Zon en spelen

De afgelopen week is vrij snel gegaan en dat zonder mijn eigen auto te moeten doen. De mijne staat nog bij de garage in Berkeley om een compleet nieuwe versnellingsbak in zijn lijf te krijgen. Na de schrik van het prijskaartje hebben wij ook besloten om de bouw aktiviteiten in ons huis stop te zetten en er voor de komende tijd mee te leren leven. Dat houd niet in dat ik mijn eigen elektra voorzieningen stop legt. Diverse nieuwe eind groepen liggen bij de onderverdeelkast en de coax / data bekabeling ligt nu op de plek waar ik de router ga plaatsen.

In de tussen liggende tijd weten wij ook nog eens van Vincent droge humor te genieten. Naast het velen Kolonisten van Catan, Rummikub en Canasta waar ik compleet verlies is er ook tijd om andere dingen te doen. Wandelen met de hond en zelfs naar de California Academy of Sciences in Golden Gate Park. En hopenlijk kunnen we dit weekend nog meer ondernemen.

Onze Vincent werd gisteren nog even verrast met een blanco envelope met zijn naam erop. Jawel meneer heeft nu zijn eigen Amerikaanse bankpasje die hij ook als creditcard kan gebruiken. Er is overigens geen geldboompje aan de rekening gekoppeld, er groeit namelijk alleen maar fruit en groente in onze achtertuin.

Aanstaande dinsdag ga deze jongen ook maar weer eens een zakelijke gerichte cursus doen. De grootste leverancier van dimmers hier in de VS moedigd mij aan om mijn voorkeur installateurschap met domotica uit te breiden. En dat gaan we dan ook maar doen want ik wil later mijn huis hier ook mee voorzien.

Meer nieuws uit dit zonnige en brandvrije El Sobrante is er niet maar dat kan natuurlijk zo veranderen.

Visite

Het is zondag de 5e augustus, en kijk nog even op de site van Oakland International Airport voordat ik in beweging kom. Vincent is namelijk de eerste van de familie die met ArkeFly vlucht 315 richting de Bay Area komt. Aangekomen op het vliegveld blijkt dat het Internationale vliegverkeer minimaal is en kan hem dan ook niet missen bij de uitgang.

Al wachtende word ik op de schouder getikt, het is de General Consul of gewoon Bart. Hij staat op zijn zoon te wachten en omdat het nog wel even kan duren besluiten om maar even van een Heineken Light te genieten. Het schijnt dat de bar het biermerk in de koelkast heeft gezet sinds dat ArkeFly op Oakland vliegt. Een grote uitzondering voormij want normaal drink ik alleen lokale brouwsels.

Het duurd niet lang voordat Vincent eruit loopt en krijg ook een welkomkomst groet van de GC. Op de weg naar huis vraag ik; “Hoe was het eten in het vliegtuig en heb je nog honger”. Het viel wel mee zei hij echter bij aankomst thuis begon de maag wel te rommelen. Al snel besluiten we om de koffer te laten wat het is en hups richting Red Onion te rijden. Yeah Hamburger time.

De komende week word het veel chillen voor Vincent aangezien ik weer noodgedwongen eigen projectjes in de bouw heb. Maar als ik ‘smiddags thuis komt lopen wij even met de hond in het naast gelegen park. Wat mij verbaast is dat deze jongen kerel sinds de afgelopen twee jaar veel conditie heeft opgedaan. Hij loopt vlieren fluitend de heuvel op terwijl ik al puffend er naast loopt. Naast dat weet hij mij elke avond te verslaan met Kolonisten van Catan, pijnlijk.

Maandagmiddag kom ik thuis van werk en zowel Erika als Vincent hangen op de bank TV te kijken. Het beeld veranderd in een Emergency Channel, de mededeling "sluit ramen en deuren". Na snel de internet sites van de diverse lokale nieuws kanalen te bezoeken blijkt dat de Chevron een brand op de raffinaderij terrein heeft. Het terrein ligt op zo'n 16 kilometer van ons af en ondanks het geringe gevaar besluiten we toch om de ramen en deuren dicht te houden. Wil het niet dat ik het niet kon laten om een fotootje te schieten.

Onze reaktie "Het zal de benzine prijs snel omhoog brengen". En inderdaad nu een paar dagen later is onze Gallon prijs 34cent omhoog geschoten.

Het is donderdagmorgen als ik Vincent voor een lunch richting San Francisco neem. We zijn een uur vroeger dan geplanned dus we lopen wat rond in de stad. Al snel mengen wij onder de toeristen echter was even vergeten dat die zoon van mij ook niet van winkelen houdt. Maar al snel is het tijd en we ontmoeten de heer Laanen in de lobby van een groot kantoorgebouw. Ik zeg niet alleen “heer” maar hij is het ook. Anderen noemen hem de “Moeder Theresa van de Nederlanders in de San Francisco Bay Area”. Ondanks zijn drukke agenda weet deze Trade Director en Entrepeneur altijd wel een gaatje te prikken om even bij te kletsen.

Vrijdag betekent de maandelijkse NL borrel bij Murphy’s hebben maar hebben ook nog eens straks het huis vol zitten. Lenore’s zus Seena wil nog even de champie fles los trekken aangezien haar appartement na de beurs crash eindelijk voor een goede prijs is verkocht. Echter daar kwam snel James, zijn vriendin Karina, aanstaande schoonmoeder uit Peru en tante uit Peru. Het was lekker druk maar ook gezellig.

Zaterdagmorgen, Santa Cruz staat vandaag op de planning. Na een traage start zitten we eindelijk in mijn MiniVan. Een zeer comfortabele auto om lange ritten in te doen. Wij moeten nog 20 mijl rijden en de Van rijdt gestaag op Highway 17 de heuvel rug in. Wil het niet dat mijn auto op eens compleet geen power meer onder de motor kap heeft.

Ik zie nog net om de hoek plaats waar ik de auto kan parkeren, nou ja parkeren. De linkerkant van de auto staat nog net op de rechterweg helft en het is niet fijn. Lenore pakt belt meteen AAA die snel en zorgvuldig ons uit de benaderd positie halen. Ons ritje Santa Cruz word al snel omgezet in een ritje Berkeley waar wij de auto bij onze garage parkeren.

Erika was zo aardig om ons bij de garage op te halen en na het leeg pakken van mijn auto begint iedereen trek te krijgen. Goed dat wij allen één ding in gedachten hebben “Barney’s”

In de laate namiddag willen we toch nog wel wat van de dag maken en dus richting Concord. Daar is een Laser Game Center waar je lekker elkaar lek kunt schieten zonder de pijn te voelen. Vincent had het nog nooit gedaan en voormij was het de tweede keer. Een erg leuke bezigheid mits de spelers groep niet te groot is. Je beweegt veel en het is echt een workout.

Op de terugweg vanuit Concord hebben wij wat te vieren. Lenore’s good old Honda Civic rijdt wel als een tierelier en heeft 300.000 mijl op de teller staan. Om even om te rekenen naar kilometers dan kom je snel op 482.803 kilometer.

Het is inmiddels zondagmorgen en zie dat mijn clubje tegen Groningen heeft gewonnen. Billy is niet onder de indruk, hij wil gewoon naar buiten en doe zijn ronde.

Het is augustus

Yeah het is eindelijk augustus en dat betekent dat Vincent met zijn rechtstreekse vlucht richting Oakland komt. Jawel hij is de eerste van de familie die de vlucht Amsterdam – Oakland uit probeert en dat gaat inderdaad op de zondag 5 augustus gebeuren.

Maar augustus betekent ook weer aan de bak in de bouw, sinds afgelopen vrijdag ben ik weer aktief in de bouw. Het bedrijf waar ik een consulting job had gaat een andere weg in en dat betekend voor mij geen werk. Aangezien de komende visite van zoon Vincent en een trip richting Europa houd ik het dan ook nog zo maar even.

Daarnaast is ons huis ook nog eens een grote bouwput, ik hoop morgen de laatste elektra kabels te installeren. De Low Voltage kabels zijn inmiddels al op zijn plek en het is nog even doorbijten.

Dan de Olympische spelen, het is en blijft voor velen mensen hier een frustratie wanneer en wat de media uitzend. En dan hebben wij nog niet eens over de journalistieke interviews van de NBC mensen. En dus was het vandaag tijd om mijn live streaming van de NOS uit te proberen en het werkt. Door de tip van oud collega Robert heb ik een methode gevonden om IP blokkeringen te omzeilen. Geweldig nieuws want nu kan ik ook de komende tijd schaatsen en voetbal volgen.

Meet & Greet 20 September 2012

Ik weet dat velen van jullie nu lekker van de bouwvak vakantie aan het genieten zijn maar toch. Schrijf de datum op en zend mij aub een RSVP op het bekende gmail adres.
Inderdaad eind september zijn wij beide heel even in Nederland en willen dezelfde opzet doen als eerdere jaren.

Donderdagavond rondom zes uur 'savonds willen wij iedereen van harte welkom heten voor een drankje (op onze kosten) en eventueel hapje (op eigen kosten). Wij beiden proberen zoveel mogelijk te rouleren zodat iedereen met ons bij kan kletsen.

Hoop zoveel mogelijk mensen in Enschede te zien.

Groetjes,

Paul en Lenore

Portland

Men zal wel denken, zijn ze nu alweer op reis. Ja is het antwoord.
Voor de trouwe blog lezers weet men dat deze jongen altijd probeert om het laatste volle weekend of juli in Portland te zijn.
In dit geval gaan we terug naar begin maart waar ik vriend Rick bel en vraag "Komen wij gelegen" waar hij direct op antwoord; "Natuurlijk kunnen jullie dat weekend komen"

Op dat moment had ik de website van het Brewers Breakfast voor mij wat voorafgaand aan het festival is. Vervolgens naar vluchten kijken en ik kom op Virgin America terecht die een goede deal hebben. Zij zijn sponsers van de televisie serie "Portlandia" en vliegen vanaf juni richting Portland. Ik hoor van diverse mensen dat ze niet alleen goed zijn maar ook nog eens goed geprijst.

We zijn nu vier maanden later als wij op San Francisco Airport aankomen om onze bagage af te geven. De opzet is futuristisch, ruime incheckpunten met grote touch screens en een zacht lounge muziekje op de achtergrond. We zijn op tijd en dus stoppen we natuurlijk even bij een bar om wat te eten en te drinken en melden ons strikt op de afgesproken boarding tijd bij de gate. Er is geen passagier te zien en dus vraagt Lenore aan het grond personeel "Waar is iedereen?" De meeste zitten al in het vliegtuig, WOW een half uur van te voren oke.

We lopen het vliegtuig in en je krijgt meteen het gevoel dat je zo naar de ruimte vliegt. Space achtige stoelen en een goed gekozen verlichting. Ook hier weer de zachte lounge muziek op de achtergrond en inderdaad een prettige vlucht ervaring rijker.

Niet veel later komen wij aan in Portland waar Rick ons staat op te wachten en de middag en avond vliegt voorbij.

Het is donderdag morgen als Rick en ik door zijn vrouw Pat bij de Brewers Breakfast wordt gedropt. De vrouwen hebben de afgelopen maanden besloten om paar dagen strand te gaan terwijl wij ons nutig maken om het bier te proeven. En moet zeggen het is een goede keus want vergeet niet, wij praten alleen maar Malt en Hop taal.

Ondersteund door Ricks schoondochter Tara wandelen wij naar het ontbijt in de parade richting het bierfestival. We hebben al snel een tafel te pakken en gaan door onze lijst of bier heen wat wij wilen proeven. En met proeven bedoel ik een 10cl die wij door drieen delen en vervolgens een aaantal sterren geven. De 10cl kost bij de gewone tenten $1 en bij de Buzztent $2. Een ding zijn wij over eens, de Buzz tent is dit jaar teleurstellend echter in de twee grote tenten is het kwaliteit hoger dan vorig jaar.

Het festival spreid zijn woord snel uit over de afgelopen jaren want de donderdag en vrijdag waren uitzonderlijk druk in het begin van de dag. Dat de mobiele telefoon maatschappij hier niet op anticiperen blijkt. De mensen met een Smart Phone hebben moeite om hun bier referenties online te zetten en/of foto's te uploaden. Een reden om daar niet in het weekend te komen.

Sterkter nog, vrijdag middag zijn Rick en ik voor lunch zelf het terrein afgelopen om ergens in een brouwerij wat te eten en te proeven.

Vandaag word het een rustig dag met veel lopen en een beetje bier, want de dames komen immers terug. De foto's die men ziet komen vanaf mijn telefoon die ik afgelopen dagen veel gebruikt hebt.

Weekend

Het is weekend en dus tijd om mijzelf rond half negen ‘smorgens een trap onder het gat te geven. Ik kijk nog even wat deze jongen nodig heeft voor Elektra spullen en rijd vervolgens naar Oakland. Emperor Supply is een groothandel die door Chinezen worden gerund en dat betekend, zaterdag open. Maar dat is niet de enige reden waarom ik hier graag kom, het grootste gros van de artikelen kan ikzelf uit de schappen halen en voordat ik het weet sta ik weer buiten. Lenore is ondertussen met een volle aanhanger met afval richting de stortplaats gereden.

En tja dan kom je thuis en zucht. Ik neem nog even een kop koffie om als een diesel langzaam op gang te komen. Met een tape measure in mijn hand ga ik nogmaals meten, je kunt het niet vaak genoeg doen. In mijn berekeningen schuif ik het bed en het raam iets op zodat de aannemer minder werk hoeft te doen. Zelf span ik een lijntje voor mijn inbouw armaturen die hier een omkasting hebben ivm de isolatie in het plafond. Na wat meer prep werkzaamheden besluit ik toch even in het oude kantoortje te starten met het demonteren van de gipsplaten. Tony zou hebben gezegd; “Slopen is geen kunst”, maar in dit geval ook geen pretje. En dat ondanks de goede voorzorgsmaatregelen voor de stof die vrijkomt.

Ik ben amper bezig over er is paniek in de tent, Erika die op zo’n kleine witte hond van de bazin past is onder de poort door gekropen en gesmeerd. En laat deze opdonder nu ook nog eens eenkennig zijn en alleen bij Erika komen. Zowel Lenore als Erika stappen in de wagens en zijn weg. Echter Lenore vergat haar mobiele telefoon waardoor het iets moeilijker werd om te communiceren. En laat zij nu net de opdonder op de grote drukke straat vinden, ze stapt uit maar de hond neemt de benen als ze dichter dan een halve meter in de buurt komt. Gelukkig weet ze de hond met de auto een erf op te sturen waar het rustig maar weer geen succes.

Ik kom haar inmiddels al lopend met Billy tegen en rijden terug met haar met Erika in ons kielzog. Echter geen hond te zien. Het enige wat ik kon doen is met Billy de flinke heuvel op het erf te bestijgen. Billy was helemaal in zijn sas met al dat hoge hooi rondom ons heen. De dames rijden in de ronden en hoor hun stemmen als zij de hond proberen te roepen. Echter in mijn ooghoeken zie ik een border collie er happy kwispelend naast het erf op de grond liggen. Mmm volgens mij heeft hij een nieuwe vriend. Ik bel Erika en laat haar overkomen en inderdaad Bingo. De kleine opdonder die Gismo heet doet zijn naam eer aan.

In iedergeval valt onze avond niet in het water, want we zijn uitgenodigd om bij Chris en Carol te komen eten. Daar staat wel tegenover dat ik wat eigen gemaakt bier zal meenemen. Plan van aanpak, Uw neemt een grote plastic emmer, stopt het biervat er in en stopt vervolgens even bij J&A Market voor twee grote zakken ijs. Op het juiste adres parker je de auto, zet de plastic emmer met inhoud dicht genoeg bij het zwembad om vervolgens van jouw noot een deugt te maken.

Al met al een geslaagde avond met als toetje Strawberry Short Cake.

De zondag is inmiddels aangebroken en zit rond acht uur weer beneden terwijl Lenore reeds een uur aan het werk is. Formule 1 word weer eens door de locale Fox zender uitgezonden wat weer eens flink balen is. Ik zie inmiddels al een kort verslagje van Henk Jan op de google staan en dusk an ik met een gerust hart met de hond naar Kennedy Grove en vervolgens verder met die verrekte gipsplaten te verwijderen. Eén ding is zeker de aannemer kan op zijn maandag ochtend weer rustig van start gaan.
Dan nog even over mijn sollicitatie bij het bewuste bedrijf op vrijdag. Het is een feit dat ik de juiste persoon voor het bedrijf bent, echter met een salaris wat de helft minder is dan wat ik nu verdien is het geen optie. Sterker nog, dan blijf ik liever in de East Bay wat werk betreft.

Een lichte vooruitgang

De eetkamer is een groot pakhuis terwijl ons kantoortje / slaapkamer is gestript. De eerste balken voor de bovenliggende verdieping zijn verstevigd en wacht nu nog op de andere helft voordat ik met mijn elekta kan beginnen. Eén ding is zeker, elke hoek krijgt genoeg wandcontactdozen en data punten. En dat allemaal netjes weg gewerkt. Nu hopen dat fase 1 klaar is voordat die grote jongen uit Enschede ons bezoekt. Dit weekend zal ik een update geven met wat foto’s.

Morgen heb ik mijn eerste solicitatie gesprek met een bedrijf uit San Francisco, vriend Otto had mij voorgedragen als geschikte kandidaat. Maar ik kon het vandaag niet laten om ook nog één email de deur uit te doen naar een grote installatie bedrijf. De tijd zal het leren.

Een nieuwe telefoon en meer ...

Het is woensdagmorgen als ik door Lenore word wakker gemaakt met de heerlijke geur van Peet's Coffee. Ik ga meteen rechtop in bed zitten en neem een slokje, heerlijk om zo wakker te worden. Echter besluit direct uit mijn bed te springen en mijn oude Dickie werkbroek aan te trekken.

Om negen uur word de aannemer verwacht die met onze slaapkamer begint. Ik zou vorige week het plafond uit de beneden slaapkamer halen maar het tripje Belize maakte dit niet mogelijk. Daarnaast moeten de spullen uit ons kantoortje naar de eetkamer worden verhuist. Het word dan ook even ouderwets aanpakken en voordat ik er erg in heb staan de vier kerels al voor de deur.

Het enige wat ik in het kantoortje laat staan is de internet/telefoon aansluiting anders word het zo gehannes.

Terwijl de heren starten neem ik Billy mee richting Richmond en Berkeley. Eerst even langs de groothandel voor wat electra materiaal want dat moet ik toch zelf doen. Vervolgens even met Bill naar Point Isabel zodat hij even kan rond rennen met de andere honden. Maar nee, meneer die als de dood voor de waterslang is prefereert een lekker badje, namelijk de Bay. Het enige wat mij rest is vliegens vlug langs mijn schoonouders in Berkeley, die hebben namelijk een aanhanger waar alle afval in kan.

Thuisgekomen zie ik al een goede vooruitgang in het werk, nu wordt het voor mij aanpoten om straks het elektra gedeelte er in te gooien.

Maar voordat dit gaat gebeuren zit ik even met mijn nieuwe Samsung S3 te spelen, ik zit er eigenlijk al twee maanden op te wachten echter hij is pas sinds afgelopen weekend in de States te koop. Een fraaie telefoon met een degelijk scherm waar ik ook nog eens wat op kan zien.

Dan de update over mijn werkzaamheden bij de huidige werkgever. Die lopen de komende weken af. Aanstaande vrijdag ga ik bij een nieuw bedrijf praten en zien wat ze mij te bieden hebben, het telefonisch gesprek ging goed. Echter kunnen ze veroorloven wat ik wil hebben, dat is nu de vraag. In iedergeval is het heerlijk om te horen dat oude collega Otto mij aanbeveelde.

Ook wil ik mensen die ons een kaartje gestuurd en/of gebeld hebben allemaal bedanken. Het blijft nog steeds een rare gewaar wording nu Tony er nu niet meer is. Zo zag ik van de week zijn GoogleTalk account nog voorbij komen, wat zou ik toch nog graag even met hem willen chatten.

Wat een dag

Het is net na de middag als onze golf karretje met taxi chauffeur ons bij Ocean Pearl Hotel ophaald.

Zoals eerdere trips nemen wij altijd graag wat extra tijd mocht er wat onverwachts gebeuren en dus ook vandaag. Tropic Air is netjes optijd en maakt nog even een stop in Belize City voordat men ons bij het Belize International Airport dropt.

Het inchecken voor onze United vlucht naar Houston is ook snel gebeurt en dus besluiten we om nog even in het restaurant te zitten en een sandwich te nuttigen. Vervolgens snel door de douane om snel nog even een Bloody Mary bij Yet’s bar te drinken. Echter dat snel konden we wel vergeten aangezien onze vlucht richting Houston een uur vertraging heeft. Wat vervolgens bij alle passagiers omgezet wordt in “Hoe haal ik mijn aansluiting”

De vlucht ging vlug, mensen waren er allemaal gebrand om de aansluiting te halen en het zag er veel belovend uit. Iedereen nam deel in de gratis fitness programma van United Airlines, rennend naar de Immigration waar een dame riep “vlucht naar San Francisco”. Wij werden allemaal naar voren geschoven en dus was de Immigratie makkelijk.

Echter dan moet je de koffer ophalen door de douane heen lopen en vervolgens bij een drop off de koffer weer afgeven. Ook dat was geen probleem ook al liet mij koffer lang opzich wachten. Vervolgens denkje snel door de TSA controle heen te gaan echter hier geen voorkeurs behandeling. Adem in en Adem uit zal ik maar zeggen en daarna met de 9 andere koppels al rennend naar de Gate. Een fitness test die ik goed doorstond echter het mocht niet baten dat men net het vliegtuig van de slurf had gehaald en dus daar sta je met 20 mensen stom verbaasde en kwade mensen.

Vervolgens word je naar een service desk van United verwezen, de een is dicht en voor de andere is het zoeken. Door dat ik met Lenore een verkeerde pier op liep zag ik een vertraagde vlucht richting San Francisco. De grond stewardes was heel vriendelijk en zei;”Ik heb nu maar een plaats vrij maar kom zo terug en zie als wij gaan boarden.

Dus wij hups richting de Service Desk om te kijken wat daar te verhalen valt. Een rij van maar liefst 30 mensen stonden daar waaronder de mensen van onze originele San Francisco. Waar ik besluit richting het toilet te gaan en eens flink op United gaan schijten. Ik zit net een halve minuut op het toilet en hoor door de intercom dat de bewuste vlucht waar ik net stond aan het boarden is. Het is direct gedaan met mijn behoefde, was mijn handen snel en loop naar Lenore.

Ik zeg tegen haar, heb jij je telefoon aan waarop ze “ja” antwoord. Ik ren om de hoek richting Gate C34 en ja hoor de laatste mensen gaan naar binnen. Ik bel Lenore en geef ondertussen de aardige grond stewardes mijn boarding passen van de andere vlucht die wij hebben gemist. En wat blijkt net optijd voor elkaar gemaakt want de bewuste Service Desk (met de lange rij) zit in het systeem en geeft de laatste plaatsen weg.

De vlucht ging goed en we landen net iets later dan de vlucht die wij normale wijze zouden hebben genomen. Onderweg zei ik al tegen Lenore, de kans dat onze koffers in een van twee vliegtuigen zit is klein. En we lopen dan ook meteen door naar de desk van de baggage claim. De behulpzame dame daar achter de desk vertelde mij dat zij onze koffers niet in hetsysteem ziet zitten en dus worden er gegevens uitgewisseld.

Ondertussen is onze taxi net aangekomen, zowel Erika als ons hond Billy zijn blij ons te zien en rijden ons naar huis. Wat een dag.

Caye Caulker

Het was net iets meer dan een maand geleden dat wij voor het laatst op Caye Caulker waren. Net iets te vroeg voor Lobster Season maar dat mocht de pret niet drukken. Elsbeth was diegene die nog nooit in Belize was geweest en dus was het meteen een vuurdoop om de watertaxi richting dit eiland te pakken. Want als ik de verhalen goed mag geloven heeft Wilbert haar nog nooit zo gek gekregen om de veerboot richting Texel te pakken.

Wij namen in ons geval de San Pedro Watertaxi aangezien er een boot vertrok die niet te vroeg en niet te laat ging. Het bootritje ging smooth en voordat wij het in de gaten hadden zaten we al bij Cafe A’more koffie te drinken.

Vervolgens was het even shoppen geblazen aangezien deze jongen geen korte broek meer had, er vervelend als je op een eiland uithangt met de nodige Reggea en Punta Rock gehalte.

Daarna richting Ocean Peral Royal Hotel die door Gertraud wordt gerundt en waar wij al jaren kind aan huis zijn. Koffers in kamer nummer 4 gooien en hups richting de Split. De split ligt aan de noordzijde van het zuidelijk gelegen eiland en het is erg populair bij backpackers en ook zo voor deze toeristen.

De uurtjes vlogen voorbij, terwijl ieder van ons lekker aan het zwemmen was plus het genieten van Coca Cola of een Belikin bier. Dustin, Elsbeth en Wilbert namen nog even een pitstop op onze hotel kamer voordat zij weer met de boot van drie uur terug gingen. Het klinkt vroeg voor zo’n mooie dag maar zij hadden de opgave om nog twee urr richting Succotz te rijden met de nodige spullen waaronder een grote koelkast.

Terwijl wij hun uitzwaaide liepen wij verder langs het strand, we hadden namelijk vorige maand Jacky ontmoet. Zij is een bartender/gastvrouw van een hotel en het klikte vorige maand goed. Daarnaast weet ze goed dat klanten een goede mixdrink lusten en dan vooral met Happy Hour.

Tweede reden om de bar te bezoeken was te kijken of Christy en Rick het nog konden vinden op Caye Caulker. Een Amerikaans stel met drie kinderen die begin dit jaar besloten om het roer om te gooien. Van een druk bestaand leven met een eigen goedlopend bedrijf om te gooien in Joy en Happiness. Het was dan ook heerlijk om even bij te kletsen en te zien dat zij het goed maakten. Daarnaast was Rick niet vergeten hoe hij bier moet serveren.

‘sAvonds was het nog even richting Sandro’s Cucina, het is een van de restaurants waar ik op recht van kan zeggen. Wow wat een pasta. Wij kwamen nog voor het eten achter dat wij niet genoeg geld bij ons hadden en de pinautomaat van de Atlantic Bank (enige bank op het eiland) buiten gebruik was. Sandro zei geen probleem, kom morgenvroeg maar even langs of betaal het even bij Ocean Pearl. Wij besluiten dan ook maar de volgende morgen richting de bank te lopen en inderdaad, de flappentapper werkte weer.

Na het ontbijt bij Sobré is het nog even tijd om snel deze blog te schrijven voordat wij het vliegtuig naar huis nemen. Dustin, Elsbeth en Wilbert gaan nog even genieten van het leven rondom Succotz en vliegen maandag weer naar huis toe.

Een dagje Cayo

Dag nummer zoveel, tijd ontbijten met de twee doktoren die Tony al die jaren in zijn werk hebben gesteund maar hun best hebben gedaan om zijn leven nog even te rekken. En als je dan ergens wilt ontbijten dan kom je al snel op de Radisson Fort George Hotel in Belize City. Niet alleen is het uitzicht prachtig mocht het onbewolkt zijn, nee het ontbijt is hier goed.

Na ontbijt waren beide heren snel gevlogen want tja hun werk gaat gewoon verder, dus de photo-up blijft dan onder ons zesjes.

Vervolgens is het tijd om de pickup trucks vol te laden met zoveel mogelijk spullen om naar Succotz te rijden. Eén ding is zeker, wat wij kwamen doen in Succotz konden de honden van Bep niet schelen wat het vrouwtje was weer terug. Wat zij niet wisten dat het maar voor een paar uurtjes was en dus lieten we haar maar even alleen met de beesten.

Want wij wilde even met Wilbert, Elsbeth en Dustin naar Black Rock Lodge rijden en vertellen dat Tony afgelopen week was overleden. De manager die Lenore en mij direct herkende met het oprijden van het terrein verwelkomde ons ondanks dat hij een dagje vrij had.

Wij lieten hem lekker met zijn vrije dag zijn dingen doen echter toen wij bij de receptie vertelde hoe en wat werd Giovanni (de manager) al snel via de Walky Talky gevraagd om even te komen. De man had de tranen in de ogen staan en besloot om samen dan maar op Tony te proosten. Ondertussen kwam ook het andere personeel naar ons toe lopen wat er nu eindelijk aan de hand was en we kregen ook van hen onze condeleances.

Tony's empty spot at Black Rock Lodge
We klonken nog paar Belikins met elkaar voordat Dustin voor mij als een Indiana Jones over de zand weg scheurde. Black Rock Lodge maar ook natuurlijk Bep’s huis in Succotz blijft onvergetelijk.

Een dagje afwisseling in Belize

Nu de drukte voorbij is word het eindelijk even genieten van het prachtige Belize. Terwijl Bep en Lenore vandaag de hele dag in de auto heen en weer rijden van instantie naar instantie besluiten wij een tripje Belize ZOO te doen.

En zo rijden we begin van de middag eerst langs de Shell om weer wat diesel in de auto te gooien en vervolgens over de Western Highway richting Mile 29th. Voor diegene die niet van dierentuinen houden is dit de echte aanrader. De Belize ZOO is midden in de jungle gemaakt met grind paden langs de grote natuurlijke kooien. De dieren die er te vinden zijn komen alleen in Belize voor, zijn op één of ander manier in de dierentuin terechtgekomen om te revalideren en/of er geboren.

Broer Wilbert in de Belize ZOO

Dit keer geen foto’s van het nationale dier “de Tapir”, Howler Monkeys of otters. Nee je mag het doen met een poema en als klap op de vuurpijl Junior.

Junior is een Jaguar die in gevangenschap (in de ZOO) is geboren. Zijn moeder wilde niets van hem weten en dus namen de verzorgers de taak over. En met als resultaat, de liefste Jaguar die graag voor mensen posseert en geniet van mensen om hem heen.

Natuurlijk zit er wel een hek om heen maar zowel Dustin, Elsbeth, Wilbert als deze gek kon ik er niet zo weg lopen. Een geslaagde middag met als afsluiting een hamburger bij het restaurant Cheers wat drie mijl verder op ligt.

Belize Update nummer 10

Het is dinsdagmorgen als iedereen vroeg uit de veren is. We wachten op de email van het grafisch bedrijf die de kaarten verzorgen. Bep en Lenore hadden namelijk de SD card uit mijn camera gebruikt om een foto van Tony te geven. Maar wat blijkt, ze hadden mijn foto op de voorkant gezet. We moesten er wel om lachen zoals alle herineringen nu naar boven komen.

De mooiste foto die wij van Tony konden vinden was namelijk een foto die Elsbeth vorig jaar met haar camera had gemaakt in Enschede. En het resultaat mag er dan ook wezen.

Ondertussen is Corry en TJ de eerste gasten die bij ons thuis binnenkomen lopen, zij hadden vanmorgen een vlucht vanuit de Stan Creek District genomen om hier aanwezig te zijn. Net voordat wij ons allemaal in nette kleren hijzen en langzaam richting de gaan om kerk nog even met Father Jeff de dienst door te nemen komt ook Peter Allen met zijn vrouw bij ons binnen.

Peter is afkomstig uit Liverpool en kwam hier ooit als tandarts werken, maar werkt al jaren direct onder de minister van gezondheidszorg. Zowel Peter als Tony hebben er hard voor geknockt dat de voorzieningen in de gezondheidszorg op hoger niveau zijn dan 23 jaar terug.

Aangekomen bij de Divine Mercy (Katholieke Kerk) zien wij meer goede bekende van mijn ouders. Jan, Tineke, Irene, Loes en Joop uit Cayo. Maar ook Jan uit San Pedro was even uit San Pedro komen overvliegen om Tony’s laatste eer te bewijzen.

Dustin en TJ geven het drukwerk aan de belangstellende

Waarschijnlijk vergeet ik hier meer mensen maar het belangrijkste voor ons, ze waren er net zoals velen Belizeaanse collega’s en vrienden. Zelfs oud “First Lady” mevrouw Esquavel nam de tijd om bij de plechtigheid aanwezig te zijn.

Nadat Father Jeff de kerkdienst openende beet Lenore het spits af, gevolgd door familie vriend Miriam DeShield en ik zei de gek met stukjes uit de bijbel. Daarna volgde Father Jeff de dienst verder met muzikale ondersteuning van organiste Stephanie Caye.

Elsbeth verzorgde aan het einde van de dienst “Onze lieve vader” (Lord’s Prayer) in het Nederlands. De Belizeanen luisterde aandachtend om wat herkenbaars in de woorden te horen, maar of ze het begrepen is de vraag.

Peter Allen

Vervolgens stapt Peter Allen kwam met de Eulogy over Tony. En dan hoor je maar weer eens weer hoe gedreven onze vader was. Hij wilde alleen maar het beste voor de mensen in Belize en vaak kwam dan ook tijdens een vergadering uit zijn mond “Not Good”. De man is niet alleen de baas van mijn vader maar ook een goede vriend. Het was ook geen wonder dat hij aan het eind van zijn Eulogy zijn tranen niet kon bedwingen.

Met een geleende CD-speler van de office werd “I did it My Way” van Frank Sinatra gedraaid om de plechtigheid af te sluiten. Dat is wat “De Ouwe” wilde.

Na de dienst kwamen er veel mensen op ons af en raakte de mensen nog even Tony’s kistje aan om gedag te zeggen. Noël die dankzij mijn ouders een prothese had gekregen en elke week nog bij Tony op bezoek kwam nam zijn stropdas af. Hij had deze ooit van Tony gekregen voor zijn diploma uitreiking maar nu was hij weer terug bij Tony.

Thuisgekomen waren het de mensen van verweg die welkom waren om wat te komen drinken. Een kleine borrel voor de man die de borrel nooit oversloeg.

Het werd later dan verwacht want nadat iedereen weg was werd er gebeld.
Mark King, een oude familie vriend belde op of hij nog welkom was. De jongenman is de enige van zijn familie die nog in Belize woont en voor een politieke carriere koos. Hij heeft het zo ver geschopt dat hij nu Minister of State, Minister of Human Development, Social Transformation and Poverty Alleviation Emphasis on the Conscious Youth Development Programme and the Gang Truce Programme. Het werd dan ook een laatertje met meer herinneringen.

Belize Update nummer 9

Het is zondagavond als Bep besluit om met zijn allen uit te gaan eten, bij een Chinees restaurant. Het was heerlijk en diverse van ons hadden kreeft op het menu staan.
Het was overheerlijk en gezellig maar deze jongen had na de hand thuis wat verkeerd gedronken met het gevolg dat ik ’s nacht 4-6 keer eruit moest omdat alles van boven en onder eruit liep. De details zal ik dan ook maar besparen.

Vandaag was het even relaxen voor sommige van ons, terwijl Bep en Lenore op pad gingen. Het enige waar Wilbert en ik voor moesten opdagen was voor een handtekening dat mijn moeder en vader met elkaar waren getrouwd. Het trouwboekje ligt namelijk aan de andere kant van het land en dat is toch wel iets teveel van het goede.

’s Avond was het nog even oefenen voor Elsbeth, Lenore en ik zei de gek die morgen een stukjes voorlezen tijdens de kerkdienst. Een goede nachtrust kunnen wij wel gebruiken voordat wij morgen nog een dag volop aan de bak. En daarna paar dagen relaxen voordat wij weer naar huis vliegen.

Belize Update nummer 8

Het is zondagmorgen vroeg, het komt met bakken uit de lucht met een mooie introductie wat betreft het onweer. De regen gooit dan ook een beetje roet in het eten als wij over een tripje Succotz hebben met zijn allen. En dus besluiten Bep, Elsbeth en Lenore al snel het voortouw te nemen om dingen in huis uit te zoeken.

Van de slaapkamers komen wij al snel in de woonkamer terecht en zoeken alles uit wat Bep door heen moet en wat weg kan.

Wilbert krijgt weer het internet aan de praat en dat betekend dat ik de wireless router die ik ooit heb meegenomen weer aan kan sluiten. Heaven zou je zeggen want praktisch iedereen heeft hier Smart Phones die op de WiFi kunnen. En dat betekent dat deze jongen weer rustig zijn eigen laptop kan gebruiken om jullie van het laatste wel en wee op de hoogte te houden.

Beter kunnen wij de dag dan ook niet gebruiken.

Update nummer 7

Het is zaterdag morgen 7 juli net voor negen uur als Bep, Lenore, Elsbeth en Mariam rijden naar de katholieke kerk waar onze Tony zijn kerkdienst wil hebben. Het is net 1 mijl van zijn huis verwijderd en bij Belizeanen algemeen bekend als de Divine Mercy. En dit is ivm de dienst van aankomende dinsdag. Dankzij hadden Miriam konden zij al wat gerichte vragen stellen hoe hij maar ook wij de mis willen hebben.

Wij heren zijn net klaar als de dames terugkomen voor de missie van de dag, het cremeren van Tony’s op primatieve wijze. De locatie was op een afgelegen plek en dat bleek ook wel, wij konden het nameijk niet vinden. De begrafenis ondernemer had de verkeerde mijl van de gevangenis aangegeven en dus hadden wij eerst een echte jungle ervaring met twee pickup trucks. Om ons uit deze benaderde positie te bevrijde was Wilbert zo aardig om uit te stappen en ons de juiste aanwijzingen te geven zodat niet één van ons kwam vast te zitten.

Na wat telefonisch verkeer tussen en Bep en de begrafenis ondernemen hadden wij de juiste weg gevonden. En reden wij achter de beste man aan in zijn pickup truck. Het was overigens ook maar goed dat wij niet hier met een standaard wagen kwamen want de wegen waren nat met diepe kuilen.

Gelukkig waren wij al voorbereid wat te wachten stond, Tony in een zinke bak met een deksel wat weer vervolgens op een partij houd stapel lag. Echter voet einde en hoofd einde lagen aan een open stuk zodat er soort tunnel effect krijgt.

De begrafenis ondernemer vroeg ons of wij er klaar voor waren en voordat wij het wisten werd er een oude papieren krant aangestoken. Vervolgens werd er met een sherry can een scheut benzine op het geheel gegooit waardoor alles in de hens vloog.
Dit type van cremeren word hoofdzakelijk door Hindo’s en Chinezen gebruikt en is even wennen voor ons. Sterker nog het word diverse van ons toch een beetje te veel en lopen iets van de plaats weg.

Na ruim een half uur is het genoeg, de mensen van de begrafenis onderneming blijven erbij om het uren process te begeleiden. We rijden net met onze twee auto’s terug als Wilbert stopt voor een prachtig mooi Ros alleen op de zandweg.

Hij staat ons op te wachten en ik zei uit het rampje; ”Ouwe leid jij ons de weg”. De Ros liep voor ons uit over de zand weg en trapte al galloperend enkele keren naar achteren. Vervolgens zeg ik; “Kom Tony ga eens aan de kant” en inderdaad het Ros rent van de weg af en rent achter een mooie vijver met water waar hij ons aandachten staat aan te kijken met zijn oren gespitst.

As a Native American symbol, the Horse symbol meanings combine the grounded power of the earth with the whispers of wisdom found in the spirit winds. The Horse has long been honored as helper, messenger, and harbinger of spirit knowledge to the Native American. Considered wild and an emblem of freedom, the Native American sees many potentialities in the symbolic nature of this noble creature.

Ik zeg nog; “Pap bedankt we houden van je” en rijden verder. De dames in de auto achter ons hebben het Ros gezien maar helaas niet de gebondenheid at Dustin, Wilbert en ik voor een minuutje met hem hadden.

Na dit alles sluiten wij onze middag af met een lunch bij Old Belize Restaurant. Tony’s favoriete plek waar ik toost meteen Black Label van Johnny Walker.

Belize Update nummer 6

Het is vrijdag 6 juli in de eerste uren na Tony’s dood dingen gaan snel, mensen in Belize weten het nieuws heel snel te verspreiden. Zels als Wilbert, Elsbeth en Dustin helaas te laat komen om hem nog één keer in het ziekenhuis te zien. Aangekomen op het vliegveld van Belize werden ze na het horen van de naam Nijssen direct naar buiten heen geholpen.

Na wat bij kletsen in Tony’s huis besluiten we om naar Miriam (een goede familie vriendin) te gaan om daar te lunchen. De schat die zelf haar man een half jaar eerder heeft verloren nam een dag vrij en helpt ons met alles. Alle rompslomp waar wij door heen moeten heeft zij al op de rit en maakt alles een stuk makkelijker.

Terwijl Bep en Lenore de stappen naar Social Security, radio station Love FM en TV stations bezoeken rijdt ik even een rondje in Belize City. In Belize is het heel normaal dat je met een overlijdens akte naar de bewuste stations gaat om mededelingen te doen wanneer de begrafenis en/of mis is.

Ik besluit in tussentijd bij het Raddison Pool bar te stoppen om even met Wilbert en de anderen een beirtje te drinken. Even tot rust komen en veel herinneringen opdoen vanuit onze jeugd. En dat is goed ook want men wil Tony nog eenmaal zien en dat betekend richting de Morgue. Een werknemer van Tony’s NEMC begeleid ons en we lopen naar binnen. En tja dan word de sfeer er koeltjes want daarloop je een koelcel in met allemaal deuren ala CSI.

Het was even flink schrikken voor hen toen de deur van zij la open ging en Tony er uit werd getrokken. Hij lag in een witte body bag, de dame die ons hielp deed de rits open en natuurlijk werden zij ontroostbaar. Hij lag er overigens hetzelfde bij als in het ziekenhuis.

Het is zaterdagmorgen en Tony word straks op primatieve wijze gecremeerd en in kleine besloten kring. Dat is wat hij wil.

Voor de Nederlanders die hier wonen. Aanstaande dinsdag om 15uur is er een kerkdienst bij de Divine Mercy aan de Northen Highway nast Brodies.

Belize update nummer 5

Het is een vrij vroege update van vrijdag de 6e juli 2012. Tony is vanmorgen rond 4.40uur overleden.

Hij was voor ons een opmerkelijke man, vader en opa. We zullen hem missen.

Dit is de laatste recente foto van hem in zijn ideale happy houding in de morgen. Een sigaret en een thermoscan koffie.

Frank Sinatra “I did it my way” is dan ook zeer toepasselijk.

Belize Update nummer 4

Het is woensdagnacht als opeens Bep het licht in mijn slaapkamer aan doet. Telefoon vanuit Nederland, één van de 3 ESTA visums voor de VS schijnt verkeerd te zijn dus paniek. En dus zit je daar in je pyama, neem nog maar een glasje wij en wachtend op de diverse telefoon en smsjes. Het was dan ook een uur later voordat wij weer ten bedde konden gaan.

Maar nu is het donderdagmorgen en weer word ik wakker gemaakt door Bep. Ik heb heerlijk geslapen op dat laatste wijntje maar nu was het dokter Hidalgo die een update in het ziekenhuis wil geven. Dus even onder de koude maar fijne douche om op te frissen en hups richting het ziekenhuis.

Met het inwandelen van het ziekenhuis zie ik Raoul (een oud werknemer van Tony), krijg een groet van hem en hij loopt even mee naar de Intensive Care. De dokter is er nog niet maar het verpleegend personeel stelt op ons gemak en heeft zelfs ontbijt klaar staan. Want ja jullie zullen nog wel geen ontbijt hebben gehad.

Echter ik besluit eerst maar even wat anders te doen, ik had namelijk mijn laptop meegenomen met daarop een Toon Hermans Nieuwjaars Conference van 1978. Wij tweetjes lagen altijd dubbel van het lachen als Hermans zich voordeed als verslaggever in Israel tijdens de geboorte van Jezus Christus. Aldaar hij interviewde een herder wat wij er komisch vonden.

Na een kort ontbijtje vind ik op eens “Güte nacht Freunde” van Reinhard Mey. Bep en ik bescheuren ons van het lachen en zegt; “Wel een beetje cru”. Na een korte discussie doen we het toch maar even want dat is Tony. Eén of meer sigaretten en vervolgens zijn whisky of rummetje voordat hij naar bed gaat. Daar is het ook nog de muziek die “hij” mooi vindt.

En dan ja wat gaat er door je heen als je 15 minuten later met dokter Hidalgo en tevens een goede vriend van Tony is praat. Het is duidelijk, aflopende zaak en we weten wat Tony wilt. Hij wil geen kastplantje zijn. Op dit moment kan ik niet meer schrijven aangezien ik vind dat eerst Wilbert hier aanwezig moet zijn. En die zit nog niets wetende in het vliegtuig richting Atlanta terwijl ik dit schrijf.

Belize Update nummer 3

Deze jongen is vanmorgen vroeg vanuit San Francisco vertrokken om rond 15.18uur Belizete landen. Bep stond mij al op te wachten en het duurde dan ook niet lang dat wij op de Intensive Care van het ziekenhuis kwam buurten.

Vreemd want het is net 4 jaar terug dat Tony in dezelfde kamer lag, inderdaad het is even slikken. Wat kan ik zeggen, het word moeilijk om te geloven dat het dit keer ook weer goed komt.
Wilbert, Elsbeth en Dustin rijden op dit moment richting Schiphol op de vlucht richting Atlanta te pakken en vervolgens de volgende dag richting Belzie te vliegen.
Lenore vliegt morgen vroeg vanuit San Francisco dezelfde vlucht als ik vandaag heb genomen.

De vraag is of hij stabiel genoeg is om uit de verdoving te worden gehaald. Tony heeft nog koorts en dus achten we morgen middga even af wat de dokter heeft te zeggen.