Met een minder leuke bedoeling naar een tropisch land

 In de afgelopen vijfendertig jaar heb ik vaak Belize bezocht. De laatste negentien jaar vloog ik meestal met de Red Eye-vlucht van Continental Airlines – SFO – IAH – BZE – die later werd overgenomen door United Airlines. Tijdens mijn laatste reis in april zag ik de bui al hangen: meerdere vliegtuigen die binnen vijf minuten na elkaar zouden landen. 

Op 37.000 voet hoog checkte ik via FlightAware en ja hoor, ook deze keer zou het een lange wachtrij bij de douane worden. Maar niets bleek minder waar. Het leek alsof de gezagvoerder van United dacht: “Dit gaat mij niet gebeuren.” Binnen de kortste keren was ik door de checkpoint. Nog even de bagage van de band halen, alles door het X-ray apparaat laten rollen, en voilà – ik stond buiten.

De eigenaresse van Crystal Autoverhuur verwelkomde mij. Het bleek dat mijn bericht niet was doorgegeven, maar geen probleem – tien minuten later reed ik al in de auto richting Belize Health Partners. Ik stuurde Joop een bericht dat ik onderweg was. Het ziekenhuis dat mijn vader ooit heeft helpen bouwen is flink gegroeid en inmiddels een professioneel medisch centrum. Joop stond al buiten op mij te wachten. Na een stevige knuffel spraken we over het feit dat de ANWB Alarmcentrale dit ziekenhuis niet goedkeurt, ondanks dat er diverse goede artsen werkzaam zijn. En dus, wat nu? Een vrouw van 88 jaar overplaatsen naar een ander ziekenhuis zie ik niet zitten – al helemaal niet als het je eigen moeder is.

Je weet dat dit moment ooit komt, maar het raakt je hard als je je eigen moeder daar ziet liggen. De emoties gieren door je lijf. Communicatie is lastig nu ze niet meer kan praten. Maar toen ik haar rustig in het Nederlands vroeg of ze weer naar huis in Succotz wilde, zagen we een duidelijke bevestiging op haar gezicht en een knik.

Na verschillende telefoontjes naar Nederland en mijn huis in Californië, én een gesprek met Dr. Hidalgo – haar arts – besluiten Joop en ik dat we haar morgen met een ambulance naar huis laten brengen, zodat ze daar haar dagen, weken, of maanden kan doorbrengen met hulp aan haar zijde.

Terwijl Joop en zijn vrouw Martha, na dagenlange aanwezigheid in het ziekenhuis, vertrekken, komt vriendin Miriam binnen. Na wat praten en het aanraken ziet mijn moeder Miriam, komt naar voren en geeft haar een dikke knuffel. 

Zelfs na wat grappen en grollen zie ik een lach om mijn moeders gezicht komen die priceless is.

De volgende update volgt morgen – vanuit Succotz.