De afgelopen week heb ik verder aan onze nieuwe kamer gewerkt en de TV zoveel mogelijk vermeden . Behlave natuurlijk de Baseball Games van de San francisco Giants die hier na de play-offs nu weer sinds twee jaar in de finale staan. Men zal men afvragen waarom vermijd jij de TV Paul ? ik kan je vertellen dat de verkiezingen hier voor de deur staan en dat de commercials van beide kandidaten je hier om de oren vliegen. Alle drie deatten heb ik wel gekeken en ook op Twitter gevolg.
Het stemmen blijft hier een beetje ziekelijk. Heb je in Nederland tich partijen waar je vrij op mag stemmen. Hier heb je er maar vier waarvan de twee grote partijen alleen maar aandacht krijgen. Ondanks dat ik niet mag stemmen blijf ik een beetje afzijdig aangezien hier de hele familie pro Democraat zijn. Al moet ik zeggen dat het niet verwonderlijk is waarom mensen voor de heer Obama stemmen.
Denk dat de heer Wilders heilig is met zijn negatieve trekjes ten opzichte van de heer Romney en zijn achterban.
Nee laat mij dan maar die happy camper zijn die op dit moment geen fulltime job heeft, zijn slaapkamer bijna klaar heeft dankzij eigenwerk en als een idioot soliciteerd.
Ondanks de nek aan nek race tussen mensen die het goed in onze president zien en de rednecks die het niet willen begrijpen, ik ben dit keer 6 november thuis.
Thursday, October 25, 2012
Thursday, October 18, 2012
Nog geen steek verder
Het weer is heerlijk maar dat brengt mij nu nou niet echt op mijn gemak. Onze nieuwe slaapkamer gaat redelijk vooruit en hoop dit weekend zelf er in te gaan schilderen. Inderdaad jullie lezen het goed, ik ga zelf aan de slag als schilder want ik wil begin volgende week gewoon naar beneden verhuizen. Ten minste als men morgen inderdaad de primer er op de wanden en plafond gaan spuiten.
Ik heb er goed vertrouwen in aangezien Tony (een van de werkers) mijn frustratie ziet. Eén ding is zeker, hij heeft van de week verdomd goed werk gedaan met alles glad en perfect te krijgen.
Ondertussen heb ik via een organisatie diverse werkjes kunnen doen maar ook weer niet. Je betaald voor hun leads en ik moet zeggen dat het fifty fifty gaat. Je hebt leuke klanten er tussen zitten maar ook flinke etterbakken. En tja je bent in de VS en dus moet je oppassen wat je tegen zo’n iemand zegd. Dus het was flink op mijn tong bijten en mijzelf voor houden dat je maar een heer voor zo’n klootzak werkt.
Maar vandaag kwam er ook onverwacht een smsje op mijn telefoon van vriend George van een online wijnhandel. Ik was namelijk vergeten dat er weer een tasting was voor restaurants en shops. Jammer was echter dat hij iets anders had maar kreeg Lenore wel zo gek om mee te gaan om onze kennis te verbreden. En inderdaad er waren weer paar goede tussen waar ik nooit van heb gehoord.
Een geslaagde dag die ik afsluit met lekker op de bank zitten en de Daily Show op het TV scherm.
Ik heb er goed vertrouwen in aangezien Tony (een van de werkers) mijn frustratie ziet. Eén ding is zeker, hij heeft van de week verdomd goed werk gedaan met alles glad en perfect te krijgen.
Ondertussen heb ik via een organisatie diverse werkjes kunnen doen maar ook weer niet. Je betaald voor hun leads en ik moet zeggen dat het fifty fifty gaat. Je hebt leuke klanten er tussen zitten maar ook flinke etterbakken. En tja je bent in de VS en dus moet je oppassen wat je tegen zo’n iemand zegd. Dus het was flink op mijn tong bijten en mijzelf voor houden dat je maar een heer voor zo’n klootzak werkt.
Maar vandaag kwam er ook onverwacht een smsje op mijn telefoon van vriend George van een online wijnhandel. Ik was namelijk vergeten dat er weer een tasting was voor restaurants en shops. Jammer was echter dat hij iets anders had maar kreeg Lenore wel zo gek om mee te gaan om onze kennis te verbreden. En inderdaad er waren weer paar goede tussen waar ik nooit van heb gehoord.
Een geslaagde dag die ik afsluit met lekker op de bank zitten en de Daily Show op het TV scherm.
Thursday, October 11, 2012
Een trage start
De toezeggingen van het beloofd werk komt nog niet echt op gang en heb dan genoeg tijd gehad om mijn Continue Education op de slofjes te doorlopen. In iedergeval goed voor de komende twee jaar dus wie doet mij wat zou ik zeggen.
De verbouwing in huize “Weltevree” loopt niet zoals het moest lopen. Eerst heeft de aannemer geen gebruik gemaakt van de situatie dat wij in Europa waren. Dus eindelijk andere halve week later YES. Nou laat dat laatste er maar vanaf want de baas was amper op zijn nodige vakantie en de twee personen waren niet vooruit te branden. Niet optijd komen, optijd weggaan en te lang rond lummelen. Het lullige ervan was dat een van de heren de zoon van de baas is.
Ik wilde graag mijn slaapkamer klaar hebben maar i.p.v. dat kreeg ik slapenloze nachten. Gelukkig wist ik waar de plaatsvervangend leidinggevende aan het werk was en dus maakte ik een stop op die bouw. Alles uitgelegd en hij zou de laatste twee dagen een oogje in het zijl houden.
Op vrijdagavond kom ik thuis en ik zie met Lenore fout naar fout met notabene gipsplaten. Ik word zo pissig dat ik de voorman op bel of hij de zaterdag even vijftien minuten tijd heeft en dat ik beide heren niet meer op de klus wil zien. Mijn advies, stop ze beide “pepers in hun reet”. Als ik twee Mexicanen bij Home Depot had opgehaald dan was de klus klaar geweest.
De zondag volgt met een bezoekje van de aannemer zelf, en ik houd het nog vrij netjes. Maar wat ik niet wist dat hij van zijn aanstaande schoonmoeder Irene (mijn NL buurvrouw) flink de wind van voren had gehad. Deze oud Amsterdamse is niet op haar mondje gevallen en heeft zelfs gezegd dat beide heren waaronder zijn zoon gewipt moesten worden.
Uiteindelijk zijn mijn oude buurjongen Chad en leidinggevende Mike vandaag begonnen aan de Fuck ups te repareren en de klus te klaren.
Mijn werk zelf gaat nog steeds langzaam, ik heb via een Home Emprovement organisatie wat werk binnen gekregen maar dat zijn de kleine klusjes. Het grappige is dat ik bij een van de klanten voor een storing kwam en daar meerdere elektra problemen kon aanpakken aangezien er nu toch was. De klant is een gepensioneerde Japaner en het klikte meteen. Na twee uur werken kreeg ik meteen de vraag of ik eventueel in het buitenland voor hem wil werken. Hij is namelijk van plan om een huis in Chili en Argentinië neer te zetten. De bedoeling is om bouwvakkers uit Japan te laten komen en electra monteur met Amerikaanse en Europese achtergrond de installaties te laten doen. En nu blijkt zlfs dat zijn vrienden daar al gezegd hebben dat zij ook nog werk voor mij hebben om alle fuckups te reparen.
Het is natuurlijk te mooi voor woorden echter we moeten het nog eerst zien of hij er over een half jaar nog zo overdenkt. Eén ding is zeker, zo’n kans krijg je nooit weer om zo simpel deze landen te bezoeken. En oja, natuurlijk gaat Lenore met mij mee. En wat denk je van Billy de hond. Mijn vraag is alleen wat moet ik nu leren, Spaans en/of Japans. Het enige woord wat zo in mijn opkomt is “Sushi”.
De verbouwing in huize “Weltevree” loopt niet zoals het moest lopen. Eerst heeft de aannemer geen gebruik gemaakt van de situatie dat wij in Europa waren. Dus eindelijk andere halve week later YES. Nou laat dat laatste er maar vanaf want de baas was amper op zijn nodige vakantie en de twee personen waren niet vooruit te branden. Niet optijd komen, optijd weggaan en te lang rond lummelen. Het lullige ervan was dat een van de heren de zoon van de baas is.
Ik wilde graag mijn slaapkamer klaar hebben maar i.p.v. dat kreeg ik slapenloze nachten. Gelukkig wist ik waar de plaatsvervangend leidinggevende aan het werk was en dus maakte ik een stop op die bouw. Alles uitgelegd en hij zou de laatste twee dagen een oogje in het zijl houden.
Op vrijdagavond kom ik thuis en ik zie met Lenore fout naar fout met notabene gipsplaten. Ik word zo pissig dat ik de voorman op bel of hij de zaterdag even vijftien minuten tijd heeft en dat ik beide heren niet meer op de klus wil zien. Mijn advies, stop ze beide “pepers in hun reet”. Als ik twee Mexicanen bij Home Depot had opgehaald dan was de klus klaar geweest.
De zondag volgt met een bezoekje van de aannemer zelf, en ik houd het nog vrij netjes. Maar wat ik niet wist dat hij van zijn aanstaande schoonmoeder Irene (mijn NL buurvrouw) flink de wind van voren had gehad. Deze oud Amsterdamse is niet op haar mondje gevallen en heeft zelfs gezegd dat beide heren waaronder zijn zoon gewipt moesten worden.
Uiteindelijk zijn mijn oude buurjongen Chad en leidinggevende Mike vandaag begonnen aan de Fuck ups te repareren en de klus te klaren.
Mijn werk zelf gaat nog steeds langzaam, ik heb via een Home Emprovement organisatie wat werk binnen gekregen maar dat zijn de kleine klusjes. Het grappige is dat ik bij een van de klanten voor een storing kwam en daar meerdere elektra problemen kon aanpakken aangezien er nu toch was. De klant is een gepensioneerde Japaner en het klikte meteen. Na twee uur werken kreeg ik meteen de vraag of ik eventueel in het buitenland voor hem wil werken. Hij is namelijk van plan om een huis in Chili en Argentinië neer te zetten. De bedoeling is om bouwvakkers uit Japan te laten komen en electra monteur met Amerikaanse en Europese achtergrond de installaties te laten doen. En nu blijkt zlfs dat zijn vrienden daar al gezegd hebben dat zij ook nog werk voor mij hebben om alle fuckups te reparen.
Het is natuurlijk te mooi voor woorden echter we moeten het nog eerst zien of hij er over een half jaar nog zo overdenkt. Eén ding is zeker, zo’n kans krijg je nooit weer om zo simpel deze landen te bezoeken. En oja, natuurlijk gaat Lenore met mij mee. En wat denk je van Billy de hond. Mijn vraag is alleen wat moet ik nu leren, Spaans en/of Japans. Het enige woord wat zo in mijn opkomt is “Sushi”.
Friday, September 28, 2012
Terug naar The States
Het is zondagmiddag als wij aankomen bij Susan’s adres. Na een korte kennismaking met haar man en kinderen wordt het tijd om Marloes, Vincent en Stefan naar de Bed & Breakfast te brengen. Het is paar straten en goed te doen met om de hoek de Albert Cuyp. Vervolgens onder fiets begeleiding van Susan richting Brouwerij ’t IJ. Onze vriendin uit Apeldoorn is reed aanwezig net zoals Jan Ronald met zijn vrouw.
Interesant om eens wat biertjes te proeven van een veel besproken brouwerij. Maar al snel vraag ik mij af waar de hype vandaan komt. Het gebouw zelf is slecht onderhouden en voor wat het bier betreft valt het nog best wel tegen. Het Struisvogel biertje is de enige die voormij door mag naar de volgende ronde.
Na afscheid te hebben genomen lopen wij in de regen richting het Java plein waar wij een reservering bij restaurant “De Wilde Zwijnen” hebben. Een goed restaurant met een niet te al te grote menukaart, Gorden Ramsey zou hier dus absoluut niet langs hoeven te komen want het is allemaal top. En laten wij dan ook meteen maar het toilet keuren, die krijg de voledige 5 sterren.
Marloes die voor het eerst een oester probeert
Op de intuitie van Marloes rijden wij met andere tramlijnen terug richting onze slaap gelegenheden, toppie. Het is maandagmorgen als wij wakker worden en Susan een heerlijk ontbijtje op tafel heeft getoverd. Na wat lekker bij kletsen krijgen Lenore en ik haar nieuwe documentaire te bewonderen die zij in elkaar aan het zetten is. Wij hebben begrepen dat haar producer nog wat kleine wijzigingen wil doorvoeren maar dan kan het ook tijdens een kinderfilm festival in premiere gaan.
Inmiddels zijn Marloes en de anderen ook wakker en dus beginnen wij met een bezoekje aan de markt van de Albert Cuyp om vervolgens naar het museumplein en het Vondelpark te lopen. We zitten na 2 uur wandelen uiteindelijk net voor een kopje koffie als het begint te stort regenen. Blij dat Stefan een App op zijn telefoon heeft en exact aangeeft wanneer en hoeveel tijd wij hebben voor de volgende bui.
We sluiten de middag en avond af met een drankje en een hapje om vervolgens gedag tegen de kids te zeggen. Het is morgen vroeg op want de taxi komt rond 5uur ons ophalen en dan hebben we het nog niet over het gestress van het inpakken en wegen. Zelf had ik stiekum de geleende weegschaal van Susan iets over het nulpunt gedraaid. Zo kom ik eerder aan mijn gewicht van 23kg maar staal niet voor paal bij de desk van Lufthansa. Want men kan er van uitgaan dat kaas en sambal zwaar is als je er te veel van in je koffer heb zitten.
De koffers blijken zo zwaar dat ik het geruilde bier van Jan Ronald al eerder koud had gezet en deels voor deze avond samen met Susan’s man benutte.
De stress begint bij de balie van Lufthansa aangezien het niet echt wilde vlotten met de rij. Na het droppen van de baggage kan ik het niet laten om Schiphol personeel te vragen of er nog een extra een andere security checkpoint is aangezien deze bom vol staat. En inderdaad wie vraagt kan bij geluk een positief antwoord krijgen. Veel tijd is er niet maar vlak bij de Gate hebben wij tijd om een voorverpakte sandwich te kopen inclusief een bakje Douwe Egberts.
De vlucht naar Frankfurt gaat goed al moet ik wel zeggen dat je het weer benauwd krijgt als het vliegtuig ver van de terminals wordt geplaatst en met bussen worden vervoerd. De douane om de EU uit te stappen ging snel en vriendenlijk, zelfs Lenore mocht met mij in de EU rij staan. Daarna nog een keer de security check en weer een lange rij. Ik heb een host aangesproken dat onze vlucht inmiddels aan het boarden is en sjakaa weer goed nieuws. Al was het toch nog even spannend om nogmaals optijd bij de gate aan te komen en aanboord te gaan. Eerdere ervaringen heeft geleerd om eerst naar de Gate te lopen en dan te kijken of er nog tijd is om een fatsoenlijk sandwich te kopen.
Inmiddels zijn we nu net 2 uur opweg richting San Francisco, wij hebben weer in de basement van de Airbus 380 plaatsgenomen en zal mij dit keer niet gaan naar WiFi vragen.
De vlucht gaat soepeltjes echter aangekomen bij de paspoort controle gaat het weer erg langzaam. Het schijnt dat men in de VS geen rekening kan houden met de vluchten die binnen komen. Daarna richting de Bagage claim waar ik weer Italiaanse tafferelen zag. Eén lopende band voor ruim 550 mensen uit het vliegtuig, een grote ramp. Vooral als helft van de mensen twee koffers bijzich hebben. Dus ik slik mijn eerdere genoemde opmerking weer in.
Timing is everything want onze BART (metro) staat al op ons te wachten echter door de tijdsverschil en verkeerde inforamtie van mijn zijde staat er geen schoonvader op ons te wachten. Nogmaals op de klop kijkend had ik een uur later aangegeven.
Het is inmiddels vrijdag en ik heb tot nu toe maar eén dag gewerkt. Ik ben dan ook maar snel een online cursus aan het doen die mijn Electrician License weer twee jaar geldig houdt. Nu is het alleen even duimen dat de beloofde toezeggingen voor volgende week doorgaan.
Interesant om eens wat biertjes te proeven van een veel besproken brouwerij. Maar al snel vraag ik mij af waar de hype vandaan komt. Het gebouw zelf is slecht onderhouden en voor wat het bier betreft valt het nog best wel tegen. Het Struisvogel biertje is de enige die voormij door mag naar de volgende ronde.
Na afscheid te hebben genomen lopen wij in de regen richting het Java plein waar wij een reservering bij restaurant “De Wilde Zwijnen” hebben. Een goed restaurant met een niet te al te grote menukaart, Gorden Ramsey zou hier dus absoluut niet langs hoeven te komen want het is allemaal top. En laten wij dan ook meteen maar het toilet keuren, die krijg de voledige 5 sterren.
Op de intuitie van Marloes rijden wij met andere tramlijnen terug richting onze slaap gelegenheden, toppie. Het is maandagmorgen als wij wakker worden en Susan een heerlijk ontbijtje op tafel heeft getoverd. Na wat lekker bij kletsen krijgen Lenore en ik haar nieuwe documentaire te bewonderen die zij in elkaar aan het zetten is. Wij hebben begrepen dat haar producer nog wat kleine wijzigingen wil doorvoeren maar dan kan het ook tijdens een kinderfilm festival in premiere gaan.
Inmiddels zijn Marloes en de anderen ook wakker en dus beginnen wij met een bezoekje aan de markt van de Albert Cuyp om vervolgens naar het museumplein en het Vondelpark te lopen. We zitten na 2 uur wandelen uiteindelijk net voor een kopje koffie als het begint te stort regenen. Blij dat Stefan een App op zijn telefoon heeft en exact aangeeft wanneer en hoeveel tijd wij hebben voor de volgende bui.
We sluiten de middag en avond af met een drankje en een hapje om vervolgens gedag tegen de kids te zeggen. Het is morgen vroeg op want de taxi komt rond 5uur ons ophalen en dan hebben we het nog niet over het gestress van het inpakken en wegen. Zelf had ik stiekum de geleende weegschaal van Susan iets over het nulpunt gedraaid. Zo kom ik eerder aan mijn gewicht van 23kg maar staal niet voor paal bij de desk van Lufthansa. Want men kan er van uitgaan dat kaas en sambal zwaar is als je er te veel van in je koffer heb zitten.
De koffers blijken zo zwaar dat ik het geruilde bier van Jan Ronald al eerder koud had gezet en deels voor deze avond samen met Susan’s man benutte.
De stress begint bij de balie van Lufthansa aangezien het niet echt wilde vlotten met de rij. Na het droppen van de baggage kan ik het niet laten om Schiphol personeel te vragen of er nog een extra een andere security checkpoint is aangezien deze bom vol staat. En inderdaad wie vraagt kan bij geluk een positief antwoord krijgen. Veel tijd is er niet maar vlak bij de Gate hebben wij tijd om een voorverpakte sandwich te kopen inclusief een bakje Douwe Egberts.
De vlucht naar Frankfurt gaat goed al moet ik wel zeggen dat je het weer benauwd krijgt als het vliegtuig ver van de terminals wordt geplaatst en met bussen worden vervoerd. De douane om de EU uit te stappen ging snel en vriendenlijk, zelfs Lenore mocht met mij in de EU rij staan. Daarna nog een keer de security check en weer een lange rij. Ik heb een host aangesproken dat onze vlucht inmiddels aan het boarden is en sjakaa weer goed nieuws. Al was het toch nog even spannend om nogmaals optijd bij de gate aan te komen en aanboord te gaan. Eerdere ervaringen heeft geleerd om eerst naar de Gate te lopen en dan te kijken of er nog tijd is om een fatsoenlijk sandwich te kopen.
Inmiddels zijn we nu net 2 uur opweg richting San Francisco, wij hebben weer in de basement van de Airbus 380 plaatsgenomen en zal mij dit keer niet gaan naar WiFi vragen.
De vlucht gaat soepeltjes echter aangekomen bij de paspoort controle gaat het weer erg langzaam. Het schijnt dat men in de VS geen rekening kan houden met de vluchten die binnen komen. Daarna richting de Bagage claim waar ik weer Italiaanse tafferelen zag. Eén lopende band voor ruim 550 mensen uit het vliegtuig, een grote ramp. Vooral als helft van de mensen twee koffers bijzich hebben. Dus ik slik mijn eerdere genoemde opmerking weer in.
Timing is everything want onze BART (metro) staat al op ons te wachten echter door de tijdsverschil en verkeerde inforamtie van mijn zijde staat er geen schoonvader op ons te wachten. Nogmaals op de klop kijkend had ik een uur later aangegeven.
Het is inmiddels vrijdag en ik heb tot nu toe maar eén dag gewerkt. Ik ben dan ook maar snel een online cursus aan het doen die mijn Electrician License weer twee jaar geldig houdt. Nu is het alleen even duimen dat de beloofde toezeggingen voor volgende week doorgaan.
Sunday, September 23, 2012
Enschede’s weer
Ondanks het voor ons het weer lekker aanvoeld hebben wij toch de nodige problemen met onze gezondheid. Lag ik eerst te rillen en hield ik mij met wegwerp zakdoesjes en ibuprofen staande. Nu was het Lenore die het stokje overnam en ook nog eens de nodige ricola begon in te nemen.
Eerst stond Stefan woensdag zijn heerlijke kookkunsten te vertonen. Praktische de hele familie was voor de ontmoeting gekomen om samen een fijne avond te hebben.
Donderdag was het de Meet & Greet van Lenore en deze gek. Al maanden geleden had ik aangegeven dat wij de achterste gedeelte van restaurant Rhodos hadden gereserveerd. Wij hadden het tijdstip een beetje vervroegd voor die mensen die naar de Europa League wedstrijd heen gingen. Vrienden waren in getalen gekomen om de donderdag te spenderen en wij waarderen het heel erg. En dit geldt helemaal voor de mensen die een paar uur file rijden hebben getrotseerd.
Ter afsluiting van onze NL trip zitten wij nu met de uit kluiten gewassen kids in de treinrichting Amsterdam waar wij nog twee daagjes gaan genieten. Documentaire maakster Susan Koenen heeft ons vorig jaar reeds uitgenodigd om een paar dagen langs te komen. Naast dit had bierliefhebber / brouwer en vriend Jan Ronald ook aangegeven voor een ontmoeting. Deze ontmoeting zal in het kader staan van bier uitwisselen en proeven bij een lokale brouwerij ’t IJ. Deze prachtige bestemming was reeds door Susan en vriendin Ariette vast gelegd nadat ik toe had gezegd om Amsterdam dit weekend aan te doen.
We hebben er alle zin in en als ik het goed had begrepen dan is iedereen zo langzamerhand op weg naar de hoofstad.
Eerst stond Stefan woensdag zijn heerlijke kookkunsten te vertonen. Praktische de hele familie was voor de ontmoeting gekomen om samen een fijne avond te hebben.
Donderdag was het de Meet & Greet van Lenore en deze gek. Al maanden geleden had ik aangegeven dat wij de achterste gedeelte van restaurant Rhodos hadden gereserveerd. Wij hadden het tijdstip een beetje vervroegd voor die mensen die naar de Europa League wedstrijd heen gingen. Vrienden waren in getalen gekomen om de donderdag te spenderen en wij waarderen het heel erg. En dit geldt helemaal voor de mensen die een paar uur file rijden hebben getrotseerd.
Ter afsluiting van onze NL trip zitten wij nu met de uit kluiten gewassen kids in de treinrichting Amsterdam waar wij nog twee daagjes gaan genieten. Documentaire maakster Susan Koenen heeft ons vorig jaar reeds uitgenodigd om een paar dagen langs te komen. Naast dit had bierliefhebber / brouwer en vriend Jan Ronald ook aangegeven voor een ontmoeting. Deze ontmoeting zal in het kader staan van bier uitwisselen en proeven bij een lokale brouwerij ’t IJ. Deze prachtige bestemming was reeds door Susan en vriendin Ariette vast gelegd nadat ik toe had gezegd om Amsterdam dit weekend aan te doen.
We hebben er alle zin in en als ik het goed had begrepen dan is iedereen zo langzamerhand op weg naar de hoofstad.
Wednesday, September 19, 2012
It rains halleluiah
Het is zondagmiddag, na een potje Kolonisten is het tijd om richting station te lopen om de trein richting het westen te pakken te pakken. Met een geleende openbaar vervoerskaart loop ik richting het loket om te kijken of er nog een voordelige manier is om richting Hoofddorp te reizen maar dat bleek niet zo te zijn. Echter de dame achter de balie was zo vriendelijk om mij even een route uit te printen i.v.m. werkzaamheden bij Amersfoort aan het spoor.
Alles loopt perfect, WiFi in de trein en ook nog eens optijd. Alleen het contact met Lenore blijft uit die met de ICE richting Amsterdam of Schiphol komt. Tien minuten voor aankomst op Schiphol krijg ik bericht of ik haar op kan wachten op Schiphol YES. Samen reizen we naar Hoofddorp om paar internet vrienden te zien die ik van het internationale forum ken. Had ik Sabine uit Italië afgelopen week moeten missen, nu stond zij ons op te wachten met een auto van haar ouders. Het etentje in het Libanese restaurant was fantastisch en het was zo gezellig dat wij bijna vergeten om de laatste trein richting Enschede te pakken te krijgen.
De volgende morgen zag Lenore dan uit eindelijk onze gast-heer en vrouw. Stefan en Marloes wonen reeds een jaar samen en het is alweer een jaar geleden dat zij bij ons op bezoek waren. Na wat bij kletsen besluiten wij via het prachtige Volkspark richting de stad te lopen. Vreemd eigenlijk want vroeger kwam ik er alleen als er kermis was. De eerste stop die Lenore wilde maken is Wilhemientje aan de Heurne. Ik heb haar ooit kennis laten maken met deze eetgelegenheid en sinds dien is dit vaste plek.
Vervolgens even rond neuzen bij de Media Markt, Expo en Bijenkorf voordat wij even langs Aslan (eigenaar Restaurant Rhodos) lopen om even bij te babbelen en dingen door te nemen voor aanstaande donderdag. Van de korte Haaksbergse straat lopen wij via de korte Hengelose straat het stationsplein op. Ik spiek even bij het voor mij nieuwe Forum Café (of moet ik Mac Berlijn zeggen) naar binnen om te kijken of Severiné aanwezig is. Via de nieuwsbrief en Twitter ben ik haar blijven volgen wat betreft de horeca veranderingen die zij (Severiné en Marc) namen. Voordat men hun Italiaanse restaurant “La Cucina” naar het stationsplein verhuisde is men eerst begonnen met Mac Berlijn. Afgelopen juli was het zover om ook het Italiaanse restaurant te verhuizen en bij het bezichtigen hier van kon ik alleen het woordje WOW uit spreken. Eindelijk heeft het oo zo saaie stationsplein eindelijk een plaats waar je iets kunt eten.
Naast het rond snuffelen in de stad was er natuurlijk ook tijd voor spelletjes met Marloes, Stefan, Vincent en Lenore. Bij het Kolonisten word ik echter flink ingemaakt echter bij Phase 10 bied ik toch nog wel tegenstand.
Dinsdag was tijd om mijn broer Wilbert te zien, althans hij bleek in de buurt te zijn en dus kon hij mooi op sleeptouw nemen want heb geen flauw idee hoe in de wijk Okois te komen. Het enige wat ik van deze wijk weet is dat je zo bij de Oostenburen de tuin inrold. Zo gezegd zo gedaan, Elsbeth heette ons van hart welkom onder het genot van een Senseo koffie. En het was natuurlijk even wachten op zoon Stef die tussen de middag even thuis kwam eten. De verlegenheid moest er even af maar toen kreeg meneer toch wel praatjes en wilde hij wel met mij op de foto. Niet eén ding, maar twee dingen hebben Stef en ik gemeen. Liefde voor Héla Curry Ketchup en natuurlijk het clubje FC Twente.
Vervolgens via de Multi Mate doehetzelfzaak richting de Boerhofjes. Deze mensen zijn mijn oude buren zoals de meeste mensen wel weten. Doordat de dame des huizes niet altijd de mogelijkheid heeft om naar een Meet & Greet te komen was dit bezoekje zekers belangrijk voor mij.
Het is tijd om weer richting Pathmos te gaan en de gast-heer en vrouw te verblijden met wat eletra werk aangezien gisteren bleek dat diverse dingen in huis niet deden. Stefan vertelde mij dat hij en zijn vader de lamp in de hal wilde aansluiten maar dat er spanning op stond. Echter na mijn eerdere bevinden van de avond er voor bleek gewoon dat de schakelaar kapot was. Aangezien de service diensten van woningbouw verenigingen soms dagen op zig kunnen laten wachten had ik besloten om het probleem maar direct te verhelpen.
Nu alles weer werkt konden Marloes, Lenore en ik nog wel even de stad in deels boodschappen te doen nu er ook nog markt in de binnenstad is. Ik was overigens blij dat broer Wilbert zo vriendelijk was om ons in de stad af te zetten. Deze jongen had namelijk vergeten een jas mee op vakantie te nemen en dus moest ik het even met een paraplu doen. Via de dropstand, de pinautomaat en de Appie Heijn kwamen wij langs een kraam met allemaal jassen. Marloes reikte mij een jas en zij pap probeer deze eens, al snel bleek dat dit een nieuwe record jas kopen was. De eerste jas passen en aanhouden en dat voor 20 eurootjes.
Naast dit scoorde Marloes nog twee overheerlijke Ananassen voor maar 1 euro en kon de viskraam niet worden overgeslagen.
Ondanks de jas besloten wij toch maar even om het openbaar vervoer naar huis te nemen waar Stefan weer een overheerlijke maaltijd in elkaar zetten. Vraag mij eigenlijk af waarom de beste jongen niet een chef kok opleiding had gedaan. In iedergeval was de afsluiting van de avond een bezoekje van een vriendin en natuurlijk het vervolg van het spel Phase 10.
Alles loopt perfect, WiFi in de trein en ook nog eens optijd. Alleen het contact met Lenore blijft uit die met de ICE richting Amsterdam of Schiphol komt. Tien minuten voor aankomst op Schiphol krijg ik bericht of ik haar op kan wachten op Schiphol YES. Samen reizen we naar Hoofddorp om paar internet vrienden te zien die ik van het internationale forum ken. Had ik Sabine uit Italië afgelopen week moeten missen, nu stond zij ons op te wachten met een auto van haar ouders. Het etentje in het Libanese restaurant was fantastisch en het was zo gezellig dat wij bijna vergeten om de laatste trein richting Enschede te pakken te krijgen.
De volgende morgen zag Lenore dan uit eindelijk onze gast-heer en vrouw. Stefan en Marloes wonen reeds een jaar samen en het is alweer een jaar geleden dat zij bij ons op bezoek waren. Na wat bij kletsen besluiten wij via het prachtige Volkspark richting de stad te lopen. Vreemd eigenlijk want vroeger kwam ik er alleen als er kermis was. De eerste stop die Lenore wilde maken is Wilhemientje aan de Heurne. Ik heb haar ooit kennis laten maken met deze eetgelegenheid en sinds dien is dit vaste plek.
Vervolgens even rond neuzen bij de Media Markt, Expo en Bijenkorf voordat wij even langs Aslan (eigenaar Restaurant Rhodos) lopen om even bij te babbelen en dingen door te nemen voor aanstaande donderdag. Van de korte Haaksbergse straat lopen wij via de korte Hengelose straat het stationsplein op. Ik spiek even bij het voor mij nieuwe Forum Café (of moet ik Mac Berlijn zeggen) naar binnen om te kijken of Severiné aanwezig is. Via de nieuwsbrief en Twitter ben ik haar blijven volgen wat betreft de horeca veranderingen die zij (Severiné en Marc) namen. Voordat men hun Italiaanse restaurant “La Cucina” naar het stationsplein verhuisde is men eerst begonnen met Mac Berlijn. Afgelopen juli was het zover om ook het Italiaanse restaurant te verhuizen en bij het bezichtigen hier van kon ik alleen het woordje WOW uit spreken. Eindelijk heeft het oo zo saaie stationsplein eindelijk een plaats waar je iets kunt eten.
Naast het rond snuffelen in de stad was er natuurlijk ook tijd voor spelletjes met Marloes, Stefan, Vincent en Lenore. Bij het Kolonisten word ik echter flink ingemaakt echter bij Phase 10 bied ik toch nog wel tegenstand.
Dinsdag was tijd om mijn broer Wilbert te zien, althans hij bleek in de buurt te zijn en dus kon hij mooi op sleeptouw nemen want heb geen flauw idee hoe in de wijk Okois te komen. Het enige wat ik van deze wijk weet is dat je zo bij de Oostenburen de tuin inrold. Zo gezegd zo gedaan, Elsbeth heette ons van hart welkom onder het genot van een Senseo koffie. En het was natuurlijk even wachten op zoon Stef die tussen de middag even thuis kwam eten. De verlegenheid moest er even af maar toen kreeg meneer toch wel praatjes en wilde hij wel met mij op de foto. Niet eén ding, maar twee dingen hebben Stef en ik gemeen. Liefde voor Héla Curry Ketchup en natuurlijk het clubje FC Twente.
Vervolgens via de Multi Mate doehetzelfzaak richting de Boerhofjes. Deze mensen zijn mijn oude buren zoals de meeste mensen wel weten. Doordat de dame des huizes niet altijd de mogelijkheid heeft om naar een Meet & Greet te komen was dit bezoekje zekers belangrijk voor mij.
Het is tijd om weer richting Pathmos te gaan en de gast-heer en vrouw te verblijden met wat eletra werk aangezien gisteren bleek dat diverse dingen in huis niet deden. Stefan vertelde mij dat hij en zijn vader de lamp in de hal wilde aansluiten maar dat er spanning op stond. Echter na mijn eerdere bevinden van de avond er voor bleek gewoon dat de schakelaar kapot was. Aangezien de service diensten van woningbouw verenigingen soms dagen op zig kunnen laten wachten had ik besloten om het probleem maar direct te verhelpen.
Nu alles weer werkt konden Marloes, Lenore en ik nog wel even de stad in deels boodschappen te doen nu er ook nog markt in de binnenstad is. Ik was overigens blij dat broer Wilbert zo vriendelijk was om ons in de stad af te zetten. Deze jongen had namelijk vergeten een jas mee op vakantie te nemen en dus moest ik het even met een paraplu doen. Via de dropstand, de pinautomaat en de Appie Heijn kwamen wij langs een kraam met allemaal jassen. Marloes reikte mij een jas en zij pap probeer deze eens, al snel bleek dat dit een nieuwe record jas kopen was. De eerste jas passen en aanhouden en dat voor 20 eurootjes.
Naast dit scoorde Marloes nog twee overheerlijke Ananassen voor maar 1 euro en kon de viskraam niet worden overgeslagen.
Ondanks de jas besloten wij toch maar even om het openbaar vervoer naar huis te nemen waar Stefan weer een overheerlijke maaltijd in elkaar zetten. Vraag mij eigenlijk af waarom de beste jongen niet een chef kok opleiding had gedaan. In iedergeval was de afsluiting van de avond een bezoekje van een vriendin en natuurlijk het vervolg van het spel Phase 10.
Sunday, September 16, 2012
Soms gaat het net iets anders
Het is acht uur ’s morgens als ik de tent in pak om verder richting Como te gaan. Alle spullen zijn in de auto gepakt als er overleg is want wij zitten in Levanto wat praktisch naast de Cinque Terre ligt. Cinque Terre bestaat uit vijf dorpjes gelegen aan de Middelandse Zee en het makkelijkste is de trein te pakken. Zo gezegt zo gedaan en dus wordt de tent weer opgezet, koffers er in en hups de wandelschoenen aan.
De dorpjes hebben allemaal hun eigen karakter en is een must om deze te bezoeken als je er in de buurt bent. We houden het zolang uit dat we pas net voor 23uur weer de camping opkomen. Lenore en ik nemen nog even een Vino bij de camping bar waar wij nog even met paar andere stellen wat na borrelen.
Het is vrijdagmorgen net na tienen als Edwin de auto de camping afrijdt. Na een kleine klim komen we uit op de tolweg A12 die ons met zijn velen tunnels richting Genova brengt. Vanaf daar wordt het landschap een stuk vlakker, veel graan en maisvelden met ver op de achtergrond de Mont Blanc, de Monto Rosa en een glimp van de Cervino (Matterhorn). Iets verder zie ik zelfs de Mischabel Grüppe (berg keten) met een dominerende Dom in het midden. Het brengt goede herinerringen bij mij op van al die jaren dat ik in het Saastal op vakantie was.
Maar dichterbij komend verandert het landschap weer, het heuvellandschap begint weer met rechts van ons Lago Muggiore gelegen. De twee baans autosnelweg brengt ons weer door de nodige tunnels en wij klimmen weer gestaag richting Domodosola waar wij aan de klim van de Simplonpas beginnen.
Voor mij is het op zijn minst 20 jaar geleden dat ik deze weg voor het laatst heb genomen en kan je vertellen dat toen de Italiaanse zijde erg slecht was.
In iedergeval ziet het er nu beter uit en we rijden in een mooi tempo naar boven. Natuurlijk kom je niet onder een Pitstop uit om vervolgens een Ovalmatine (warme chocolade melk) met een stuk appeltaart te nuttigen.
Beneden in het dal is veel veranderd, men heeft een complete autosnelweg om en onder Brig om vervolgens een complete nieuwe binnenstap van Visp binnen te rijden. Onze volgende stop is de autotrein in Goppenstein aangezien Brig geen opstap punt meer heeft. Ik zal ze hier in de auto niet vertellen dat wij ooit als familie met een kapotte Nissan Violet op de helling van Goppenstein hebben gestaan.
De rit omhoog gaat snel en we kunnen direct het treinstel oprijden. Al met al een snelle treinreis van Kanton Wallis naar Berner Oberland. Net na negen uur in de avond komen wij op Camping Gugel aan wat op zo’n 30 kilometer noordelijk van Basel ligt. De in Neunenburg am Rhein gelegen camping verbaasd ons al bij binnenkomst. Zeer goed gekleede dames achter de receptie en een upscale restaurant en dat voor een camping. Ik kan het dan niet laten om een heerlijk biertje met een Jäger Schnitzel te nuttigen. De tent moet dan ook nog maar even wachten voordat wij het opzetten en ons op het luchtbed ploffen.
Zaterdagochtend zeven uur begint het leven weer, douchen ontbijten en regen. Flink balen want we moeten nog een flinke rit maken inclusief een pitstop rond Kaiserslautern waar Lenore vernacht overblijft bij een vriendin. In iedergeval is het nu droog op de Autobahn A5 richting noorden.
Wij hebben inmiddels Lenore gedropt en hebben onze eerste Curryworst met Pomme Frites achter de kiezen. Het Twentse landschap komt gestaag in zicht met nog drie uurtjes te gaan. Dan nog even uitpakken en mijn slaapplaats bij Marloes en Stefan opzoeken.
De dorpjes hebben allemaal hun eigen karakter en is een must om deze te bezoeken als je er in de buurt bent. We houden het zolang uit dat we pas net voor 23uur weer de camping opkomen. Lenore en ik nemen nog even een Vino bij de camping bar waar wij nog even met paar andere stellen wat na borrelen.
Het is vrijdagmorgen net na tienen als Edwin de auto de camping afrijdt. Na een kleine klim komen we uit op de tolweg A12 die ons met zijn velen tunnels richting Genova brengt. Vanaf daar wordt het landschap een stuk vlakker, veel graan en maisvelden met ver op de achtergrond de Mont Blanc, de Monto Rosa en een glimp van de Cervino (Matterhorn). Iets verder zie ik zelfs de Mischabel Grüppe (berg keten) met een dominerende Dom in het midden. Het brengt goede herinerringen bij mij op van al die jaren dat ik in het Saastal op vakantie was.
Maar dichterbij komend verandert het landschap weer, het heuvellandschap begint weer met rechts van ons Lago Muggiore gelegen. De twee baans autosnelweg brengt ons weer door de nodige tunnels en wij klimmen weer gestaag richting Domodosola waar wij aan de klim van de Simplonpas beginnen.
Voor mij is het op zijn minst 20 jaar geleden dat ik deze weg voor het laatst heb genomen en kan je vertellen dat toen de Italiaanse zijde erg slecht was.
In iedergeval ziet het er nu beter uit en we rijden in een mooi tempo naar boven. Natuurlijk kom je niet onder een Pitstop uit om vervolgens een Ovalmatine (warme chocolade melk) met een stuk appeltaart te nuttigen.
Beneden in het dal is veel veranderd, men heeft een complete autosnelweg om en onder Brig om vervolgens een complete nieuwe binnenstap van Visp binnen te rijden. Onze volgende stop is de autotrein in Goppenstein aangezien Brig geen opstap punt meer heeft. Ik zal ze hier in de auto niet vertellen dat wij ooit als familie met een kapotte Nissan Violet op de helling van Goppenstein hebben gestaan.
De rit omhoog gaat snel en we kunnen direct het treinstel oprijden. Al met al een snelle treinreis van Kanton Wallis naar Berner Oberland. Net na negen uur in de avond komen wij op Camping Gugel aan wat op zo’n 30 kilometer noordelijk van Basel ligt. De in Neunenburg am Rhein gelegen camping verbaasd ons al bij binnenkomst. Zeer goed gekleede dames achter de receptie en een upscale restaurant en dat voor een camping. Ik kan het dan niet laten om een heerlijk biertje met een Jäger Schnitzel te nuttigen. De tent moet dan ook nog maar even wachten voordat wij het opzetten en ons op het luchtbed ploffen.
Zaterdagochtend zeven uur begint het leven weer, douchen ontbijten en regen. Flink balen want we moeten nog een flinke rit maken inclusief een pitstop rond Kaiserslautern waar Lenore vernacht overblijft bij een vriendin. In iedergeval is het nu droog op de Autobahn A5 richting noorden.
Wij hebben inmiddels Lenore gedropt en hebben onze eerste Curryworst met Pomme Frites achter de kiezen. Het Twentse landschap komt gestaag in zicht met nog drie uurtjes te gaan. Dan nog even uitpakken en mijn slaapplaats bij Marloes en Stefan opzoeken.
Thursday, September 13, 2012
Laatste dag rondom Bracciano
Het is alweer dag zes van lekker wakker worden met het uitzicht over het meer onder het genot van een kopje koffie. Na het zwemmen nog even de was bij elkaar gooien zodat wij de komende dagen niet ons ondergoed achterste te voren hoeven te dragen.
Rond de middag rijden we naar het centrum van Bracciano om nog even te kijken voor alles en nog wat. Lenore en ik besluiten nog even om het kasteel te bezichtigen waar de rondleiding in Italiaans was.Het enige wat wij meekregen in het verhaal is dat diverse Pausen hier heil zochten als er onrust was. Maar het frappante wat wij vonden dat men meer de nadruk legde op de laatste zestig films die hier waren gemaakt.
In het kasteel worden ook bruiloften gegeven maar men wilde niet zeggen of er bekende personen waren. Vreemd want wij hoorde afgelopen week diverse namen voorbij komen en dat kwam naar aanleiding van een helicopter die op het terrein van de camping landen.
In de avond laat Edwin ons het stadje Anguillara zien wat aan de andere kant van het meer is gelegen. Wij parkeren dit keer niet aan het water maar ergens half op de berg wat een fraai uitzicht geeft over het meer en het stadje. We lopen door pistoreske straatjes als wij op eens een paar lokale mensen op een terrasje van een Ristorante zien zitten. Little Sicily was de naam en de mensen kennen amper Engels. Terwijl wij met handen, voeten en een glimlach onze maaltijd proberen te bestellen krijgen we hulp van een Romeen die zich als Peter voorstelde. Hij had diverse keren in Nederland gewerkt maar woonde nu in Rome met zijn vrouw en zoontje Michael.
De bestelling is rond en we zippen aan ons glaasje wijn. Aan de andere tafel strijken twee andere Nederlandse stellen aan een tafel. Ik ben amper 2 minuten weg richting de toilet als ik paar mensen hilarisch hoor lachen. Wat blijkt het is notabene Anja’s nicht Bea die aan de andere tafel is geschoven. Ik stel beide dames voor om maar een lot in de lotterij te kopen want hoe groot is die kans nou dat je elkaar in de middle of nowhere tegenkomt.
Aan het eind van onze maaltijd kun je natuurlijk niet een Ristorante verlaten zonder een nagerecht, koffie of Grappa. De Romeen, de eigenaar besluiten samen met Edwin en mij op met Grappa te toasten en het was een heerlijke afsluiting van de avond. Toen ik de beste man op de rekening wilde tippen voelde de beste man zich ongemakkelijk. En dus kwam de beste man met een onaangebroken fles Grappa naar buiten om mee naar huis te nemen. Al met al een geslaagd einde van onze vakantie rondom Bracciano.
Het is woensdagmorgen als ik Anja voor de caravan hoor rommelen, inderdaad het is acht uur en dus tijd om het spul in te pakken en richting noorden te rijden. Wij proberen vandaag zover mogelijk te komen maar waar. In iedergeval weet Edwin zijn auto met caravan door Pisa te manouvreren zodat de dames en later ook deze gek de toren kon zien.
Vervolgens meer richting noorden, het weer begint slechter te worden en denken een goede zet te doen om een camping bij La Spezia te zoeken. De uitkomst was echter dat wij via steile berghellingen van dorp naar dorp reden en dus tijd om te vragen. Ja hoor bij Levanto is een camping en inderdaad we komen in het donker aan en hebben nog net tijd genoeg om voor de regen bui de tent op te zetten. Nog even naar de plaatstelijk pizzeria en dan is het tijd voor het bed.
Vandaag moeten we richting Como komen aangezien wij een afspraak hebben met een Nederlandse die daar in de omgeving woont. Maar eerst hoop ik nog even het Pistoreske dorpje Camogli te zien.
Rond de middag rijden we naar het centrum van Bracciano om nog even te kijken voor alles en nog wat. Lenore en ik besluiten nog even om het kasteel te bezichtigen waar de rondleiding in Italiaans was.Het enige wat wij meekregen in het verhaal is dat diverse Pausen hier heil zochten als er onrust was. Maar het frappante wat wij vonden dat men meer de nadruk legde op de laatste zestig films die hier waren gemaakt.
In het kasteel worden ook bruiloften gegeven maar men wilde niet zeggen of er bekende personen waren. Vreemd want wij hoorde afgelopen week diverse namen voorbij komen en dat kwam naar aanleiding van een helicopter die op het terrein van de camping landen.
In de avond laat Edwin ons het stadje Anguillara zien wat aan de andere kant van het meer is gelegen. Wij parkeren dit keer niet aan het water maar ergens half op de berg wat een fraai uitzicht geeft over het meer en het stadje. We lopen door pistoreske straatjes als wij op eens een paar lokale mensen op een terrasje van een Ristorante zien zitten. Little Sicily was de naam en de mensen kennen amper Engels. Terwijl wij met handen, voeten en een glimlach onze maaltijd proberen te bestellen krijgen we hulp van een Romeen die zich als Peter voorstelde. Hij had diverse keren in Nederland gewerkt maar woonde nu in Rome met zijn vrouw en zoontje Michael.
De bestelling is rond en we zippen aan ons glaasje wijn. Aan de andere tafel strijken twee andere Nederlandse stellen aan een tafel. Ik ben amper 2 minuten weg richting de toilet als ik paar mensen hilarisch hoor lachen. Wat blijkt het is notabene Anja’s nicht Bea die aan de andere tafel is geschoven. Ik stel beide dames voor om maar een lot in de lotterij te kopen want hoe groot is die kans nou dat je elkaar in de middle of nowhere tegenkomt.
Aan het eind van onze maaltijd kun je natuurlijk niet een Ristorante verlaten zonder een nagerecht, koffie of Grappa. De Romeen, de eigenaar besluiten samen met Edwin en mij op met Grappa te toasten en het was een heerlijke afsluiting van de avond. Toen ik de beste man op de rekening wilde tippen voelde de beste man zich ongemakkelijk. En dus kwam de beste man met een onaangebroken fles Grappa naar buiten om mee naar huis te nemen. Al met al een geslaagd einde van onze vakantie rondom Bracciano.
Het is woensdagmorgen als ik Anja voor de caravan hoor rommelen, inderdaad het is acht uur en dus tijd om het spul in te pakken en richting noorden te rijden. Wij proberen vandaag zover mogelijk te komen maar waar. In iedergeval weet Edwin zijn auto met caravan door Pisa te manouvreren zodat de dames en later ook deze gek de toren kon zien.
Vervolgens meer richting noorden, het weer begint slechter te worden en denken een goede zet te doen om een camping bij La Spezia te zoeken. De uitkomst was echter dat wij via steile berghellingen van dorp naar dorp reden en dus tijd om te vragen. Ja hoor bij Levanto is een camping en inderdaad we komen in het donker aan en hebben nog net tijd genoeg om voor de regen bui de tent op te zetten. Nog even naar de plaatstelijk pizzeria en dan is het tijd voor het bed.
Vandaag moeten we richting Como komen aangezien wij een afspraak hebben met een Nederlandse die daar in de omgeving woont. Maar eerst hoop ik nog even het Pistoreske dorpje Camogli te zien.
Monday, September 10, 2012
Nogmaals Rome
Wij hebben de afgelopen dagen rustig aangedaan en daar heeft mijn lichaam soms nog wel eens problemen mee. Ik ben zo gewend om elke morgen optijd op te staan en mijn dingen te doen en nu hoeft het even niet.
Echter het is maandag als we nogmaals richting Rome te gaan. Edwin stelt voor om de auto te pakken i.p.v. de trein en zo gezegd zo gedaan. De provinciale wegen brengt ons door prachtig glooiend landschap en krijgen een kleine warming up in de voorsteden van Rome. Parkeren is een even een probleem, we manufreren door kleine straatjes heen waar meer scooter parkeerplaatsen zijn dan wat anders. Opeens verschijnt er een bordje 24h parking wat ons in een ondergrondse parkeergarage brengt met de nodige echo geluiden.
Via ondergrondse rolbanden en roltrappen is er licht aan het einde van een km lange tunnel. Spagna is de naam van de uitgang en metro station.
Het brengt ons bij de Spaanse trappen en de vele winkelstraten die ons ten eerste bij “de fontein brengt” Vele dames gooien wat muntgeld over hen schouders en nu is het blijkbaar wachten voor de prins. In de meeste gevallen staat hij al tussen de menigde.
Vervolgens is het tijd om op een open tourbus te springen, eerste een hele ronde foto kiekjes maken en vervolgens na een attractie. Echter tot ons spijt komen wij te laat bij het Colliseum, de poorten zijn gesloten en moeten de glimp van buiten opvangen. Een flinke domper want als ik nou iets had willen zien dan was het dat wel. Betekent dit nu dat ik een ander keer terug moet komen ? De tijd zal het leren en het rest ons om de metro richting de auto te pakken.
Het avond eten word laat maar we vinden uiteindelijk een geschikte Restorante in een van de buitenwijken van Rome. De zaak is goed gevult en met het grootste pluspunt, alleen maar Italianen. Geen aangepaste kaart met Engelse namen er op nee gewoon puur genieten wat er op je bord verschijnt.
Vandaag is het nog een keer genieten van het meer in Bracciano. Morgen is het de bedoeling om via de westkust naar boven te rijden en uiteindelijk vrijdagmorgen Italië via de Simplon Pas te verlaten.
Echter het is maandag als we nogmaals richting Rome te gaan. Edwin stelt voor om de auto te pakken i.p.v. de trein en zo gezegd zo gedaan. De provinciale wegen brengt ons door prachtig glooiend landschap en krijgen een kleine warming up in de voorsteden van Rome. Parkeren is een even een probleem, we manufreren door kleine straatjes heen waar meer scooter parkeerplaatsen zijn dan wat anders. Opeens verschijnt er een bordje 24h parking wat ons in een ondergrondse parkeergarage brengt met de nodige echo geluiden.
Via ondergrondse rolbanden en roltrappen is er licht aan het einde van een km lange tunnel. Spagna is de naam van de uitgang en metro station.
Het brengt ons bij de Spaanse trappen en de vele winkelstraten die ons ten eerste bij “de fontein brengt” Vele dames gooien wat muntgeld over hen schouders en nu is het blijkbaar wachten voor de prins. In de meeste gevallen staat hij al tussen de menigde.
Vervolgens is het tijd om op een open tourbus te springen, eerste een hele ronde foto kiekjes maken en vervolgens na een attractie. Echter tot ons spijt komen wij te laat bij het Colliseum, de poorten zijn gesloten en moeten de glimp van buiten opvangen. Een flinke domper want als ik nou iets had willen zien dan was het dat wel. Betekent dit nu dat ik een ander keer terug moet komen ? De tijd zal het leren en het rest ons om de metro richting de auto te pakken.
Het avond eten word laat maar we vinden uiteindelijk een geschikte Restorante in een van de buitenwijken van Rome. De zaak is goed gevult en met het grootste pluspunt, alleen maar Italianen. Geen aangepaste kaart met Engelse namen er op nee gewoon puur genieten wat er op je bord verschijnt.
Vandaag is het nog een keer genieten van het meer in Bracciano. Morgen is het de bedoeling om via de westkust naar boven te rijden en uiteindelijk vrijdagmorgen Italië via de Simplon Pas te verlaten.
Saturday, September 08, 2012
Rome
Het is vrijdagmorgen als wij rond 8uur ‘s morgens proberen ons treinkaartje proberen af te stempelen. Met behulp van een stations medewerker lukt het dan ook eindelijk en kunnen we de trein op. Een uurtje later lopen wij het Roma San Petro staion uit om even een paar blokken verder bij het St. Pietersplein aan te komen. Na wat foto’s was het tijd om de ingang van het museum te vinden, het blijkt dat we flink rondom het grote terrein van het Vaticaan moeten lopen om uit eindelijk binnen te komen.
Een goed opgezet museum waar je over de koppen heen kunt lopen of moet ik zeggen dat het Vaticaan een goede marketing afdeling heeft. Na paar uur is het tijd voor een lunch en dat doen we net buiten de drukte. Door de vroege morgen val ik spontaan aan de tafel in slaap en later zal het nog vaker gebeuren.
Na het nuttigen van een pizza is het tijd om de St.Pieter van binnen te bekijken en ik moet weer zeggen, indrukwekkend. Het is iets minder druk en na wat foto kiekjes besluiten nog even het dak en de koepel op te gaan. Eerst met een lift naar boven en vervolgens met een smalle trap naar boven. Het uitzicht over Rome is helder en adembenemend en we moeten nog een keer terug voor de rest van de stad.
De avond was nog na genieten ondergenot van een pasta ala Edwin.
Vandaag is het rustig wakker worden met een kopje koffie en Italiaans brood met beleg. En een bezoekje aan het naast gelegen stadje Trevignano te brengen.
Een goed opgezet museum waar je over de koppen heen kunt lopen of moet ik zeggen dat het Vaticaan een goede marketing afdeling heeft. Na paar uur is het tijd voor een lunch en dat doen we net buiten de drukte. Door de vroege morgen val ik spontaan aan de tafel in slaap en later zal het nog vaker gebeuren.
Na het nuttigen van een pizza is het tijd om de St.Pieter van binnen te bekijken en ik moet weer zeggen, indrukwekkend. Het is iets minder druk en na wat foto kiekjes besluiten nog even het dak en de koepel op te gaan. Eerst met een lift naar boven en vervolgens met een smalle trap naar boven. Het uitzicht over Rome is helder en adembenemend en we moeten nog een keer terug voor de rest van de stad.
De avond was nog na genieten ondergenot van een pasta ala Edwin.
Vandaag is het rustig wakker worden met een kopje koffie en Italiaans brood met beleg. En een bezoekje aan het naast gelegen stadje Trevignano te brengen.
Thursday, September 06, 2012
Is het Jet Leg of ...
Vanmiddag zijn wij richting Bracchiano gereden, het naast gelegen stadje. Anja en Lenore stonden bij de apotheek ivm een insecten beet terwijl Edwin en ik een dame aanspraken waar een bank te vinden was. In vrolijk Italiaans kregen wij de aanwijzingen en dus lopen wij de richting waar zij ons heen wees. Ik kan je vertellen dat mijn Italiaans niet verder komt dan goedendag en dankje wel maar we hadden het allerbei goed begrepen. Nu moet ik wel eerlijk bij zeggen dat Edwin wel een aardig woordje over de grens praat.
Na een kopje koffie lopen wij even rond in de stad met als doel het station. We willen namelijk morgen naar Rome. We kopen alvast een dag kaart, kijken waar wij de auto kunnen parkeren en natuurlijk hoe laat de trein vertrekt.
Het begint al langzaam avond te worden en na wat inkopen van Chianti en ander lekkernij is het tijd om wat te gaan eten bij de Pizzeria op de camping. Het eten was heerlijk en ik besluit nog even om een dubbele expresso te nemen aangezien de koffie hier wel helemaal top is.
Voor de caravan van Edwin zitten we nog even wat na te kletsen, drink een klein glasje wijn en hups richting bed. We spreken af om de wekker opzes uur te zetten maar alles wat ik zie in de nacht is 2uur t/m 5uur. Waarom ook niet, als je niet kunt slapen van de Jet Leg of de dubbele expresso dan is er niets mis met een lekker douche.
De sterren en de maan staan zo mooi aan de hemel te schitteren terwijl de natrium lampen van de steden rondom het meer de plaatsen aangeven. Het is kraakje helder en nu is het wachten voor de zonsopgang.
Het Vaticaan en een deel van Rome staat vandaag om ons lijstje, ben benieuwd of ik mijn ogen open kan houden.
Na een kopje koffie lopen wij even rond in de stad met als doel het station. We willen namelijk morgen naar Rome. We kopen alvast een dag kaart, kijken waar wij de auto kunnen parkeren en natuurlijk hoe laat de trein vertrekt.
Het begint al langzaam avond te worden en na wat inkopen van Chianti en ander lekkernij is het tijd om wat te gaan eten bij de Pizzeria op de camping. Het eten was heerlijk en ik besluit nog even om een dubbele expresso te nemen aangezien de koffie hier wel helemaal top is.
Voor de caravan van Edwin zitten we nog even wat na te kletsen, drink een klein glasje wijn en hups richting bed. We spreken af om de wekker opzes uur te zetten maar alles wat ik zie in de nacht is 2uur t/m 5uur. Waarom ook niet, als je niet kunt slapen van de Jet Leg of de dubbele expresso dan is er niets mis met een lekker douche.
De sterren en de maan staan zo mooi aan de hemel te schitteren terwijl de natrium lampen van de steden rondom het meer de plaatsen aangeven. Het is kraakje helder en nu is het wachten voor de zonsopgang.
Het Vaticaan en een deel van Rome staat vandaag om ons lijstje, ben benieuwd of ik mijn ogen open kan houden.
Eindelijk dan ….
Na de aankomst op Frankfurt is het wachten, wachten op de vlucht die pas rond 22uur vertrekt. Bij het boarden gaan de nekharen even overeind, wat kunnen sommige Italianen druk en opdringerig zijn. Echter er zit niets anders op om ook in het zelfde vliegtuig te stappen en zo gebeurd. De vlucht van ander half uur gaat snel, mijn ogen waren namelijk van vermoeitheid dicht gegaan.
Het vliegveld is weer een afknapper, drukke mensen staan met zijn allen strak voor de lopende band. Het enige wat ik kan doen als ik een glimp van onze koffers zie is strak en brutaal de mensen opzij drukken en de koffers pakken. Samen lopen we door de douane en wie staan daar, juist Edwin en Anja. Het is half één ‘snachts en dus sluit men ook praktisch alle toe en uitgangsdeuren van het vliegveld. Een schoonmaakster was zo vriendenlijk om ons even de weg te wijzen en dus konden we onze weg voortzetten. Onze camping is op zo’n 30 minuten goed te doen maar na 5 minuten staan we stil. Het drukke volkje weten vier auto tegen elkaar aan te parkeren.
Na de file en het ritje waar we eindelijk rond 2uur op de camping. We openen een fles met Chianti en zitten nog even fluisterend tegen elkaar te praten. Maar opeens, piepende remmen en een dikke knal bij de toegang van de camping. We pakken onze zak lantaren en lopen de 300 meter naar het voorkant van het terrein. Een stel jongen Italianen scheurde met een Renault Clio en miste de bocht. Het gevolg was dat de auto over de kop vloog en tot stilstand kwam tegen een dikke haag met een hek er achter. De auto ligt nog op zijn kant en een van de Italianen zegd; No everything is oke. Ik kan het toch niet laten om het nummerbord op te schrijven en we gaan weer weg.
Wij besluiten met ons viertjes om de volgende morgen het nummer af te geven bij de receptie van de camping. De eigenaresse die hard aan haar business werkt besluit op de politie in te schakelen dus misschien horen we wat meer.
Het woord onthaasten word hier niet in de mond genomen maar ze hebben mij wel gevraagd om lekker te relaxen. En dus is het lekker zwemmen in het meer, genieten van de lunch en veel kletsen.
Edwin met zijn bootje
Zo meteen het dorp maar eerst even posten.
Het vliegveld is weer een afknapper, drukke mensen staan met zijn allen strak voor de lopende band. Het enige wat ik kan doen als ik een glimp van onze koffers zie is strak en brutaal de mensen opzij drukken en de koffers pakken. Samen lopen we door de douane en wie staan daar, juist Edwin en Anja. Het is half één ‘snachts en dus sluit men ook praktisch alle toe en uitgangsdeuren van het vliegveld. Een schoonmaakster was zo vriendenlijk om ons even de weg te wijzen en dus konden we onze weg voortzetten. Onze camping is op zo’n 30 minuten goed te doen maar na 5 minuten staan we stil. Het drukke volkje weten vier auto tegen elkaar aan te parkeren.
Na de file en het ritje waar we eindelijk rond 2uur op de camping. We openen een fles met Chianti en zitten nog even fluisterend tegen elkaar te praten. Maar opeens, piepende remmen en een dikke knal bij de toegang van de camping. We pakken onze zak lantaren en lopen de 300 meter naar het voorkant van het terrein. Een stel jongen Italianen scheurde met een Renault Clio en miste de bocht. Het gevolg was dat de auto over de kop vloog en tot stilstand kwam tegen een dikke haag met een hek er achter. De auto ligt nog op zijn kant en een van de Italianen zegd; No everything is oke. Ik kan het toch niet laten om het nummerbord op te schrijven en we gaan weer weg.
Wij besluiten met ons viertjes om de volgende morgen het nummer af te geven bij de receptie van de camping. De eigenaresse die hard aan haar business werkt besluit op de politie in te schakelen dus misschien horen we wat meer.
Het woord onthaasten word hier niet in de mond genomen maar ze hebben mij wel gevraagd om lekker te relaxen. En dus is het lekker zwemmen in het meer, genieten van de lunch en veel kletsen.
Zo meteen het dorp maar eerst even posten.
Wednesday, September 05, 2012
Iets anders dan geplanned
Het is een vreemde gewaarwording om te zien dat je op de dag dat je gaat vliegen het totaal anders loopt. Overigens petje af dat de maatschappij alles in het werk heeft gezet om ons op de hoogte te houden en de vlucht gegevens een update te geven. De vlucht bedraging bedraagt in eerste instantie vijf en half uur maar liep snel op naar zes en half.
Ondertussen konden wij thuis in iedergeval onze dagelijkse gang gaan het gras moest nog worden gemaait. Billy de hond wist donders goed dat wij weg gingen en dus zat er zeker een lekkere wandeling voor hem in. Het was al met al een relax dagje en rond zes uur droppen wij onze koffers af bij Lufthansa. Naast de nieuwe boardingpassen kregen wij twee vouchers van $ 20.- voor eten en drinken en daar hebben wij dankbaargebruik van gemaakt.
Het is iets voor achten als de officiële boarding van start zou gaan, maar nee door een medische noodgeval bij aankomst word het met een half uur verschoven. Buiten staat een Big Ass Airbus 380-800 al even duren maar men weet het vliegtuig in 20 minuten te vullen en van de slurf weg te rijden.
En dan zit je in zo’n vliegtuig en dan denkje, kleertje. Het rijden op de rollerbaan liegt er niet om, het is net of je in een Toyota Prius zit zo geruisloos. En dan de start, weer dat enorme geluidsverschil. Het lijkt of je gestaag in een solide Mercedes wegrijdt. Inderdaad men heeft het geluidsniveau behoorlijk weten te onderdrukken.
Enige min punt van de vlucht, internet hebben ze alleen maar op het bovendek beschikbaar en niet in de Basement zal ik maar zeggen. Dus jullie raden het al, wij zaten onder in.
Nu is het wachten op onze vlucht richting Rome, nog even een uurtje relaxen.
Ondertussen konden wij thuis in iedergeval onze dagelijkse gang gaan het gras moest nog worden gemaait. Billy de hond wist donders goed dat wij weg gingen en dus zat er zeker een lekkere wandeling voor hem in. Het was al met al een relax dagje en rond zes uur droppen wij onze koffers af bij Lufthansa. Naast de nieuwe boardingpassen kregen wij twee vouchers van $ 20.- voor eten en drinken en daar hebben wij dankbaargebruik van gemaakt.
Het is iets voor achten als de officiële boarding van start zou gaan, maar nee door een medische noodgeval bij aankomst word het met een half uur verschoven. Buiten staat een Big Ass Airbus 380-800 al even duren maar men weet het vliegtuig in 20 minuten te vullen en van de slurf weg te rijden.
En dan zit je in zo’n vliegtuig en dan denkje, kleertje. Het rijden op de rollerbaan liegt er niet om, het is net of je in een Toyota Prius zit zo geruisloos. En dan de start, weer dat enorme geluidsverschil. Het lijkt of je gestaag in een solide Mercedes wegrijdt. Inderdaad men heeft het geluidsniveau behoorlijk weten te onderdrukken.
Enige min punt van de vlucht, internet hebben ze alleen maar op het bovendek beschikbaar en niet in de Basement zal ik maar zeggen. Dus jullie raden het al, wij zaten onder in.
Nu is het wachten op onze vlucht richting Rome, nog even een uurtje relaxen.
Sunday, September 02, 2012
Vakantieman, gezellig he
Soms vraag mij wel eens af, moet ik eigenlijk wel eens op vakantie. Heb immers huisje, boompje, beestje. Maar toch is het wel eens lekker dat ondanks dit ontzettende mooie weer hier eens in de Italiaanse Pasta keuken te mogen kijken. Maar tot die tijd wordt het toch wel even buffelen om de projecten af te krijgen. Zo belde ik vanmorgen even een rondje mensen op weg naar mijn laatste klant voor de vakantie en de persoon vroeg; “werk jij op zondag ?” en ik zei; “ ja, dat is hier heel normaal”
Morgen is het hier Labor Day wat een nationale feestdag is en iedereen Bbq en de Bud prut uit de koelbox haald. Ik houd het gewoon op een lekker ambachtelijk biertje ala Russian River maar dat ter zijde. Voormij is het dan tijd om de koffer in te pakken en eventueel nog even naar een goede vriend hier een uur vandaan heen te rijden. Wij zijn namelijk uitgenodigd voor een Bbq.
Maar wat mij op dit moment meer bezig houdt is de staking van aankomende dinsdag bij de Deutsche freuden van Lufthansa. Natuurlijk vliegen wij op dinsdag richting de Deutsche heimaat en komen wij woensdag aan echter met dezelfde maatschappij. Als dit dezelfde chaotische gevolgen geeft als afgelopen zaterdag wat een dag na de staking was dan heb ik daar niet zoveel zin in.
Dus heb ik maar eens gebeld met de vriendelijke dame van de Bündes Republic. Die vertelde mij dat het om een staking op een vliegveld gaat en dat zij het pas een avond van te voren weten. Check-in online en zorg ervoor dat je eerst op Lufthansa.com kijkt voordat je naar het vliegveld komt. Maar het kan ook zijn dat Lufthansa persoonlijk van vliegveld veranderd en wij eventueel via Müchen vliegen.
De tijd zal het leren, tot die tijd zit ik relax achter in de tuin met een Russian River biertje. Chianti kan ik nog genoeg drinken niet waar.
CHEERS !!!
Morgen is het hier Labor Day wat een nationale feestdag is en iedereen Bbq en de Bud prut uit de koelbox haald. Ik houd het gewoon op een lekker ambachtelijk biertje ala Russian River maar dat ter zijde. Voormij is het dan tijd om de koffer in te pakken en eventueel nog even naar een goede vriend hier een uur vandaan heen te rijden. Wij zijn namelijk uitgenodigd voor een Bbq.
Maar wat mij op dit moment meer bezig houdt is de staking van aankomende dinsdag bij de Deutsche freuden van Lufthansa. Natuurlijk vliegen wij op dinsdag richting de Deutsche heimaat en komen wij woensdag aan echter met dezelfde maatschappij. Als dit dezelfde chaotische gevolgen geeft als afgelopen zaterdag wat een dag na de staking was dan heb ik daar niet zoveel zin in.
Dus heb ik maar eens gebeld met de vriendelijke dame van de Bündes Republic. Die vertelde mij dat het om een staking op een vliegveld gaat en dat zij het pas een avond van te voren weten. Check-in online en zorg ervoor dat je eerst op Lufthansa.com kijkt voordat je naar het vliegveld komt. Maar het kan ook zijn dat Lufthansa persoonlijk van vliegveld veranderd en wij eventueel via Müchen vliegen.
De tijd zal het leren, tot die tijd zit ik relax achter in de tuin met een Russian River biertje. Chianti kan ik nog genoeg drinken niet waar.
CHEERS !!!
Sunday, August 26, 2012
In de hoogste versnelling
Het zal jullie in de laatste blog niet ontgaan zijn dat ik Vincent donderdag op Oakland International Airport heb gezet om vervolgens het vliegtuig richting Amsterdam te nemen. Het vliegtuig was 45 minuten eerder dan in eerste instantie geplanned. Ongelovelijk want volgens mij hoor en zie ik vaak berichten dat ArkeFly vaak vertragingen heeft. Voor de mensen die ooit naar California willen reizen kan dit een goede optie zijn als de KLM vlucht hoger uitvalt. Daarnaast is het vliegveld beter bereikbaar als het San Francisco International Airport. Nadeel, ArkeFly laat je zelfs voor frisdrank betalen.
Ik had de jongen net uitgezwaait en zit in mijn auto als ik een stel mensen na mijn nummerplaat ziet kijken en de duimpjes hoog houden. Het blijken een stel Twentenaren te zijn die blijkbaar een stad naast ons wonen.
Ook was het tijd om klanten te bellen voor de eventuele opdrachten. Brian’s baas heeft een verzoek of ik wat elektra kan aanpassen op de zaterdag. Alles is mogelijk vooral als men per uur betaald. Maar eerst is het vrijdag richting Dwight, een oude school vriend van Lenore. Hij wil de huidige camera’s rond zijn huis vervangen door een betere. Maar dat betekende ook dat ik de voeding moest vervangen. Maar in een knappe vier uurtjes is dat redelijk gelukt.
Vervolgens snel naar huis om te douchen en klaar te maken voor een biertje met een stel oud collega’s. De plek die je dan moet bezoeken is de Beer Revolution. De bar ziet er uit als een bikers bar maar als je binnenkomt dan is het een groto wahalla. 47taps die roteren met alleen maar top biertjes vanuit de States maar ook Europa. En in zo’n geval is het ook handig dat je een lieve schat hebt die je even later van de metro ophaald. Een DUI (Rij ontzegging door Alcohol) kost hier al snel $ 10,000.- en dat is het toch echt niet waard.
Het uitslapen kon ik wel vergeten en dus zat ik rond half acht zaterdagmorgen in de auto om te werken. De klant wil graag plafond lichtpunten wat oudere huizen in de VS hier vaak niet hebben. Het gevolg was dat ik de wanden en plafonds moest openen terwijl de stucadoor iets verder zijn werk kon doen. Geluk bij een ongeluk zag ik ook dat bij de nieuwe installatie de gipsboeren een wandcontactdoos hadden afgedekt. Gelukkig maar want de schilder komt op maandag.
Na een lange werkdag van ons beiden besluiten we dan ook maar niet voor ons zelf te koken maar naar de plaatselijke Thai Restaurant te gaan nu Vincent er niet meer is.
Je jongen houd namelijk niet van rijst, iets wat hij niet van zijn vader heeft.
De zondag lukt het mij niet om uit te slapen, ik zie op mijn horloge 5.20uur staan. Mmm de FC moet zo tegen NEC spelen dus laat ik er dan ook maar uit gaan. Ik zie op de TV beelden dat het lekker in Nerland regend. En vervolgens zie ik een Stefan’s foto op FaceBook. Je zult er maar door heen moeten. Het enige vocht wat wij hier zien is de sprinkler installatie die onze gras mat water geeft.
Na de dagelijkse wandeling met mijn proffesional trainer Billy was het tijd om Berkeley te bezoeken. Lenore ’s moeder heeft namelijk een fundraising voor haar klein dochter LaRocha die voor een tweede jaar in Senegal is om een stam te bestuderen .
Toen zij de mensen van de stam vroeg wat ze eigenlijk wel heel graag wilde hebben zeiden ze allemaal “Een toilet”. De fundraising werd in mijn schoonouders huis gehouden. Een hele tentoonstelling aan de wand, photo slides op de pc en veel high thee hapjes. Onze goal was $ 1,000.- binnen te halen ook al had schoonmoeder Mim daar een hard hoofd in. Echter haar vriendenkring en familie stelde haar niet te leur, maar liefst $ 1,470.- dus de toiletten komen er.
Nu is het nog even relaxen een kopje thee en dan naar bed.
Ik had de jongen net uitgezwaait en zit in mijn auto als ik een stel mensen na mijn nummerplaat ziet kijken en de duimpjes hoog houden. Het blijken een stel Twentenaren te zijn die blijkbaar een stad naast ons wonen.
Ook was het tijd om klanten te bellen voor de eventuele opdrachten. Brian’s baas heeft een verzoek of ik wat elektra kan aanpassen op de zaterdag. Alles is mogelijk vooral als men per uur betaald. Maar eerst is het vrijdag richting Dwight, een oude school vriend van Lenore. Hij wil de huidige camera’s rond zijn huis vervangen door een betere. Maar dat betekende ook dat ik de voeding moest vervangen. Maar in een knappe vier uurtjes is dat redelijk gelukt.
Vervolgens snel naar huis om te douchen en klaar te maken voor een biertje met een stel oud collega’s. De plek die je dan moet bezoeken is de Beer Revolution. De bar ziet er uit als een bikers bar maar als je binnenkomt dan is het een groto wahalla. 47taps die roteren met alleen maar top biertjes vanuit de States maar ook Europa. En in zo’n geval is het ook handig dat je een lieve schat hebt die je even later van de metro ophaald. Een DUI (Rij ontzegging door Alcohol) kost hier al snel $ 10,000.- en dat is het toch echt niet waard.
Het uitslapen kon ik wel vergeten en dus zat ik rond half acht zaterdagmorgen in de auto om te werken. De klant wil graag plafond lichtpunten wat oudere huizen in de VS hier vaak niet hebben. Het gevolg was dat ik de wanden en plafonds moest openen terwijl de stucadoor iets verder zijn werk kon doen. Geluk bij een ongeluk zag ik ook dat bij de nieuwe installatie de gipsboeren een wandcontactdoos hadden afgedekt. Gelukkig maar want de schilder komt op maandag.
Na een lange werkdag van ons beiden besluiten we dan ook maar niet voor ons zelf te koken maar naar de plaatselijke Thai Restaurant te gaan nu Vincent er niet meer is.
Je jongen houd namelijk niet van rijst, iets wat hij niet van zijn vader heeft.
De zondag lukt het mij niet om uit te slapen, ik zie op mijn horloge 5.20uur staan. Mmm de FC moet zo tegen NEC spelen dus laat ik er dan ook maar uit gaan. Ik zie op de TV beelden dat het lekker in Nerland regend. En vervolgens zie ik een Stefan’s foto op FaceBook. Je zult er maar door heen moeten. Het enige vocht wat wij hier zien is de sprinkler installatie die onze gras mat water geeft.
Na de dagelijkse wandeling met mijn proffesional trainer Billy was het tijd om Berkeley te bezoeken. Lenore ’s moeder heeft namelijk een fundraising voor haar klein dochter LaRocha die voor een tweede jaar in Senegal is om een stam te bestuderen .
Toen zij de mensen van de stam vroeg wat ze eigenlijk wel heel graag wilde hebben zeiden ze allemaal “Een toilet”. De fundraising werd in mijn schoonouders huis gehouden. Een hele tentoonstelling aan de wand, photo slides op de pc en veel high thee hapjes. Onze goal was $ 1,000.- binnen te halen ook al had schoonmoeder Mim daar een hard hoofd in. Echter haar vriendenkring en familie stelde haar niet te leur, maar liefst $ 1,470.- dus de toiletten komen er.
Nu is het nog even relaxen een kopje thee en dan naar bed.
Wednesday, August 22, 2012
Nog even ….
Het dinsdag en dat betekent een cursus dag voor mij. Vanaf acht uur ‘smorgens kon ik met een tiental andere installateurs de kneepjes van een nieuwe software onder de knie krijgen. Mijn eerste project zal thuis hier in huis gebeuren echter dat wordt pas na onze vakantie.
Als ik eind van de middag de docent bedankt en na mijn auto loop zie ik een sms berichtje op mijn telefoon. De meeste medewerkers van Adura Technologie zijn ontslagen maar de person in kwestie weet niet wie. Terwijl ik nog op de parkeerplaats sta bel ik hem op. Wij zijn er beiden over eens dat het management gevalt heeft om het bedrijf succesvol te maken. Het enige waar het management voor zat was er zelf beter aan te worden en niet een succesvol bedrijf te maken. Het zo bekende verhaal van een Start Up.
Ik vervolg mij weg uit Oakland en rij net op de autosnelweg als de telefoon rinkeld. Ik had maandag een Elektra prijs afgegeven voor een huis die vlam heeft gevat en de verzekering gaat accoord met de opdracht. Doordat de vakantie er aankomt begin ik er maandag aan te werken. Dan heeft de aannemer er geen hinder van dat ik 3 weken weg bent.
Vincent had zich vanmiddag vermaakt met de computer en was wel even klaar voor wat anders. Na de dagelijkse wandeling met Billy in het naast gelegen Kennedy Grove was het tijd voor shoppen. Want kleine broer Max verwacht wel een cadeautje van zijn grote broer. Al moet ik zeggen dat grote broer best moeite had om iets uit te zoeken.
Dan was het nog even tijd om bij de Raley’s Supermarkt te stoppen want net als gisteren is het ook vandaag mijn taak om te koken. Gooide ik gisteren nog alles bij elkaar om een Chilli Con Carne te maken waar ik goed bij scoorde. Vandaag word het vis aangezien de grote jongen man naast hamburgers ook verzot op vis is. Bij thuiskomst begin ik meteen het eten te preppen en wacht voor het moment supreme dat Lenore klaar is voor het eten. Voor de mensen die hier geweest zijn weten dat dit vaak pas om half negen is maar dat krijg je ook met twaalf uurs diensten.
De zalm is op en top perfect en krijg te horen van Vincent dat dit toch wel in zijn beste top 10 staat. Lenore zegt tegen mij dat dit de beste zalm is die ze ooit heeft gehad. Leuk zulke complimenten maar heb het dan ook wel te danken aan de kwaliteit vis die ik had.
De woensdag begint bij mij vroeg, rond 5 uur sta ik naast mijn bed aangezien ik pijn heb in mijn andere voet. Die had ik namelijk met Billy’s ronde in het park verzwikt en dus was het tijd om wat Ibuprofen te nemen. Komt mooi uit want ik kan zelfs Lenore een kop koffie op bed brengen. Ik besluit echter na beneden te gaan om mijn administratie te doen voordat wij Vincent uit het bed trommelen.
Het is namelijk tijd voor een Pixar bezoek in Emmeryville. Had ik een paar maand niet geschreven dat ik via een klant die daar werkt een rondleiding kon krijgen en vandaag was de dag. Bij de portier stonden onze namen geregistreerd en met een naamkaartje loop je het gebouw in. Een grote hal met niet alleen een receptive maar een hele ontmoetingsruimte met eten en giftshop.
Foto's zijn niet door mij gemaakt maar door Big Screen Animation
Zodra je de campus al op loopt krijg je al die positive vibes maar nu binnen begint de Wauw factor. Richard (mijn klant) leidt ons rond en natuurlijk mag je niet achter de schermen kijken ivm nieuwe ideën. Toch is het de moeite waard, in dit geval is ere en hele tentoonstelling over de tekenfilm “Brave”. Hoe een idee begint, de schetsen en de uitwerkingen ervan.
Om nog even in Emeryville te blijven besluiten we om de hoek te gaan lunchen bij Rudy’s Can’t Fail Café. Ik was het de afgelopen jaren al paar keer voorbij gereden maar nu werd het de hoogste tijd. De rest van de dag stond in het teken van de dagelijkse dingen en een filmpje via Netflix kijken. Morgen is de fijne tijd met Vincent weer voorbij maar geluk is dat ik hem over 3.5 week alweer zie.
Als ik eind van de middag de docent bedankt en na mijn auto loop zie ik een sms berichtje op mijn telefoon. De meeste medewerkers van Adura Technologie zijn ontslagen maar de person in kwestie weet niet wie. Terwijl ik nog op de parkeerplaats sta bel ik hem op. Wij zijn er beiden over eens dat het management gevalt heeft om het bedrijf succesvol te maken. Het enige waar het management voor zat was er zelf beter aan te worden en niet een succesvol bedrijf te maken. Het zo bekende verhaal van een Start Up.
Ik vervolg mij weg uit Oakland en rij net op de autosnelweg als de telefoon rinkeld. Ik had maandag een Elektra prijs afgegeven voor een huis die vlam heeft gevat en de verzekering gaat accoord met de opdracht. Doordat de vakantie er aankomt begin ik er maandag aan te werken. Dan heeft de aannemer er geen hinder van dat ik 3 weken weg bent.
Vincent had zich vanmiddag vermaakt met de computer en was wel even klaar voor wat anders. Na de dagelijkse wandeling met Billy in het naast gelegen Kennedy Grove was het tijd voor shoppen. Want kleine broer Max verwacht wel een cadeautje van zijn grote broer. Al moet ik zeggen dat grote broer best moeite had om iets uit te zoeken.
Dan was het nog even tijd om bij de Raley’s Supermarkt te stoppen want net als gisteren is het ook vandaag mijn taak om te koken. Gooide ik gisteren nog alles bij elkaar om een Chilli Con Carne te maken waar ik goed bij scoorde. Vandaag word het vis aangezien de grote jongen man naast hamburgers ook verzot op vis is. Bij thuiskomst begin ik meteen het eten te preppen en wacht voor het moment supreme dat Lenore klaar is voor het eten. Voor de mensen die hier geweest zijn weten dat dit vaak pas om half negen is maar dat krijg je ook met twaalf uurs diensten.
De zalm is op en top perfect en krijg te horen van Vincent dat dit toch wel in zijn beste top 10 staat. Lenore zegt tegen mij dat dit de beste zalm is die ze ooit heeft gehad. Leuk zulke complimenten maar heb het dan ook wel te danken aan de kwaliteit vis die ik had.
De woensdag begint bij mij vroeg, rond 5 uur sta ik naast mijn bed aangezien ik pijn heb in mijn andere voet. Die had ik namelijk met Billy’s ronde in het park verzwikt en dus was het tijd om wat Ibuprofen te nemen. Komt mooi uit want ik kan zelfs Lenore een kop koffie op bed brengen. Ik besluit echter na beneden te gaan om mijn administratie te doen voordat wij Vincent uit het bed trommelen.
Het is namelijk tijd voor een Pixar bezoek in Emmeryville. Had ik een paar maand niet geschreven dat ik via een klant die daar werkt een rondleiding kon krijgen en vandaag was de dag. Bij de portier stonden onze namen geregistreerd en met een naamkaartje loop je het gebouw in. Een grote hal met niet alleen een receptive maar een hele ontmoetingsruimte met eten en giftshop.
Zodra je de campus al op loopt krijg je al die positive vibes maar nu binnen begint de Wauw factor. Richard (mijn klant) leidt ons rond en natuurlijk mag je niet achter de schermen kijken ivm nieuwe ideën. Toch is het de moeite waard, in dit geval is ere en hele tentoonstelling over de tekenfilm “Brave”. Hoe een idee begint, de schetsen en de uitwerkingen ervan.
Om nog even in Emeryville te blijven besluiten we om de hoek te gaan lunchen bij Rudy’s Can’t Fail Café. Ik was het de afgelopen jaren al paar keer voorbij gereden maar nu werd het de hoogste tijd. De rest van de dag stond in het teken van de dagelijkse dingen en een filmpje via Netflix kijken. Morgen is de fijne tijd met Vincent weer voorbij maar geluk is dat ik hem over 3.5 week alweer zie.
Sunday, August 19, 2012
Een dagje zee ?
Wij worden zaterdag langzaam wakker en zijn allemaal niet vooruit te branden. De afgelopen weken hebben Lenore en ik in de eetkamer gebivakeerd. Echter nu Erika twee weken weg is hebben wij het roer omgeslagen. Vincent verblijft nu in Erika’s slaapkamer en wij slapen weer in ons eigen gespreid bedje. Billy die na zijn num nutz aktiviteiten in het park een beetje mank loopt heeft Vincent zo gek gekregen om een plaatsje naast hem vrij te houden.
Ons plan om een tripje naar Point Reyes Lighthouse te gaan komt vandaag mooi uit nu het hier al weken prachtig weer is. De TomTom staat geprogrammeerd en we rijden al snel door de hoge heuvel rug van Marin. Wil het niet dat we na paar pistoreske dorpjes en Tamales Bay al snel de eerste mistbanken zien verschijnen. Het duurt dan ook niet lang voordat wij in een landschap rijden hoe ik het platte land van Ierland voor mij ziet. Het enige wat ik mis zijn de kleine plaatselijke pubs.
Het kost ons een uur van Point Reyes Station naar de overvolle parkeerplaats van de Lighthouse te komen. Mensen die in hun auto stappen verdommen om weg te rijden en plaatst te maken voor een ander. En dus rijd ik uit ergenis maar even iets naar beneden om vervolgens naast de weg te parkeren. Het is koud, een strafe wind waait met een zicht van minder dan 50 meter. De afgesloten weg met het bordje 0.4 mile brengt ons een stapje dichterbij. Eerst moeten we 380 fraai aangelegde treden naar beneden lopen om ons eind doel te bereiken. Zo’n paar honderd meter onder ons horen wij het water van de Pacific Oceaan tegen de rotsen aanslaan. Binnen in de toren aangekomen is het behagelijk en beschud van het koude weer. We genieten even van de Park Ranger die tekst en uitleg geeft voordat wij weer richting de auto gaan.
Onderweg denken we na over wat te eten bij terugkomst. Lenore komt op het idee om in Sausolito te stoppen. Het stadje ligt net iets ten noorden van de Golden Gate Bridge en het is er heerlijk vertoeven. Fish is de naam van een restaurant waar we eerder zijn geweest en waar mensen rustig een half uur in de rij gaan staan voor hun bestelling. En zoals de naam het al zegt verkopen ze er alleen maar vis en je drank krijg je in een soort van jam pot geserveerd.
Rond negen uur ‘s avonds komen we eindelijk thuis en ploffen op de bank neer. Afgelopen nacht had ik na aanraden van Vincent “The Hunger Games” opgenomen. Als iemand het voor de derde keer wil zien dan moet het wel verdomd goed zijn. En inderdaad het was een boeiende film waar je dus niet bij in slap valt, of je moet Lenore heten en de boeken hebben gelezen. Geluk voor haar dat het nog op de DVR staat.
De zondag was weer een lui lekker dagje, hond uitlaten, spelletjes doen en ‘savonds naar La Venetia in Berkeley waar mijn schoonmoeder Mim een etentje gaf ivm haar komende 84 jarige verjaardag. Na de hand nog even richting haar huis om de traditionele verjaardagstaart meester te maken. Nu nog paar dagen genieten van die grote vent van mij voordat het voorbij is, want donderdag vliegt hij al weer terug.
Ons plan om een tripje naar Point Reyes Lighthouse te gaan komt vandaag mooi uit nu het hier al weken prachtig weer is. De TomTom staat geprogrammeerd en we rijden al snel door de hoge heuvel rug van Marin. Wil het niet dat we na paar pistoreske dorpjes en Tamales Bay al snel de eerste mistbanken zien verschijnen. Het duurt dan ook niet lang voordat wij in een landschap rijden hoe ik het platte land van Ierland voor mij ziet. Het enige wat ik mis zijn de kleine plaatselijke pubs.
Het kost ons een uur van Point Reyes Station naar de overvolle parkeerplaats van de Lighthouse te komen. Mensen die in hun auto stappen verdommen om weg te rijden en plaatst te maken voor een ander. En dus rijd ik uit ergenis maar even iets naar beneden om vervolgens naast de weg te parkeren. Het is koud, een strafe wind waait met een zicht van minder dan 50 meter. De afgesloten weg met het bordje 0.4 mile brengt ons een stapje dichterbij. Eerst moeten we 380 fraai aangelegde treden naar beneden lopen om ons eind doel te bereiken. Zo’n paar honderd meter onder ons horen wij het water van de Pacific Oceaan tegen de rotsen aanslaan. Binnen in de toren aangekomen is het behagelijk en beschud van het koude weer. We genieten even van de Park Ranger die tekst en uitleg geeft voordat wij weer richting de auto gaan.
Onderweg denken we na over wat te eten bij terugkomst. Lenore komt op het idee om in Sausolito te stoppen. Het stadje ligt net iets ten noorden van de Golden Gate Bridge en het is er heerlijk vertoeven. Fish is de naam van een restaurant waar we eerder zijn geweest en waar mensen rustig een half uur in de rij gaan staan voor hun bestelling. En zoals de naam het al zegt verkopen ze er alleen maar vis en je drank krijg je in een soort van jam pot geserveerd.
Rond negen uur ‘s avonds komen we eindelijk thuis en ploffen op de bank neer. Afgelopen nacht had ik na aanraden van Vincent “The Hunger Games” opgenomen. Als iemand het voor de derde keer wil zien dan moet het wel verdomd goed zijn. En inderdaad het was een boeiende film waar je dus niet bij in slap valt, of je moet Lenore heten en de boeken hebben gelezen. Geluk voor haar dat het nog op de DVR staat.
De zondag was weer een lui lekker dagje, hond uitlaten, spelletjes doen en ‘savonds naar La Venetia in Berkeley waar mijn schoonmoeder Mim een etentje gaf ivm haar komende 84 jarige verjaardag. Na de hand nog even richting haar huis om de traditionele verjaardagstaart meester te maken. Nu nog paar dagen genieten van die grote vent van mij voordat het voorbij is, want donderdag vliegt hij al weer terug.
Friday, August 17, 2012
Zon en spelen
De afgelopen week is vrij snel gegaan en dat zonder mijn eigen auto te moeten doen. De mijne staat nog bij de garage in Berkeley om een compleet nieuwe versnellingsbak in zijn lijf te krijgen. Na de schrik van het prijskaartje hebben wij ook besloten om de bouw aktiviteiten in ons huis stop te zetten en er voor de komende tijd mee te leren leven. Dat houd niet in dat ik mijn eigen elektra voorzieningen stop legt. Diverse nieuwe eind groepen liggen bij de onderverdeelkast en de coax / data bekabeling ligt nu op de plek waar ik de router ga plaatsen.
In de tussen liggende tijd weten wij ook nog eens van Vincent droge humor te genieten. Naast het velen Kolonisten van Catan, Rummikub en Canasta waar ik compleet verlies is er ook tijd om andere dingen te doen. Wandelen met de hond en zelfs naar de California Academy of Sciences in Golden Gate Park. En hopenlijk kunnen we dit weekend nog meer ondernemen.
Onze Vincent werd gisteren nog even verrast met een blanco envelope met zijn naam erop. Jawel meneer heeft nu zijn eigen Amerikaanse bankpasje die hij ook als creditcard kan gebruiken. Er is overigens geen geldboompje aan de rekening gekoppeld, er groeit namelijk alleen maar fruit en groente in onze achtertuin.
Aanstaande dinsdag ga deze jongen ook maar weer eens een zakelijke gerichte cursus doen. De grootste leverancier van dimmers hier in de VS moedigd mij aan om mijn voorkeur installateurschap met domotica uit te breiden. En dat gaan we dan ook maar doen want ik wil later mijn huis hier ook mee voorzien.
Meer nieuws uit dit zonnige en brandvrije El Sobrante is er niet maar dat kan natuurlijk zo veranderen.
In de tussen liggende tijd weten wij ook nog eens van Vincent droge humor te genieten. Naast het velen Kolonisten van Catan, Rummikub en Canasta waar ik compleet verlies is er ook tijd om andere dingen te doen. Wandelen met de hond en zelfs naar de California Academy of Sciences in Golden Gate Park. En hopenlijk kunnen we dit weekend nog meer ondernemen.
Onze Vincent werd gisteren nog even verrast met een blanco envelope met zijn naam erop. Jawel meneer heeft nu zijn eigen Amerikaanse bankpasje die hij ook als creditcard kan gebruiken. Er is overigens geen geldboompje aan de rekening gekoppeld, er groeit namelijk alleen maar fruit en groente in onze achtertuin.
Aanstaande dinsdag ga deze jongen ook maar weer eens een zakelijke gerichte cursus doen. De grootste leverancier van dimmers hier in de VS moedigd mij aan om mijn voorkeur installateurschap met domotica uit te breiden. En dat gaan we dan ook maar doen want ik wil later mijn huis hier ook mee voorzien.
Meer nieuws uit dit zonnige en brandvrije El Sobrante is er niet maar dat kan natuurlijk zo veranderen.
Sunday, August 12, 2012
Visite
Het is zondag de 5e augustus, en kijk nog even op de site van Oakland International Airport voordat ik in beweging kom. Vincent is namelijk de eerste van de familie die met ArkeFly vlucht 315 richting de Bay Area komt. Aangekomen op het vliegveld blijkt dat het Internationale vliegverkeer minimaal is en kan hem dan ook niet missen bij de uitgang.
Al wachtende word ik op de schouder getikt, het is de General Consul of gewoon Bart. Hij staat op zijn zoon te wachten en omdat het nog wel even kan duren besluiten om maar even van een Heineken Light te genieten. Het schijnt dat de bar het biermerk in de koelkast heeft gezet sinds dat ArkeFly op Oakland vliegt. Een grote uitzondering voormij want normaal drink ik alleen lokale brouwsels.
Het duurd niet lang voordat Vincent eruit loopt en krijg ook een welkomkomst groet van de GC. Op de weg naar huis vraag ik; “Hoe was het eten in het vliegtuig en heb je nog honger”. Het viel wel mee zei hij echter bij aankomst thuis begon de maag wel te rommelen. Al snel besluiten we om de koffer te laten wat het is en hups richting Red Onion te rijden. Yeah Hamburger time.
De komende week word het veel chillen voor Vincent aangezien ik weer noodgedwongen eigen projectjes in de bouw heb. Maar als ik ‘smiddags thuis komt lopen wij even met de hond in het naast gelegen park. Wat mij verbaast is dat deze jongen kerel sinds de afgelopen twee jaar veel conditie heeft opgedaan. Hij loopt vlieren fluitend de heuvel op terwijl ik al puffend er naast loopt. Naast dat weet hij mij elke avond te verslaan met Kolonisten van Catan, pijnlijk.
Maandagmiddag kom ik thuis van werk en zowel Erika als Vincent hangen op de bank TV te kijken. Het beeld veranderd in een Emergency Channel, de mededeling "sluit ramen en deuren". Na snel de internet sites van de diverse lokale nieuws kanalen te bezoeken blijkt dat de Chevron een brand op de raffinaderij terrein heeft. Het terrein ligt op zo'n 16 kilometer van ons af en ondanks het geringe gevaar besluiten we toch om de ramen en deuren dicht te houden. Wil het niet dat ik het niet kon laten om een fotootje te schieten.
Onze reaktie "Het zal de benzine prijs snel omhoog brengen". En inderdaad nu een paar dagen later is onze Gallon prijs 34cent omhoog geschoten.
Het is donderdagmorgen als ik Vincent voor een lunch richting San Francisco neem. We zijn een uur vroeger dan geplanned dus we lopen wat rond in de stad. Al snel mengen wij onder de toeristen echter was even vergeten dat die zoon van mij ook niet van winkelen houdt. Maar al snel is het tijd en we ontmoeten de heer Laanen in de lobby van een groot kantoorgebouw. Ik zeg niet alleen “heer” maar hij is het ook. Anderen noemen hem de “Moeder Theresa van de Nederlanders in de San Francisco Bay Area”. Ondanks zijn drukke agenda weet deze Trade Director en Entrepeneur altijd wel een gaatje te prikken om even bij te kletsen.
Vrijdag betekent de maandelijkse NL borrel bij Murphy’s hebben maar hebben ook nog eens straks het huis vol zitten. Lenore’s zus Seena wil nog even de champie fles los trekken aangezien haar appartement na de beurs crash eindelijk voor een goede prijs is verkocht. Echter daar kwam snel James, zijn vriendin Karina, aanstaande schoonmoeder uit Peru en tante uit Peru. Het was lekker druk maar ook gezellig.
Zaterdagmorgen, Santa Cruz staat vandaag op de planning. Na een traage start zitten we eindelijk in mijn MiniVan. Een zeer comfortabele auto om lange ritten in te doen. Wij moeten nog 20 mijl rijden en de Van rijdt gestaag op Highway 17 de heuvel rug in. Wil het niet dat mijn auto op eens compleet geen power meer onder de motor kap heeft.
Ik zie nog net om de hoek plaats waar ik de auto kan parkeren, nou ja parkeren. De linkerkant van de auto staat nog net op de rechterweg helft en het is niet fijn. Lenore pakt belt meteen AAA die snel en zorgvuldig ons uit de benaderd positie halen. Ons ritje Santa Cruz word al snel omgezet in een ritje Berkeley waar wij de auto bij onze garage parkeren.
Erika was zo aardig om ons bij de garage op te halen en na het leeg pakken van mijn auto begint iedereen trek te krijgen. Goed dat wij allen één ding in gedachten hebben “Barney’s”
In de laate namiddag willen we toch nog wel wat van de dag maken en dus richting Concord. Daar is een Laser Game Center waar je lekker elkaar lek kunt schieten zonder de pijn te voelen. Vincent had het nog nooit gedaan en voormij was het de tweede keer. Een erg leuke bezigheid mits de spelers groep niet te groot is. Je beweegt veel en het is echt een workout.
Op de terugweg vanuit Concord hebben wij wat te vieren. Lenore’s good old Honda Civic rijdt wel als een tierelier en heeft 300.000 mijl op de teller staan. Om even om te rekenen naar kilometers dan kom je snel op 482.803 kilometer.
Het is inmiddels zondagmorgen en zie dat mijn clubje tegen Groningen heeft gewonnen. Billy is niet onder de indruk, hij wil gewoon naar buiten en doe zijn ronde.
Al wachtende word ik op de schouder getikt, het is de General Consul of gewoon Bart. Hij staat op zijn zoon te wachten en omdat het nog wel even kan duren besluiten om maar even van een Heineken Light te genieten. Het schijnt dat de bar het biermerk in de koelkast heeft gezet sinds dat ArkeFly op Oakland vliegt. Een grote uitzondering voormij want normaal drink ik alleen lokale brouwsels.
Het duurd niet lang voordat Vincent eruit loopt en krijg ook een welkomkomst groet van de GC. Op de weg naar huis vraag ik; “Hoe was het eten in het vliegtuig en heb je nog honger”. Het viel wel mee zei hij echter bij aankomst thuis begon de maag wel te rommelen. Al snel besluiten we om de koffer te laten wat het is en hups richting Red Onion te rijden. Yeah Hamburger time.
De komende week word het veel chillen voor Vincent aangezien ik weer noodgedwongen eigen projectjes in de bouw heb. Maar als ik ‘smiddags thuis komt lopen wij even met de hond in het naast gelegen park. Wat mij verbaast is dat deze jongen kerel sinds de afgelopen twee jaar veel conditie heeft opgedaan. Hij loopt vlieren fluitend de heuvel op terwijl ik al puffend er naast loopt. Naast dat weet hij mij elke avond te verslaan met Kolonisten van Catan, pijnlijk.
Maandagmiddag kom ik thuis van werk en zowel Erika als Vincent hangen op de bank TV te kijken. Het beeld veranderd in een Emergency Channel, de mededeling "sluit ramen en deuren". Na snel de internet sites van de diverse lokale nieuws kanalen te bezoeken blijkt dat de Chevron een brand op de raffinaderij terrein heeft. Het terrein ligt op zo'n 16 kilometer van ons af en ondanks het geringe gevaar besluiten we toch om de ramen en deuren dicht te houden. Wil het niet dat ik het niet kon laten om een fotootje te schieten.
Onze reaktie "Het zal de benzine prijs snel omhoog brengen". En inderdaad nu een paar dagen later is onze Gallon prijs 34cent omhoog geschoten.
Het is donderdagmorgen als ik Vincent voor een lunch richting San Francisco neem. We zijn een uur vroeger dan geplanned dus we lopen wat rond in de stad. Al snel mengen wij onder de toeristen echter was even vergeten dat die zoon van mij ook niet van winkelen houdt. Maar al snel is het tijd en we ontmoeten de heer Laanen in de lobby van een groot kantoorgebouw. Ik zeg niet alleen “heer” maar hij is het ook. Anderen noemen hem de “Moeder Theresa van de Nederlanders in de San Francisco Bay Area”. Ondanks zijn drukke agenda weet deze Trade Director en Entrepeneur altijd wel een gaatje te prikken om even bij te kletsen.
Vrijdag betekent de maandelijkse NL borrel bij Murphy’s hebben maar hebben ook nog eens straks het huis vol zitten. Lenore’s zus Seena wil nog even de champie fles los trekken aangezien haar appartement na de beurs crash eindelijk voor een goede prijs is verkocht. Echter daar kwam snel James, zijn vriendin Karina, aanstaande schoonmoeder uit Peru en tante uit Peru. Het was lekker druk maar ook gezellig.
Zaterdagmorgen, Santa Cruz staat vandaag op de planning. Na een traage start zitten we eindelijk in mijn MiniVan. Een zeer comfortabele auto om lange ritten in te doen. Wij moeten nog 20 mijl rijden en de Van rijdt gestaag op Highway 17 de heuvel rug in. Wil het niet dat mijn auto op eens compleet geen power meer onder de motor kap heeft.
Ik zie nog net om de hoek plaats waar ik de auto kan parkeren, nou ja parkeren. De linkerkant van de auto staat nog net op de rechterweg helft en het is niet fijn. Lenore pakt belt meteen AAA die snel en zorgvuldig ons uit de benaderd positie halen. Ons ritje Santa Cruz word al snel omgezet in een ritje Berkeley waar wij de auto bij onze garage parkeren.
Erika was zo aardig om ons bij de garage op te halen en na het leeg pakken van mijn auto begint iedereen trek te krijgen. Goed dat wij allen één ding in gedachten hebben “Barney’s”
In de laate namiddag willen we toch nog wel wat van de dag maken en dus richting Concord. Daar is een Laser Game Center waar je lekker elkaar lek kunt schieten zonder de pijn te voelen. Vincent had het nog nooit gedaan en voormij was het de tweede keer. Een erg leuke bezigheid mits de spelers groep niet te groot is. Je beweegt veel en het is echt een workout.
Op de terugweg vanuit Concord hebben wij wat te vieren. Lenore’s good old Honda Civic rijdt wel als een tierelier en heeft 300.000 mijl op de teller staan. Om even om te rekenen naar kilometers dan kom je snel op 482.803 kilometer.
Het is inmiddels zondagmorgen en zie dat mijn clubje tegen Groningen heeft gewonnen. Billy is niet onder de indruk, hij wil gewoon naar buiten en doe zijn ronde.
Saturday, August 04, 2012
Het is augustus
Yeah het is eindelijk augustus en dat betekent dat Vincent met zijn rechtstreekse vlucht richting Oakland komt. Jawel hij is de eerste van de familie die de vlucht Amsterdam – Oakland uit probeert en dat gaat inderdaad op de zondag 5 augustus gebeuren.
Maar augustus betekent ook weer aan de bak in de bouw, sinds afgelopen vrijdag ben ik weer aktief in de bouw. Het bedrijf waar ik een consulting job had gaat een andere weg in en dat betekend voor mij geen werk. Aangezien de komende visite van zoon Vincent en een trip richting Europa houd ik het dan ook nog zo maar even.
Daarnaast is ons huis ook nog eens een grote bouwput, ik hoop morgen de laatste elektra kabels te installeren. De Low Voltage kabels zijn inmiddels al op zijn plek en het is nog even doorbijten.
Dan de Olympische spelen, het is en blijft voor velen mensen hier een frustratie wanneer en wat de media uitzend. En dan hebben wij nog niet eens over de journalistieke interviews van de NBC mensen. En dus was het vandaag tijd om mijn live streaming van de NOS uit te proberen en het werkt. Door de tip van oud collega Robert heb ik een methode gevonden om IP blokkeringen te omzeilen. Geweldig nieuws want nu kan ik ook de komende tijd schaatsen en voetbal volgen.
Maar augustus betekent ook weer aan de bak in de bouw, sinds afgelopen vrijdag ben ik weer aktief in de bouw. Het bedrijf waar ik een consulting job had gaat een andere weg in en dat betekend voor mij geen werk. Aangezien de komende visite van zoon Vincent en een trip richting Europa houd ik het dan ook nog zo maar even.
Daarnaast is ons huis ook nog eens een grote bouwput, ik hoop morgen de laatste elektra kabels te installeren. De Low Voltage kabels zijn inmiddels al op zijn plek en het is nog even doorbijten.
Dan de Olympische spelen, het is en blijft voor velen mensen hier een frustratie wanneer en wat de media uitzend. En dan hebben wij nog niet eens over de journalistieke interviews van de NBC mensen. En dus was het vandaag tijd om mijn live streaming van de NOS uit te proberen en het werkt. Door de tip van oud collega Robert heb ik een methode gevonden om IP blokkeringen te omzeilen. Geweldig nieuws want nu kan ik ook de komende tijd schaatsen en voetbal volgen.
Subscribe to:
Posts (Atom)