In iedergeval is dat het mooiste kerstcadeau wat ik dit jaar heb mogen ontvangen.

Harvey Milk

Het is al weer maanden geleden dat het weer eens lekker fatsoenlijk heeft geregend dat de afvoer van de dakgoten spontaan verstopt raken. Gevolg was dan ook dat ik even met een trap half in de stromende regen stond om de afvoer vrij te maken. Inderdaad half in de regen want dankzij vriend Edwin hebben sinds deze zomer doorzichtige golfplaten over onze pergola.

Het was overigens ook een mooie dag om eens naar de film te gaan, dus vanmorgen in de krant zoeken waar “de” film draaide. Wij wilde namelijk graag het verfilmde van Harvey Milk zien, hij is diegene die het Castro District (San Francisco) een naam heeft gegeven en hiervoor in de politiek is gestapt om voor zijn geaardheid op te komen.

Harvey Milk en burgemeester George Moscone werden op 27 november 1978 van het leven beroofd toen board of supervisor (wethouder) Dan White hen van het leven beroofde. Sean Penn speelt een fantastische hoofdrol en ik zou zeggen mensen dit is een aanrader.

Donkere dagen

Het is midden december en dat betekend voor velen dat de broekriem even moet worden aangetrokken. In twee weken is het alweer kerstmis en zoals altijd blijkt dat voor velen toch weer een kloten tijd. Zoals jullie allemaal kunnen zien gaat het op het moment niet zo goed in de VS.

Is het niet de auto industrie die het hier aan zichzelf heeft te danken dan wel een flinke zet van de aandeelhouders die meer waard voor hun geld willen hebben. Of mensen in het parlement van Californië die alles korten op bv onderwijs en overheidsbanen maar op dezelfde tijd ieders U$ 173,- p.d. innen naast hun salaris. Gretigheid ten top waarop alles in elkaar stort.

Elke dag zien en horen we op het nieuws hoeveel mensen er weer worden ontslagen en diegene die geluk hebben mee kunnen verhuizen met het bedrijf. Dan heb je ook nog van die bedrijven die zich failliet laten verklaren en waar de 401K (pensioen) van de werknemers worden bevroren.

Moet zeggen dat wij tweetjes hier tot nu toe niet zoveel last van hebben, Lenore is verzekerd van werk in de gezondheidszorg en ik werk nog steeds bij de kleine baas. En laat die kleine baas zich toch nog steeds kunnen redden ten opzichte van de grote jongens. Wij maken ondanks dat we de broekriem aardig aantrekken geen zorgen over onze werkgelegenheid.