Vanmorgen werd ik heerlijk wakker van mijn alarm, echter de wekker om vijf uur morgens valt niet mee als je de afgelopen week ook al door een tijdzone heen ging. Na een frisse douche en wat frisse kleren, nou ja voordat je het weet ben je al nat met de warmte en de lucht vochtigheid. Beneden gekomen heeft gastvrouw Miriam een heerlijke strak bak koffie klaar staan en iets later rijd ik naar het ziekenhuis toe. Dit is ook meteen het moment dat ik de uitslag van de MRI-scan te zien krijgt, en iedereen zat er voorheen naast wat de oorzaak van Bep zijn toestand.
Doctor Hidalgo was niet te vrede met de CT-scans en wist dat er iets anders aan de hand was. En de vraag komt op; Is iemand in de familie die kanker heeft gehad. Dat is inderdaad waar maar hoezo, het blijkt dat er paar tumors in het hoofd zitten die bepaalde onderdelen van de hersen in de verdrukking stoppen. Dat wil niet zeggen dat het kwaadaardig is en wij hadden overigens al besloten om geen kuren of operaties te doen aangezien het ongemak waarschijnlijk groter is dan het gemak. En dan praten we nog niet over het herstel.
Het goede nieuws is dat de ANWB Alarmcentrale de kosten hebben goedgekeurd wat is een opluchting aan onze kant en dus na het laatste papierwerk is het wachten op het vertrek met de Ambulance. Nou ja men heeft hier Belizean time wat erop neer komt het kan nog wel kan even duren. Zelfs Bep wordt ongeduldig en ondanks zij niet uit haar worden kan komen maakt zij een gebaar met haar linkerhand.
De twee uur durende reis gaat voorspoedig en worden verwelkomd door de honden en de kleine kat Cleo die voor niemand bang is. Pancho en zijn vrouw Shelley hebben hier de afgelopen dagen de boel in de gaten gehouden en wat blijkt, Shelley is als een wervelwind door het huis gegaan en alles lijkt als nieuw. Nadat Bep op bed is gelegd nemen wij afscheid van het Ambulancepersoneel en staat de volgende al klaar.
Kiwi (de hond) begint mij er meteen op te attenderen dat het tijd is voor zijn wandeling, en daarna natuurlijk zijn bakje melk wat hij rond het middaguur niet heeft gekregen.
Nadat ik een heerlijk maaltijd van Shelley naar binnen hebt gewerkt en iedereen weg is wordt het stil, Chips hier ben je dan en sta je er grotendeels alleen voor. De komende uren geef ik Bep met een spuit water in haar mond en de twee keer doe ik er zelfs een licht vruchtensapje bij. Ik kan er nog steeds niet bij dat ik Bep eind April zag en gewoon haar dingetje deed en nu? Het doet pijn en de tranen schieten mij dan ook in de ogen. Het goede nieuws is dat Wilbert donderdag aankomt en ook Christopher die de zwager is van mijn buurman Zack. Christopher die in het zoveelste jaar van zijn verpleging opleiding zit heb ik gevraagd of hij tijd had en hij zei spontaan Ja. Natuurlijk moeten we kijken hoe het gaat maar met de hulp van een paar mensen die dicht bij Bep staan moet het lukken.
Rond half zeven vanavond komt Mario het erf op en komt een kijkje nemen, vanmorgen had hij hier al gewerkt en kwam kijken of hij van dienst kon zijn. Dat komt goed uit want ik wil Bep toch wat eten geven en zij mag wel klein zijn maar oh zo verdomd zwaar. Met zijn tweetje krijgen we haar in een stoel en gooi ik het eten van Shelley door de mixer heen zodat het een lekker prakje wordt. En inderdaad Bep zat heerlijk te genieten dat na deze sessie een flesje Belikin wel op zijn plaatst is.
Nadat ik heb gedouched hebben we haar weer terug gelegd en morgen is het dag twee in Succotz waar de George Price Highway voor haar deur als nieuw is en het verkeer doorrijd zodat wij van het uitzicht op de Mopan rivier kunnen genieten.
Morgen de volgende update
No comments:
Post a Comment