In twintig jaar tijd

Mijn verhaal begint eigenlijk jaren voordat het bij mij opkomt om een rigoureuze verandering in mijn levenssituatie aan te brengen en naar Californië te verhuizen. Eind jaren tachtig besluiten mijn ouders om een nieuw avontuur aan te gaan door projecten in een ontwikkelingsland te starten, met name het opzetten van de maintenance-afdeling van de publieke ziekenhuizen in Belize. Zo gezegd, zo gedaan, en ik zie het als een prachtige vakantiebestemming om meer van de wereld te zien. In plaats van een één- tot vijfjarig project wordt het uiteindelijk een levenslang project met als resultaat dat mijn vader uiteindelijk in zijn eigen gebouwde ziekenhuis overlijdt en mijn moeder nog steeds geniet van haar omgeving, te midden van een hele menagerie.

Toen ik in 1991 mijn eerste vakantie met mijn destijds gezin naar Belize maakte, ontdekte ik al snel de grote contrasten in de wereld en begon ik meer het leven te waarderen, inclusief het genieten ervan. Destijds werkte ik bij GTI Installatietechniek en wist ik het zo te regelen dat ik in de zomervakanties kon werken, om vervolgens buiten de vakantieperiodes op vakantie te gaan, want ja, dat scheelde veel geld voor de reizen volgens Nederlandse begrippen. In de jaren daarna werd dit mijn onderhandelingspositie bij het al dan niet accepteren van een baan. Met de vrijheid die ik kreeg, kon ik mij beter profileren en leerde ik sneller, ook omdat ik voor avondscholing koos. Meestal reisde ik met een goedkope vlucht naar Mexico, Cancun, om vervolgens de nachtbus naar de grensstad Chetumal te nemen en daar de laatste bus naar Belize City, want laten we wel wezen, het geschreeuw van de Amerikaanse Immigratiedienst vond ik maar niets (nu gelukkig een stuk milder). Tijdens deze trips, vaak alleen, ging ik vaak met mijn vader en zijn personeel op stap en zag ik veel van Belize, waardoor ik het leven in Nederland als bevoorrecht ging beschouwen.

In maart 2004 maakte ik de trip via Mexico, terwijl ik tussen twee banen in zat. Ondanks mijn verkoudheid dook ik toch een dag in een van de vele cenotes, de Taj Mahal, om energie op te doen en tegen mijn toenmalige vriendin te zeggen: 'Het is genoeg geweest, onze relatie komt definitief ten einde.' Die dag in de bus naar Belize ontving ik vele voicemails van een dame die de controle over mij verloor, wat bij mij de bevestiging was van de juistheid van mijn beslissing. Dit gevoel werd nog eens versterkt door mijn ouders, die de dame in kwestie helemaal niet zagen zitten en zich afvroegen waarom ik juist nu naar Belize kwam. Toen zij de reden hoorden, zag ik een geruststellende blik.

Die avond haalde een van mijn vrienden mij op voor het happy hour – het was immers vrijdagavond. Diezelfde avond kwam een charmante verpleegkundige uit Californië bij mijn ouders langs, die naar het ziekenhuis was gekomen om seminars te geven. Ik stelde mij netjes voor en verdween, maar later op de avond vroeg mijn moeder of ik deze dame wilde meenemen naar Hopkins Village, aangezien er dat weekend toch niets in het ziekenhuis te doen was. Ik had wel vaker met mensen gereisd, maar deze trip werd iets bijzonders. Tijdens de drie uur durende reis voelde ik mij direct op mijn gemak en kwamen er zulke eerlijke en directe vragen en antwoorden naar voren dat ik zei: 'Zou je zo kunnen trouwen.' Haar antwoord was echter om dit een jaar later te doen en het ijs was gebroken toen wij bij All Seasons Belize aankwamen. Met mijn gebrekkige Engels wist ik het hart van deze dame te veroveren en zij het mij. Met mijn gebrekkige Engels wist ik het hart van deze dame te veroveren en zij het mijne. Verdomme, ik had vlinders in mijn buik.

Terug in Nederland verbrak ik meteen mijn relatie met de controlerende vriendin, en mensen om me heen zeiden dat ze 'de echte Paul' terugzagen. Het jaar dat volgde duurde lang, maar dankzij vele avonden Kolonisten van Catan met vrienden, het hardlopen met mijn naamgenoot uit Glanerbrug, het vele bellen naar de VS en het reizen, was er uiteindelijk een trouwdatum bekend. Mijn vrienden en familie kan ik niet genoeg bedanken voor hun steun in die tijd. Dankzij het vinden van de juiste officiële persoon in Belize, namelijk Father Valentine, kon er op 30 maart 2005 eindelijk getrouwd worden.

De kogel was door de kerk en toen begon de bureaucratie. Achteraf gezien hadden we beter in de Verenigde Staten kunnen trouwen, wat ons veel tijd en moeite had bespaard. Echter, de opgedane levenservaring is er alleen maar rijker door geworden.

Nu, ruim twintig jaar later, zijn de contrasten die ik waardeer alleen maar groter geworden. Dit werd mij de afgelopen twee weken pijnlijk duidelijk. Eerst wandelde ik op slippers door de straten van het eiland Caye Caulker, en nog geen week later bevond ik mij in Las Vegas voor een Expo.