Een korte update

De fysiotherapie slaat aan en Bep voelt zich een stuk beter. Echter Bep laat weten niet meer met de Spaanssprekende fysio verder te willen gaan. De taalbarrière is toch te groot nu zij problemen heeft met praten en het begrijpen van Nederlands en Engels. Jammer want zij doet het goed en heeft haar al naar de next level gebracht. 

 

Dus hebben wij Berny gevraagd die hier vanmiddag op bezoek was en een bekende van Bep is, zij is een masseuse maar niet een fysiotherapeut maar dit is wat Bep wilt. 

 

Overigens proberen wij sinds vanavond dat zij zelf opstaat met hulp en dat wij haar niet meer optillen en in de stoel en/of bed liggen. Kleine stapjes maar positief. 

 

Chris en ik zouden vandaag dokter Lopez bezoeken echter deze had een noodgeval en de afspraak is nu morgenmiddag 

Even een korte break voor mijzelf

 Voor diegene die alleen de update van Bep willen lezen, kijk naar de laatste alinea.

 

Het klinkt even egoïstisch maar ik heb even de knollen en moest even een dagje aan mijzelf denken. Mijn reisgezelschap (buurman Zack) voor de oorspronkelijke trip komt zaterdag gewoon aan als afgesproken, de reden is dat hij een extra versterking voormij maar ook dat hij de laatst minute spullen die wij hier niet kunnen krijgen meeneemt. In plaats van zaterdag alleen naar het vliegveld te rijden is Wilbert de bijrijder, ik heb de afgelopen week slecht en kort geslapen en dus vind hij het belangrijk dat hij meegaat en ik ben blij. We kijken net voor ons vertrek on half vijf morgens of de vlucht op tijd aankomt en dus hups richting de internationaal airport wat zo’n twee uurtjes doet. 

 

Na verwelkoming moeten we nog even bij het verhuurbedrijf wachten om Zack als bijrijder op het huurcontract te zetten en daarna langzaam richting Succotz met een tussen stop bij de ZOO zodat Wilbert er ook even tussen uit is. Echter bij aankomst lopen we door de dierentuin en komt het met bakken uit de lucht, we moeten er hard om lachen. Terug naar Succotz, Zack neemt het stuur al snel over aangezien ik moe bent en Chris is blij met de spullen die meekomen uit Californië. 

 

Bep heeft een goede start van de zaterdag en ik besluit mij klaar te maken om samen naar Hopkins heen te rijden waar wij bij Parrot Cove een nachtje verblijven om vervolgens op zijn minst een flinke wandeling op zondag te doen. Ook hier rijdt Zack het merendeel en ik geniet van de Hummingbird Highway met het dramatische wolkendek rond on de toppen van de Maya Mountain bergtoppen. 

 

De zondag praten we nog even met Chef Rob, de eigenaar van Parrot Cove en die adviseerde ons om de Bocawina Falls te bezoeken, dit park heef diverse watervallen en wij besluiten de Lower en Upper Falls te bezoeken, Zogezegd zo gedaan drie kilometer heen en weer drie terug was goed te doen met de vele schaduw plekken om de route. Net bij de auto terugkomt het met bakken uit de lucht en rijden we de auto weer via de Hummingbird Highway terug. 

 

Op de heen weg hadden Zack en ik de Billy Barquedier National Park entree gezien en besluiten hier nog even te stoppen. De meneer bij de entree van het park zei; De wandeling is te doen maar slipperig door de hevige regenval maar mits je voorzichtig bent het te doen is. En inderdaad slipperig was het, wat de heer er niet bij zij dat je door de rivier moest lopen om bij de waterval te komen vanwege de overvloed van water. Je kunt het al raden, ik glij uit en mijn knie raakt een rots en mijn iPhone krijg zijn eerste watertest in mijn broekzak. Ook hier wordt er even gevloekt en gaan we lacherige verder. 

 

Thuisgekomen hoor ik dat Bep een terugslag had gekregen van gisteren wat natuurlijk overigens kan voorkomen maar balen is het wel. Bep is zelf ook geïrriteerd dat zij maar in de rolstoel zit, Chris neemt de leiding om haar te laten staan en ik sta aan de zijde om haar te helpen en af en toe de knieën te buigen en te strekken. Hopelijk is het morgen een betere dag. 

 

 

En daar is mijn broer

Dan eindelijk een update van Belize, deze week is een emotionele rollercoaster en dan valt het schrijven niet mee. Na mijn laatste blog krijg ik een bericht, he Paul ik ga nu naar het vliegveld en zie je morgen. Ik schrik een beetje maar aan de andere kant ben ik ook blij dat Chris een dag eerder komt. Mario die hier de tuin doet komt altijd even checken of alles goed gaat met Ms. Bep en we besluiten naast het bed twee smalle matrassen neer te legen voor het geval dat mevrouw aan de move gaat. Ik besluit de hangmat op de veranda als mijn slaapplaats te nemen en kijk regelmatig in de nacht hoe Bep de bij ligt. Totdat ik rond 2 uur in de morgen de vloer voel bewegen, ik vlieg naar binnen en ja hoor, mevrouw licht op de matrassen. Na haar met moeite weer in bed te hebben gelegd besluit ik in de stoel te gaan zitten, net als ik rond 3.30uur inslaap begin te vallen merk ik dat madam voor een tweede keer het bed uit wil stappen. Ik sta echt perplex wat een wil mijn moeder heeft en met veel moeite krijg ik weer in bed, geef ik haar een dikke emotionele knuffel en vertel dat ze mij dit alsjeblieft niet aanblijft doen en dus ga ik naast haar liggen. 

Rond zes uur stuur ik een berichtje richting Pancho of hij en Shelley alsjeblieft op Bep kunnen passen als ik Chris ga ophalen van het vliegveld. 

 

Rond half zeven staan beiden al voor de deur; Paul geen probleem, ga wat slapen en ik maak je zo wakker voordat je weg moet rijden.

 

Rijden over de Western Highway of zoals ze het nu George Price Highway noemen gaat mij niet vervelen en nadat ik Chris ophaal stoppen wij even bij de Belize Zoo om hem een eerste indruk te geven wat men hiertegen kan komen, vervolgens een snelle lunch bij Cheers voordat wij naar Succotz rijden. 

 

Chris gaat naast de introductie zo ver je kunt zijn spullen wegleggen en begint meteen naar de medicijnen te kijken en wil er zeker van zijn dat dit geen extra schade oplevert. Hij checkt dit de volgende dag nog met een goede vriend van hem die in de ER werkt en is heerlijk te zien hoe hij dingen organiseert. Deze nacht gaat het beter en hoef ik Bep maar paar keer te corrigeren maar ons doel is een ziekenhuisbed te scoren.

Maar eerst komt broer Wilbert donderdag aan en wij hoeven niet onder stoelen of banken te steken dat mijn broer en ik anders zijn. Maar eerst doe ik met Luz een rondje apotheek en supermarkt en komen te gelijk aan met broer Wilbert en Chris heeft net een ziekenhuisbed bij Octavia Weight opgehaald. En inderdaad een kleine aanvaring was snel gemaakt waarvoor ik later mijn excuses en knuffel aanbied echter na een chat met mijn oude buurmeisje Denise die nog wakker is en aan ons denkt. 

 

Aan de eind van de middag loop ik met Chris nog even naar mijn vaders graf boven op de berg met prachtig uitzicht en genieten we van een Belikin Bier bij mijn vader Tony’s graf. 

 

Vrijdag is het eindelijk meer rust in mij, Wilbert gaat met Ginny op pad voor een rolstoel terwijl het hier met bakken uit de luchtkomt, ik zorgen voor de beestenboel die door Bep zo over de jaren zijn verwend dat ik door Kiwi (een van de drie honden) word gecorrigeerd.

 

Bep drinkt spontaan een heel flesje Fanta leeg 

Rond het middag uur neem ik Chris mee naar een broodnodige lunch bij Clarissa Falls waar de Hummingbirds rond om onze oren vliegen en wij genieten van wat verse ananas drink met een scheutje One-Barrel rum voordat wij weer richting onze vertrouwde omgeving gaan. Wat blijkt wij hebben de fysiotherapeut gemist die Bep even heeft verwend en wij moeten hopen of zij het kan blijven doen want Mimi schijnt uit Melchor (Guatemala) te komen en de beste in deze regio.  

 

We zien leuke en moeilijke momenten en dus is het even genieten van Bep die erg in Belize is geliefd bij meer dan de Nederlandse Expats.

Succotz aan de Mopan Rivier

Vanmorgen werd ik heerlijk wakker van mijn alarm, echter de wekker om vijf uur morgens valt niet mee als je de afgelopen week ook al door een tijdzone heen ging. Na een frisse douche en wat frisse kleren, nou ja voordat je het weet ben je al nat met de warmte en de lucht vochtigheid. Beneden gekomen heeft gastvrouw Miriam een heerlijke strak bak koffie klaar staan en iets later rijd ik naar het ziekenhuis toe. Dit is ook meteen het moment dat ik de uitslag van de MRI-scan te zien krijgt, en iedereen zat er voorheen naast wat de oorzaak van Bep zijn toestand. 

Doctor Hidalgo was niet te vrede met de CT-scans en wist dat er iets anders aan de hand was. En de vraag komt op; Is iemand in de familie die kanker heeft gehad. Dat is inderdaad waar maar hoezo, het blijkt dat er paar tumors in het hoofd zitten die bepaalde onderdelen van de hersen in de verdrukking stoppen. Dat wil niet zeggen dat het kwaadaardig is en wij hadden overigens al besloten om geen kuren of operaties te doen aangezien het ongemak waarschijnlijk groter is dan het gemak. En dan praten we nog niet over het herstel. 

 

Het goede nieuws is dat de ANWB Alarmcentrale de kosten hebben goedgekeurd wat is een opluchting aan onze kant en dus na het laatste papierwerk is het wachten op het vertrek met de Ambulance. Nou ja men heeft hier Belizean time wat erop neer komt het kan nog wel kan even duren. Zelfs Bep wordt ongeduldig en ondanks zij niet uit haar worden kan komen maakt zij een gebaar met haar linkerhand. 

De twee uur durende reis gaat voorspoedig en worden verwelkomd door de honden en de kleine kat Cleo die voor niemand bang is. Pancho en zijn vrouw Shelley hebben hier de afgelopen dagen de boel in de gaten gehouden en wat blijkt, Shelley is als een wervelwind door het huis gegaan en alles lijkt als nieuw. Nadat Bep op bed is gelegd nemen wij afscheid van het Ambulancepersoneel en staat de volgende al klaar.

 

Kiwi (de hond) begint mij er meteen op te attenderen dat het tijd is voor zijn wandeling, en daarna natuurlijk zijn bakje melk wat hij rond het middaguur niet heeft gekregen.

 

Nadat ik een heerlijk maaltijd van Shelley naar binnen hebt gewerkt en iedereen weg is wordt het stil, Chips hier ben je dan en sta je er grotendeels alleen voor. De komende uren geef ik Bep met een spuit water in haar mond en de twee keer doe ik er zelfs een licht vruchtensapje bij. Ik kan er nog steeds niet bij dat ik Bep eind April zag en gewoon haar dingetje deed en nu? Het doet pijn en de tranen schieten mij dan ook in de ogen. Het goede nieuws is dat Wilbert donderdag aankomt en ook Christopher die de zwager is van mijn buurman Zack. Christopher die in het zoveelste jaar van zijn verpleging opleiding zit heb ik gevraagd of hij tijd had en hij zei spontaan Ja. Natuurlijk moeten we kijken hoe het gaat maar met de hulp van een paar mensen die dicht bij Bep staan moet het lukken.

 

Rond half zeven vanavond komt Mario het erf op en komt een kijkje nemen, vanmorgen had hij hier al gewerkt en kwam kijken of hij van dienst kon zijn. Dat komt goed uit want ik wil Bep toch wat eten geven en zij mag wel klein zijn maar oh zo verdomd zwaar. Met zijn tweetje krijgen we haar in een stoel en gooi ik het eten van Shelley door de mixer heen zodat het een lekker prakje wordt. En inderdaad Bep zat heerlijk te genieten dat na deze sessie een flesje Belikin wel op zijn plaatst is. 

 

Nadat ik heb gedouched hebben we haar weer terug gelegd en morgen is het dag twee in Succotz waar de George Price Highway voor haar deur als nieuw is en het verkeer doorrijd zodat wij van het uitzicht op de Mopan rivier kunnen genieten.

 

Morgen de volgende update 

Met een minder leuke bedoeling naar een tropisch land

 In de afgelopen vijfendertig jaar heb ik vaak Belize bezocht. De laatste negentien jaar vloog ik meestal met de Red Eye-vlucht van Continental Airlines – SFO – IAH – BZE – die later werd overgenomen door United Airlines. Tijdens mijn laatste reis in april zag ik de bui al hangen: meerdere vliegtuigen die binnen vijf minuten na elkaar zouden landen. 

Op 37.000 voet hoog checkte ik via FlightAware en ja hoor, ook deze keer zou het een lange wachtrij bij de douane worden. Maar niets bleek minder waar. Het leek alsof de gezagvoerder van United dacht: “Dit gaat mij niet gebeuren.” Binnen de kortste keren was ik door de checkpoint. Nog even de bagage van de band halen, alles door het X-ray apparaat laten rollen, en voilà – ik stond buiten.

De eigenaresse van Crystal Autoverhuur verwelkomde mij. Het bleek dat mijn bericht niet was doorgegeven, maar geen probleem – tien minuten later reed ik al in de auto richting Belize Health Partners. Ik stuurde Joop een bericht dat ik onderweg was. Het ziekenhuis dat mijn vader ooit heeft helpen bouwen is flink gegroeid en inmiddels een professioneel medisch centrum. Joop stond al buiten op mij te wachten. Na een stevige knuffel spraken we over het feit dat de ANWB Alarmcentrale dit ziekenhuis niet goedkeurt, ondanks dat er diverse goede artsen werkzaam zijn. En dus, wat nu? Een vrouw van 88 jaar overplaatsen naar een ander ziekenhuis zie ik niet zitten – al helemaal niet als het je eigen moeder is.

Je weet dat dit moment ooit komt, maar het raakt je hard als je je eigen moeder daar ziet liggen. De emoties gieren door je lijf. Communicatie is lastig nu ze niet meer kan praten. Maar toen ik haar rustig in het Nederlands vroeg of ze weer naar huis in Succotz wilde, zagen we een duidelijke bevestiging op haar gezicht en een knik.

Na verschillende telefoontjes naar Nederland en mijn huis in Californië, én een gesprek met Dr. Hidalgo – haar arts – besluiten Joop en ik dat we haar morgen met een ambulance naar huis laten brengen, zodat ze daar haar dagen, weken, of maanden kan doorbrengen met hulp aan haar zijde.

Terwijl Joop en zijn vrouw Martha, na dagenlange aanwezigheid in het ziekenhuis, vertrekken, komt vriendin Miriam binnen. Na wat praten en het aanraken ziet mijn moeder Miriam, komt naar voren en geeft haar een dikke knuffel. 

Zelfs na wat grappen en grollen zie ik een lach om mijn moeders gezicht komen die priceless is.

De volgende update volgt morgen – vanuit Succotz.

 

 

 

 

Een kort tripje richting de Oost kust

 De maand Juli gaat in een snel treinvaart als ik een klant een andere idee geef om laadpalen te laden doordat de building department weer eens vertraging oploopt en wij de mensen die de ons onnodig correcties op de plannen niet lezen en ook niet kunnen bereiken via telefoon en email. Terwijl ik in de meeting zit met hen zie ik de glimlach om de klant gezicht en zegt; ‘ Paul dit klinkt fantastisch echter jij gaat met twee mensen richting Vermont om het product te bekijken en nog voordat ik op vakantie gaat want ik wil een snelle beslissing maken’ 

En dus zit ik dinsdagavond al in het vliegtuig richting Boston om daar vervolgens met een huur auto via New Hampshire in Norwich Vermont uit te komen. Aangezien de Hertz en anderen bedrijven bizarre prijzen laten zien waag ik mij aan Turo, een verhuur platform van particulieren die hun auto verhuren. Alles loopt vlekkeloos wat betreft de auto ophalen echter ik zit nog even te klooien met de Turo App van foto’s maken rondom de auto en het uploaden hiervan voordat ik weg kan rijden. Het rijden gaat heerlijk in de Tesla Model 3 echter door de slaap te kort moet ik noodgedwongen de auto 20 minuten aan de kant zetten.

De Norwich Inn is een typisch New England stijl hotel met een behang wat mij doet denken aan de Delfsblauw, Rob die mijn contactpersoon is bij SolaflectEV heeft met het hotel geregeld dat ik direct mijn kamer in kan en zo mijn online meetings kan beginnen. In de middag is het tijd voor rondleiding in het bedrijf en de nodige installatie in deze kleine stad waar men ruim 17 jaar de zonnepanelen installatie gebruiken met een zontrekker zodat je het maximale uit de panels kunt krijgen. Zodra ik van plan bent om middags nog even te werken komt de man met de hamer langs en moet ik noodgedwongen naar mijn hotelkamer om mijn Powernap te doen voordat mijn klanten avonds aankomen.

 

Klein voordeel is dat het hotel een eigen kleine brouwerij heeft en dus wil ik toch nog wel even wat proeven voordat wij de klanten de eerste installatie, klein feitje is dat de taps via een ondergrondse leiding van de brouwerij afkomen en de Irish Red is wel heerlijke verwelkoming. En natuurlijk kom je met mensen aan de praat en zit ik alweer te netwerken totdat Rob mij opkomt halen. 

 

Na de bezichtigen met de klant is het tijd om samen te eten, Rob en ik praten nog even snel welk type restaurant wij zullen kiezen en genieten van de avond waar wij elkaar onderling beter leren kennen voordat wij allen ons bed opzoeken.

 

 Het is inmiddels donderdag morgen als wij elkaar op het kantoor van SolaflectEV een koffie drinken, vragen beantwoorden en een rondleiding geven voordat onze wegen scheiden. De klant eerst en na een evaluatie met Rob moet ik ook maken dat ik weer op tijd op Logan Airport aankom en mijn vlucht niet mis. Ik stop twee keer bij een Tesla Supercharger om te zorgen dat de auto minimaal 80% batterij capaciteit terug wordt gebracht en ik twee meetings kan doen. 

 

Bij het doorkruizen van Downtown Boston begin ik hem toch wel even te knijpen en helemaal toen er een wachtrij stond bij de Turo parkeerplaats. In een korte paniek besluit ik de auto in de gewone parkeergarage te zetten, maak nog wat foto’s waardoor ik de eerste shuttlebus mis, vervolgens is de rij bij TSA approved lang en de standard rij niet, chips dan maar ouderwets alles uitpakken inclusief de schoenen uitdoen. Laten alle drie mijn bagage stukken een voor een eruit worden gepakt terwijl ik een sms’je krijg met de mededeling dat het boarden is begonnen. Donders ik moet nog even naar het toilet mensen en dus zeg ik tegen mijzelf adem in adem uit Paul. Pfff het is gelukt en nu hups richting Denver en dan San Francisco.

 

Nadat ik vrijdag de eind inspecties van de brandweer en de elektra op een project in Palo Alto was het nog even met Sean richting Lafayette waar een klant een nieuwe Sauna Module had gekocht en Sean had de nodige problemen om het eerder in de week het aan het werk te krijgen. Ook dat was gefikst en dan weekend die anders verloopt dan verwacht, mijn moeder is de laatste twee dagen achteruitgegaan met haar spraak en nu kunnen we haar niet bereiken. Dus mijn broer Wilbert heeft Pancho gebeld (hij is een van de twee mensen die al jaren een oogje in het zeil houden) en ja hoor mevrouw lag op de grond en ging in het mum van tijd nog verder achteruit. 

 

Het is duidelijk, er moet iets gebeuren. Ik bel een oude bekende in Belize, Dr. Hidalgo kennen wij al jaren en binnen vijf minuten is er een ambulance onderweg en hups daar gaan we weer. Ik verschuif mijn vlucht naar een week eerder en besluit om zaterdag om 5uur te vliegen, echter wat blijkt ik verslaap mij en wordt wakker nadat de vlucht al van SFO is vertrokken. De beschrijving van het gevoel en onmacht slaat toe maar Donna, de dame van United Airlines was zo lief om mij zondag avond op de vlucht te zetten zonder enig gezeik. Dat is nog eens customer service van de bovenste plank. En. dus zit ik dit keer twee uur voor vertrek bij de gate. Nou ja, ik zie net dat men weer eens een gate hebben veranderd dus we gaan weer eens aan de wandel.

Een eigen huis, een plek onder de zon

De afgelopen week is weer in vogelvlucht voorbijgegaan. Het grappige is dat je je met je tokootje nog zo goed kunt voorbereiden en plannen, maar het loopt soms toch totaal anders. Vaak heeft dat te maken met een bouwafdeling van een stad, waar het proces stroef verloopt zodra je meer dan één laadpaal wilt plaatsen. Er zijn wel een paar steden met uitzonderingen, maar die zijn helaas zeldzaam.

Het gaat zelfs zo ver dat wij een van onze klanten hebben voorgesteld om standalone laadpalen met zonnepanelen te installeren, zodat we geen vergunning hoeven aan te vragen. Dat klinkt misschien vreemd, maar de totaalkosten kunnen vaak lager uitvallen, en het scheelt een hoop frustratie. In mijn volgende blog ga ik hier uitgebreider op in, aangezien de klant deze week met mij mee wil vliegen naar de oostkust om verschillende installaties te bekijken en met andere klanten te spreken.

En nu het weekend is, proberen we zoveel mogelijk te genieten van het mooie weer en maken we een wandeling van drie kilometer in het naastgelegen regionale park. Laten we eerlijk zijn: om nu thuis te blijven voor het Nederlands vrouwenelftal, dat zich in de ‘poule des doods’ van het Europees Kampioenschap waarschijnlijk niet gaat plaatsen, is niet heel aantrekkelijk. Toch heb ik even de tijd genomen om de tweede helft te kijken – wat een flinke slachtpartij werd. Dan kijk ik liever naar Mathieu van der Poel in de Tour de France, die vandaag het hele peloton liet zien wat zijn ambities zijn, ook al werd hij op 800 meter voor de finish nog ingehaald.

En dan het zondagmiddagproject: met de hogedrukspuit het huis van buiten schoonmaken. En dat heb ik geweten, want we hebben net een nieuwe aangeschaft. Aangemoedigd door Supervisor Lenore was ik rondom het huis en zelfs op het dak te vinden. Het resultaat mag er zijn, al waren de zwarte weduwespinnen er wat minder blij mee. Geen zorgen – ik heb alleen hun creatieve webwerk weggespoten, niet de spinnen zelf.

De komende maanden hebben we nog genoeg te doen: schuren, primen en schilderen. Ik hoor René Froger alweer het bekende nummer zingen...

Fijne week en wees lief voor elkaar.

Lang weekend begin juli

 Het is heerlijk weer in de San Francisco Bay Area, terwijl het er op andere plekken in de Verenigde Staten heel anders aan toegaat. Het nieuws haal ik nog steeds van de digitale kranten waarop ik ben geabonneerd, en ik heb zelfs mijn vriendenkring gevraagd om politieke uitlatingen niet te bespreken — en dat gaat grotendeels goed.

Begin juli betekent hier in de States natuurlijk the Fourth of July, met een lekker lang weekend. Zelf gebruik ik dit weekend om ’s ochtends een stevige wandeling te maken in het naastgelegen Kennedy Grove Regional Park, voordat ik thuis weer even achter mijn laptop kruip om een achterstand weg te werken.

Natuurlijk wordt er ook familie uitgenodigd om even te komen BBQ’en en de familieband op orde te houden. Terwijl het vuurwerk — gelukkig — mijlenver wordt afgestoken en we hier alleen de knallen horen, moet ik zeggen dat onze kleine Sherwood Forest-gemeenschap zich aardig houdt aan het niet afsteken van vuurwerk. Uit voorzorg had ik ’s ochtends al de tuin, het struikgewas en ons dak natgespoten, aangezien het hier erg droog is. Laten we eerlijk zijn: er hoeft maar één idioot niet na te denken, en een hele buurt staat in brand. Nadat iedereen was vertrokken, zijn wij nog even naar de buren gelopen om een afzakkertje te nemen.

Maar ook deze dagen kan het mij niet ontgaan dat mijn vader op 6 juli 2012 is overleden. Aangezien ik het van mijn buren gewend ben om Día de Muertos te vieren, heb ik maar eens plaats gemaakt op de schouw boven onze gashaard. In het geval van mijn vader heb ik naast de kaarsen een glas whisky neergezet om het geheel af te maken.

Al met al is het deze week even energie bijtanken voordat de maandag weer begint.

Bijna de langste dag

Een klein bericht van mijn kant na een lange afwezigheid op mijn blog. Het afgelopen halfjaar was ik van plan om vaker te schrijven, maar het is er simpelweg niet van gekomen. De mensen met wie ik regelmatig contact heb, weten dat ik meer rust voor mezelf neem en me daarnaast focus op mijn installatiebedrijf. Na een moeilijke anderhalf jaar zit dat bedrijf weer flink in de lift qua werk, ondanks de politieke situatie in ons land.

Wat betreft de politiek, zowel hier in de Verenigde Staten als in Nederland: ik volg het allemaal, maar geef via sociale media geen commentaar. Dus stuur me daar alsjeblieft ook geen berichten of artikelen over.

Op dit moment ben ik onderweg naar Las Vegas om met andere vakidioten te kijken of we de nieuwe elektrische voorschriften kunnen verbeteren — zowel qua bewoording als uitvoering.

Natuurlijk zijn we op tijd weer thuis voor de langste dag van het jaar.

De laatste dagen van het jaar vallen zwaar

Na de aanloop naar de kerstweek is het even een feestelijke periode. Op donderdag 18 december ontvang ik een WhatsApp-bericht: ‘We zijn er weer’. Op dat moment zit ik net aan een glaasje whisky op de verjaardag van mijn vader, die deze dag helaas zonder ons verder viert in de hemel. Door dit bericht van Peter Den Hartog verandert mijn agenda, omdat zijn vrouw Cynthia de volgende dag jarig is.

Vrijdagavond sluit ik me bij hen aan, samen met andere familie en vrienden, bij de Laughing Monk Brewery, die in hun oude buurt, Bayview, is gevestigd. Na dit bezoek rijd ik door richting een andere feestlocatie, dichter bij huis. Ik had deze party in Pinole uitgesteld vanwege het bezoek aan de Den Hartogs. Bij aankomst bleek het daar ook gezellig te zijn, en al snel was ik de taxichauffeur van de avond.

Zaterdagochtend breekt aan en het werk roept. Een van mijn werknemers vertrekt voor een week, waardoor ik genoodzaakt ben overwerk te regelen en de beurs te trekken om ervoor te zorgen dat de twee overgebleven collega’s het werk rondom kerst afkrijgen. De avond sluiten we af bij Ken en Pam, die ons hadden uitgenodigd voor een heerlijke avond. Zwemmen is er deze week opnieuw niet van gekomen.

Zondag breekt aan, en opnieuw zie ik de familie Den Hartog. Deze keer zijn ze in Berkeley bij vrienden op bezoek. Het wordt een gezellige middag, waarbij we ook bijkletsen met Lenore en onze kleinzoon Malcolm, die het uitstekend met Peter kan vinden.

Maandagochtend ben ik amper aan het werk als ik een telefoontje krijg van mijn neef Albert: ‘Je tante ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en het ziet er niet goed uit.’ Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd. Ik wil iets doen, maar ik kan niet weg tot na de jaarwisseling. Ik steek een kaarsje aan boven de gashaard, want meer kan ik niet doen.

Op kerstdag lopen we ’s middags binnen bij Lenore’s broer Ron en zijn vrouw Nancy voor het diner en de cadeautjes, vooral bedoeld voor de kleinkinderen. Halverwege de middag belt mijn neef Albert opnieuw: ‘Paul, ze is zojuist vredig overleden.’ Ik besluit even een moment voor mezelf te nemen in hun woonkamer. Mijn peettante was de jongste zus aan mijn vaders kant van de familie Nijssen, en de laatste van haar generatie die al haar broers en zussen overleefde. 

Mijn laatste bezoek aan haar was op 28 september van dit jaar, waarbij mijn broer Wilbert zo lief was mij op Schiphol op te halen. In overleg met neef Albert besluit ik niet voor de crematie terug te vliegen en haar te herinneren zoals ze op haar best was. Vandaar dat ik een foto van dat laatste bezoek koester.

De laatste dagen van het jaar breng ik door met het non-stop luisteren naar de Top 2000 op NPO 2 en het uitvoeren van inspecties op twee projecten.

Ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een gezond 2025.

Aan tien dagen feesten komt een eind

 Als je de titel van deze blog leest, zul je misschien denken: waar is die Nijssen nu weer mee bezig? In de titel schuilt het besef dat ik een ontzettende bofkont ben als het gaat om vrienden over de hele wereld. Sinds de aankomst van Iris en Ariëtte heb ik tien geweldige dagen genoten van alles wat er rond het huis plaatsvond. Dit vormde een mooie afsluiting van een roerige vijftien maanden, waarin ik toch wel in diepe dalen terecht ben gekomen. Meteen kwam ook het besef dat een discussie in mijn moedertaal veel meer zoden aan de dijk zet dan in het Engels. In de privésfeer lukt het me soms niet om in het Engels mijn gevoelens kwijt te kunnen, wat best lastig is.

De trip naar Nederland begin oktober had me hier al bij geholpen. Maar nu, met het bezoek van Ariëtte, die zeer constructieve vragen kan stellen, ben ik alles nog beter in gaan zien. Helaas moest ik de hele week werken, maar met wat ingekorte uren en het lenen van een auto wisten zij zich prima te vermaken. Bovendien was onze gast zeer geliefd bij de buurtjes, Suzanne en Steven, die vrijdagavond, op een stormachtige avond, nog even langskwamen voor een gezellig afzakkertje.

Het is zaterdagochtend, vier uur ’s ochtends, wanneer de wekker gaat en ik me klaar maak voor het ritje naar SFO. Zoals meneer Wind op de Haarlebrink vroeger zei: ‘Er is een tijd van komen en een tijd van gaan.’ Maar het zou mooi zijn als de weergoden ook eens meespelen in dit soort gevallen. Gelukkig deden de automobilisten op de weg dit keer wel hun best. Of je het nu een stortbui noemt of dat het met bakken uit de lucht kwam; prettig was het niet, dat kan ik je wel vertellen. Zelfs in San Francisco was er een tornado-alert afgegeven. De volgende keer mogen ze dat gerust eerder doen, want mijn partytent die nog stond, moest het ontgelden, inclusief de party lights die er al zes jaar hingen. Maar goed, Ariëtte was in ieder geval op tijd voor haar vlucht naar Nederland, die via Chicago ging.

En dan is het weer tijd om aan mijn lijf te denken. De afgelopen tien dagen was er praktisch geen beweging in mijn vrije tijd, dus kijk ik ernaar uit om weer te gaan wandelen in de heuvels en te zwemmen bij de Lakeridge Athletic Club in het knusse El Sobrante. Nu maar hopen dat deze vis in het water weer op tijd is voor de kerstdagen en het nieuwe jaar!