De laatste dagen van het jaar vallen zwaar

Na de aanloop naar de kerstweek is het even een feestelijke periode. Op donderdag 18 december ontvang ik een WhatsApp-bericht: ‘We zijn er weer’. Op dat moment zit ik net aan een glaasje whisky op de verjaardag van mijn vader, die deze dag helaas zonder ons verder viert in de hemel. Door dit bericht van Peter Den Hartog verandert mijn agenda, omdat zijn vrouw Cynthia de volgende dag jarig is.

Vrijdagavond sluit ik me bij hen aan, samen met andere familie en vrienden, bij de Laughing Monk Brewery, die in hun oude buurt, Bayview, is gevestigd. Na dit bezoek rijd ik door richting een andere feestlocatie, dichter bij huis. Ik had deze party in Pinole uitgesteld vanwege het bezoek aan de Den Hartogs. Bij aankomst bleek het daar ook gezellig te zijn, en al snel was ik de taxichauffeur van de avond.

Zaterdagochtend breekt aan en het werk roept. Een van mijn werknemers vertrekt voor een week, waardoor ik genoodzaakt ben overwerk te regelen en de beurs te trekken om ervoor te zorgen dat de twee overgebleven collega’s het werk rondom kerst afkrijgen. De avond sluiten we af bij Ken en Pam, die ons hadden uitgenodigd voor een heerlijke avond. Zwemmen is er deze week opnieuw niet van gekomen.

Zondag breekt aan, en opnieuw zie ik de familie Den Hartog. Deze keer zijn ze in Berkeley bij vrienden op bezoek. Het wordt een gezellige middag, waarbij we ook bijkletsen met Lenore en onze kleinzoon Malcolm, die het uitstekend met Peter kan vinden.

Maandagochtend ben ik amper aan het werk als ik een telefoontje krijg van mijn neef Albert: ‘Je tante ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en het ziet er niet goed uit.’ Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd. Ik wil iets doen, maar ik kan niet weg tot na de jaarwisseling. Ik steek een kaarsje aan boven de gashaard, want meer kan ik niet doen.

Op kerstdag lopen we ’s middags binnen bij Lenore’s broer Ron en zijn vrouw Nancy voor het diner en de cadeautjes, vooral bedoeld voor de kleinkinderen. Halverwege de middag belt mijn neef Albert opnieuw: ‘Paul, ze is zojuist vredig overleden.’ Ik besluit even een moment voor mezelf te nemen in hun woonkamer. Mijn peettante was de jongste zus aan mijn vaders kant van de familie Nijssen, en de laatste van haar generatie die al haar broers en zussen overleefde. 

Mijn laatste bezoek aan haar was op 28 september van dit jaar, waarbij mijn broer Wilbert zo lief was mij op Schiphol op te halen. In overleg met neef Albert besluit ik niet voor de crematie terug te vliegen en haar te herinneren zoals ze op haar best was. Vandaar dat ik een foto van dat laatste bezoek koester.

De laatste dagen van het jaar breng ik door met het non-stop luisteren naar de Top 2000 op NPO 2 en het uitvoeren van inspecties op twee projecten.

Ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een gezond 2025.

Aan tien dagen feesten komt een eind

 Als je de titel van deze blog leest, zul je misschien denken: waar is die Nijssen nu weer mee bezig? In de titel schuilt het besef dat ik een ontzettende bofkont ben als het gaat om vrienden over de hele wereld. Sinds de aankomst van Iris en Ariëtte heb ik tien geweldige dagen genoten van alles wat er rond het huis plaatsvond. Dit vormde een mooie afsluiting van een roerige vijftien maanden, waarin ik toch wel in diepe dalen terecht ben gekomen. Meteen kwam ook het besef dat een discussie in mijn moedertaal veel meer zoden aan de dijk zet dan in het Engels. In de privésfeer lukt het me soms niet om in het Engels mijn gevoelens kwijt te kunnen, wat best lastig is.

De trip naar Nederland begin oktober had me hier al bij geholpen. Maar nu, met het bezoek van Ariëtte, die zeer constructieve vragen kan stellen, ben ik alles nog beter in gaan zien. Helaas moest ik de hele week werken, maar met wat ingekorte uren en het lenen van een auto wisten zij zich prima te vermaken. Bovendien was onze gast zeer geliefd bij de buurtjes, Suzanne en Steven, die vrijdagavond, op een stormachtige avond, nog even langskwamen voor een gezellig afzakkertje.

Het is zaterdagochtend, vier uur ’s ochtends, wanneer de wekker gaat en ik me klaar maak voor het ritje naar SFO. Zoals meneer Wind op de Haarlebrink vroeger zei: ‘Er is een tijd van komen en een tijd van gaan.’ Maar het zou mooi zijn als de weergoden ook eens meespelen in dit soort gevallen. Gelukkig deden de automobilisten op de weg dit keer wel hun best. Of je het nu een stortbui noemt of dat het met bakken uit de lucht kwam; prettig was het niet, dat kan ik je wel vertellen. Zelfs in San Francisco was er een tornado-alert afgegeven. De volgende keer mogen ze dat gerust eerder doen, want mijn partytent die nog stond, moest het ontgelden, inclusief de party lights die er al zes jaar hingen. Maar goed, Ariëtte was in ieder geval op tijd voor haar vlucht naar Nederland, die via Chicago ging.

En dan is het weer tijd om aan mijn lijf te denken. De afgelopen tien dagen was er praktisch geen beweging in mijn vrije tijd, dus kijk ik ernaar uit om weer te gaan wandelen in de heuvels en te zwemmen bij de Lakeridge Athletic Club in het knusse El Sobrante. Nu maar hopen dat deze vis in het water weer op tijd is voor de kerstdagen en het nieuwe jaar!

Niet alles valt in het water

Deze blog gaat over de afgelopen weken toen ik dit begon te schrijven, maar het merendeel zal over het afgelopen weekend gaan.

Op het moment van schrijven voelt het alsof november in één ruk voorbijvliegt. De verkiezingen zijn weer voorbij en het leven gaat zoals gewoonlijk gewoon weer verder. In plaats van Trump kunnen we het nu hebben over het weer. Ik ben nog steeds Nederlander, al klaag ik wat minder hierover. Zijn er geen overstromingen in Spanje, dan zie ik de tropische storm Sara over Belize heen komen, en als klap op de vuurpijl is het weer hier ook bagger. Het gaat zelfs zover dat ik op die dagen dat het na lange tijd weer gaat regenen, thuisblijf en mijn klanten gewoon afzeg. Dit geldt zelfs voor mijn personeel. Dat wij het water ook hard nodig hebben, is een feit, maar na één week ben ik er ook wel weer klaar mee.
Het geluk voor de werkzaamheden zoals vandaag is dat de jongens in een parkeergarage werken, waardoor wij minder afhankelijk zijn van de weersomstandigheden.

Ook een goed moment om de spullen die wij van de vliering hebben gehaald te sorteren en weg te gooien als wij die niet meer gebruiken. Een klus die grotendeels de zaterdag in beslag neemt. Ondertussen komen de langspeelplaten van mijn vader voorbij: veel klassieke- en countrymuziek, maar ook The Cats, Francis Goya en James Last. Ik neem mij voor om wat stevige kratten bij de Container Store te kopen, zodat de spullen wat makkelijker kunnen worden opgeborgen.

We schieten door naar december. Het is 4 december als ik rond half zes 's avonds een bericht van Iris krijg: “Wij landen in 50 minuten.”
Iris komt uit Cincinnati en Ariëtte uit het mooie Apeldoorn. Zij leerden elkaar kennen tijdens het boarden van de United-vlucht van Chicago naar San Francisco. Iris is geen onbekende; ze is echt een zus van mij geworden en was vorig jaar ook van de partij tijdens mijn verjaardagsfeestje. Ariëtte is een van de vriendinnen met wie ik regelmatig contact heb, dus het was heerlijk om haar ook uit te nodigen om ons te komen vergezellen op mijn verjaardagsfeestje, dat is verschoven naar vrijdag de zesde.

Het is weer heerlijk om Nederlands te praten, al schakelen de dames makkelijk over naar Engels als er andere mensen om ons heen zijn. We genieten van de momenten waarop dat niet hoeft.

De vrijdagmiddag staat in het teken van het huis klaarmaken voor het feestje. Terwijl ik het huis schoonmaak, krijg ik hulp van de dames bij het voorbereiden van wat snacks. Ondertussen zet Lenore de crockpot alvast klaar.

Net voor zessen komt de support-act Roger Glenn binnenlopen. Samen met de Guitar Trifecta zorgt hij voor een avond vol jazzklanken. Helaas is Calvin Keys overleden, maar na vijf maanden heeft de band het toch weer opgepakt met een nieuwe, getalenteerde gitarist: Eddie Pasternak. Hij brengt ook de fluitist Roger Glenn mee. Samen met mijn BNI-vriend Lloyd Gregory en Carl Lockett spelen deze heren de sterren van de hemel in de woonkamer. Met mijn naaste vrienden erbij wordt de avond helemaal compleet.

Zaterdagochtend wordt in huize Nijssen iedereen rond tien uur langzaam wakker. Het wordt een latertje, maar we besluiten toch nog even naar Sonoma te rijden en de Anaba Winery te bezoeken. De volgende ochtend om vijf uur vertrekt Iris alweer met haar vlucht terug naar Ohio. De tijd vliegt die dag, met als afsluiter nog een potje kaarten.

Kerst komt eraan en dat betekent dat Lenore’s kersttraditie weer in ere wordt gehouden: kerstbomen halen bij Garlock’s Tree Farm in Sebastopol met de kinderen en kleinkinderen. Ik voel mij altijd een beetje bezwaard, aangezien Sebastopol 88 kilometer verderop ligt, maar aan de andere kant rijden we elektrisch, dus ik houd sinds een paar jaar netjes mijn mond.

Een foto met Santa wordt eerst geregeld voordat de boom wordt omgezaagd.

Na een heerlijke brunch is het tijd om weer richting huis te rijden en de middag af te sluiten met een wandeling.

Word Zondags Uitslaapdag

Het is alweer de derde zondag van november en ik begin me af te vragen of de koude nachten van deze maand ervoor zorgen dat ik langer blijf liggen, ondanks dat we nog niet eens de kortste dag van het jaar hebben bereikt. Mijn familie en vrienden zullen wel denken: "Waar heb je het over, Nijssen? Jij woont een stukje zuidelijker dan wij en het weer is overdag nog wat aangenamer dan in ons kikkerlandje." En dat klopt natuurlijk.

Als we het dan toch over het weer hebben, gaat mijn aandacht meteen uit naar Belize, waar Tropische Storm Sara het land van een extra lading water voorziet. Terwijl ik al dagen het nieuws volg, probeer ik natuurlijk ook mijn moeder te bereiken, die haar huisje aan de grens van Guatemala heeft. Haar huis staat op palen met uitzicht op de Mopan-rivier, die al buiten haar oevers is getreden. Maar met haar dieren om zich heen behoudt ze die Nederlandse nuchterheid: "Laat de regen maar komen." Na vijfendertig jaar is ze al zoveel gewend dat ze er niet meer warm of koud van wordt. Het ligt in ieder geval niet aan het weer, want mijn weer-app geeft aan dat het nog steeds in de 20 graden Celsius is.

Hier in huize Nijssen is het ook het weekend waarin de nodige dozen en oude tapijten van de zolder worden gehaald, aangezien we blijkbaar een rattenprobleem hebben, ondanks de aanwezigheid van de kat. De isolatie op de bovenverdieping wordt vervangen omdat de beesten zich 's nachts hadden genesteld. In ieder geval een goede reden voor een grote schoonmaak en het gereedmaken van onze logeerkamer, aangezien Iris begin december weer even langs komt.

Een vroeg verjaardags cadeautje, een doos vol stroopwafels.

En dan, als klap op de vuurpijl, kijk ik ernaar uit dat mijn BNI-vriend Lloyd Gregory en zijn band komen spelen op mijn verjaardagsfeestje. Ondanks dat het een bescheiden feestje wordt, wil ik mijn speciale dag toch met een mooi feest vieren. Ik weet niet of Robin van de Lakeridge Athletics Club blij met me is, aangezien dit het tweede jaar op rij is dat zij een kerstfeest organiseren op dezelfde avond. Maar eerlijk gezegd, het is nog niet eens kerst, dus Robin, kom gezellig langs, net zoals jouw eigen artiest Randy dat gaat doen.

Ik wil afsluiten met de woorden: wees lief voor elkaar en blijf respect houden voor iedereen nu de hele wereld in vuur en vlam staat.

Ontspanning

Na mijn laatste blog heb ik weer even diep ademgehaald en ben ik verder gegaan met mijn dagelijkse leven. Laten we de verkiezingen maar laten voor wat ze zijn en hopen dat het niet zo erg wordt als we denken. In ieder geval heeft Californië zich de vorige keer er ook niets van aangetrokken toen de ster van The Apprentice het Witte Huis verruilde voor zijn leuke optrekje in Florida.

Ik had me voorgenomen om de vrijdagavond eens lekker te ontspannen en de Guitar Trifecta te gaan bekijken in The Backroom in Berkeley. Sinds Calvin Keys ruim vier maanden geleden is overleden, was het even afwachten wat Lloyd Gregory en Carl Lockett zouden doen. Hoewel het theater op vrijdagavond niet helemaal vol was – een plek waar je je eigen snacks en drankjes meeneemt – mocht dat de pret niet drukken. De invallende Eddie Pasternak wist de harten van het publiek te openen met zijn glimlach en heerlijke gitaarspel.

Naast dit alles werden we ook verrast door Roger Glenn, die in het kleine zaaltje zat en spontaan zijn fluit uitpakte om mee te spelen, wat de avond compleet maakte.

Thuisgekomen was het nog even nachtbraken, met als resultaat dat ik eindelijk sinds maanden weer eens heerlijk heb uitgeslapen – totdat de telefoon begon te rinkelen.

De zaterdagmiddag sloot ik deze keer af met een wandeling in het nabijgelegen Kennedy Grove, waar ik na zonsondergang over het door de maan verlichte pad het park uit liep. Nu even relaxen op de bank met Mango als gezelschap.

Wees lief en respectvol voor elkaar.

Een Traan

De afgelopen week heb ik me voorgenomen om de televisie hier in de Verenigde Staten links te laten liggen en me te richten op werk, familie en vrienden. Wat betreft de televisiekanalen, daar had ik al genoeg van gezien, en ik had al netjes gestemd. Aangezien het werk blijft roepen, besloot ik tijdens de verkiezingsuitslagen in een hotel in Palo Alto te overnachten. Zo kon ik grotendeels mijn werk afmaken en het vastzitten in het verkeer een dag overslaan.

Een AI Image ivm met de copy rechten

De Bay Area is één grote blauwe bubbel, dus ging ik met een gerust hart slapen. Maar als je midden in de nacht wakker wordt, op je telefoon kijkt, en verschillende WhatsApp-berichten ziet, weet je dat er iets mis is. Inderdaad, de mensen hebben gekozen voor het kwade: een man die zich wil aansluiten bij zijn dictatorvriendjes en ook nog eens het Huis van Afgevaardigden overneemt. Het land is diep gezonken, en ik moet het nog even verwerken. Een telefoontje naar Lenore om zes uur 's morgens verloopt zoals ik had verwacht: teleurstelling en de vraag "wat nu, waar kunnen we nu heen?" Tja, ik weet het niet, maar ik voel dat dit land niet meer het mijne is. De tijd zal leren wat we hier gaan doen.

Het aftellen is begonnen

Het is bijna zover: over tien dagen zijn we hier in de States weer een paar jaar verlost van de dagelijkse stroom aan tekstberichten over de verkiezingen. Inderdaad, het draait allemaal om geld, geld en nog eens geld, maar deze jongen heeft inmiddels zeker tachtig tot honderd telefoonnummers geblokkeerd. 

Ik kijk bijna nooit naar het nieuws op de Amerikaanse televisie, omdat het allemaal haat en angst is, plus het nieuws wordt elke 25 minuten herhaald. Geen wonder dat mensen hier depressief worden, dus ik haal mijn updates liever van Reuters of via Nederlandse kanalen. Onze kat Mango maak zich ondertussen nergens druk om.

Gelukkig staat Halloween eerst voor de deur, zodat men even alle heisa kan vergeten. In ieder geval heb ik mijn stembiljet al ingevuld, en kunnen we dat vroegtijdig in de stembus deponeren. Het mooie is dat we via een tekstbericht kunnen zien of ons stembiljet is geteld, dus mocht het misgaan, dan kunnen we alsnog in de rij gaan staan. Eén ding is zeker: ik stem niet op de grootste blaaskaak, want die denkt alleen aan zichzelf en zijn vrienden. Op dit moment heeft dit land echt behoefte aan rust.

Over rust gesproken: ik ben deze week weer elke dag op de werkvloer te vinden, ditmaal met een nieuwe leerling-monteur die al drie jaar ervaring heeft en, net als ik, een immigrant is die graag wil werken. Een echte verademing vergeleken met de heren van Amerikaanse afkomst. Ik kijk dan ook positief uit naar het komende half jaar en kan weer even normaal functioneren. De weekenden gebruik ik voor de voorbereiding van projecten, inclusief de tekeningen, en verder doen we het rustig aan. Dit betekent dat we kleine klanten alleen nog aannemen als we denken dat het een eenvoudige installatie is.

Echter, mijn zaterdag begon in een lage energiemodus en ik greep naar de nutteloze Instagram, met koffie op de bank voor de ochtend. Uiteindelijk kreeg de Formule 1-kwalificatie me van de bank af en motiveerde me om weer iets te doen. Aan het eind van de middag sloot ik af met een wandeling op een van de paden hier in de heuvels, met een prachtige zonsondergang als beloning.

Eindelijk weer eens regen

De tijd vliegt, en zo ook de laatste keer dat ik op zondag tijd maakte voor mijn buurman Zack, die op zondagmiddag eindelijk klaar is met zijn werkweek. Na maanden van afhouden ben ik maar eens met de beste man de kroeg ingegaan, wat uitermate gezellig was en zich later thuis voortzette. De reden dat ik deze gezellige vent vaak afwijs, is inderdaad de nodige biertjes; ik wil immers mijn lijf gezond houden en regelmatig zwemmen of lopen. De maandagochtend was dan ook niet om over naar huis te schrijven; ik kwam nauwelijks vooruit. Maar 's avonds voelde ik me eindelijk weer een beetje mens toen ik in het buitenbad van de Lakeridge Athletic Club sprong.

Dinsdag was een stuk productiever. Rond negen uur stond ik weer in Silicon Valley om samen met de inspecteur ons werk te keuren voordat de graafploeg alles weer dichtgooit en de parkeerplaats van een nieuwe laag asfalt voorziet. Op de terugweg ben ik nog even langs de tandarts geweest voor een frisse blik en gevoel in mijn mond. Na een wandeling in het nabijgelegen Kennedy Grove kon ik het niet laten om nog even die ene mijl te zwemmen.

Tja, en dan word je wakker en voel je nattigheid; warempel, het regent weer eens in de Bay Area. Het werd inderdaad tijd dat er weer wat bakken water uit de lucht zouden vallen, maar dit betekent helaas ook vaak veel ongelukken na de eerste regen. Blijkbaar is het lastig om mensen uit te leggen dat ze elkaar wat meer ruimte moeten geven op zulke dagen. Dus dacht ik: hups, laten we na het ontbijt maar eerst gaan zwemmen. Diezelfde gedachte had Lenore, want zij was al ruim twintig minuten baantjes aan het trekken voordat ik eindelijk de plons maakte. Ik kon weer twee mijl afstrepen voor de ochtend. 

Nu ik toch zo’n heerlijk ontspannen start van de dag had, leek het me de ideale middag om eens de film The Apprentice te kijken met Aramis. Dus liet ik de boel de boel en na een middagmatinee zaten we met een klein gezelschap de film te kijken. Nu weten we eindelijk waarom deze man zo’n grote klootzak is geworden.

Formule 1 kijken met een groep liefhebbers

De rest van de week vloog weer voorbij, met als afsluiter het Formule 1-circus dat was neergestreken in Austin, Texas. Met een spannende race en verrassend genoeg twee Ferrari’s op het podium, sluit ik mijn blog weer eens af.

 

Onthaasten in het Oosten van het Land (Deel 2)

Het vervolg van mijn verhaal gaat verder op donderdag 3 oktober. Ik word heerlijk wakker, terwijl ik door een van de katten word begroet. Vandaag is het een dag om bij te tanken en om met mijn vriendin Martine te wandelen en gezellig bij te kletsen. Enschede laat ik links liggen, aangezien er twee Fanzones in de binnenstad zijn voor een voetbaltopper. Nadat ik weer op mijn logeeradres ben afgezet, besluit ik een wasje te draaien, want ook ik wil graag fris blijven ruiken.

Vrijdag breekt aan, en dat betekent dat wij (Marloes, Stefan en ik) een avondje in Keulen hebben, de reden waarom ik deze trip had geboekt. De mensen die mij kennen, weten dat ik van disco- en dancemuziek houd, en dat virus heb ik een beetje overgedragen aan Marloes. Tino Schmidt, oftewel The Purple Disco Machine, weet mij vaak te verrassen door een muzieknummer in een discojasje te gieten, wat ik dan weer beschouw als ‘Happy Music’.

Ons hotel ligt op 15 minuten loopafstand van E-werk, een oude elektriciteitscentrale die in 1991 is omgebouwd tot concertgebouw. De mensen zijn zoals gewoonlijk vriendelijk en de locatie is geweldig. De gemiddelde leeftijd ligt rond de vijftig jaar. Zeker een aanrader om nog eens terug te komen. En als je dan Keulen bezoekt, kan het niet anders dan dat je een Kölsch biertje drinkt tijdens het event.

Zaterdag begint met een fatsoenlijk ontbijt in het hotel, voordat chauffeur Stefan ons weer veilig terugbrengt naar het Twentse landschap. Na wat nodige boodschappen voor het thuisfront en mijzelf, is het tijd voor een etentje bij Het Kruidentuintje. In de auto komen we er echter al snel achter dat er twee Kruidentuinen zijn, en dat mijn dochter per ongeluk de verkeerde had gereserveerd. Toch hebben we een heerlijke avond met lekker eten en houden we de andere locatie tegoed voor de volgende keer.

Het is zondag en dat betekent dat ik na de brunch mij klaarmaak om richting het westen te vertrekken. Martine uit Hengelo is zo vriendelijk om mij gezelschap te houden, en voordat we naar het hotel dichtbij Schiphol Airport gaan, strijken we neer bij Strandpaviljoen De Zeemeeuw in Muiden. 

Ik check even in voor mijn vlucht voor de volgende dag, maar oeps, die gaat niet door. Onder het genot van een portie bitterballen regel ik een vlucht die iets eerder vertrekt, met een tussenstop in Chicago. Mijn eerste stoel is wat minder, maar goed, ik ben ingecheckt en geniet van het zonnetje en de schemer van de avond. Inderdaad, een hotel is alleen maar om te slapen, dus rol ik pas rond negen uur 's avonds het Radisson binnen en check meteen wanneer de pendelbussen rijden om mij af te zetten.

Maandag breekt aan en ik maak mij klaar voor een goed ontbijt, aangezien ik niet van plan ben deze maaltijd over te slaan. Zo hoef ik het vliegtuigeten niet te eten. De baggage drop-off ging snel, omdat ik nog steeds van Priority inchecken en boarding kan genieten. Ik was ook verrast hoe snel ik door de douane kwam, dus ben ik er helemaal klaar voor nadat ik nog even een saucijzenbroodje naar binnen werk.

De reis verloopt voorspoedig en met een goede overstap in Chicago kom ik voldaan en doodmoe thuis, maar de jetlag blijft me nog de hele week achtervolgen.

Ik wil iedereen bedanken voor de fijne en warme tijd die ik men mocht doorbrengen en voor diegene die mij hebben gemist moet ik zeggen; Sorrie ik kwam hier echt voor mijn rust en bij te tanken. Volgend jaar kom ik weer en neem ik iets meer tijd met een Meet & Greet.

 

Onthaasten in het Oosten van het Land (Deel 1)

Om mij te helpen bij mijn burn-out verschijnselen is het niet verkeerd dat ik reeds een tripje Nederland in het vooruitzicht had. Een kleine groep mensen wiste hier maar vanaf waaronder mijn broer Wilbert die ik normaal maar vaak een paar uurtjes zie tijdens een bezoek aan Nederland. Deze keer was dit anders en was hij zo aardig om met mij de eerste dagen op te trekken en mij van Schiphol Airport op te halen. Door dat ik met handbagage reisde was ik snel door de douane heen en na mijn vaste stop bij Jamin / Multivlaai was het richting de Laanens die zelf voor dit bezoekje hun weekendje uit een weekje hadden opgeschoven. Dat ik de trip hard nodig had was al snel duidelijk aangezien mijn emoties al snel een rol gingen spelen tijdens mijn koffie en gebak. Daarna richting Haarlem waar wij de nacht zullen verblijven en dus kan ik het niet laten om even Wilbert mee naar de Jopen Kerk mee te nemen. Naar een heerlijk Zuurkool Stampot met spek en worst van Tamte Gree gaat bij mij het licht uit.

 

De volgende morgen worden we wakker van verse koffie en het gezang van de mussen die Tante Gree’s tuin geweldig vinden, de middag gaan we op verrassing bezoek bij mijn Peettante Mia die verrassingen minder vindt maar het laat ondergaat want tja deze jongen komt toch maar even voor haar verjaardag langs helemaal uit de Verenigde Staten. Na veel te hebben gekletst rijdt broer lief mij naar dochter Marloes en man Stefan die samen met hun katten mij verwelkomen. Dat ik hier om tijd in bed duik vinden ze niet erg wat erg goed uitkomt met de Jetleg.

 

Een bezoekje Nederland is niet compleet zonder een Sauna bezoekje en dus staat de volgende gastvrouw Martine al morgens voor de deur om mij compleet te laten onthaasten en die was hard nodig. Martine zag direct dat ik nog steeds gespannen bent en weet mij na negentig minuten toch zover om mijn helemaal los te laten en loop zeven uur later ontspannen het gebouw uit.

 

De volgende verrassing was gepland om mijn oude buurman Boerhof te bezoeken echter het stuur trekt naar rechts om een Edwin en Anja te bezoeken, wat zo warm en gezellig was dat wij bijna de tijd vergaten en de beste buurman bezocht terwijl de laatste visite naar huis was gegaan.

 

Inmiddels vliegt de tijd en het is nog maar dinsdag ochtend als ik op Landgoed Twickel loop te wandelen en wat bitterballen bij Cafe de Zwaan nuttig onder goed gezelschap.

 

Later in de avond ontmoet ik mijn naamgenoot en strijken wij neer in de binnenstad van Borne om het jaar weer bij te praten en heb ik nog steeds niet zoveel tijd voor dochterlief en man maar weet dat dit later in de week gaat gebeuren.

 

Terwijl ik die morgen iets langer in bed blijf liggen krijg ik een foto van Dr. Alphons Ariëns opgestuurd van een andere grote vriend Peter die blijkbaar vanuit Zuid-Holland voor de dag neer is gestreken in het mooie Enschede. Het frappante is dat ik net daarvoor nog aan hem zat te denken dat het wel heel moeilijk wordt om hem te bezoeken thuis. Echter ik reageer zo snel dat ook hij verbaast is met het resultaat dat ik met de trein iets eerder Enschede aandoet om lekker bij te kletsen of het gisteren was plus een wijze raad van een fysicus. Maar ook voor dit heb ik nog zo’n dertig minuten tijd gehad om meneer Gert een verrassing bezoekje te brengen.

 

De avond staat in het teken om een dame te ontmoeten die haar man vorig jaar is verloren waarvoor ik toen een weekendje Enschede aandeed. Het restaurant waar ik altijd met haar mannetje ging eten was ook dit weer het ontmoetingspunt en natuurlijk was andere vriendin Karin daarbij aanwezig aangezien zij dit maanden geleden al met ons drietjes hadden bekokstoofd.

Ik wil iedereen bedanken voor de fijne en warme tijd die ik men mocht doorbrengen en voor diegene die mij hebben gemist moet ik zeggen; Sorrie ik kwam hier echt voor mijn rust en bij te tanken. Volgend jaar kom ik weer en neem ik iets meer tijd met een Meet & Greet.

Het is alweer weken rustig

Ik zit me al weken af te vragen wat ik moet schrijven, maar dat heeft waarschijnlijk ook veel te maken met mijn burn-out. Heb je het of heb je het niet? In ieder geval kan ik jullie vertellen dat ik de situatie erken en even pas op de plaats heb gemaakt. ’s Avonds raak ik mijn laptop amper nog aan; ik sport, of ik kijk TV, vaak via mijn laptop in mijn moerstaal.

Ik snak ernaar om er even tussenuit te gaan, maar dat wordt lastig als het werk ineens toeneemt. Dus roeien we met de riemen die we hebben.

In ieder geval hoef ik me geen zorgen te maken over de wolven die zich in Nederland langzaam vermenigvuldigen en het natuurlijke landschap weer een beetje terugbrengen. Hier hebben we van alles, van coyotes en bobcats tot aan mountain lions. Tijdens mijn wandeling laat in de middag met mijn zwemmaatje komen we elke keer weer coyotes tegen, maar dat is voor ons geen probleem. We lopen in de natuur, waar zij thuis horen.

Misschien is het menselijk om te klagen door alle onzekerheden in de maatschappij. In ieder geval probeer ik me van veel zaken te distantiëren. We kunnen het hier in de VS over de politiek hebben, of in Nederland. In ieder geval word ik gek van al die tekstberichten van politici in de VS. In deze laatste vijf weken voor de eindstrijd van de verkiezingen worden we overspoeld. Ondanks dat ik de meeste telefoonnummers heb geblokkeerd, weten ze me nog steeds 5 à 6 berichten per dag te sturen.

Ondanks dat ik in een blauwe bubbel woon, wordt het een moeilijke eindstrijd voor beide partijen. Al zeg ik erbij dat Californië er geen reet om geeft als de verkeerde wint.

Fijn weekend!

En dan zijn we bijna weer halverwege de maand

De tijd vliegt snel, en er gaat genoeg door mijn hoofd, wat dankzij mijn dagelijkse zwem- of wandelactiviteiten weer wordt gerelativeerd. En natuurlijk af en toe Bocce Bal. De werkdruk is weer terug, wat aan de ene kant prettig is, maar aan de andere kant soms ook frustrerend kan zijn, aangezien de grotere projecten altijd later worden betaald dan oorspronkelijk beloofd. Dat betekent dat deze jongen af en toe zijn opdrachtgevers met Nederlandse directheid een woordje toespreekt, iets wat voorkomen had kunnen worden door gewoon op tijd te betalen.

Daarnaast verlaat aan het eind van de maand Andrew ons bedrijf en gaat hij zich bij de Union melden voor werk. Hij wil graag bij een groter bedrijf werken, wat we ons goed kunnen voorstellen.

Verder is het zo dat ik elke drie jaar als elektricien 32 uur een online cursus moet volgen om mijn certificaat te behouden, en dat valt niet mee. In de afgelopen jaren zijn er zoveel nieuwe ontwikkelingen geweest dat ook ik even tijd nodig heb om dit te verwerken, dus gaat het mij waarschijnlijk 40 uur kosten. Omdat er een tijdklok op elke vraag zit, probeer ik te multitasken, inclusief het schrijven van deze blog.

Aan de ene kant is het heerlijk om zo’n bezig bijtje te zijn, zodat ik de sociale media en het nieuws een beetje kan negeren, maar ik neem woensdag wel de tijd om het debat tussen Trump en Harris te bekijken.

Wat ik deze week wel volg, is de reis van Marloes en Stefan. Beiden hadden nog een trip naar Belize tegoed en genieten daar op dit moment van. Bij dit bezoek komt oma Bep helemaal aan haar trekken wat betreft spelletjes spelen en ze geniet van het bezoek.

En zo zijn deze twee met een georganiseerde tour richting Tikal afgereisd. De Maya-ruïnes daar zijn de grootste blootgelegde nederzetting in Centraal-Amerika. Ik herinnerde Marloes er een paar weken geleden aan dat zij als tweejarige haar middagslaap onder een boom deed bij de Jaguar Tempel, en prompt kreeg ik deze week een foto van ‘De Boom’. Wat ik helemaal geweldig vind, is dat zij een hotel in het park zelf hebben weten te scoren, zodat ze de zonsopgang konden zien, tenminste als het niet zo mistig zou zijn op het moment van het bezoek.