Groeten vanuit Napa Valley

De eerste weken van januari vliegen voorbij maar ik moet zeggen vol verwachting. Zoals ik eerder schreef was mijn goede voornemen van dit jaar ‘smorgens vroeg zwemmen bij een plaatselijk sportschool. En nu na 14 dagen kan ik zeggen dat ik blij bent dat ik de stap heb genomen. Het is wel even wennen dat je elke door de weekse dag om 6 uur in het verwarmde buitenbad springt om vervolgens 1.5 kilometer te zwemmen. Aangezien zwemmen ook plezier moet zijn en niet elke keer mijn baantjes te tellen heb ik via Amazon.com een horloge gevonden die mijn baantjes teld. Een goede uitkomst want dan kan ik echt heerlijk aan dingen denken wat ik juist die dag moet gaan doen.

Echter het is ook lekker om bij te komen met zijn tweetjes en met dank aan ons gezamelijk kerstcadeau aan elkaar zijn wij zaterdag morgen richting Napa vertrokken. Normaal maken wij eens in de paar maanden er een dagtripje van en komen dan niet verder dan St. Helena. Ons doel was nu Calistoga, een plaatsje zo’n 25km van St.Helena. Ons hotel had een soort paspoort om diverse Wineries te bezoeken zonder de tasting kosten te hoeven betalen. En dit konden wij mooi doen voordat wij onze hotel kamer in konden.

We starten bij “Chateau Montelena”, de winery die bekend is geworden door in 1976 de 1e prijs te halen met een Chardonnay en later is verfilmd in “Bottle Shock”. Echter wij waren snel klaar, de wijn was niet alleen extreem duur maar ook nog eens niet lekker. Dus op richting de naast gelegen wineries met de namen “Envy Wines” en “Summer Estate Wines”. Beide hadden heerlijke wijnen en ook nog eens goed geprijst. En het is dan niet vreemd dat wij met een fles onder de arm richting onze auto lopen.

Het weer speelt niet mee maar we besluiten vervolgens naar “Sterling Vineyards” te gaan die hun tasting room boven op een heuvel heeft staan. Normaal ga je met een gondel naar boven echter vandaag door de harde wind en regen werden we met een taxibusje naar boven gebracht. Van bovenaf heb je normaal prachtig uitzicht over Napa Valley behalve vandaag. Sterling is een wel bekende en gerespecteerde winery maar aangezien wij de flessen van hun hier gewoon bij de plaatstelijke slijter kunnen kopen besparen wij ons nu even met nog meer uitgaven.

De hotel kamer van de Comfort Inn was goed en ook het zwembad en de whirlpool moesten we even testen voordat we gingen uit eten. Die lieve schat van mij had namelijk een tafel gereserveerd bij de “Calistoga Inn Restaurant & Brewery”. Tja en als ik bij een Brewery kom dan laat ik mij graag verleiden tot een biertje die past bij mijn eten. In dit geval had ik een Primerib besteld en besloot om een over heerlijk Saison erbij te drinken. Overigens moet ik zeggen dat dit mijn “beste” Primerib is die ik heb gegeten. Alles was perfect, zelfs de Paela die aan de overkant van mijn stond.

Het is inmiddels zondagmorgen en na een ontbijtje op de kamer en het uitchecken rijden we om de hoek. “Lava Vine Winery” is zo klein dat ik er bijna voorbij reed, maar met correctie van mijn bijrijdster zet ik de auto al snel op de parkeerplaats.

De tasting room is in een soort garage achter het huis maar dat mocht de pret niet drukken. Wij kwamen als eerste gasten binnen wandelen en snel volgde er diverse mensen meer. De gastheer was een plezierige man en wist veel over zijn wijnen te vertellen. De wijnen waren geweldig en hij trok zelfs flessen open die eigenlijk niet op de normale tasting menu stonden. Zeer bijzonderen wijnen en gelukkig bijna allemaal rood. Al met al, we hebben een nieuwe winery gevonden waar we vaker naar terug gaan.

Nu was het tijd om langzaam richting huis te rijden want vanmiddag is er een belangrijke American Football wedstrijd op tussen de SF49ers en de NYGiants.
Maar we kunnen het niet laten om even bij Merryvalle en Louis L Martini wineries naar binnen te lopen waar wij members zijn. Het was dan even bij kletsen onder genot van een drankje en vervolgens in de stromende regen richting huis om de hond uit te laten. Die laatste had de afgelopen nacht bij mijn schoonzus geslapen en was nu weer terug in onze tuin.

Na thuiskomst hebben wij beiden onze oude kleren aangedaan plus paar flinke stappers aangezien de paden bij Kennedy Grove erg slipperig zijn in deze omstandigheden.

De Football wedstrijd was spannend, je hoorde geen auto op straat rijden want iedereen zat voor de buis gekluisterd. Echter het mocht niet zo zijn dat de SF 49ers richting de Superbowl gaan dit jaar. Jammer want ze hadden eindelijk eens een goed seizoen.

Gezondheid gaat voor een tripje NL

Al maanden denk ik aan een tripje richting NL, mijn voorkeur gaat natuurlijk uit naar de goedkoopste maanden en dan kom je al snel uit januari t/m maart. Echter in de laatste posting schreef ik al dat ik het nagelegen zwembad ging bezoeken ivm overgewicht, wie kent dat niet.

En inderdaad sinds maandagmorgen lig ik rond kwart voor zes ‘smorgens baantjes te trekken voordat ik naar het werk ga. Daarnaast duikt er dit weekend een tweede hands wielrenners fiets op zodat ik weer mijn ritme terug kan krijgen.
Ondanks deze aktiviteiten blijft mijn hobby “netwerken” ook gewoon doorgaan want het zijn twee spannende weken voor de cleantech company waar voor ik op het moment werkzaam bent. Of de investeerders stoppen meer geld in het bedrijf of het wordt opgeslokt door een groot bedrijf.

Dankzij mij netwerken is het deze week ook veel Nederlands praten, is het niet lunchen met mensen van het consulaat dan is het wel de groep van Saxion Hogeschool Enschede ontvangen die hier Cleantech companies en universiteiten bezoeken. Ik heb sinds twee jaar contact met de school en als het even mee zit dan gaan ze binnen een paar maanden onze produkten in NL uitproberen. Maar eerst moeten alle opstakels uit de weg worden geruimd.

Dan hier een kranten artikel wat ik vanmorgen in mijn emailbox zag liggen. Een paar weken geleden had ik even tijd en ipv standaard de Telegraaf website te bezoeken ging ik eens kijken op de TC Tubantia. Daar zag ik een ludieke aktie voor Serious Request nadat de eerder opgezette aktie van Giel Beelen niet doorging. Je kunt dus wel raden waar die bal heel gaat, echter tot de tijd dat hier iemand heen vliegt blijft die op een veilige plek in Tukkerland.

Oud en nieuw en de 2012 1 e week.

Het is woensdagavond en na een dagje werken en paar kleine dutjes besluiten wij voor oud en nieuw richting onze vrienden in Portland Oregon te rijden. De trip richting de State border ging vrij soepel en we zeiden nog tegen elkaar “Dit gaat lekker vlotjes”. We waren net Lake Shasta voorbij gereden en bereiken de grens met Oregon. Een grote misbank verschijnt vooronze neus met de nodige regen wat aardig roet in het eten gooide. Wij besluiten na een uur toch maar snel de auto aan de kant te zetten en lekker een uurtje te maffen. Ondanks de voorzorgs-maatregelheden waren de meegenomen slaapzakken net niet nodig. Met een uitgerust gevoel en een strakke bak koffie rijden we verder en komen net voor negen uur ‘smorgens aan. Jammer genoeg bleef het maar regen maar na wat bijkletsen en nogmaals een flinke dut zijn we samen met gastvrouw Pat wezen lunchen bij de Thai.

Vrijdag was een lekker relax dagje, ‘smiddags pakte wij een bioscoopje en ‘savond hadden wij een ontmoeting met Lenore’s biologie leraar die sinds 12 jaar in Portland woont. Na een drankje bij hem thuis reden wij met zijn allen naar Laurelwood Brewing Company om samen met onze vrienden te dineren. We hebben wat afgelachen maar natuurlijk waren wij vergeten foto’s te maken.

Zaterdagochtend, het is oudjaarsdag en na een telefoontje schiet ik in de kleren om even mijn NL vrienden een bezoekje te brengen. Heerlijk om weer even Nederlands te kletsen ondergenot van een bakje leut en een soesje. Vervolgens naar de Porland Art Museum waar ik Lenore en vrienden weer tegenkom om even wat cultuur op te snuiven.
Het is bijna drie uur ‘smiddags en dat betekend dat het in Nederland al flink te keer gaat met vuurwerk, en dat terwijl ik mijn glas bier hef bij de DeSchutes Brewing Company. Na zo’n drie kwartier bel ik maar eens naar Nederland aangezien ik weet dat dochter Marloes de keet vol met vrienden heeft zitten

Onze Oudejaarsavond ziet er anders uit, we rijden ‘savonds met de tram de stad in om lekker samen met onze vrienden uit te gaan eten. Pat had bij Jack’s (Sea Food Restaurant) een tafel gereserveerd.

Hier geen oudejaarsconferance, oliebollen en bank hangen. Nee heerlijk eten bij een super restaurant. We waren net voor twaalven klaar met smullen en besluiten dan ook nog maar even het aftellen mee te maken voordat wij de tram naar ons slaapadres terug nemen.

Het zondag 1 januari 2012, langzaam worden wij wakker en doen wat boodschappen bij Fred Meijer wat hier de plaatselijk AH is. Bij terugkomst vroeg Rick of wij zin hadden in een leuke wandeling. We pakken de auto om vervolgens begin van de berg om hoog te lopen. De klim is zo rond de 300 meter omhoog brengt ons door een mooi stuk bos. Het uitzicht is fantastisch op Mount Hood en Mount St.Helen. Na een middagje Rummikub zit het er weer op.

De 2e rijden we weer terug om weer fris van start te gaan. Goede voornemers zijn meer bewegen zodat de kilootjes er weer afvliegen. Ik heb mij nu inmiddels opgegeven het zwembad gebruikt bij de plaatselijk sportschool en mag er morgen dan ook aan geloven. Kleren zijn gepakt en ga voor het werk zwemmen. Eigenlijk het zelfde wat ik in de jaren zeventig deedmet mijn ouders, alleen nu mag ik naderhand richting werk en niet naar school.

I don’t like Mondays

Voor velen een bekendgevoel maar tevens ook nummer 1440 van de Boomtown Rats die weer ten hore wordt gebracht tijdens de Top2000. Lekker uitbuiken van alle kerstdiners met een Ambachtelijk biertje en natuurlijk weer de internet radio met de Nederlandse stemmen.

Dit is overigens de eerste keer in vijf jaar dat ik de luxe heb om grootdeel van deze lijst te luisteren en geniet er met volle teugen van. Morgen is het weer strak aan de bak in San Francisco om projecten voor begin 2012 voor te bereiden. De deadlines van subsidies voor 2011 staan moeten eind januari klaar zijn anders kan men fluiten. Een leuke opdracht met veel voldoening, echter dat neemt niet weg dat wij de laatste dagen van het jaar toch nog even een trip naar Portland gaat maken. Inderdaad Vincent wij gaan naar mijn favoriete stekje wat jouw wel bekend is. Even bij tanken en dan volgende week weer flink van start in een nieuw jaar.

Mensen ik zou zeggen geniet van de vrije dagen en de jaarwisseling.

Aftellen ....

Het aftellen voor de kerst en nieuw-jaar is nu echt begonnen. De nodige kerstkaarten hebben onze brievenbus weten te vinden en juist op een moment dat ik juist er nog geen had geschreven. Met de social media krijg je tegenwoordig zoveel kerst groeten dat je bijna gaat vergeten dat er nog steeds een unieke dienst heet zoals TNT-post en de USPS.

In iedergeval kijk ik er zondag naar uit om de start van de radio's 2 TOP 2000 te horen starten. Helemaal nu ik vandaag lees dat niet minder dan NL's tweede astronaut Andre Kuiper vanuit de ruimte het startsein geeft. En dan gaan wij er even vanuit dat deze morgen ook de ruimte wordt ingeschoten. Een ding weet ik zeker, heel Nederland ligt twee weken op zijn gat ivm het uitbuiken.

Zou zeggen allemaal fijne feestdagen en een gezond 2012.

De kou

Het is weer zover, hoor ik vanuit Nederland klaag geluiden over het weer maar ik doe er ook graag aan mee. Ik wil nu niet zeggen dat het niet met een jas goed uit te houden is maar houd niet van het grijze grouwe weer bah. Ondanks dat de pellet stove op volle kracht het huis probeer warm te krijgen zit ik te vernikkelen van de koud. Het word vandaag dat ook flink bank hangen zodat ik morgen weer vol aan de bak kan. Zit dan ook lekker aan de grog.

En dan vergeet ik bijna te vertelllen dat zes jaar geleden rond deze datum ik Nederland verruilde voor de VS. De tijd gaat snel en zie naar de ups en downs een mooie toekomst voormij opkomen. Mijn contract bij de clean tech company is voor volgend jaar verlengd en daarnaast blijf ik bezig om met andere mensen het gat in de markt te vinden van wat betreft energy saving.

Voor de rest weinig nieuws, wil nog wel even de mensen bedanken voor de kaarten, emails en telefoontjes voor mijn verjaardag.

Een frisse start

We zijn inmiddels in December beland en kunnen langzamerhand af tellen voor het nieuwe jaar. Een ding is zeker, 2011 is voormij het jaar met vele veranderingen op werk gebied. In maart en april zat ik nog met mijn handen in het haar en was somber over de rest van het jaar. Is het wel zo verstandig om voor jezelf te beginnen, het antwoord is “JA”.

Mond reclame is ook hier de beste manier om aan kleine en iets grote projecten te komen wat ik net aan kan in mijn uppie. En dan is er LinkedIn, een geweldige site waar de zakelijke wereld op zoek is naar de personen binnen hun bedrijf.

Zo werd mijn sollicitatie gesprek bij een high tech company omgezet in een tijdelijke baan met als doel van mijn kan; Wat ik leer kan ik later in de praktijk brengen. In begin ben je even aan het aftasten en dan vervolgens doe jij je werk goed en pas je in de groep. Gevolg is dat men mij een half jaar langer op contract wil hebben echter voor het financieële moet we nog rond om tafel zitten.

Ondertussen heb ik ook weer een paar projecten uit Nederland die ik mag uit rekenen waar ik overigens heel erg blij mee bent. Dus 2011 mag ik als een succesvol jaar zien.

Twee weken terug melde ik ook dat deze jongen conatct heeft met een stel andere geeks. We zijn aan het kijken of wij een andere toko kunnen starten. Een toko die Turn key Projecten realiseerd voor Energy Renewable & Savings. Wij zullen zien of 2012 worden dit uit de grond kunnen trekken.

Inmiddels is het hier aardig fris in de San Francisco Bay Area en de eerste kerstkaart heeft osn inmiddels vanuit Hengelo bereikt. Was ik vorig jaar nog diegene die zo lekker optijd was met de kaarten. Tot op vandaag heb ik nog geen kaart geschreven, laat staan de kerstboom opgezet.

Het gras is altijd groener …

Ook hier is de herfst eindelijk begonnen. Dat het een maand later is dan normaal mag de pret niet drukken zolang het ook maar weer optijd over is.
Het is dan niet verwonderlijk dat de kachel weer volop aan is en daarnaast de nodige bierbrouwsels in hun frementers staan. Het is zondag en dus ook mooi om tevens deze biertjes in de flessen te stoppen.

Wat het werk betreft gaat het zijn gangetje, als het bij mijn kantoorbaan iets rustiger is dan neem ik vaak de kans om de klanten buiten blij te maken. Sterker nog de komende tijd ben iik toch meer iets vaker buiten te vinden aangezien er weer paar projecten aankomen. In mijn achterhoofd ben ik ook bezig om te kijken hoe ik de energie zuinige produkten op grotere schaal aan de man te brengen. Een grotere installateur zou eventueel een optie kunnen zijn zolang het maar klikt.

En dan onze grasmat, sinds dat ik hier woon ergeren wij ons aan de tuin die nodige stapje bij beetje aangepakt moet worden. Dus we hadden de afgelopen 4 maand een stel offertes aangevraagd waar absurde prijzen op tafel lagen.

Uiteindelijk zijn wij voor een alleen een nieuwe grasmat gegaan met een nieuw bewatering systeem. De enige die nog niet blij is de hond. We mogen namelijk de eerste 14 dagen niet op het graslopen. Het is dan ook tot Thanks Giving (aanstaande donderdag) aftellen voor ons zodat Billy de hond zijn ADHD kwijt kan.

Bad Friday

Het is maandagavond en de kinderen uit de buurt en daarbuiten zijn al flink met hun Trick or Treats bezig als ik thuis kom. Het snoep goed gaat zo snel de deuruit ondanks Lenore meer had gekocht dan normaal en dus hadden wij zelf nog even tijd om door de buurt te lopen.

De nieuwe job gaat vrij voorspoedig al blijft er wat buitenwerk liggen en dus ben ik twee dagen richting het zuiden van de Bay afgereist om de ruwbouw van de klant tot een einde te brengen. Echter de beste man blijft maar dingen aan zijn bouw toevoegen wat tot op de dag maanden vertraging heeft opgeleverd. Ik was gedurende week flink opgeschoten en waarschijnlijk was dat mede dat ik kort en krachtig tegen de klant was. Echter na een bezorgt telefoontje van mijn bouwkundige aannemer dacht ik shit de vrijdag wordt een combo dag. In de ochtend richting het zuiden van de Bay, vervolgens rond 9uur terug rijden en de metro richting downtown San Francisco nemen.

Echter alles liep natuurlijk anders dan geplanned. Het regent op straat en dus neem ik in het zuiden van de Bay nog even de tijd om langs Peet’s Coffee te rijden. Althans, dat lukte nadat ik een vluchtheuvel over het hoofd had gezien, door de lucht vloog die net voor mijn eigen afslag is gelegen. Op de hele boulevard heeft met borden op deze heuvel staan maar op deze dus niet. Daar stond ik perplex op de linker afslag, twee velgen en banden na de gort. Ben het kruispunt overgereden en heb de auto bij de Chevron tankstation geparkeerd en ben na binnen gelopen. De pompbediender vertelde mij dat ik nummer zoveel was maar blijkbaar doet niemand een officiele klacht richting de gemeente.

In iedergeval was het tijd voor een Peet’s Coffee en wachten op Chad die mij vandaag toch te hulp kwam schieten. Na een bezoekje aan de plaatselijke banden centrum was het even terug rijden na de auto. De sleepdienst was optijd en nogmaals weer terug om de schade op te maken. We kwamen al snel uit op vier nieuwe velgen, vier nieuwe banden en achja doe dan ook maar het olie verversen erbij.

De bewuste vluchtheuvel in de namiddag.


Al met al kwam de grap uit op een zo’n 1600 dollar maar goed laten we het erbij houden dat ik met de schrik ben vrij gekomen. Het gesprek met de klant verliep beter dan ik had verwacht. Meneer wilde niet meer met mij spreken omdat ik geen tijd meer voor hem had gehad terwijl hij juist over meer wijzigingen wilde hebben. Dit terwijl hij mij juist onder druk zet om het project z.s.m. af te ronden.

Na het goed lopende gesprek ben ik als nog richting San francisco gegaan om wat werkzaamheden te verrichten. Een totaal andere dag dan verwacht en dus ga ik zo nog maar even van huis werken.

Grand Canyon, Las Vegas, Bryce Canyon …

Na de stress volle omstandigheden van diverse mensen in de afgelopen dagen was het nu rust. Na het inchecken bij Mather Campground was het snel nog even de tent opzetten en een vuurtje bouwen in de bij behorende BBQ pit. Al snel bleek dat wij onze kleine bijl waren vergeten en dus was het snel nog even een tripje richting de plaatselijk winkel hier.

Ondergenot van een biertje en wijntje leerde wij direct onze Zwitserse buren kennen en het was zo gezellig dat wij eigenlijk ons avondeten waren vergeten. Net voor tienen zochten wij onze slaapzakken op echter al snel kwamen wij er achter dat wij binnen een uur plat op de harde grond lagen, Ai. Wat doen je dan op zo’n moment, juist stom blijven liggen tot de volgende morgen.

De ochtend begon al goed met het gejengel van de overburen, die hadden namelijk de kleine niet onder controle en jammerde al rond 5 uur de Campground wakker. Het was dan ook een genot om te zien dat zij vanmorgen uiteindelijk de tent inpakten. Na het ontbijt was het snel even het luchtbed weer oppompen en het ventiel-schroef beter te sluiten. Met wat gewichten erop zien wij vanmiddag dan wel of dit luchtbed einde verhaal is.

Dan het bezoek aan de South Rim van de Grand Canyon, het ligt op zo’n kilometer rijden van de camping. Je pakt vervolgens een gratis shuttle bus die met totaal negen stops uitkomt bij Hermer Point. Wij besluiten tot het einde mee te gaan en vervolgens langs de Rim terug te lopen. In totaal hebben wij 6 van de 12 kilometer gelopen op een praktisch vlakke hoogte van zo’n 2100 meter hoogte met grandioze uitzichtpunten die ik voorheen nog nooit had gezien. Kon ook niet anders want ondanks de frisse omstandigheden was het kraakje helder. Na de hand heerlijk even bij een hotel op het terras gezeten met een lichte versnapering.

Aangekomen bij onze tent bleek ons luchtbed na zijn mallemoer te zijn en wat doe je dan op zo’n moment als je weet dat je vanaf morgenavond spaarzaam met de ruimte in de auto om moet gaan. Juist je gooit het in de recycling container en stopt morgen voor een nieuwe.

Het plaatsvervangende luchtbed ligt inmiddels op zijn plaats, de zon daalt in zo’n 5 minuten achter de bomen en het wordt hier snel weer koud. Tijd om het kampvuur weer aan steken en de laptop weer op te bergen.

Het is maandag en tijd om weer terug naar Las Vegas te rijden. Net voordat we Las Vegas binnen rijden stoppen we even bij Sport winkel om een nieuw luchtbed te halen. Daarnaar is het richting het hotel, douchen en hups naar het vliegveld om Vincent, Marloes en haar vriend Stea op te halen. Elke luchthaven blijft anders, bij debagage claim zijn er drie roltrappen en dus was het makkelijker om dichtbij de carosel te staan. Een paar minuten nadat ik hen had begroet kwam hun koffers al over de carosel rollen. Een telefoontje naar Lenore en de Honda Odessy met haar er in kwam al snel te voorschijn. Via Paradise drive en Main Street wisten wij snel weer ons hotel te bereiken.

Voor hen was hen dan snel even opfrissen en gezellig met ons over Fremont Street lopen. De straat is overdekt met LED screen van ruim 500 meter lang. Na het avondeten was er nog even voor diegene die een gokje wilde wagen terwijl Vincent en ik richting de hotelkamer liepen.

De dinsdag liep gesmeerd, na het ontbijt was het tijd voor uitchecken, de auto uit de garage rijden en de imperial vol gooien met tenten en slaapzakken. Na een vijf uur lange rit kwawen we op de KOA campground aan in Canonville. Nu zijn wij in eerste instantie niet gek KOA’s. Te dicht op elkaar en te druk. Dit management had dit juist niet voor ogen en dus is het een ruimte opzet. Groot voordeel is dat het aan de achterkant van Bryce Canyon ligt en tripjes heel erg makkelijk maakt.

Het is woensdag en ik kan je vertellen dat onze slaapzakken niet tegen de kou waren bestand zoals men beloofde. Na een warme douche was iedereen weer goed gemuts en na een stevig ontbijt was het op naar Bryce Canyon National Park waar wij ons de hele dag hebben vermaakt.

Op onze campsite was het tijd voor een potje kolonisten van Catan, het kampvuur aansteken plus een warme maaltijd. Dankzij de volle maan konden wij het zicht op de melkweg vergeten maar Vincent wist als nog een paar vallende sterren te zien. Nu maar hopen dat zijn wensen uitkomen. In iedergeval kunnen wij nu beter slapen nu wij wat extra deken over onze slaapzakken hebben liggen.

Donderdagmorgen, iedereen heeft zo lekker geslapen dat wij we na de douche en een lekkere bak koffie klaar zijn voor de volgende trip. Zion National Park ligt op zo’n andere half uur van onze camping en is totaal anders dan Bryce Canyon. Aangekomen in het park kijken we even rond bij het visitor center waarna wij vervolgens een shuttle bus de canyon in nemen.

In dezelfde bus moeten wij nou net voor een luidruchtig stel van rond de 26-30 jaar zitten. Mevrouw mag zichzelf zo graag horen praten dan diverse mensen de hele geschiedenis die uit de luidsprekers kwamen niet konden horen. Een oude mevrouw voormij keek al steeds geergerd om en dus was het na de tweede stop van de totaal negen om even vriendelijk vragen of men de volume van hun conversatie konden minderen. Aangezien men mijzelfs niet hoorde werd mijn volume luidde en ook wat onvriendelijke. Het stel schrok zo dat men direct stil viel en bij de volgende stop de bus verlieten, YES.Marloes en Stefan hebben deze fantastische dag genoeg foto’s geschoten dat men in iedergeval deze trip in herinnering kunnen houden.

Aan het eind van de middag is het nog snel even tijd om een wasje te draaien en te drogen voordat wij uit eten gaan. Het enige rstaurant in de buurt wat open is in het laagseizoen is Clark’s in het dorpje Tropic. Aangezien men hier verdomd goed vlees heeft waren onze borden gevuld met Rib eye, New York Steak, een geweldige hamburger en Pork-ribs. We gingen dan ook met een gevuld gevoel terug richting de slaapzak.

Het is vrijdagmorgen, onze wekker ging niet af en dus wordt het opstaan een uur later dan geplanned. Ik laat meteen de luchtmatras leeg lopen en laat de slaapzakken even luchten. Terwijl Lenore richting de douche loopt besluit ik het water aan de kook te brengen en verder te gaan met de werkzaamheden. Ook de andere starten snel op en voordat we het weten is iedereen gedouched en zit iedereen aan de ontbijt tafel. Het is nu alleen nog een kwestie om alles weer op en in de auto te krijgen voordat we richting de Grand Canyon gaan. Voordeel van deze rit is dat we in iedergeval qua tijdsverschil weer een uur extra krijgen. Het word dan ook na de 5uur langdurige snel de tent opzetten en vervolgens richting de South Rim te gaan om van de zonsondergang te genieten.

En de timing ging goed, wij hadden nog net tijd genoeg om de bus van het park ons zes mijl verderop af te laten zetten. Voor onze ogen zag het er perfect uit, op de gevoelige digitale plaat wat minder.

Terug op de Campground was het tijd voor het kampvuur aan te steken en lekker van de laatste uurtjes van de dag genieten.

De zaterdag breekt aan, en het is tijd om te gaan. De kwestie was alleen “direct naar huis of eerst nog dead valley” Net als wij de afslag Hooverdam / Las Vegas krijgen besluiten we om direct naar huis te rijden zodat ik de zondag iets meer rust heb. Het was dan ook één uur ’s morgens als wij El Sobrante bereiken.
De week die volgde nam Lenore onze gasten mee op sleeptouw terwijl ik aan het werk was. De vrijdag had ik echter toch nog even de gelegenheid om met zijn allen naar het grootste doolhof van California te gaan. Moet zeggen er leuk in een verdomd groot maisveld.

Het is zaterdag, voor Marloes, Stefan en mij staat het Craft Beer Festival op het programma. Inderdaad ze zijn net zoals mij vrijwilliger en wij besluiten samen de water punten te bevoorraden en de emmers met bieroverblijfsels te verwijderen.

Voordeel, genoeg tijd om bier te proeven. De avond sluiten we thuis af met een heerlijke film “Paranomal 2” Had ik sinds Poltergeist jaren zulke films geweigerd om te kijken, nu was het beter te doen. De 21 plus gasten zijn samen met Erika nu aan het stappen en dus kunnen wij lekker op een oor.

De zondag staat in een dagje Napa Valley, voor diegene die hier al eens zijn geweest weten dat dit altijd heerlijk en relax kan zijn

Het is maandag, onze gasten zijn er alleen op uit in San Francisco nadat ze gisterenavond nog even een ticket hebben gekocht voor de Sightseeing tour. De bus dropped je overal af en je kunt er zo weer verder mee rijden. Net voor zessen stonden ze bij mijn kantoor gebouw op 4th en Market en dus hups samen naar huis. Na de Chili te hebben gemaakt en te hebben veroberd is het hele stel nu naar de “Paranomal 3 film” die hier net afgelopen donderdag in premiere is gegaan.

Best of the West

Een mooie titel voor een van de reis programma’s die de Green Tortoise busmaatschappij heeft als je een rondje Las Vegas, Grand Canyon etc boekt.

Echter wij doen het vandaag op ons eigen houtje. Het is vrijdag en we zouden de kids in Las Vegas oppikken van het vliegtuig. Helaas twee van de drie hadden de ESTA formulier niet ingevuld en of betaald. Conclusie, foutje bedankt en U mag dus niet naar de VS vliegen. Wat wij ook deden aan Delta’s Airlines kant in Dusseldorf en de onbeschofte telefonische klanten service medewerker. We kwamen geen steek verder. Ondanks dat redden Lenore en ik richting Las Vegas en regel het wel vanuit de auto.

Het grappige is dat onze hotel reservering via AAA (ANWB in VS) er alles aandeed om onze boeking om te gooien en kregen zelfs 2 extra nachten van hen.

Na een avond in Las Vegas met ons tweetjes en nogmaals met Delta een telefoon te hangen is het eindelijk geregeld. Maandagavond kunnen we hen eindelijk van het vliegveld afhalen en dan gaan genieten. Dan ook nog een grote dank aan Air Berlin die een gigantische goede customer service heeft en zeker genoemt mag worden als een top maatschappij. (Hier laat ik het even bij aangezien we anders twee A4-tjes vol kunnen schrijven.

Ondanks de gratis overnachtingen besluiten we toch richting de Grand Canyon te rijden om daar aan de South Rim te kamperen. Al met al is de week stress voorbij en kunnen we nu eindelijk genieten.

Nu even de Blog uploaden bij de McDonald in Williams want wat er is nu makkelijk om ergens heen te gaan die free wifi hebben.

Field trip

Het is vrijdag en niet druk op het werk en dus tijd voor een field trip naar een van onze klanten. Het mooie van het verhaal is dat het opweg naar huis is en de bazin verteld mij dat ik de laptop maar mee naar huis neem en daar het project afmaak.

Het is net rond het middag uur dat wij in een parker garage van de klant staan. Mooi want nu zien we daadwerkelijk hoe de rij richtingen en de parkeerplaatsen zijn gesitueerd. Nu vraag je af wat doe je daar nu. Wel het bedrijf Adura Technologies waarvoor ik werk kan de verlichting schakelen/dimmen op de behoefde van het verkeer in zo’n garage. Dit kan niet alleen met TL verlichting maar ook met LED verlichting. Natuurlijk moet de electronische ballast en/of LED driver geschikt zijn voor dimmen maar voor de rest zijn we praktisch onbeperkt.

Het system werkt op het nieuwe Zigbee platvorm. Dit houd in dat de modules die in de armaturen worden aangebracht met elkaar communiceren/schakelen. De benodigde bewegings en/of photocells worden teven in de nodige armaturen geplaatst. De Gateway die aan het internet is gekoppeld zorgt ervoor dat alle gegevens van de klant op een Cloud server staan. Gegevens als energie besparingen en/of defecte lichtbronnen zijn in één oog omslag te zien.

Nou krijgen wij vaak de vraag, hoe snel verdien ik dit terug. Natuurlijk hangt het er vanaf hoelang der verlichting brand. Parkeergarage’s zijn dan ook een hot item voor ons met terug verdien tijd van zo’n vier jaar zonder subsidie van de overheid. Maar met de subsidie loopt die vaak terug dan minder dan twee jaar.

Ik begrijp dat in Nederland tegenwoordig de subsidies niet meer voor het oprapen zijn. Echter bij een retrofit van een bestaande parkeergarage en een total nieuwe installatie blijft de moeite waard.

In mijn geval was de field trip geslaagd en gaan ik volop in andere werkzaamheden zoals nu een bieropslag van Amerikaanse bierbrouwerij.

Een geweldige week

Het is zondagmorgen als wij (Lenore en ik) vroeg de picknick mand klaar zetten voor onze dag met Susan, Joppe en Judith. Het doel is wat rondom San Francisco te laten zien dat je niet snel zonder vervoer doet. Onze planning was Muir Woods National Monument te bezoeken aangeziend daar de dichtsbijzijnde Redwood bomen staan. De Nederlandse gasten vallen hebben geluk want San Francisco heeft last van de Indian Summer en dus hot and sunny.

(Joppe en Susan op Lombard Street)

Na de introductie bij het hotel was het op naar Muir Woods, echter wel via Lombard Street, Golden Gate Bridge. Na een heerlijke wandeling tussen de Redwood en een kronkelige weg richting Stinson Beach was het tijd voor een picknick met een heerlijke Rose en kaas.

Vervolgens richting Tiburon om bij Sam’s Cafe te genieten van het uitzicht op San Francisco.

Maandag was ook een uitje voor mijzelf, ik had een paar weken geleden een emailtje naar de Consul General van Nederland gestuurd. Dit ging natuurlijk over Susan en Joppe en wat kreeg ik te horen, “maandag is er voor deze gelegenheid diner bij ons thuis en jij komt toch ook”.

Een heerlijke ontspannen avond met een eventuele nieuwe uitdaging voor Susan om haar banden met LA/Hollywood aan te binden.

Woensdag was het weer een avond met ons vijven bij elkaar, iedereen stond rond 18uur bij Market / Fourth Street te wachten totdat ik klaar met mijn werk was.

Via Yelp.com kwam we uit bij Farmer Brown. Een restaurant wat gespecialiseerd is in eten vanuit Lousiana. In een woord jammie. Na het heerlijk tafelen zijn we samen naar hun hotel terug gewandeld waar wij afscheid hebben genomen.

(Lenore en Susan)

(Joppe en haar moeder Judith)

Donderdag is de grote dag, het Lunafest gaat van start en Susan en Joppe mogen aantreden als een van de acht korte films die vervolgens door 50 staten en 150 steden wordt georganiseerd.

Voor diegene die na mijn verhaal nog steeds niet weten wie Joppe is, kijk na mijn vorige blogpost en klik op de film. Ik kan je vertellen dat ik een mooie, spontane, inteligente dame van 15 jaar heb mogen leren kennen die ik heel veel succes in haar leven wens.

Wennen aan werktijden

Ben nu negen dagen bezig met mijn nieuwe uitdaging en het begin langzaam vorm te krijgen. De eerste dagen was het hier gekkenwerk voor de bestaande verkopers en dus was het voor mij en mijn nieuwe collega kijken hoe men hier te werk gaat.
Onder de bedrijven door kregen wij tweetjes web seminar’s, uitleg van de Geeks en een hele dag seminar over het analiseren van projecten en die te gebruiken bij de verkoop hiervan.

Het is dan ook geen wonder dat ik diverse bestaande projecten onder de loep heb genomen om te kijken of ze überhaupt wel rendabel waren. En zo te zien zijn de laatste projecten meer en meer rendabel.

Ik werk hier hoofdzakelijk met een live count programma wat het mogelijk maakt direct de produkten in de tekening te projecteren. Geweldig system als je vergelijkt dat ik de oude projecten altijd met de hand uittrok.

Als je dan naast dit alles ook nog inzicht krijgt in subsidie’s van de overzicht en/of stroomleverend bedrijf dan zie je maar weer dat dit een slimme stap is om voor dit bedrijf te gaan werken.

Enige nadeel wat ik nu heb is de werkuren. Als vroege vogel ben ik niet gewend om tussen 9 en 18uur op het werk te zijn. Laat staan dat de reistijden niet normaal zijn. Ben nu dan ook vaak een uur eerder op het kantoor of drink een lekkere grote bak koffie in de buurt.

Naast dit alles blijven de bestaande werkzaamheden ook een beetje liggen wat beslist niet goed is en dus is de zaterdag meestal hier voor de invulling.

Echter morgen heft de zaterdag beetje een andere draai, via een online vriendin ben ik in aanraking gekomen met een documentaire maakster uit Nederland. Zij, de hoofdrolspeelster en de moeder van laatst genoemde zijn uitgenodigd voor het Lunafest in San Francisco. De komende week ben ik dan verscheidende keren Mister Guide en met als klapper een diner bij de Nederlandse Consul thuis.



Inmiddels heb ik deze geweldige mensen van het vliegveld gehad en afgedropt bij het hiotel. Morgen een dagje toerist spelen en dat gaat zeker lukken.

Nieuwe uitdaging

Zoals de meeste van jullie weten ben ik sinds mei 2011 erg aktief met mijn eenmans installatie bedrijf wat sinds die op volle toeren draait. En tja als het goed gaat dan blijf jehet maar drukker en drukker krijgen. Ik probeer zoveel mogelijk het bedrijf een richting op te sturen met nieuwe energie vriendelijk produkten en domotica schakelingen.

In Nederland was er weer eens de bouwvak vakantie en dat betekende voormij weer een calculatie project uit Nederland erbij. Als klap op de vuurpijl werd ik 4 weken geleden ook benaderd door een startup company. Het bedrijf maakt domotica produkten om energie besparing te creëren , voor Nederland niet echt nieuws maar voor hier in California is het één van de ongeveer vijf bedrijven die de markt proberen te veroveren. Een interview met diverse personen van het bedrijf kon dan ook niet uitblijven en voordat ik het wist was ik binnen als een Calculator op consulting basis. In eerste instantie zal dit voor een half jaar zijn.

Ik had dan ook twee weken de tijd om mijn truccendoos uit de kast te trekken om mijn huidige projecten op de rit te krijgen. Het was natuurlijk een onmogelijk taak maar met dank aan mijn oude leerlingmonteur krijgt het vorm. Hij werkt op dit moment aan de ruwbouw van mijn grootste project terwijl ik vandaag op het kantoor van de high tech company ben begonnen. De komende weken moet blijken hoe ik met mijn uren kan gaan schuiven zodat ik ook de klant te vreden kan houden en natuurlijk kan ik een vrije zaterdag wel even vergeten.

Dus als jullie denken wat is het stil, dan weet je waar het aan ligt.

Nieuw of geen nieuws

Druk is het word en vandaar dat er de afgelopen tijd geen blog meer is verschenen. Zo heb je maanden geen werk en dan zit je er tot de nek toe in. Nu zal de vraag zijn, zit California weer in de lift. Silicon Valley in iedergeval wel en met een aannemer uit die buurt timmer ik aardig aan de weg.

Ondanks dat wilde ik niet “op een paard wedden” dus werd mijn contact groep groter en groter. Met het gevolg meer werk. Naast dit alles werd ik twee weken geleden door een recruiter van een high tech company benaderd met de vraag of ik interesse had in een calculatie positie. Uit mijn eerdere ervaringen (de laatste in april) bleek dat ik altijd net niet goed genoeg was en heel graag wilde.

Na een telefonisch gesprek werd er een afspraak gemaakt en spraak ik afgelopen woensdag met drie personen. Dit keer besloot ik dan ook om anders het gesprek in te gaan, “ik heb werk dus maak je niet druk” motto. Het worp meteen zijn vruchten af want de Director of Operations was zeer enthouisiast en Engineer gaf mij de duimen omhoog.

Het verlossende telefoontje kwam dan ook gisterenmiddag, “we willen met je verder”. Allerdrie personen waren uiterst positief over jouw, Tjakkaaa!!! . Het enige wat ze nog doen is wat referenties afbellen om nog even een laatste check te doen. De bedoeling is dat ik de niet alleen binnenkom voor het calculeren maar ook om te helpen met nieuwe produkten. Het gaat overigens om een half jaar contract met de bedoeling om langer te blijven.

Een kleine update vanuit Silicon valley

Mensen zullen wel denken, waar hangt die jongen uit. Ik kan daar heel kort in zijn werk. Sinds dat ik uit het ziekenhuis bent ontslagen zijn het gevulde dagen. Hoofdzakelijk is dit in Silicon Valley en een dag bij ons in de buurt wat wij hier de East Bay noemen.

Het reizen was goed te doen zolang je dat maar buiten de spits doet en dan thuisgekomen was ik na het lopen van de hond bekaf. Dus wat doei je dan, je gooit een balletje op bij deze en gene. Via de Nederlandse gemeenschap kwam ik bij een Amerikaanse vrouw terecht dienormaal het huis vol heeft met studenten van Universiteit Twente en Saxion Hogeschool Enschede.

Na de introductie ben ik er afgelopen week blijven slapen en wordt het vandaag de tweede keer. Dit houd in dat ik twee keer per week niet ’s avonds thuis kom om mijzelf meer rust te geven en wat meer tijd aan mijn offertes, boekhouding en vergunningen kan besteden.

Het gaat dus goed hier maar met de nodige rust, in de komende weken hoop ik uit eindelijk mijn uitgave en inkomsten allemaal 100% goed in het boekhoud programma te hebben te zitten en tot die tijd zie ik het als positief.

Een kleine update van deze kant

Ik ben afgelopen zaterdag uit het ziekenhuis ontslagen en heb antibiotica meegekregen wat iets zwaarder is dan de vorige. Men heeft de echte oorzaak niet kunt vinden, zelfs niet met een MRI scan. Volgens mijn specialist kan het dan ook maar 1 ding zijn, een bacterie die ik via de huid heb opgelopen. En dat terwijl ik altijd lange broeken aantrek tijdens mijn werk.

En ja om dan volledig 100% aan de slag te gaan dat valt dan wel even vies tegen. De zeuren de pijn is er nog plus als ik door mijn rechter knie moet dan is het geen pretje. Al met al voel ik mijn een gelukkig vent die weer kan lopen en niet moet klagen.

Het werk heb ik voorlopig niet te klagen, al moet ik af en toe water bij de wijn doen. En tja als zelfstandiger ondernemer bestaat er ook zoiets als boekhouding. Ik heb inderdaad altijd netjes mijn rekeningen uitgeprint en alle betalingen bewaard. Maar wat een kriem als je dit allemaal nog eens in een boekhoud programma moet stoppen waar je geen donder van snapt.

Terug bij af

Het laatste jaar was een vreemd jaar. Werkeloos, een paar calculatie opdrachten uit Nederland, weer werken voor een werkgever en een opstarten van mijn eigen toko. Mijn werkgever (ja ik sta nog steeds op zijn lijst) is in mijn ogen “de onbeschofte zakenman” die over lijken gaat en volgens mij is dat ook de grootste reden dat meneer niet genoeg werk meer heeft.

Op dit moment ben ik mijn eigen toko aan het opbouwen met 0% financiering van wie dan ook. Ik doe het stap voor stap en krijg mijn opdrachten door mond op mond reclame en een goede aannemer waar ik goed mee overweg kan. Als enig werkend persoon in het bedrijf is het buffelen maar het geeft een flinke voldoening. De volgende stap is dan ook mijzelf tegen bedrijfsongevallen te verzekeren wat hier in The States overigens niet verplicht is.

De quote van de verzekering is nog niet binnen of ik word zondag morgen wakker van een stijve rechter knie. Als een nuchtere Nederlander zeg je dan; “Ach dat gaat wel over”. Maar niets is minder waar, zondag middag verging ik van de pijn en de volgende morgen vroeg was het gewoon onverantwoordelijk om naar mijn werk te rijden.

(bewuste project waar ik downlighters aan het installeren was)

Via een bezoek bij mijn huisarts ben ik dezelfde dag nog bij de specialist terecht gekomen. Het schijnt dat ik met het kruipen over een vliering (zonder knie beschermers) een bacterie via mijn huid binnen te hebben gekregen. Antibiotica en plat met de benen omhoog is het resultaat. Ik zal uiterlijk morgen moeten beslissen of ik volgende week iemand inhuur. Ben er niet blij mee want het kan mijn langzaam opbouwende cashflow direct in gevaar kan brengen.

Zo zie je maar weer, het land van de onbegrensde mogelijkheden.
Wordt vervolgd

Het mooie van internet

Afgelopen zondag was hete cht zo'n dagje om er even bij stil te staan dat wij in de afgelopen 30 jaar wel sprongen vooruit hebben gemaakt. Op de TV waren er een paar zenders Nederland 1, 2, ARD, ZDF en de WDR. De drie kaboutertjes en die sendung mit der Maus van de Duitse TV staat mij nog steeds in mijn geheugen gebrandt. Net zoals de Duits sprekende Mister T van de A team en de Knight Rider.
Lekker klojen op je vaders in elkaar gezette pc de programma taal Basic en 'savonds relax achter Pac-Man op de Atari.

En dan nu ik zit ruim 8800km verder op en ik kijk de voetbal kraker Ajax tegen onze FC Twente. Dankzij de techniek kijk via, via naar de wedstrijd met één minuut vertraging wat voor mij wel acceptabel is. Direct kijken lukt mij nog steeds niet aangezien men soms meent dat er geen eerlijke mensen zijn die voor de rechten willen betalen. Maar dankzij die stand vaste houding van Eredivisie Live heeft deze jongen wegen gevonden die GRATIS zijn. Ik was dan ook met stomheid geslagen toen de online streaming van EL voor velen mensen plat lag en de wedstrijd niet konden zien. Daar zit je dan riant om 5.30uur 's morgens achter de laptop zonder enig onderbreking.

Ik moet zeggen dat beide ploegen twee weekeinde lang geweldig voetballen hebben laten zien en we zullen maar zeggen dat de buit netjes is verdeeld.

Weer thuis in El Sobrante

Na twee heerlijke dagen op Caye Caulker is het weer tijd om naar huis te gaan. Na een goed ontbijt bij Amore Y Café was het tijd om het gewicht in de koffers te verdelen. Mijn moeder had namelijk de geparkeerde duiktas teruggeven en die was dus echt te zwaar. Lulu onze taxi chauffeur op Caye Caulker was mooi optijd om ons naar de airstrip van Tropic Air te brengen. De vlucht naar het Internationale Airport duurder niet langer dan zo'n 10 minuten en nu was het even wachten totdat de desk van Continental open ging. Dus dan toch maar even na de “waving galary” voor een colaatje en kijken welke vluchten er allemaal binnenkomen.

Een half uurtje later kregen wij bij de desk van Continental te zien hoe gesmeerd de mensen hier de massa inchecken. Als ik dit vergelijk met de incheck balie op SFO dan kan ik zeggen dat de mensen op BZE een dikke 10 krijgen.

In de vertrekhal kwamen wij Jet (Eden Holland) tegen, de man van nog geen 1.50meter heeft een bar bij de Gate met overheerlijke Rum Punch en Bloody Mary's. Wij hadden dan ook niet veel moeite om wat moed in te drinken voordat wij het vliegtuig ingingen.

In Houston gaat alles zoals gewoonlijk, je hebt altijd het gevoel dat de wachtrij bij de immigratie tot stilstand komt als jij net aansluit. De overstap ging soepeltjes echter toen ons vliegtuig met bestemming San Francisco in de rij op de rollerbaan stond te wachten meldde de captain dat één van de bemanningsleden slecht te pas is en wij weer richting de gate gingen. Echter dit was snel en soepeltje afgehandeld en wij kwamen maar een half uur later aan dan geplande.

Erika was zo vriendelijk om ons op te halen echter tijdens onze autorit naar huis kwamen wij er achter dat haar benzinetank van de auto bijna leeg was. De enige benzinestation die ik in San Francisco wist te liggen was net voor de Bay Bridge en dus hups eraf. Tijdens het vul proces bleek de knijphendel steken en benzine vloeide over Erika's schoenen en onder de auto. Ons beklag bij de kassier van het benzinestation kregen wij nul op ons rekest dus Lenore bedenkt zich geen moment. Via 911 werd de brandweer opgetrommeld. In eerste instantie dachten wij alleen de wagen van de commandant maar al snel bleek dat er een bluswagen en een 20 meter ladderwagen met loeiende sirene's onze kant opkomen.

Erika's auto van de plek afgerold en vervolgens kattebakzand gestrooid. De commandant verzekerde ons dat deze pomp unit op slot ging en nu is het dus alleen zelf een claim indienen.

Al met al een boeiende terugreis wannaar wij allen heerlijk konden gaan slapen.

Caye Caulker

We zijn alweer bijna 24 uur op Caye caulker en hebben ons net even van hotel naar hotel verplaatst. Ons favoriete “Ocean Pearl Royal Hotel” van Gertrude en Frenchie is door de Universiteit uit Belmopan volledig geboekt. Voor ons betekende dat wij na het ontbijt de koffers konden pakken en een straat verderop in onze nieuwe kamer konden zetten. Dit is een bewuste keuze voor ons aaangezien wij voor U$ 25.- een kamer boeken en dus geen extreme bedragen betalen.

Vanmorgen hadden wij overigens een goed ontbijt bij "Caribbean Colors Café". Een leuke combinatie van art store en lunch room. Enige nadeel was de koffie, Lenore en ik zijn gewoon twee koffie leuten die van een strakke bak houden maar dan wel met goede koffie. De strakke bak was er, echter koffie moeten ze echt wat aan doen.

Vanmiddag hadden wij gehoopt om een trip naar de manatees te maken echter dan moet hij wel genoeg mensen hebben om de trip betaalbaar te houden. De 81 jarige Chocolate is de grondlegger van Swallow Caye Preserve en zorgt er voor dat de manatees normaal van hun leven kunnen genieten. Voorheen was dat total anders doordat er mensen zijn die geen respect hebben voor de natuur.

Wij genieten dan nog een dagje met volle teugen van dit prachtige land want morgen vliegen wij helaas terug.

Succotz en niet verder

Na de avontuurlijk tocht van gisteren doen wij het vandaag toch een stukje rustiger. De morgen staat in het teken van de bedrading van de LED verlichting netjes wegwerken en vervolgens ontbijten. Ons volgende plan is om even de auto te pakken om het pontje richting Xunantunich te nemen. Echter de bussen van de cruiseschepen staan nog voor ons huis geparkeerd wat betekend drukte bij de Maya Ruine. Net voor de middag maken wij de gok en bingo, de laatste mensen komen net terug van de Ruine en wij rijden na 5 minuten wachten zo het pontje op.

Xunantunich heb ik reeds vaak bezocht echter ik blijf het een wonderbaarlijke plaats vinden. Elke keer zie ik wel wat nieuws plus wij mochten weer genieten van de Howler monkeys. Het begon inmiddels langzaam te regen en net voordat het met bakken naar beneden komt kunnen wij nog net de auto in stappen.

Thuisgekomen dacht ik; even de handen uit de mouwen steken. Het miezerde nog iets en met vochtige kleren aan kan ik ook nog wel even de auto’s wassen. Ook dit keer was ik weer mooi optijd klaar voordat de volgende stortbui naar beneden kwam. Na een flinke siesta ging de schoonmaak woede verder en heb ik ook nog maar even de ramen gewassen. Lenore en ik vonden dat wij wel een etentje hadden verdiend en dus hups richting Benny's Kitchen wat volgens mij ook het enige restaurant in Succotz is.

Morgen is het tijd om even in Belize City te shoppen en dan hups richting Caye Caulker te gaan. Wij zullen hier nog twee dagen genieten van het oh zo prachtige land Belize.

Caracol en meer

Sta je op het punt om op de maandag richting Caracol te rijden blijkt dat die lieve schat van mijn gigantische krampen in haar buik had. Dus dan maar plan B, het installeren van LED verlichting onder de keuken kastjes monteren en aansluiten op een driver waar je mee kunt dimmen. En niet te vergeten de dimmer want anders wordt het nog niets. Het resultaat is fraai al moet ik nog wel even morgen de bedrading vast maken. In de namiddag snel nog even richting Clarissa Falls gereden om bij het restaurantje een lekkere verse ananas drankje te veroberen.

Vandaag dan toch richting Caracol diep in Mountain Pigne Ridge. De ranger vertelde ons dat het brandgevaar van de afgelopen dagen onder controle waren en dat wij ons geen zorgen hoefde te maken. Het duurde niet lang voordat wij bij de militaire post in St. Augustine stonden om ons in te schrijven voor de escort van zo’n 27 mijl. Sorrie vandaag geen escort kregen wij te horen en dus besloten wij om samen met een stel uit Seattle achter elkaar aan te rijden.

Door onze redelijk snelheid stonden beide auto’s om 8.45uur al bij het visitors centre van Caracol. En nog geen 15 minuten later stonden Lenore en ik op de 70meter hoge tempel, niet te genieten van de serene stilte maar van de Howler Monkeys. Wat kunnen de mannetjes toch te keer gaan als het gaat om hun eigen hagje.

Na een tijdje rond te hebben gelopen zijn we teruggereden en zijn na het uitschrijven bij de militaire post richting de Rio Frio Cave gereden. Het is een fraaie stukje natuur midden in de bush, wij waren echter de zaklantaarn vergeten en moisten halvewege stoppen.

Dan maar op de terugweg richting Big Rock, een mooie waterval tussen twee resorts in en ook dit midden in de bush. Op de terugweg zagen wij brandweerlieden de kurk droge jungle bestrijden maar van gevaar was geen sprake, ook niet toe wij een smalle weg na Blancaneaux door reden. Aangekomen bij de krappe parkeerplaats van Big Rock was het een flinke klim naar beneden maar de moeite waard. Na een frisse duik bij de waterval en het bij kletsen met een jong stel uit Australië was het tijd om weer de klim naar boven te nemen.

Aangekomen bij de auto was er toch meer rook dan eerder maar zagen niet het gevaar. Wij waren immers andere half uur eerder nog over deze weg gereden. We besluiten om door te rijden naar “The Five Sister Resort” echter halvewege komt ons de manager tegenmoet met de auto en verteldt dat jij eerder klanten had geëvacueerd.

We besluiten om direct om te draaien en achter hem aan te rijden naar de mainroad van Mountain Pigne Ridge. Echter naar paar honderd meter kregen we het benauwd. Devlammen stonden een paar meter hoog aan de weg en de rook was zo dicht dat ik door mijn zijraampje moest kijken waar de weg was. Gelukkig stonden de hulptroepen met brandslangen aan de andere kant van de weg klaar maar kan je vertellen dat wij het benauwd kregen. Wij melden meteen aan de brandweerlieden dat er nog drie mensen in één pickup truck van de watervallen moet komen en inderdaad drie minute later komen zij door de onbegaande weg rijden. Echt ongelovelijk hoe het vuur in anderehalf uur kompleet was overgesprongen voor de deur van Blancanaeux.
We zijn dan ook heel rustig richting huisgereden kan ik je vertellen.

Even terug

De weervoorspelling zijn heet, heter of anders gezegd verdomd warm. Onze missie Belize. Dit keer niet om mijn ouders te bezoeken maar op het huis van mijn moeder te passen. Echter de reis begint met de sleutel overdracht op Caye Caulker, een eiland waar veel backpackers neer strijken. In dit geval ook een meet & greet met een internet vriendin Inge uit Oslo, zij had samen met haar twee broers eerst op het huis gepast. Het was dan ook een erg vervelende gebeurtenis, NOT. Nee het was jammer dat de twee dagen zo snel voorbij vlogen.

Vrijdag was het voor ons ook hoog nodig de tijd om op te stappen. Met de watertaxi van 10.00uur richting Belize City waar we vervolgens met twee auto’s van mijn ouders landinwaarts rijden. Maar niet eerder tot dat we de pinautomaat van de bank hebben gevonden, laten ze nou net vorige maand de Belize bank hebben verplaatst.

Volgende stop restaurant Cheers (+/- 21 mijl Western Highway) waar wij één auto laten staan en vervolgens richting Hopkins rijden. Ingrid is vandaag jarig en dus het ideale moment op vannacht over te blijven. Tijdens de verjaardag (die bij vrienden van haar warden gehouden) zijn wij tweetjes er even tussen uit gepiept, je moet namelijk bij Chef’s Rob hebben gegeten. Sinds Rob en Corrie’s het restaurant hebben geopend loopt het storm en is door Tripadvisor.com uitgeroepen tot beste restaurant van Belize. En dat in een kleine afgelegen dorp als Hopkins Village.
Ik roep het al 10 jaar; “Hopkins is the place to be”. Het is dan ook geen wonder dat ik juist hier 6 jaar geleden op de Veranda van All Seasons Belize bent getrouwd. En als je dan in zo’n romantische omgeving bent dan moet je minimaal een keer in de zee springen, maar dan wel ‘s avonds.

Terwijl heel NL heerlijk van Koninginnedag zit te genieten ben ik hier bij All Seasons Belize nog even wat elektra klusjes aan het doen. Na een heerlijk ontbijt rijden we richting de Hummingbird Highway, we besluiten twee jongen lifters uit Silk Grass mee te nemen aangezien het wachten op de bus hier een tijd kan duren. De twee jongens, John en Charles hebben geluk want ze willen naar de Agriculture show in Belmopan en laten wij nou net daar langs rijden.

Tijdens het uitrijden van Belmopan zuchten we beide, de tweede auto staat bij Monkey Bay en dat ligt toch nog op zo’n 25 minuten van de tegengestelde richting die wij moeten rijden. Het gaat ons nog redelijk snel af en Lenore rijdt in de tweede auto achter mij aan. Ik neem nog even de toeristische route midden door downtown San Ignacio voordat we de laatste 6 mijl richting San Jose Succotz moeten over bruggen. We passeren het pontje voor Xunantunich aan de rechterkant van de weg en moeten nog even drie verkeersdrempels over en dan links. We worden verwelkomt door de vijf blaffende honden als wij de auto’s voor de poort parkeren.

Nu is het even aklimatiseren en het wennen van ons nieuwe verblijf. Wij kletsen nog even met Elza bij en krijgen nog even instructies hoe wij onze laptop aan de andere kunnen linken. Al snel houden wij het gewoon bij een connective met de world wide web en vraag mij direct af hoe mijn moeder hier kan wennen aan die oh zo trage verbinding. Haar antwoord zal wel zijn; “This is Belize”.

Het is zaterdagmiddag en Lenore en ik lopen naar de Chinese supermarket om even etenswaar voor het ontbijt te kopen. We zijn namelijk van plan om later nog even bij Benny’s Kitchen te eten echter het wachten is op de dierenarts. Sibson heeft zijn voet flink opengehaald maar van de dierenarts was tot acht uur niets te bekennen. Had ik eerder geweten dat de beste person op de bewuste Agriculture show had gestaan dan had ik direct niet op hem gerekend. Lenore wist in iedergeval met overgebleven groente van onze voorgangers een heerlijke salade voor elkaar te maken.
Inmiddels is het zondag en kan je vertellen dat de goede nachtrust ons heeft goed gedaan.

Vandaag staat op het programma “Green Hills Butterfly Farm”. De farm ligt vlak bij de ingang van Mountain Pine Ridge maar hier voor moet je wel even een 16 mijl hobbelige zand weg nemen. Wij hebben onder het genot van een mok koffie bij de vlinders gezeten. Geweldig al die prachtige fladderende insekten om je heen met een serene stilte.

Vervolgens toch even een stukje Mountain Pigne Ridge ingereden en wel naar Blancaneaux. Een stukje hollywood in de rimboe zal ik maar zeggen, de eigenaar is niet minder dan Francis Copola. De lunch was heerlijk maar beide van ons hadden niet verwacht dat onze ananas met rum drankje duurder uit zou vallen dan de lunch zelf. Al met al toch even de moeite waard al zullen mijn ouders mij total voor gek verklaren.

Wegens een slechte internet verbinding kan ik helaas geen foto's plaatsen

Nuchtere tukker

Mensen zullen wel gaan denken, schrijft die jongen nog weleens stukjes op zijn blog. Het antwoord moet zijn; Alleen als ik inspiratie hebt.

En misschien komt die inspiratie wel doordat de hele bubs in Enschede zit behalve deze jongen. Heb de afgelopen dagen regelmatig contact met mijn broer, mijn kids en ouders gehad. Mijn ouders zijn net afgelopen woensdag in NL aangekomen voor een drie weekse bezoek. Deze jongen gaat samen met zijn lieve schat overigens morgenavond richting Belize om op het huis in Succotz op te passen.

Maar voordat we de sleutel overnemen gaan we eerst even twee dagen op Caye Caulker genieten, en dit doen we samen met een internet vriendin uit Oslo. We nemen de huissleutels symbolisch over onder het genot van een rum cola of wordt het toch de Chardonnay die wij in onze koffer hebben zitten. Natuurlijk is een fris Belikin biertje ook niet verkeerd en dat laatste komt goed uit aangezien ik weer een nieuw onderwerp voor de bier blog moet hebben.

De laatste weken ben ik hier hoofdzakelijk bezig om mijn tokootje van de grond af te krijgen nu dat mijn huidige werkgever blijkbaar geen werk meer voor mij heeft. Ik heb andere halve dag een klusje gehad en hoop hiermee meer naamsbekendheid te krijgen.

Toch blijf ik hopen op een normale vaste aanstelling bij een gerenommeerd bedrijf waar ik mij 40 uur per week kan uitleven want dit is ook niets.

In iedergeval hoop ik dat er snel positief nieuws van de echter Tukkers komen. Bedoel zou toch mooi zijn dat Ajax en PSV aanstaande weekend verliezen en onze jongens van Willem II winnen. Het zou een bak zijn maar ben bang dat we moeten wachten tot de Grand Final in de Arena.

Zonnig weer

Na maanden regenval is het hier nu eindelijk eens mooi weer en dus gaan we er wat meer uit met de hond en spenderen meer tijd in de tuin. Klinkt erg vervelend maar dit is het Californië waar wij nu al weer een tijd op moesten wachten. Een mooi vooruitzicht voor de komenden bierfestivals en het brouwen van bier. Het grappige is dat het maken van bier een steeds leuker hobby wordt na mate ik mijzelf er verder in verdiep. Vandaar dat jullie niet kan zijn ontgaan dat ik samen met Nederlandse brouwer Jan Ronald Crans een bier blog bent begonnen. Ten minste als jullie ook de links rechts bekijken.

In iedergeval is het hier vrij javascript:void(0)rustig qua werk en wordt het tijd dat ik weer eens wat aan mijn honey do list gaat doen. In dit geval een poortje naast het huis vernieuwen, het valt namelijk van ellende uit elkaar.

Moeder natuur

Schreef ik exact een week geleden over de voorspelling en de extra voorzorgsmaatregelen wat mensen voor “de aardbeving” nemen. Echter in dit geval is Myamar de klos. Wij hebben hier de afgelopen weken meer last van regen gehad dan het schudden van de grond.

De San Pablo Dam Reservoir waar wij zo'n anderhalve kilometer vandaan wonen is voller dan vol. Het waterniveau had gisterenmorgen al de “spillway” (overstort kanaal) bereikt en we zijn dan ook blij dat men de seismografische dam renovatie afgelopen zomer reeds heeft afgerond.

Iets verderop zijn mensen minder gelukkig, door de verzadiging van de grond zijn complete huizen verzakt en onbewoonbaar verklaard en vallen bomen om op huizen, bovengrondse elektriciteit net etc.
Ook bekende kust wegen zoals Highway 1 is op diverse plaatsen afgesloten nadat delen van de weg in de Pacific Oceaan is gevallen.

In iedergeval hoeven de mensen in Californië zich niet druk te maken over voldoende drinkwater want ook in de Sierra (bergketen) is de sneeuw hoeveelheid reeds verdubbeld.

De weersvoorspelling is voor de komende week in iedergeval goed en nu maar hopen dat we de zonneschijn krijgen waar Californië bekend om staat.

Aardbeving westkust VS ?

Een kleine update van toch wel een vreemde avond. De buren maken het fijn en je ziet het verschil van verzekeringsmaatschappijen direct. Zo is er al een tree service bezig om een deel van de boom van een huis af te halen terwijl je bij de andere nog niets ziet gebeuren.

Dan een kleine update wat betreft aardbeving country. Jim Berkland een voormalig USGS geoloog heeft voorspeld dat wij in de komende dagen hier ook een flinke aardbeving aan de westkust kunnen verwachten. Hij refereerde dit aan de hand van wat de vissen en zoogdieren in het water doen inclusief de hele cyclus.

Sommige mensen nemen het serieus en hebben al extra eten in geslagen. Lenore en ik grappen er over dat wij genoeg vocht hebben waar wij in kunnen koken. Maar om even in de hype mee te gaan heb ik toch maar mijn twee 20 liter bier frementers vol met water gegooid. Zeg nooit, nooit.

Saturday Night

Het is al weer een weekje geleden toen de ellende in Japan begon. Ik heb zelf het gevoel dat de catastrofe nog steeds niet is te overzien en neem mijn petje af voor de Japanse gemeenschap. Ze hebben begrip en geduld en er zijn nog geen schermutselingen geweest. Ik denk als zoiets in Nederland of de Verenigde Staten zou gebeuren dat er mensen zijn die hier misbruik van maken.

Daarnaast neem ik mij ook het petje af voor de Fransen die het voor touw nemen van de ellende wat de heer Kaddafi aanricht. En velen weten dat ik het toch iets minder hoog heb met de Fransen.

De gebeurtenissen hier in de Bay Area gaan langzaam, er is bijna geen werk en het is frustrerend. Gelukkig was ik al maanden geleden gevraagd of ik met vriend Brian een bier tasting op wilde zetten. Nadeel was dat het op St. Patricks Day was maar aan de andere kant ook weer leuk. In iedergeval was het een geslaagde avond met een mix van mensen.

Vanavond hebben Lenore en ik het er even van genomen om naar de Pyramid Brewery te gaan. Ze had een kortingsboekje met twee eten voor de prijs van één dus dat kwam goed uit. Het bier is redelijk te drinken dus ach wat kan er mis gaan. Het regent hier immers al paar dagen inclusief een flinke hagel bui. Beter kunnen we de dag dan ook niet doorkomen.

Update 0.30uur plaatselijke tijd
Anderhalf uur geleden schrikte wij op bij een grote klap, wij dachten dus dat de boom naast ons was omgevallen door de zware regenval. Maar nee een Eucaliptus boom van ruim 30meter viel aan de overkant op twee huizen. Mensen zijn oke maar toch, de mensen die niet het huis in kunnen hadden net hun slaapkamer verbouwd.

Oja de andere buren hebben naast de garage de twee auto's beschadigd.

Het weekend

Het weekend is al weer snel voorbij gegaan, ik heb maar eens een 40mm elektra pvc buis naar mijn schuur gegraven omdat het hoog nodig tijd wordt dat deze installateur het thuis ook goed doet. Vanmorgen voor de regenbui nogmaals een sleuf gegraven van de schuur naar de schutting zodat we in de toekomst alle mogelijkheden hebben elektra betreft.

Door het buitenwerk is het nieuws deels misgelopen al moet ik zeggen dat mijn buurman Ken met zijn Modern Survival Blog meer up to date is dan Reuters, BBC en zelfs de Nederlandse nieuws kanalen als wij het tenminste over Japan hebben.

Ken is al jaren in het Survival toestand, het hele huis is voorzien van de laatste snufjes mocht er een flinke aardbeving komen. Nadat hij werkeloos raakte is hij gaan bloggen en het werpt zijn vruchten af. Hij zit bovenop het nieuws en had voor de Japanse aardbeving reeds 5000 bezoekers per dag, een echte aanrader.

Have a nice day.

Aardbeving en meer

Afgelopen nacht werden we hier wakker gemaakt over het verschrikkelijke nieuws in Japan. De Japanse gemeenschap volgt het hier op de voet. Het eerste wat Amerikanen Media doet en er boven opspringen i.v.m. een eventuele Tsunami.

De lokale autoriteiten hebben mensen geëvacueerd aan de hele kust en we wachten eigenlijk op het eerste resultaat in Crescent City waar de eerste golven aan moeten komen. Mensen van de Bay Area zijn massaal de berg opgereden waardoor het verkeer op de top op de heuvel gewoon vast zit.

Echter het enige wat wij horen is dat er golven van 1.5meter in Alaska zijn gemeten en dat ligt duizenden kilometers noordelijker. Halfmoon Bay (+/- 70 km ten zuidelijk van San Francisco) meet dat het water lager wordt en dus een Tsunami op weg is.

Inmiddels is het metro verkeer onder Bay van Oakland naar San Francisco lam gelegd en dat betekend dat het woonwerk verkeer vandaag een puinhoop zal zijn.

Ondertussen valt het nieuws van een tiener die voor ”Fun” van de Golden Gate Bridge afsprong in het niet. De 17 jarige jongen sprong tijdens een school uitje wat de rest van de groep totaal in shock achterliet. Hij kwam relax uit het water en de surfers kregen de schrik van hun leven. Hij heeft alleen een lichte beschadigingde klaplong opgelopen.

Update 10.34 lokale tijd
Crescent City kreeg de grotere golven later dan verwacht.

7.23 uur -> 90 centimeter hoger dan normaal
8.23 uur -> 1.50 meter hoger.
9.23 uur -> 2.40meter hoger.

De schade aan de diverse havens is groot en het is nog niet over en zelfs onder de Golden Gate Bridge komen de golven de Bay in.

Vergeet niet een golf verplaats zich vanaf Japan met een snelheid van ruim 700 km/h dus de kracht is groot.

De Japanse weg ..

Het NL tripje is alweer voorbij, het is zeer snel gegaan in mijn opzicht en heb helaas niet iedereen kunnen bezoeken. De meet met familie en vrienden was waanzinnig, een volle bak waar ik gelukkig heel veel mensen heb kunnen zien. En zelfs niet eerder geziende aanhang lieten het niet afweten. Zoals Stephan die de vriend van mijn dochter Marloes is.

In de 10 dagen dat ik in Nederland was ben ik kris kras door Nederland gereden. Van Peete kind in Breda die al flink groeit tot aan een internationale meet in Amsterdam met mijn vrienden die over de hele wereld wonen.


Of wat dacht je van een meet met een kleine Nederlandse bierbrouwer die het zeker gaat maken, want eerlijk is eerlijk. Zijn biertjes waren goddelijk.

Naast dit alles kwam ik ook om zakelijke relaties op te zoeken om mee samen te werken en/of wat van te leren. En voordat je het weet heb je een halve dag een bureau in Den Helder tot je beschikking om werk af te handelen.

Als hekke sluiter was er natuurlijk de voetbalwedstrijd FC Twente – Vitesse waar ik met Edwin, Stephan en Vincent een leuke avond heb mogen beleven.


Naast dit alles wil ik mijn gastvrouw / heer (Anja en Edwin) bedanken voor alles wat ze voor mij deze weken hebben gedaan. Jullie zijn gewoon toppers. Ook een bedankje aan Gert en Henry die samen met Marc / Severine (van La Cucina) en Anja / Edwin mij aardig goed om de tuin hebben geleidt wat betreft “De Culinaire avond”

En natuurlijk niet te vergeten Marloes, Vincent en Stephan voor de leuke tijd die ik met jullie mocht hebben door brengen. Misschien leer ik ooit nog eens het spel Monopolie te winnen.

Komt ie dan

Het is woensdagmorgen en die lieve schat van mij is zo lief om mij tot ruim 9uur te laten liggen. Hellas jammer voormij dat ik al om 10uur de deur uit mag, in alle haast ben ik opeens mijn paspoort kwijt die net daarvoor nog op de kast lag. Dus de hele koffer uitgepakt, de rugtas voor de handbegage en de route door het huis gelopen waar ik de afgelopen 10 minuten ben geweest en wat blijkt. Yep het kleine rugtas heeft te veel ritsen.

Dan de controle bij het vliegveld, zou haast zeggen welke controle. Mocht via de oude procedure gewoon de terminal in lopen en dan ook benieuwd hoe dat straks in Frankfurt zal gaan als ik volgende week weer terug vlieg.

Vervolgens even aan de bar hangen voordat ik werkelijk als een van de laatste het vliegtuig in loop. Dat was mooi meegenomen want na 10 minuten reden we al van de gate en voordat ik er erg in had vlogen we al over de Bay.

De vlucht was goed, alleen weinig geslapen en dan nu in Frankfurt. Mijn gastheer en vrouw stonden in de file en heb even tijd om dit blogje te tikken.

Inmiddels in Enschede aangekomen en ben nu bezig om mij geestelijk voor te bereiden.