Een week vol veranderingen en verrassingen

Deze week is aan mij voorbijgevlogen in een sneltreinvaart, met
aan het einde een lichte vermindering in de zwemmogelijkheden. Allereerst is de
balans in de flora en fauna van mijn lichaam hersteld, wat meer levensvreugde
brengt en mijn concentratie en plezier in het werk doet terugkeren. En dat is
maar goed ook, want ons bedrijf is eindelijk door de kwalificatie van de
ISN-certificering gekomen, een instantie die vereist is om voor een
stroomleverend bedrijf te mogen werken. Dit is vooral prettig aangezien de
aanvragen voor deze werkzaamheden binnen blijven stromen, en ik zelfs tijdelijk
een stop heb moeten zetten op nieuwe aanvragen. Initieel is het bedoeld voor
gesubsidieerde overheidsprojecten, maar aangezien ik ook het onderhoud van
EVBOX en andere laadpalen verzorg, is het een win-winsituatie geworden. Meer
details volgen zodra alles in werking treedt.

Woensdagochtend ontving ik om 6:15 uur een sms van een dierbare

vriendin die inmiddels als een zus voor mij is, Iris. Na dertien jaar werd zij
plotseling ontslagen, wat voor haar geen verrassing was na het eerlijk invullen
van een vragenlijst. Haar tweede berichtje was: 'Wat doe je vanavond?'. Met
haar spontane actie moest ik mijn kantoor in een logeerkamer veranderen en 's
avonds naar SFO rijden om haar op te halen. Pas rond drie uur 's nachts gingen
we slapen, wat het de volgende ochtend zwaar maakte met een vergadering die net
voor zeven uur begon. Desondanks kwam ik de dag door en bereidde ik me voor op
mijn trip naar Arvin, gelegen in het zuiden van de Central Valley. Al hoewel, de donderdag avond werd een latertje met velen twaalf-inch Singles die voorbij kwamen.

Deze gemeente heeft de afgelopen vijf jaar zoveel aan de
elektrificatie voor elektrisch rijden gedaan dat grote steden als Bakersfield
en steden in de Bay Area er enkel van kunnen dromen. Het werd een lange dag,
aangezien ik vrijdagochtend iets te laat van huis vertrok en pas vrijdagavond
laat thuis werd verwelkomd door Lenore. 

Maar met een glimlach kan ik zeggen dat mijn klant tevreden was met het onderhoud; enkele weken geleden had ik nog de laadpalen omgezet van Shell Renewable naar het AmpUp Charge Point Operator-netwerk. Als je het nieuws in Nederland volgt, weet je dat Shell niet
zijn best doet om in Nederland te vergroenen, maar ook hier in de Verenigde
Staten laten ze het afweten, met als gevolg dat klanten ontevreden zijn en
weglopen.

En dan was er zaterdag 27 april, Koningsdag, ook hier in de Bay
Area. Dit jaar geen sponsor, aangezien we nog steeds onze marketingbudgetten
bezuinigen, maar gelukkig krijgen we nu de grotere projecten op een
presenteerblad aangereikt. We parkeerden netjes bij het strand en liepen
richting de Murphy Windmolen waar het Oranjefeest precies om twaalf uur begon.
We bezochten meteen de foodtrucks met haring en bitterballen om de lange rijen
voor te zijn. Na wat foto's en een Heineken Silver liepen we naar de kraam met
Nederlandse lekkernijen, voordat we besloten terug te gaan naar de East Bay.

Het was tijd om afscheid te nemen van Iris, die binnen enkele
uren terug naar huis zou vliegen. Lenore en ik gingen vervolgens naar het
Living Jazz Gala, dat haar veertigjarig bestaan vierde. De stichting verzorgt
jeugdzomerkampen waar jongeren samen muziek leren maken, maar ook normen en
waarden. Het gala is bedoeld om geld in te zamelen. Ik was uitgenodigd door een
van de bestuursleden, Priscilla Rice, die al zo'n veertig jaar een opnamestudio
in Berkeley heeft en vele grote namen heeft verwelkomd. Tegenwoordig verzorgt
ze alleen nog podcasts en audioboeken.

En nu is het zondag, wat betekent dat ik mezelf een schop onder
mijn achterste moet geven. Ik had namelijk beloofd om een tent op te zetten
voor de voedselkraam van voormalig pastor Donnell Jones in Berkeley. Donnell
werkt nu samen met de organisatie Rebuilding Together East Bay North om
minderbedeelde ouderen en jongeren te helpen, maar in dit geval gaat het om een
restaurant dat een steuntje in de rug kan gebruiken.

Wees lief voor elkaar en heb een fijne week.

Wanneer keert het normale ritme terug?

Sinds mijn terugkeer probeer ik mijn oude ritme weer op te pakken, maar dat gaat nog niet van harte. Ik heb zelfs Imodium moeten gebruiken om mijn dagen hier in de Bay Area wat aangenamer te maken. Daarnaast heb ik via Uncle Jeff's website, Amazon, een hydraterend poeder gekocht om mij beter te voelen, en dat werkt. Wat ik nog mis is de concentratie om continu offertes en ontwerpen te maken voor de grote opdrachten die op mij wachten. Ik heb mijn klanten laten weten dat ze even geduld moeten hebben, hoewel ik hier zelf ook van baal. Ondanks dat diverse sectoren stil liggen, blijft het werk binnenstromen, terwijl we alleen Instagram gebruiken voor onze marketing.

Het zwemritme heb ik wel hervonden; ik probeer minimaal een kilometer per dag te zwemmen, met uitschieters tot tweeënhalf kilometer als het gevoel goed zit.

Daarnaast ben ik deze week begonnen met bingewatchen na een tip uit een van de podcasts die ik wekelijks beluister. Velen van jullie kennen waarschijnlijk het verhaal van Hollywoodsterren Rob McElhenney en Ryan Reynolds die de oudste voetbalclub van Wales, Wrexham AFC, nieuw leven inblazen en de stad erbij betrekken. Dit betekende wel dat ik mijn abonnement op Disney Plus moest vernieuwen, maar daardoor zit ik wel aan de bank gekluisterd. Ik kan dus in deze korte blog zeggen dat ik de achttien afleveringen van het eerste seizoen heb gezien en dat ik nog twee weken de tijd heb om het tweede seizoen te kijken voordat het derde seizoen op 2 mei begint. Het komt goed uit dat de Formule 1 nu twee weken rust heeft, zodat ik de show wat kan spreiden en niet constant hoef te zitten.

En dan vandaag, zondag. Lenore had zin om de middag door te brengen bij de Sailing Goat, een restaurant gelegen in een afgelegen jachthaven. De menukaart is beknopt, maar biedt voor ieder wat wils en is verrukkelijk.

Afgelopen vrijdag werd ik door mijn vriend Edwin getipt dat de asperges weer verkrijgbaar zijn, en ja hoor, die zag ik op de kaart staan. Ze kunnen natuurlijk niet tippen aan de groente zoals die in Twente en de Achterhoek verbouwd worden, maar het is toch heerlijk om het weekend ermee af te sluiten.

Een verdomd laat verhaal

Afgelopen week was een ervaring waarbij sommigen me een mafkees noemen en vragen of ik geen andere reis kan kiezen. Nee, dus.

Na enkele dagen nog diep in het werk te zitten, stapte ik op 3 april samen met mijn reisgenoten op het vliegtuig naar Mexico City, om de volgende dag door te vliegen naar Mazatlán, een badplaats in Mexico. Deze eerste vlucht had ik al eens eerder gemaakt voor de Formule 1-race vanuit San Francisco, maar deze keer was het puzzelen waar ons hotel zich bevond ten opzichte van de douane, vanwege een vroege start van de dag. Dus na het inchecken in ons hotel was het een wandeltocht door terminal 1, om te timen hoeveel tijd het zou kosten. Na een goede nachtrust trokken we de gympen aan en begonnen te lopen. Alles viel mee, en dus stonden we op tijd voor de gate van Volaris, een van de lowbudgetmaatschappijen hier in het land. Na een krampachtige vlucht van twee uur arriveerden we eindelijk op het vliegveld van Mazatlán, dat de komende dagen zou worden overrompeld door mensen zoals wij, vanwege de totale zonsverduistering.

Lenore en ik trokken ons voor een dag terug in een 18+ hotel dat niet direct aan het strand lag; bij de boeking had ik namelijk problemen om hetzelfde hotel als onze medereizigers te boeken, en ik vond het wel prettig om geen rennende kinderen om me heen te hebben. Terwijl wij genoten van een vroege kamer check-in, nam Lenore even contact op met haar vriendin Margret die ook naar de badplaats was gekomen voor hetzelfde evenement, om de avond met ons door te brengen op het dakterras van het hotel.

De volgende ochtend, vlak na het ontbijt, begon onze WhatsApp-groep actief te worden. Wij namen namelijk twee mensen mee in de auto naar La Ciudad, dat direct naast een vulkanisch park, Mexiquello, ligt. Omdat dit kleine stadje op ruim 2500 meter hoogte ligt, besloten Lenore en ik nog even naar Walmart te gaan en nam ik voor de zekerheid babyschoonmaakdoekjes mee - je weet maar nooit. Na het ophalen van onze carpoolers begonnen we aan de tweeënhalf uur durende autorit over de 40D, de tolweg door het bergmassief met 48 tunnels en een adembenemend uitzicht, al moest ik me wel op de weg concentreren.

Bij aankomst stonden Peter Den Hartog en zijn vrouw Cynthia ons al op te wachten bij de cabana’s van Alturas de Mexiquello, en ik moet zeggen, meteen de mooiste accommodatie van het stadje zelf. Heer Peter, die in mijn ogen een echte eclipsjager is, had deze bestemming gekozen vanwege de beste weersomstandigheden voor de totale zonsverduistering op 8 april. Maar ook had hij het onderkomen geregeld voor dertig volwassenen en acht kinderen over vier grote cabana’s, inclusief ontbijt en avondeten. Voor de cabana’s staan overdekte eetplaatsen waar men kan ontspannen, of men kiest voor de vuurplaats.

De volgende ochtend had ik totaal geen energie en besloot praktisch in bed te blijven liggen, met het toilet dicht bij de hand. Ik besloot alleen even gedag te zeggen bij het avondeten en daarna weer terug te keren. Met wat Imodium in mijn maag kon ik eindelijk met de groep naar buiten, dit keer om te quadrijden in het naastgelegen park, dat bestaat uit vulkanische rotsformaties en veel zand. De dag was geslaagd en ik voelde me op en top voorbereid op de dag die zou komen, namelijk maandag 8 april. Maar eerst hadden we nog de lezing van Dr. Den Hartog over wat ons de volgende dag te wachten stond, wat zoals altijd weer succesvol was.

Na een vroeg ontbijt was Peter al verdwenen om een plek te vinden waar minder wolken waren. Via WhatsApp kregen wij de coördinaten door van een locatie zo'n 45 minuten verderop. In diverse colonnes reden we naar de plek toe en eerlijk is eerlijk, Peter heeft er een neus voor, wat ook wel bleek toen ik hem relaxt naar een Corona biertje zag vragen terwijl hij zijn camera's opzette. Al snel lag iedereen ontspannen in het dorre gras met de brilletjes op te genieten van het begin van de eclips, terwijl ik nog even met vrienden in Austin, Texas, en Cincinnati, Ohio, sms'te.

De stevige wind stopte en de totale zonsverduistering was een feit; vier minuten en vierentwintig seconden lang genoten we terwijl lokale mensen op nog geen honderd meter afstand een vuurtje bouwden en rituele muziek en zang ten gehore brachten. Het fotograferen lieten we aan de professionals over en wij genoten met volle teugen. Laat iedereen maar zeuren, maar ook deze tweede zonsverduistering pakken ze mij niet meer af.

De dagen erna deden we rustig aan en maakten ons op voor de terugreis naar Mazatlán International Airport. Adam, die ook een reisgenoot is, moest zijn vlucht halen, en dat gaf Lenore en mijzelf de kans om te zorgen dat we toch nog een normale stoel kregen, aangezien men die van ons had afgenomen. En dat laatste ben je niet blij mee als je met Volaris vliegt, maar goed, we zetten de knop die middag gewoon om. Maar eerst gingen we nog een paar uur richting de stad om samen met Margret te brunchen en naar haar ervaringen te luisteren.

Het inchecken verliep chaotisch en het was voor mij reden genoeg om deze maatschappij de volgende keer maar links te laten liggen. Ik kijk uit naar de vlucht van Mexico City naar San Francisco, ook al is die wel om vijf uur 's ochtends. Het geluk is dat wij voor handbagage kozen en de douanecontrole twee minuten van ons hotel verwijderd was. De vlucht verliep voorspoedig en ik moet zeggen dat ik blij ben weer thuis te zijn. Na twee reisjes in korte tijd is het nu weer terug naar de realiteit en kom ik langzaam uit de bubbel.

En dan staat er negentien op de teller

Mijn week is ongelooflijk geweest; iemand heeft mij een stevige verkoudheid bezorgd waardoor ik mij niet goed voel. Een hese stem kan interessant zijn, maar vrolijk word je er niet van. Toch is er iets wat me blij maakt: deze week hebben we het tweede bejaarden- en verzorgingstehuis van een installatie voorzien, deze keer in een parkeergarage. Het voordeel hiervan is dat we niet afhankelijk zijn van externe graafwerkzaamheden. Binnen twee dagen was het werk voltooid en ik kijk uit naar een vruchtbare samenwerking met deze organisatie, aangezien het volgende project alweer klaarstaat. 

Terwijl mijn team dinsdag bezig was, nam ik even pauze; buurman Zack had namelijk een busreis naar Windsor geregeld voor de jaarlijkse pelgrimsdag naar de Russian River Brewing Company. Daar is eens per jaar Pliny The Younger te verkrijgen, als je bereid bent om ten minste drie uur te wachten. De organisatie loopt gesmeerd en zoals elk jaar is het bier van topkwaliteit en de sfeer onder de bierliefhebbers ontspannen. Aan het eind van de avond werden we netjes in Berkeley afgezet en nemen we een Uber naar huis, klaar om de volgende dag onze klanten met een vriendelijk gezicht te bezoeken. 

De zaden die in de afgelopen twaalf jaar zijn geplant, zijn duidelijk tot bloei gekomen. Op dit moment krijgen we mooie opdrachten binnen, met name direct voor gemeenten, zonder die lastige aanbestedingsprocedures. Daarnaast blijft het werk van reguliere klanten binnenstromen, hoewel Instagram onze enige marketingtool is. 

Maar genoeg over werk, want aanstaande zaterdag ben ik negentien jaar getrouwd, een mijlpaal die we op de veranda van All Seasons Belize in Hopkins hebben gevierd. Mijn dochter Marloes feliciteerde mij al de avond ervoor, en het duurde tot zaterdagochtend voordat ik besefte dat ook haar man Stefan op die datum jarig is, dus heb ik snel de telefoon gepakt om hem te feliciteren. Een goede vriend, Paul uit Glanerbrug, belde ook en vroeg hoe lang ik getrouwd was. Ik antwoordde dat het net zoveel jaren zijn als hij zelf, aangezien ik zijn getuige was vlak voordat ik trouwde.

Later op de dag bracht vriend Eric de T-shirts voor onze aanstaande reis naar Mexiquillo langs. We openden een Pliny The Younger en bewonderden de logo's die door Peter Den Hartog zijn gemaakt. Wat begon als een kort bezoekje, eindigde in een spontane middag met een bezoek aan een wijnmakerij en muziek maken bij hem thuis op verzoek van zijn vrouw. Het was leuk om Eric's muzieksmaak en talent te ontdekken.

En nu is het zondag, eerste paasdag. Terwijl ik van mijn koffie geniet, overdenk ik mijn dag die begint met het inpakken van mijn koffer voor de reis van komende woensdag en het doen van de was. De reisplannen zijn al negen maanden geleden gemaakt, dus de opwinding begint te groeien. Een totale zonsverduistering van maar liefst vier minuten, onder begeleiding van Eclips jager Peter Den Hartog en met een groep van in totaal 38 mensen, staat ons te wachten. Een prachtig vooruitzicht

In twintig jaar tijd

Mijn verhaal begint eigenlijk jaren voordat het bij mij opkomt om een rigoureuze verandering in mijn levenssituatie aan te brengen en naar Californië te verhuizen. Eind jaren tachtig besluiten mijn ouders om een nieuw avontuur aan te gaan door projecten in een ontwikkelingsland te starten, met name het opzetten van de maintenance-afdeling van de publieke ziekenhuizen in Belize. Zo gezegd, zo gedaan, en ik zie het als een prachtige vakantiebestemming om meer van de wereld te zien. In plaats van een één- tot vijfjarig project wordt het uiteindelijk een levenslang project met als resultaat dat mijn vader uiteindelijk in zijn eigen gebouwde ziekenhuis overlijdt en mijn moeder nog steeds geniet van haar omgeving, te midden van een hele menagerie.

Toen ik in 1991 mijn eerste vakantie met mijn destijds gezin naar Belize maakte, ontdekte ik al snel de grote contrasten in de wereld en begon ik meer het leven te waarderen, inclusief het genieten ervan. Destijds werkte ik bij GTI Installatietechniek en wist ik het zo te regelen dat ik in de zomervakanties kon werken, om vervolgens buiten de vakantieperiodes op vakantie te gaan, want ja, dat scheelde veel geld voor de reizen volgens Nederlandse begrippen. In de jaren daarna werd dit mijn onderhandelingspositie bij het al dan niet accepteren van een baan. Met de vrijheid die ik kreeg, kon ik mij beter profileren en leerde ik sneller, ook omdat ik voor avondscholing koos. Meestal reisde ik met een goedkope vlucht naar Mexico, Cancun, om vervolgens de nachtbus naar de grensstad Chetumal te nemen en daar de laatste bus naar Belize City, want laten we wel wezen, het geschreeuw van de Amerikaanse Immigratiedienst vond ik maar niets (nu gelukkig een stuk milder). Tijdens deze trips, vaak alleen, ging ik vaak met mijn vader en zijn personeel op stap en zag ik veel van Belize, waardoor ik het leven in Nederland als bevoorrecht ging beschouwen.

In maart 2004 maakte ik de trip via Mexico, terwijl ik tussen twee banen in zat. Ondanks mijn verkoudheid dook ik toch een dag in een van de vele cenotes, de Taj Mahal, om energie op te doen en tegen mijn toenmalige vriendin te zeggen: 'Het is genoeg geweest, onze relatie komt definitief ten einde.' Die dag in de bus naar Belize ontving ik vele voicemails van een dame die de controle over mij verloor, wat bij mij de bevestiging was van de juistheid van mijn beslissing. Dit gevoel werd nog eens versterkt door mijn ouders, die de dame in kwestie helemaal niet zagen zitten en zich afvroegen waarom ik juist nu naar Belize kwam. Toen zij de reden hoorden, zag ik een geruststellende blik.

Die avond haalde een van mijn vrienden mij op voor het happy hour – het was immers vrijdagavond. Diezelfde avond kwam een charmante verpleegkundige uit Californië bij mijn ouders langs, die naar het ziekenhuis was gekomen om seminars te geven. Ik stelde mij netjes voor en verdween, maar later op de avond vroeg mijn moeder of ik deze dame wilde meenemen naar Hopkins Village, aangezien er dat weekend toch niets in het ziekenhuis te doen was. Ik had wel vaker met mensen gereisd, maar deze trip werd iets bijzonders. Tijdens de drie uur durende reis voelde ik mij direct op mijn gemak en kwamen er zulke eerlijke en directe vragen en antwoorden naar voren dat ik zei: 'Zou je zo kunnen trouwen.' Haar antwoord was echter om dit een jaar later te doen en het ijs was gebroken toen wij bij All Seasons Belize aankwamen. Met mijn gebrekkige Engels wist ik het hart van deze dame te veroveren en zij het mij. Met mijn gebrekkige Engels wist ik het hart van deze dame te veroveren en zij het mijne. Verdomme, ik had vlinders in mijn buik.

Terug in Nederland verbrak ik meteen mijn relatie met de controlerende vriendin, en mensen om me heen zeiden dat ze 'de echte Paul' terugzagen. Het jaar dat volgde duurde lang, maar dankzij vele avonden Kolonisten van Catan met vrienden, het hardlopen met mijn naamgenoot uit Glanerbrug, het vele bellen naar de VS en het reizen, was er uiteindelijk een trouwdatum bekend. Mijn vrienden en familie kan ik niet genoeg bedanken voor hun steun in die tijd. Dankzij het vinden van de juiste officiële persoon in Belize, namelijk Father Valentine, kon er op 30 maart 2005 eindelijk getrouwd worden.

De kogel was door de kerk en toen begon de bureaucratie. Achteraf gezien hadden we beter in de Verenigde Staten kunnen trouwen, wat ons veel tijd en moeite had bespaard. Echter, de opgedane levenservaring is er alleen maar rijker door geworden.

Nu, ruim twintig jaar later, zijn de contrasten die ik waardeer alleen maar groter geworden. Dit werd mij de afgelopen twee weken pijnlijk duidelijk. Eerst wandelde ik op slippers door de straten van het eiland Caye Caulker, en nog geen week later bevond ik mij in Las Vegas voor een Expo.

Terug naar de Werkelijkheid

 We verblijven nog steeds op het mooie eiland Caye Caulker, waar het 'Go Slow'-motto overal zichtbaar is. Geen enkele weg is verhard met beton of asfalt, behalve de start- en landingsbaan van het lokale vliegveld. De voornaamste vervoersmiddelen op het eiland zijn onze eigen benenwagen, fietsen en/of golfkarretjes. Colinda Cabanas biedt haar gasten standaard fietsen aan, en het is heerlijk ontspannen om zo het eiland te verkennen. Op maandag en dinsdag eten we bij Wish Willy, een Rastafari met een tuinrestaurant, die dagelijks verse maaltijden bereidt van wat er die dag gevangen is. Voor een drankje bedienen we onszelf uit de koelbox, of we lopen naar de keuken voor een rumpunch.

Lenore en Iris al fietsend over het eiland

Op dinsdagochtend staan er voor Iris en mij twee rifduiken gepland bij Frenchies Diving. Het is hoogseizoen, en de duikboot zit vol. Omdat men ons al jaren kent, zitten we vaker in de zon dan ons lief is, aangezien we bij beide duiken als eersten van boord gaan. De eerste duik is even wennen; ik heb mijn eigen duikspullen thuisgelaten en het trimvest voelt anders dan mijn eigen vertrouwde uitrusting. Toch is het een prachtige duik waarbij verpleegsterhaaien en rifhaaien met ons meezwemmen en de schildpadden ons vriendelijk bedanken voor de aandacht voordat ze weer wegzwenken. Het is ook de eerste keer dat ik duik met de Apple Ultra Watch, die ik normaal voor mijn dagelijkse zwemroutines gebruik; zodra we het water inspringen, toont het horloge duidelijk alle informatie, inclusief mijn hartslag. Tussen de duiken door worden we afgezet op het eiland Ambergris Caye, waar de stad San Pedro is gelegen. Dit eiland, voornamelijk gericht op resorttoeristen en bestraat voor golfkarren, is niet mijn favoriet. Iris en ik delen een blik van verstandhouding als we door de straten lopen, die volstaan met geparkeerde golfkarretjes, en besluiten snel terug te keren naar onze boot.

De Apple Ultra Watch doet het ook goed onderwater

Tijdens de tweede duik zijn we een stuk relaxter, hoewel een mededuiker onnodig in paniek raakt als een haai van een meter zich vastzuigt aan de zuurstoffles en van de duik lijkt te genieten. De actie van de betreffende duiker irriteert de haai op een gegeven moment, waardoor onze duik onnodig gespannen wordt, en Iris zelfs een lichte beet in haar oor krijgt, wat overigens geen pijn doet. We hebben desondanks genoten, hoewel ik na het boottochtje een paar dagen als een half geroosterde kreeft door het leven ga.

Het is inmiddels woensdag en dat betekent terug naar huis. Via Tropic Air komen we op tijd aan op het internationale vliegveld, waar we nog even genieten van een afscheidsdrankje bij Ted Holland Bar, die nu door zijn dochter wordt gerund in een knus hoekje van de luchthaven. Ted zelf is er niet meer bij; hij nadert de negentig.
De vlucht naar Houston verloopt vlot, en bij aankomst in de Verenigde Staten blijkt maar weer hoe handig Global Entry is; het scheelt zeker een uur, aangezien we wachten op Iris die de normale immigratieprocedure moet doorlopen. We eten nog samen voordat onze wegen zich scheiden en we elk een andere vlucht nemen.

Midden in de nacht komen we thuis, wat betekent dat ik slechts vier uur slaap krijg voordat de wekker gaat. Terwijl ik naar mijn BNI Business2Success groep rijd, volg ik de vergadering in de auto en kan deze goed volgen.
Mijn bezoek aan de brandweer van Santa Clara verloopt ontspannen, en het belooft een drukke tijd te worden in het domein van de laadpalen.

Vrijdagochtend is het eerst tijd voor een bezoek aan de chiropractor, voordat ik Aramis en Douglas op een bouwplaats ontmoet. We stuiten op een probleem met een transferswitch die ik heb aangeraakt en die nu defect blijkt te zijn. Uiteindelijk concluderen we dat de switch vervangen moet worden, en we ronden de zaak af met een gezamenlijke lunch. Na het werk hervat te hebben, is het tijd om enkele zakelijke relaties te bezoeken alvorens zij op het vliegtuig naar huis stappen. Ik neem ze mee naar een restaurant op tien minuten afstand van San Francisco Airport, wat een succesvolle afsluiting van de werkweek betekent. Terwijl ik hen bij terminal 3 van United Airlines afzet, staat mijn vriend Peter Den Hartog al naast de auto te wachten. Hij komt langs voordat hij zijn meetings en een expo voor zijn Nederlandse bedrijf heeft de komende week. Hierdoor komt van mijn geplande zwemsessie bij de 'Lake Ridge Athletics Club' deze week niets terecht.

Altijd fraai gezicht om zo San Francisco in te rijden

Zaterdagochtend is het richting San Francisco voor Peter, om even langs zijn eigen huis te gaan, terwijl ik enkele laadpalen in een appartementencomplex weer aan de praat krijg zodat bewoners hun voertuigen kunnen opladen. De rest van de middag is gereserveerd om een paar favoriete plekken in het Bayview district te bezoeken, alvorens thuis af te sluiten met buurman Zack. We eindigen de dag met nog een gast: kleinzoon Malcolm, die zich kranig houdt met deze 'oude rotten'.

De rest van de week gaat als een sneltrein voorbij, en nadat de lap tekst over deze gebeurtenissen spontaan verdwijnt, wens ik iedereen een fijn weekend.

Tropische Sereniteit

Het is moeilijk om niet verliefd te worden op Belize. Althans, dat is wat er met mij gebeurde sinds mijn ouders in 1989 naar dit adembenemende Centraal-Amerikaanse land verhuisden. Belize leert je dat geluk niet schuilt in het hebben van de nieuwste gadgets; het schuilt in de eenvoud van het bestaan, in de onbezorgde lach van een kind dat speelt met niet meer dan een stok en een oude autoband.

In San Jose Succotz lijkt de tijd trager te tikken. De dagen zijn gevuld met rust en de aanhoudende charme van een kat genaamd Pipo, die op een betoverend synchrone manier in ons leven wandelde, juist toen Lucio, de trouwe hond van mijn moeder Bep, zijn laatste dagen slijt.

Maandagen zijn voor mij dagen om te shoppen, dankzij de huurauto die me de vrijheid geeft om naar Spanish Lookout te zoeven. De Mennonieten hebben daar alles wat je hartje begeert, inclusief die oh-zo-noodzakelijke grijswitte dekzeilen die ons beschermen tegen zon én regen op de Veranda.

Dan zijn er de dinsdagen, die in het teken staan van gemeenschap en vreugde. We bereiden Chili Con Carne en spelen sjoelen met een bonte mix van Bep's vrienden. Het is een avond van delen, lachen en simpelweg zijn.

Het ophalen van Lenore en Iris van het vliegveld op woensdag verandert in een avontuur op zich, met ongeplande Libanese lunchstops en kleine omzwervingen dankzij die verraderlijke miscommunicatie – die eigenlijk alleen maar bijdraagt aan de charme van de dag.

En dan is er het magische Parrot CoveLodge, een escapade van twee dagen die begint met een rit over de schilderachtige Hummingbird Highway. Hier verbinden we met de lokale gemeenschap en vermijden we zorgvuldig de sandflies, terwijl we de culinaire kunsten van Chef Rob bewonderen.

De dagen zijn ook gevuld met verkenningen, zoals een trektocht door het Cockscomb Basin Wildlife Sanctuary. Het uitzicht vanaf Ben's Bluff beloont elke inspanning, hoewel het soms voelt alsof je een persoonlijke marathon hebt gelopen. Maar het zwembad bij terugkomst in Parrot Cove wacht geduldig om te verzachten en te verfrissen.

Naarmate het uitstapje eindigt, neemt de reis ons mee naar Caye Caulker via de watertaxi. De nieuwe Coastal Road leidt ons soepel naar onze bestemming, waar Colinda's Cabanas ons verwelkomen met hun kleurrijke allure.

En terwijl ik hier zit, mijn enkel verzorgend en reflecterend op de momenten die we samen hebben beleefd, vraag ik me af of ik klaar zal zijn voor de duik van morgen. Maar één ding is zeker, elke pijn vervaagt in het licht van de herinneringen die we hier samen opbouwen.

Belize, je bent niet alleen een land, je bent een verhaal dat wacht om verteld te worden. En ik? Ik ben slechts een van je vele vertellers, die zich verheugen in je tropische omhelzing.

Do not Disturb

In huize Nijssen is het een komen en gaan van drukte, maar altijd met het zonnige vooruitzicht van een aanstaande ontsnapping aan de dagelijkse sleur. Deze week is het niet anders, ondanks dat we onze Yelp-pagina niet eens hebben bijgewerkt, weten de huiseigenaren ons te vinden. Het is een mooie drukte, perfect getimed met de grotere projecten die op de agenda staan. Aramis geniet van zijn welverdiende vakantie tot en met dinsdag, en ik heb hem zoveel mogelijk in zijn waarde gelaten – mijn eigen uitje staat immers ook voor de deur. Voordat Lenore en onze vriendin Iris afreizen naar Belize, breng ik eerst vijf dagen door bij mijn moeder en de honden.

Maar laten we bij maandag beginnen. Samen met Alena heb ik een BNI Mixer georganiseerd in een lokale uitgaansgelegenheid in Berkeley, tot ieders tevredenheid. Dinsdag was het tijd voor een vergadering in Palo Alto, waar ik klip en klaar heb gemaakt dat de tijd van kiezen voorbij is. Mijn standvastigheid resulteerde verrassend genoeg de volgende dag in een handtekening – soms is directheid de sleutel.

Steven, mijzelf en William bij het Bocce Ball Court

Hoewel mijn zwemprestaties iets te wensen overlieten, heb ik toch tachtig baantjes kunnen trekken op dinsdag. Woensdag stond in het teken van bocce bal, een voorproefje op het toernooi waar Lenore en ik helaas moeten missen. Maar deze avond was er om Steven en Suzanne voor te bereiden.

De drukte houdt aan tot ik uiteindelijk donderdagnacht op mijn vlucht met United richting Houston stap. Ondanks de extra beenruimte was slapen in economy plus een uitdaging, maar eenmaal in de business class stoel voor het laatste traject viel ik als een blok in slaap – klaar voor de rit naar San Jose Succotz.

Foto eerlijk geleend

Eenmaal aangekomen, is het tijd voor rust. Mijn telefoon staat op 'niet storen', en ik geniet van mijn moeder, haar honden en een goed boek op vrijdagavond. Wat wil een mens nog meer?

Zaterdagochtend start vroeg, maar na een verfrissende douche en een tandenpoetsbeurt is het niet de Formule 1 die mijn ochtend vult, maar een drie uur durende boodschappenronde. Met een gehuurde auto is dat een fluitje van een cent, hoewel de eerste stop de apotheek is – een scherpe herinnering aan de verschillen in gezondheidszorgkosten. De route vervolgt langs Caribean Chicken, de supermarkt, de slager en eindigt bij de markt, voordat ik bij de pinautomaat de nodige Belizeaanse dollars pin. Thuisgekomen is het een uitdaging om wakker te blijven voor de herhaling van de Formule 1-race.

Tegen de avond wandel ik naar mijn eigen cabana naast het huis van Bep, waar een jonge kat besluit dat het tijd is voor aandacht en een gevuld buikje. De honden zijn minder enthousiast, maar tolereren onze nieuwe vriend. Na een paar uur gezelschap vertrekt hij weer – wie weet tot morgen.

Mijn tweede nacht in San Jose Succotz was onrustig, waardoor ik na een ontbijt bij Restaurant Hodes in San Ignacio besluit terug te keren naar mijn kamer om wat rust in te halen.