Terug naar de Werkelijkheid

 We verblijven nog steeds op het mooie eiland Caye Caulker, waar het 'Go Slow'-motto overal zichtbaar is. Geen enkele weg is verhard met beton of asfalt, behalve de start- en landingsbaan van het lokale vliegveld. De voornaamste vervoersmiddelen op het eiland zijn onze eigen benenwagen, fietsen en/of golfkarretjes. Colinda Cabanas biedt haar gasten standaard fietsen aan, en het is heerlijk ontspannen om zo het eiland te verkennen. Op maandag en dinsdag eten we bij Wish Willy, een Rastafari met een tuinrestaurant, die dagelijks verse maaltijden bereidt van wat er die dag gevangen is. Voor een drankje bedienen we onszelf uit de koelbox, of we lopen naar de keuken voor een rumpunch.

Lenore en Iris al fietsend over het eiland

Op dinsdagochtend staan er voor Iris en mij twee rifduiken gepland bij Frenchies Diving. Het is hoogseizoen, en de duikboot zit vol. Omdat men ons al jaren kent, zitten we vaker in de zon dan ons lief is, aangezien we bij beide duiken als eersten van boord gaan. De eerste duik is even wennen; ik heb mijn eigen duikspullen thuisgelaten en het trimvest voelt anders dan mijn eigen vertrouwde uitrusting. Toch is het een prachtige duik waarbij verpleegsterhaaien en rifhaaien met ons meezwemmen en de schildpadden ons vriendelijk bedanken voor de aandacht voordat ze weer wegzwenken. Het is ook de eerste keer dat ik duik met de Apple Ultra Watch, die ik normaal voor mijn dagelijkse zwemroutines gebruik; zodra we het water inspringen, toont het horloge duidelijk alle informatie, inclusief mijn hartslag. Tussen de duiken door worden we afgezet op het eiland Ambergris Caye, waar de stad San Pedro is gelegen. Dit eiland, voornamelijk gericht op resorttoeristen en bestraat voor golfkarren, is niet mijn favoriet. Iris en ik delen een blik van verstandhouding als we door de straten lopen, die volstaan met geparkeerde golfkarretjes, en besluiten snel terug te keren naar onze boot.

De Apple Ultra Watch doet het ook goed onderwater

Tijdens de tweede duik zijn we een stuk relaxter, hoewel een mededuiker onnodig in paniek raakt als een haai van een meter zich vastzuigt aan de zuurstoffles en van de duik lijkt te genieten. De actie van de betreffende duiker irriteert de haai op een gegeven moment, waardoor onze duik onnodig gespannen wordt, en Iris zelfs een lichte beet in haar oor krijgt, wat overigens geen pijn doet. We hebben desondanks genoten, hoewel ik na het boottochtje een paar dagen als een half geroosterde kreeft door het leven ga.

Het is inmiddels woensdag en dat betekent terug naar huis. Via Tropic Air komen we op tijd aan op het internationale vliegveld, waar we nog even genieten van een afscheidsdrankje bij Ted Holland Bar, die nu door zijn dochter wordt gerund in een knus hoekje van de luchthaven. Ted zelf is er niet meer bij; hij nadert de negentig.
De vlucht naar Houston verloopt vlot, en bij aankomst in de Verenigde Staten blijkt maar weer hoe handig Global Entry is; het scheelt zeker een uur, aangezien we wachten op Iris die de normale immigratieprocedure moet doorlopen. We eten nog samen voordat onze wegen zich scheiden en we elk een andere vlucht nemen.

Midden in de nacht komen we thuis, wat betekent dat ik slechts vier uur slaap krijg voordat de wekker gaat. Terwijl ik naar mijn BNI Business2Success groep rijd, volg ik de vergadering in de auto en kan deze goed volgen.
Mijn bezoek aan de brandweer van Santa Clara verloopt ontspannen, en het belooft een drukke tijd te worden in het domein van de laadpalen.

Vrijdagochtend is het eerst tijd voor een bezoek aan de chiropractor, voordat ik Aramis en Douglas op een bouwplaats ontmoet. We stuiten op een probleem met een transferswitch die ik heb aangeraakt en die nu defect blijkt te zijn. Uiteindelijk concluderen we dat de switch vervangen moet worden, en we ronden de zaak af met een gezamenlijke lunch. Na het werk hervat te hebben, is het tijd om enkele zakelijke relaties te bezoeken alvorens zij op het vliegtuig naar huis stappen. Ik neem ze mee naar een restaurant op tien minuten afstand van San Francisco Airport, wat een succesvolle afsluiting van de werkweek betekent. Terwijl ik hen bij terminal 3 van United Airlines afzet, staat mijn vriend Peter Den Hartog al naast de auto te wachten. Hij komt langs voordat hij zijn meetings en een expo voor zijn Nederlandse bedrijf heeft de komende week. Hierdoor komt van mijn geplande zwemsessie bij de 'Lake Ridge Athletics Club' deze week niets terecht.

Altijd fraai gezicht om zo San Francisco in te rijden

Zaterdagochtend is het richting San Francisco voor Peter, om even langs zijn eigen huis te gaan, terwijl ik enkele laadpalen in een appartementencomplex weer aan de praat krijg zodat bewoners hun voertuigen kunnen opladen. De rest van de middag is gereserveerd om een paar favoriete plekken in het Bayview district te bezoeken, alvorens thuis af te sluiten met buurman Zack. We eindigen de dag met nog een gast: kleinzoon Malcolm, die zich kranig houdt met deze 'oude rotten'.

De rest van de week gaat als een sneltrein voorbij, en nadat de lap tekst over deze gebeurtenissen spontaan verdwijnt, wens ik iedereen een fijn weekend.