De mooiste foto die wij van Tony konden vinden was namelijk een foto die Elsbeth vorig jaar met haar camera had gemaakt in Enschede. En het resultaat mag er dan ook wezen.
Ondertussen is Corry en TJ de eerste gasten die bij ons thuis binnenkomen lopen, zij hadden vanmorgen een vlucht vanuit de Stan Creek District genomen om hier aanwezig te zijn. Net voordat wij ons allemaal in nette kleren hijzen en langzaam richting de gaan om kerk nog even met Father Jeff de dienst door te nemen komt ook Peter Allen met zijn vrouw bij ons binnen.
Peter is afkomstig uit Liverpool en kwam hier ooit als tandarts werken, maar werkt al jaren direct onder de minister van gezondheidszorg. Zowel Peter als Tony hebben er hard voor geknockt dat de voorzieningen in de gezondheidszorg op hoger niveau zijn dan 23 jaar terug.
Aangekomen bij de Divine Mercy (Katholieke Kerk) zien wij meer goede bekende van mijn ouders. Jan, Tineke, Irene, Loes en Joop uit Cayo. Maar ook Jan uit San Pedro was even uit San Pedro komen overvliegen om Tony’s laatste eer te bewijzen.
Waarschijnlijk vergeet ik hier meer mensen maar het belangrijkste voor ons, ze waren er net zoals velen Belizeaanse collega’s en vrienden. Zelfs oud “First Lady” mevrouw Esquavel nam de tijd om bij de plechtigheid aanwezig te zijn.
Nadat Father Jeff de kerkdienst openende beet Lenore het spits af, gevolgd door familie vriend Miriam DeShield en ik zei de gek met stukjes uit de bijbel. Daarna volgde Father Jeff de dienst verder met muzikale ondersteuning van organiste Stephanie Caye.
Elsbeth verzorgde aan het einde van de dienst “Onze lieve vader” (Lord’s Prayer) in het Nederlands. De Belizeanen luisterde aandachtend om wat herkenbaars in de woorden te horen, maar of ze het begrepen is de vraag.
Vervolgens stapt Peter Allen kwam met de Eulogy over Tony. En dan hoor je maar weer eens weer hoe gedreven onze vader was. Hij wilde alleen maar het beste voor de mensen in Belize en vaak kwam dan ook tijdens een vergadering uit zijn mond “Not Good”. De man is niet alleen de baas van mijn vader maar ook een goede vriend. Het was ook geen wonder dat hij aan het eind van zijn Eulogy zijn tranen niet kon bedwingen.
Met een geleende CD-speler van de office werd “I did it My Way” van Frank Sinatra gedraaid om de plechtigheid af te sluiten. Dat is wat “De Ouwe” wilde.
Na de dienst kwamen er veel mensen op ons af en raakte de mensen nog even Tony’s kistje aan om gedag te zeggen. Noël die dankzij mijn ouders een prothese had gekregen en elke week nog bij Tony op bezoek kwam nam zijn stropdas af. Hij had deze ooit van Tony gekregen voor zijn diploma uitreiking maar nu was hij weer terug bij Tony.
Thuisgekomen waren het de mensen van verweg die welkom waren om wat te komen drinken. Een kleine borrel voor de man die de borrel nooit oversloeg.
Het werd later dan verwacht want nadat iedereen weg was werd er gebeld.
Mark King, een oude familie vriend belde op of hij nog welkom was. De jongenman is de enige van zijn familie die nog in Belize woont en voor een politieke carriere koos. Hij heeft het zo ver geschopt dat hij nu Minister of State, Minister of Human Development, Social Transformation and Poverty Alleviation Emphasis on the Conscious Youth Development Programme and the Gang Truce Programme. Het werd dan ook een laatertje met meer herinneringen.
1 comment:
Wat moet dat een fantastich gevoel zijn te weten dat je vader zo'n groot man was...maar dat wist je al ;-)
Fijn dat er zo veel mensen samen met jullie dit verdriet dragen.
Post a Comment