Voor diegene die alleen de update van Bep willen lezen, kijk naar de laatste alinea.
Het klinkt even egoïstisch maar ik heb even de knollen en moest even een dagje aan mijzelf denken. Mijn reisgezelschap (buurman Zack) voor de oorspronkelijke trip komt zaterdag gewoon aan als afgesproken, de reden is dat hij een extra versterking voormij maar ook dat hij de laatst minute spullen die wij hier niet kunnen krijgen meeneemt. In plaats van zaterdag alleen naar het vliegveld te rijden is Wilbert de bijrijder, ik heb de afgelopen week slecht en kort geslapen en dus vind hij het belangrijk dat hij meegaat en ik ben blij. We kijken net voor ons vertrek on half vijf morgens of de vlucht op tijd aankomt en dus hups richting de internationaal airport wat zo’n twee uurtjes doet.
Na verwelkoming moeten we nog even bij het verhuurbedrijf wachten om Zack als bijrijder op het huurcontract te zetten en daarna langzaam richting Succotz met een tussen stop bij de ZOO zodat Wilbert er ook even tussen uit is. Echter bij aankomst lopen we door de dierentuin en komt het met bakken uit de lucht, we moeten er hard om lachen. Terug naar Succotz, Zack neemt het stuur al snel over aangezien ik moe bent en Chris is blij met de spullen die meekomen uit Californië.
Bep heeft een goede start van de zaterdag en ik besluit mij klaar te maken om samen naar Hopkins heen te rijden waar wij bij Parrot Cove een nachtje verblijven om vervolgens op zijn minst een flinke wandeling op zondag te doen. Ook hier rijdt Zack het merendeel en ik geniet van de Hummingbird Highway met het dramatische wolkendek rond on de toppen van de Maya Mountain bergtoppen.
De zondag praten we nog even met Chef Rob, de eigenaar van Parrot Cove en die adviseerde ons om de Bocawina Falls te bezoeken, dit park heef diverse watervallen en wij besluiten de Lower en Upper Falls te bezoeken, Zogezegd zo gedaan drie kilometer heen en weer drie terug was goed te doen met de vele schaduw plekken om de route. Net bij de auto terugkomt het met bakken uit de lucht en rijden we de auto weer via de Hummingbird Highway terug.
Op de heen weg hadden Zack en ik de Billy Barquedier National Park entree gezien en besluiten hier nog even te stoppen. De meneer bij de entree van het park zei; De wandeling is te doen maar slipperig door de hevige regenval maar mits je voorzichtig bent het te doen is. En inderdaad slipperig was het, wat de heer er niet bij zij dat je door de rivier moest lopen om bij de waterval te komen vanwege de overvloed van water. Je kunt het al raden, ik glij uit en mijn knie raakt een rots en mijn iPhone krijg zijn eerste watertest in mijn broekzak. Ook hier wordt er even gevloekt en gaan we lacherige verder.
Thuisgekomen hoor ik dat Bep een terugslag had gekregen van gisteren wat natuurlijk overigens kan voorkomen maar balen is het wel. Bep is zelf ook geïrriteerd dat zij maar in de rolstoel zit, Chris neemt de leiding om haar te laten staan en ik sta aan de zijde om haar te helpen en af en toe de knieën te buigen en te strekken. Hopelijk is het morgen een betere dag.
No comments:
Post a Comment