De laatste dagen van het jaar vallen zwaar

Na de aanloop naar de kerstweek is het even een feestelijke periode. Op donderdag 18 december ontvang ik een WhatsApp-bericht: ‘We zijn er weer’. Op dat moment zit ik net aan een glaasje whisky op de verjaardag van mijn vader, die deze dag helaas zonder ons verder viert in de hemel. Door dit bericht van Peter Den Hartog verandert mijn agenda, omdat zijn vrouw Cynthia de volgende dag jarig is.

Vrijdagavond sluit ik me bij hen aan, samen met andere familie en vrienden, bij de Laughing Monk Brewery, die in hun oude buurt, Bayview, is gevestigd. Na dit bezoek rijd ik door richting een andere feestlocatie, dichter bij huis. Ik had deze party in Pinole uitgesteld vanwege het bezoek aan de Den Hartogs. Bij aankomst bleek het daar ook gezellig te zijn, en al snel was ik de taxichauffeur van de avond.

Zaterdagochtend breekt aan en het werk roept. Een van mijn werknemers vertrekt voor een week, waardoor ik genoodzaakt ben overwerk te regelen en de beurs te trekken om ervoor te zorgen dat de twee overgebleven collega’s het werk rondom kerst afkrijgen. De avond sluiten we af bij Ken en Pam, die ons hadden uitgenodigd voor een heerlijke avond. Zwemmen is er deze week opnieuw niet van gekomen.

Zondag breekt aan, en opnieuw zie ik de familie Den Hartog. Deze keer zijn ze in Berkeley bij vrienden op bezoek. Het wordt een gezellige middag, waarbij we ook bijkletsen met Lenore en onze kleinzoon Malcolm, die het uitstekend met Peter kan vinden.

Maandagochtend ben ik amper aan het werk als ik een telefoontje krijg van mijn neef Albert: ‘Je tante ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en het ziet er niet goed uit.’ Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd. Ik wil iets doen, maar ik kan niet weg tot na de jaarwisseling. Ik steek een kaarsje aan boven de gashaard, want meer kan ik niet doen.

Op kerstdag lopen we ’s middags binnen bij Lenore’s broer Ron en zijn vrouw Nancy voor het diner en de cadeautjes, vooral bedoeld voor de kleinkinderen. Halverwege de middag belt mijn neef Albert opnieuw: ‘Paul, ze is zojuist vredig overleden.’ Ik besluit even een moment voor mezelf te nemen in hun woonkamer. Mijn peettante was de jongste zus aan mijn vaders kant van de familie Nijssen, en de laatste van haar generatie die al haar broers en zussen overleefde. 

Mijn laatste bezoek aan haar was op 28 september van dit jaar, waarbij mijn broer Wilbert zo lief was mij op Schiphol op te halen. In overleg met neef Albert besluit ik niet voor de crematie terug te vliegen en haar te herinneren zoals ze op haar best was. Vandaar dat ik een foto van dat laatste bezoek koester.

De laatste dagen van het jaar breng ik door met het non-stop luisteren naar de Top 2000 op NPO 2 en het uitvoeren van inspecties op twee projecten.

Ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een gezond 2025.