Weekend

Het is weekend en dus tijd om mijzelf rond half negen ‘smorgens een trap onder het gat te geven. Ik kijk nog even wat deze jongen nodig heeft voor Elektra spullen en rijd vervolgens naar Oakland. Emperor Supply is een groothandel die door Chinezen worden gerund en dat betekend, zaterdag open. Maar dat is niet de enige reden waarom ik hier graag kom, het grootste gros van de artikelen kan ikzelf uit de schappen halen en voordat ik het weet sta ik weer buiten. Lenore is ondertussen met een volle aanhanger met afval richting de stortplaats gereden.

En tja dan kom je thuis en zucht. Ik neem nog even een kop koffie om als een diesel langzaam op gang te komen. Met een tape measure in mijn hand ga ik nogmaals meten, je kunt het niet vaak genoeg doen. In mijn berekeningen schuif ik het bed en het raam iets op zodat de aannemer minder werk hoeft te doen. Zelf span ik een lijntje voor mijn inbouw armaturen die hier een omkasting hebben ivm de isolatie in het plafond. Na wat meer prep werkzaamheden besluit ik toch even in het oude kantoortje te starten met het demonteren van de gipsplaten. Tony zou hebben gezegd; “Slopen is geen kunst”, maar in dit geval ook geen pretje. En dat ondanks de goede voorzorgsmaatregelen voor de stof die vrijkomt.

Ik ben amper bezig over er is paniek in de tent, Erika die op zo’n kleine witte hond van de bazin past is onder de poort door gekropen en gesmeerd. En laat deze opdonder nu ook nog eens eenkennig zijn en alleen bij Erika komen. Zowel Lenore als Erika stappen in de wagens en zijn weg. Echter Lenore vergat haar mobiele telefoon waardoor het iets moeilijker werd om te communiceren. En laat zij nu net de opdonder op de grote drukke straat vinden, ze stapt uit maar de hond neemt de benen als ze dichter dan een halve meter in de buurt komt. Gelukkig weet ze de hond met de auto een erf op te sturen waar het rustig maar weer geen succes.

Ik kom haar inmiddels al lopend met Billy tegen en rijden terug met haar met Erika in ons kielzog. Echter geen hond te zien. Het enige wat ik kon doen is met Billy de flinke heuvel op het erf te bestijgen. Billy was helemaal in zijn sas met al dat hoge hooi rondom ons heen. De dames rijden in de ronden en hoor hun stemmen als zij de hond proberen te roepen. Echter in mijn ooghoeken zie ik een border collie er happy kwispelend naast het erf op de grond liggen. Mmm volgens mij heeft hij een nieuwe vriend. Ik bel Erika en laat haar overkomen en inderdaad Bingo. De kleine opdonder die Gismo heet doet zijn naam eer aan.

In iedergeval valt onze avond niet in het water, want we zijn uitgenodigd om bij Chris en Carol te komen eten. Daar staat wel tegenover dat ik wat eigen gemaakt bier zal meenemen. Plan van aanpak, Uw neemt een grote plastic emmer, stopt het biervat er in en stopt vervolgens even bij J&A Market voor twee grote zakken ijs. Op het juiste adres parker je de auto, zet de plastic emmer met inhoud dicht genoeg bij het zwembad om vervolgens van jouw noot een deugt te maken.

Al met al een geslaagde avond met als toetje Strawberry Short Cake.

De zondag is inmiddels aangebroken en zit rond acht uur weer beneden terwijl Lenore reeds een uur aan het werk is. Formule 1 word weer eens door de locale Fox zender uitgezonden wat weer eens flink balen is. Ik zie inmiddels al een kort verslagje van Henk Jan op de google staan en dusk an ik met een gerust hart met de hond naar Kennedy Grove en vervolgens verder met die verrekte gipsplaten te verwijderen. Eén ding is zeker de aannemer kan op zijn maandag ochtend weer rustig van start gaan.
Dan nog even over mijn sollicitatie bij het bewuste bedrijf op vrijdag. Het is een feit dat ik de juiste persoon voor het bedrijf bent, echter met een salaris wat de helft minder is dan wat ik nu verdien is het geen optie. Sterker nog, dan blijf ik liever in de East Bay wat werk betreft.

Een lichte vooruitgang

De eetkamer is een groot pakhuis terwijl ons kantoortje / slaapkamer is gestript. De eerste balken voor de bovenliggende verdieping zijn verstevigd en wacht nu nog op de andere helft voordat ik met mijn elekta kan beginnen. Eén ding is zeker, elke hoek krijgt genoeg wandcontactdozen en data punten. En dat allemaal netjes weg gewerkt. Nu hopen dat fase 1 klaar is voordat die grote jongen uit Enschede ons bezoekt. Dit weekend zal ik een update geven met wat foto’s.

Morgen heb ik mijn eerste solicitatie gesprek met een bedrijf uit San Francisco, vriend Otto had mij voorgedragen als geschikte kandidaat. Maar ik kon het vandaag niet laten om ook nog één email de deur uit te doen naar een grote installatie bedrijf. De tijd zal het leren.

Een nieuwe telefoon en meer ...

Het is woensdagmorgen als ik door Lenore word wakker gemaakt met de heerlijke geur van Peet's Coffee. Ik ga meteen rechtop in bed zitten en neem een slokje, heerlijk om zo wakker te worden. Echter besluit direct uit mijn bed te springen en mijn oude Dickie werkbroek aan te trekken.

Om negen uur word de aannemer verwacht die met onze slaapkamer begint. Ik zou vorige week het plafond uit de beneden slaapkamer halen maar het tripje Belize maakte dit niet mogelijk. Daarnaast moeten de spullen uit ons kantoortje naar de eetkamer worden verhuist. Het word dan ook even ouderwets aanpakken en voordat ik er erg in heb staan de vier kerels al voor de deur.

Het enige wat ik in het kantoortje laat staan is de internet/telefoon aansluiting anders word het zo gehannes.

Terwijl de heren starten neem ik Billy mee richting Richmond en Berkeley. Eerst even langs de groothandel voor wat electra materiaal want dat moet ik toch zelf doen. Vervolgens even met Bill naar Point Isabel zodat hij even kan rond rennen met de andere honden. Maar nee, meneer die als de dood voor de waterslang is prefereert een lekker badje, namelijk de Bay. Het enige wat mij rest is vliegens vlug langs mijn schoonouders in Berkeley, die hebben namelijk een aanhanger waar alle afval in kan.

Thuisgekomen zie ik al een goede vooruitgang in het werk, nu wordt het voor mij aanpoten om straks het elektra gedeelte er in te gooien.

Maar voordat dit gaat gebeuren zit ik even met mijn nieuwe Samsung S3 te spelen, ik zit er eigenlijk al twee maanden op te wachten echter hij is pas sinds afgelopen weekend in de States te koop. Een fraaie telefoon met een degelijk scherm waar ik ook nog eens wat op kan zien.

Dan de update over mijn werkzaamheden bij de huidige werkgever. Die lopen de komende weken af. Aanstaande vrijdag ga ik bij een nieuw bedrijf praten en zien wat ze mij te bieden hebben, het telefonisch gesprek ging goed. Echter kunnen ze veroorloven wat ik wil hebben, dat is nu de vraag. In iedergeval is het heerlijk om te horen dat oude collega Otto mij aanbeveelde.

Ook wil ik mensen die ons een kaartje gestuurd en/of gebeld hebben allemaal bedanken. Het blijft nog steeds een rare gewaar wording nu Tony er nu niet meer is. Zo zag ik van de week zijn GoogleTalk account nog voorbij komen, wat zou ik toch nog graag even met hem willen chatten.

Wat een dag

Het is net na de middag als onze golf karretje met taxi chauffeur ons bij Ocean Pearl Hotel ophaald.

Zoals eerdere trips nemen wij altijd graag wat extra tijd mocht er wat onverwachts gebeuren en dus ook vandaag. Tropic Air is netjes optijd en maakt nog even een stop in Belize City voordat men ons bij het Belize International Airport dropt.

Het inchecken voor onze United vlucht naar Houston is ook snel gebeurt en dus besluiten we om nog even in het restaurant te zitten en een sandwich te nuttigen. Vervolgens snel door de douane om snel nog even een Bloody Mary bij Yet’s bar te drinken. Echter dat snel konden we wel vergeten aangezien onze vlucht richting Houston een uur vertraging heeft. Wat vervolgens bij alle passagiers omgezet wordt in “Hoe haal ik mijn aansluiting”

De vlucht ging vlug, mensen waren er allemaal gebrand om de aansluiting te halen en het zag er veel belovend uit. Iedereen nam deel in de gratis fitness programma van United Airlines, rennend naar de Immigration waar een dame riep “vlucht naar San Francisco”. Wij werden allemaal naar voren geschoven en dus was de Immigratie makkelijk.

Echter dan moet je de koffer ophalen door de douane heen lopen en vervolgens bij een drop off de koffer weer afgeven. Ook dat was geen probleem ook al liet mij koffer lang opzich wachten. Vervolgens denkje snel door de TSA controle heen te gaan echter hier geen voorkeurs behandeling. Adem in en Adem uit zal ik maar zeggen en daarna met de 9 andere koppels al rennend naar de Gate. Een fitness test die ik goed doorstond echter het mocht niet baten dat men net het vliegtuig van de slurf had gehaald en dus daar sta je met 20 mensen stom verbaasde en kwade mensen.

Vervolgens word je naar een service desk van United verwezen, de een is dicht en voor de andere is het zoeken. Door dat ik met Lenore een verkeerde pier op liep zag ik een vertraagde vlucht richting San Francisco. De grond stewardes was heel vriendelijk en zei;”Ik heb nu maar een plaats vrij maar kom zo terug en zie als wij gaan boarden.

Dus wij hups richting de Service Desk om te kijken wat daar te verhalen valt. Een rij van maar liefst 30 mensen stonden daar waaronder de mensen van onze originele San Francisco. Waar ik besluit richting het toilet te gaan en eens flink op United gaan schijten. Ik zit net een halve minuut op het toilet en hoor door de intercom dat de bewuste vlucht waar ik net stond aan het boarden is. Het is direct gedaan met mijn behoefde, was mijn handen snel en loop naar Lenore.

Ik zeg tegen haar, heb jij je telefoon aan waarop ze “ja” antwoord. Ik ren om de hoek richting Gate C34 en ja hoor de laatste mensen gaan naar binnen. Ik bel Lenore en geef ondertussen de aardige grond stewardes mijn boarding passen van de andere vlucht die wij hebben gemist. En wat blijkt net optijd voor elkaar gemaakt want de bewuste Service Desk (met de lange rij) zit in het systeem en geeft de laatste plaatsen weg.

De vlucht ging goed en we landen net iets later dan de vlucht die wij normale wijze zouden hebben genomen. Onderweg zei ik al tegen Lenore, de kans dat onze koffers in een van twee vliegtuigen zit is klein. En we lopen dan ook meteen door naar de desk van de baggage claim. De behulpzame dame daar achter de desk vertelde mij dat zij onze koffers niet in hetsysteem ziet zitten en dus worden er gegevens uitgewisseld.

Ondertussen is onze taxi net aangekomen, zowel Erika als ons hond Billy zijn blij ons te zien en rijden ons naar huis. Wat een dag.

Caye Caulker

Het was net iets meer dan een maand geleden dat wij voor het laatst op Caye Caulker waren. Net iets te vroeg voor Lobster Season maar dat mocht de pret niet drukken. Elsbeth was diegene die nog nooit in Belize was geweest en dus was het meteen een vuurdoop om de watertaxi richting dit eiland te pakken. Want als ik de verhalen goed mag geloven heeft Wilbert haar nog nooit zo gek gekregen om de veerboot richting Texel te pakken.

Wij namen in ons geval de San Pedro Watertaxi aangezien er een boot vertrok die niet te vroeg en niet te laat ging. Het bootritje ging smooth en voordat wij het in de gaten hadden zaten we al bij Cafe A’more koffie te drinken.

Vervolgens was het even shoppen geblazen aangezien deze jongen geen korte broek meer had, er vervelend als je op een eiland uithangt met de nodige Reggea en Punta Rock gehalte.

Daarna richting Ocean Peral Royal Hotel die door Gertraud wordt gerundt en waar wij al jaren kind aan huis zijn. Koffers in kamer nummer 4 gooien en hups richting de Split. De split ligt aan de noordzijde van het zuidelijk gelegen eiland en het is erg populair bij backpackers en ook zo voor deze toeristen.

De uurtjes vlogen voorbij, terwijl ieder van ons lekker aan het zwemmen was plus het genieten van Coca Cola of een Belikin bier. Dustin, Elsbeth en Wilbert namen nog even een pitstop op onze hotel kamer voordat zij weer met de boot van drie uur terug gingen. Het klinkt vroeg voor zo’n mooie dag maar zij hadden de opgave om nog twee urr richting Succotz te rijden met de nodige spullen waaronder een grote koelkast.

Terwijl wij hun uitzwaaide liepen wij verder langs het strand, we hadden namelijk vorige maand Jacky ontmoet. Zij is een bartender/gastvrouw van een hotel en het klikte vorige maand goed. Daarnaast weet ze goed dat klanten een goede mixdrink lusten en dan vooral met Happy Hour.

Tweede reden om de bar te bezoeken was te kijken of Christy en Rick het nog konden vinden op Caye Caulker. Een Amerikaans stel met drie kinderen die begin dit jaar besloten om het roer om te gooien. Van een druk bestaand leven met een eigen goedlopend bedrijf om te gooien in Joy en Happiness. Het was dan ook heerlijk om even bij te kletsen en te zien dat zij het goed maakten. Daarnaast was Rick niet vergeten hoe hij bier moet serveren.

‘sAvonds was het nog even richting Sandro’s Cucina, het is een van de restaurants waar ik op recht van kan zeggen. Wow wat een pasta. Wij kwamen nog voor het eten achter dat wij niet genoeg geld bij ons hadden en de pinautomaat van de Atlantic Bank (enige bank op het eiland) buiten gebruik was. Sandro zei geen probleem, kom morgenvroeg maar even langs of betaal het even bij Ocean Pearl. Wij besluiten dan ook maar de volgende morgen richting de bank te lopen en inderdaad, de flappentapper werkte weer.

Na het ontbijt bij Sobré is het nog even tijd om snel deze blog te schrijven voordat wij het vliegtuig naar huis nemen. Dustin, Elsbeth en Wilbert gaan nog even genieten van het leven rondom Succotz en vliegen maandag weer naar huis toe.

Een dagje Cayo

Dag nummer zoveel, tijd ontbijten met de twee doktoren die Tony al die jaren in zijn werk hebben gesteund maar hun best hebben gedaan om zijn leven nog even te rekken. En als je dan ergens wilt ontbijten dan kom je al snel op de Radisson Fort George Hotel in Belize City. Niet alleen is het uitzicht prachtig mocht het onbewolkt zijn, nee het ontbijt is hier goed.

Na ontbijt waren beide heren snel gevlogen want tja hun werk gaat gewoon verder, dus de photo-up blijft dan onder ons zesjes.

Vervolgens is het tijd om de pickup trucks vol te laden met zoveel mogelijk spullen om naar Succotz te rijden. Eén ding is zeker, wat wij kwamen doen in Succotz konden de honden van Bep niet schelen wat het vrouwtje was weer terug. Wat zij niet wisten dat het maar voor een paar uurtjes was en dus lieten we haar maar even alleen met de beesten.

Want wij wilde even met Wilbert, Elsbeth en Dustin naar Black Rock Lodge rijden en vertellen dat Tony afgelopen week was overleden. De manager die Lenore en mij direct herkende met het oprijden van het terrein verwelkomde ons ondanks dat hij een dagje vrij had.

Wij lieten hem lekker met zijn vrije dag zijn dingen doen echter toen wij bij de receptie vertelde hoe en wat werd Giovanni (de manager) al snel via de Walky Talky gevraagd om even te komen. De man had de tranen in de ogen staan en besloot om samen dan maar op Tony te proosten. Ondertussen kwam ook het andere personeel naar ons toe lopen wat er nu eindelijk aan de hand was en we kregen ook van hen onze condeleances.

Tony's empty spot at Black Rock Lodge
We klonken nog paar Belikins met elkaar voordat Dustin voor mij als een Indiana Jones over de zand weg scheurde. Black Rock Lodge maar ook natuurlijk Bep’s huis in Succotz blijft onvergetelijk.

Een dagje afwisseling in Belize

Nu de drukte voorbij is word het eindelijk even genieten van het prachtige Belize. Terwijl Bep en Lenore vandaag de hele dag in de auto heen en weer rijden van instantie naar instantie besluiten wij een tripje Belize ZOO te doen.

En zo rijden we begin van de middag eerst langs de Shell om weer wat diesel in de auto te gooien en vervolgens over de Western Highway richting Mile 29th. Voor diegene die niet van dierentuinen houden is dit de echte aanrader. De Belize ZOO is midden in de jungle gemaakt met grind paden langs de grote natuurlijke kooien. De dieren die er te vinden zijn komen alleen in Belize voor, zijn op één of ander manier in de dierentuin terechtgekomen om te revalideren en/of er geboren.

Broer Wilbert in de Belize ZOO

Dit keer geen foto’s van het nationale dier “de Tapir”, Howler Monkeys of otters. Nee je mag het doen met een poema en als klap op de vuurpijl Junior.

Junior is een Jaguar die in gevangenschap (in de ZOO) is geboren. Zijn moeder wilde niets van hem weten en dus namen de verzorgers de taak over. En met als resultaat, de liefste Jaguar die graag voor mensen posseert en geniet van mensen om hem heen.

Natuurlijk zit er wel een hek om heen maar zowel Dustin, Elsbeth, Wilbert als deze gek kon ik er niet zo weg lopen. Een geslaagde middag met als afsluiting een hamburger bij het restaurant Cheers wat drie mijl verder op ligt.

Belize Update nummer 10

Het is dinsdagmorgen als iedereen vroeg uit de veren is. We wachten op de email van het grafisch bedrijf die de kaarten verzorgen. Bep en Lenore hadden namelijk de SD card uit mijn camera gebruikt om een foto van Tony te geven. Maar wat blijkt, ze hadden mijn foto op de voorkant gezet. We moesten er wel om lachen zoals alle herineringen nu naar boven komen.

De mooiste foto die wij van Tony konden vinden was namelijk een foto die Elsbeth vorig jaar met haar camera had gemaakt in Enschede. En het resultaat mag er dan ook wezen.

Ondertussen is Corry en TJ de eerste gasten die bij ons thuis binnenkomen lopen, zij hadden vanmorgen een vlucht vanuit de Stan Creek District genomen om hier aanwezig te zijn. Net voordat wij ons allemaal in nette kleren hijzen en langzaam richting de gaan om kerk nog even met Father Jeff de dienst door te nemen komt ook Peter Allen met zijn vrouw bij ons binnen.

Peter is afkomstig uit Liverpool en kwam hier ooit als tandarts werken, maar werkt al jaren direct onder de minister van gezondheidszorg. Zowel Peter als Tony hebben er hard voor geknockt dat de voorzieningen in de gezondheidszorg op hoger niveau zijn dan 23 jaar terug.

Aangekomen bij de Divine Mercy (Katholieke Kerk) zien wij meer goede bekende van mijn ouders. Jan, Tineke, Irene, Loes en Joop uit Cayo. Maar ook Jan uit San Pedro was even uit San Pedro komen overvliegen om Tony’s laatste eer te bewijzen.

Dustin en TJ geven het drukwerk aan de belangstellende

Waarschijnlijk vergeet ik hier meer mensen maar het belangrijkste voor ons, ze waren er net zoals velen Belizeaanse collega’s en vrienden. Zelfs oud “First Lady” mevrouw Esquavel nam de tijd om bij de plechtigheid aanwezig te zijn.

Nadat Father Jeff de kerkdienst openende beet Lenore het spits af, gevolgd door familie vriend Miriam DeShield en ik zei de gek met stukjes uit de bijbel. Daarna volgde Father Jeff de dienst verder met muzikale ondersteuning van organiste Stephanie Caye.

Elsbeth verzorgde aan het einde van de dienst “Onze lieve vader” (Lord’s Prayer) in het Nederlands. De Belizeanen luisterde aandachtend om wat herkenbaars in de woorden te horen, maar of ze het begrepen is de vraag.

Peter Allen

Vervolgens stapt Peter Allen kwam met de Eulogy over Tony. En dan hoor je maar weer eens weer hoe gedreven onze vader was. Hij wilde alleen maar het beste voor de mensen in Belize en vaak kwam dan ook tijdens een vergadering uit zijn mond “Not Good”. De man is niet alleen de baas van mijn vader maar ook een goede vriend. Het was ook geen wonder dat hij aan het eind van zijn Eulogy zijn tranen niet kon bedwingen.

Met een geleende CD-speler van de office werd “I did it My Way” van Frank Sinatra gedraaid om de plechtigheid af te sluiten. Dat is wat “De Ouwe” wilde.

Na de dienst kwamen er veel mensen op ons af en raakte de mensen nog even Tony’s kistje aan om gedag te zeggen. Noël die dankzij mijn ouders een prothese had gekregen en elke week nog bij Tony op bezoek kwam nam zijn stropdas af. Hij had deze ooit van Tony gekregen voor zijn diploma uitreiking maar nu was hij weer terug bij Tony.

Thuisgekomen waren het de mensen van verweg die welkom waren om wat te komen drinken. Een kleine borrel voor de man die de borrel nooit oversloeg.

Het werd later dan verwacht want nadat iedereen weg was werd er gebeld.
Mark King, een oude familie vriend belde op of hij nog welkom was. De jongenman is de enige van zijn familie die nog in Belize woont en voor een politieke carriere koos. Hij heeft het zo ver geschopt dat hij nu Minister of State, Minister of Human Development, Social Transformation and Poverty Alleviation Emphasis on the Conscious Youth Development Programme and the Gang Truce Programme. Het werd dan ook een laatertje met meer herinneringen.

Belize Update nummer 9

Het is zondagavond als Bep besluit om met zijn allen uit te gaan eten, bij een Chinees restaurant. Het was heerlijk en diverse van ons hadden kreeft op het menu staan.
Het was overheerlijk en gezellig maar deze jongen had na de hand thuis wat verkeerd gedronken met het gevolg dat ik ’s nacht 4-6 keer eruit moest omdat alles van boven en onder eruit liep. De details zal ik dan ook maar besparen.

Vandaag was het even relaxen voor sommige van ons, terwijl Bep en Lenore op pad gingen. Het enige waar Wilbert en ik voor moesten opdagen was voor een handtekening dat mijn moeder en vader met elkaar waren getrouwd. Het trouwboekje ligt namelijk aan de andere kant van het land en dat is toch wel iets teveel van het goede.

’s Avond was het nog even oefenen voor Elsbeth, Lenore en ik zei de gek die morgen een stukjes voorlezen tijdens de kerkdienst. Een goede nachtrust kunnen wij wel gebruiken voordat wij morgen nog een dag volop aan de bak. En daarna paar dagen relaxen voordat wij weer naar huis vliegen.

Belize Update nummer 8

Het is zondagmorgen vroeg, het komt met bakken uit de lucht met een mooie introductie wat betreft het onweer. De regen gooit dan ook een beetje roet in het eten als wij over een tripje Succotz hebben met zijn allen. En dus besluiten Bep, Elsbeth en Lenore al snel het voortouw te nemen om dingen in huis uit te zoeken.

Van de slaapkamers komen wij al snel in de woonkamer terecht en zoeken alles uit wat Bep door heen moet en wat weg kan.

Wilbert krijgt weer het internet aan de praat en dat betekend dat ik de wireless router die ik ooit heb meegenomen weer aan kan sluiten. Heaven zou je zeggen want praktisch iedereen heeft hier Smart Phones die op de WiFi kunnen. En dat betekent dat deze jongen weer rustig zijn eigen laptop kan gebruiken om jullie van het laatste wel en wee op de hoogte te houden.

Beter kunnen wij de dag dan ook niet gebruiken.

Update nummer 7

Het is zaterdag morgen 7 juli net voor negen uur als Bep, Lenore, Elsbeth en Mariam rijden naar de katholieke kerk waar onze Tony zijn kerkdienst wil hebben. Het is net 1 mijl van zijn huis verwijderd en bij Belizeanen algemeen bekend als de Divine Mercy. En dit is ivm de dienst van aankomende dinsdag. Dankzij hadden Miriam konden zij al wat gerichte vragen stellen hoe hij maar ook wij de mis willen hebben.

Wij heren zijn net klaar als de dames terugkomen voor de missie van de dag, het cremeren van Tony’s op primatieve wijze. De locatie was op een afgelegen plek en dat bleek ook wel, wij konden het nameijk niet vinden. De begrafenis ondernemer had de verkeerde mijl van de gevangenis aangegeven en dus hadden wij eerst een echte jungle ervaring met twee pickup trucks. Om ons uit deze benaderde positie te bevrijde was Wilbert zo aardig om uit te stappen en ons de juiste aanwijzingen te geven zodat niet één van ons kwam vast te zitten.

Na wat telefonisch verkeer tussen en Bep en de begrafenis ondernemen hadden wij de juiste weg gevonden. En reden wij achter de beste man aan in zijn pickup truck. Het was overigens ook maar goed dat wij niet hier met een standaard wagen kwamen want de wegen waren nat met diepe kuilen.

Gelukkig waren wij al voorbereid wat te wachten stond, Tony in een zinke bak met een deksel wat weer vervolgens op een partij houd stapel lag. Echter voet einde en hoofd einde lagen aan een open stuk zodat er soort tunnel effect krijgt.

De begrafenis ondernemer vroeg ons of wij er klaar voor waren en voordat wij het wisten werd er een oude papieren krant aangestoken. Vervolgens werd er met een sherry can een scheut benzine op het geheel gegooit waardoor alles in de hens vloog.
Dit type van cremeren word hoofdzakelijk door Hindo’s en Chinezen gebruikt en is even wennen voor ons. Sterker nog het word diverse van ons toch een beetje te veel en lopen iets van de plaats weg.

Na ruim een half uur is het genoeg, de mensen van de begrafenis onderneming blijven erbij om het uren process te begeleiden. We rijden net met onze twee auto’s terug als Wilbert stopt voor een prachtig mooi Ros alleen op de zandweg.

Hij staat ons op te wachten en ik zei uit het rampje; ”Ouwe leid jij ons de weg”. De Ros liep voor ons uit over de zand weg en trapte al galloperend enkele keren naar achteren. Vervolgens zeg ik; “Kom Tony ga eens aan de kant” en inderdaad het Ros rent van de weg af en rent achter een mooie vijver met water waar hij ons aandachten staat aan te kijken met zijn oren gespitst.

As a Native American symbol, the Horse symbol meanings combine the grounded power of the earth with the whispers of wisdom found in the spirit winds. The Horse has long been honored as helper, messenger, and harbinger of spirit knowledge to the Native American. Considered wild and an emblem of freedom, the Native American sees many potentialities in the symbolic nature of this noble creature.

Ik zeg nog; “Pap bedankt we houden van je” en rijden verder. De dames in de auto achter ons hebben het Ros gezien maar helaas niet de gebondenheid at Dustin, Wilbert en ik voor een minuutje met hem hadden.

Na dit alles sluiten wij onze middag af met een lunch bij Old Belize Restaurant. Tony’s favoriete plek waar ik toost meteen Black Label van Johnny Walker.

Belize Update nummer 6

Het is vrijdag 6 juli in de eerste uren na Tony’s dood dingen gaan snel, mensen in Belize weten het nieuws heel snel te verspreiden. Zels als Wilbert, Elsbeth en Dustin helaas te laat komen om hem nog één keer in het ziekenhuis te zien. Aangekomen op het vliegveld van Belize werden ze na het horen van de naam Nijssen direct naar buiten heen geholpen.

Na wat bij kletsen in Tony’s huis besluiten we om naar Miriam (een goede familie vriendin) te gaan om daar te lunchen. De schat die zelf haar man een half jaar eerder heeft verloren nam een dag vrij en helpt ons met alles. Alle rompslomp waar wij door heen moeten heeft zij al op de rit en maakt alles een stuk makkelijker.

Terwijl Bep en Lenore de stappen naar Social Security, radio station Love FM en TV stations bezoeken rijdt ik even een rondje in Belize City. In Belize is het heel normaal dat je met een overlijdens akte naar de bewuste stations gaat om mededelingen te doen wanneer de begrafenis en/of mis is.

Ik besluit in tussentijd bij het Raddison Pool bar te stoppen om even met Wilbert en de anderen een beirtje te drinken. Even tot rust komen en veel herinneringen opdoen vanuit onze jeugd. En dat is goed ook want men wil Tony nog eenmaal zien en dat betekend richting de Morgue. Een werknemer van Tony’s NEMC begeleid ons en we lopen naar binnen. En tja dan word de sfeer er koeltjes want daarloop je een koelcel in met allemaal deuren ala CSI.

Het was even flink schrikken voor hen toen de deur van zij la open ging en Tony er uit werd getrokken. Hij lag in een witte body bag, de dame die ons hielp deed de rits open en natuurlijk werden zij ontroostbaar. Hij lag er overigens hetzelfde bij als in het ziekenhuis.

Het is zaterdagmorgen en Tony word straks op primatieve wijze gecremeerd en in kleine besloten kring. Dat is wat hij wil.

Voor de Nederlanders die hier wonen. Aanstaande dinsdag om 15uur is er een kerkdienst bij de Divine Mercy aan de Northen Highway nast Brodies.

Belize update nummer 5

Het is een vrij vroege update van vrijdag de 6e juli 2012. Tony is vanmorgen rond 4.40uur overleden.

Hij was voor ons een opmerkelijke man, vader en opa. We zullen hem missen.

Dit is de laatste recente foto van hem in zijn ideale happy houding in de morgen. Een sigaret en een thermoscan koffie.

Frank Sinatra “I did it my way” is dan ook zeer toepasselijk.

Belize Update nummer 4

Het is woensdagnacht als opeens Bep het licht in mijn slaapkamer aan doet. Telefoon vanuit Nederland, één van de 3 ESTA visums voor de VS schijnt verkeerd te zijn dus paniek. En dus zit je daar in je pyama, neem nog maar een glasje wij en wachtend op de diverse telefoon en smsjes. Het was dan ook een uur later voordat wij weer ten bedde konden gaan.

Maar nu is het donderdagmorgen en weer word ik wakker gemaakt door Bep. Ik heb heerlijk geslapen op dat laatste wijntje maar nu was het dokter Hidalgo die een update in het ziekenhuis wil geven. Dus even onder de koude maar fijne douche om op te frissen en hups richting het ziekenhuis.

Met het inwandelen van het ziekenhuis zie ik Raoul (een oud werknemer van Tony), krijg een groet van hem en hij loopt even mee naar de Intensive Care. De dokter is er nog niet maar het verpleegend personeel stelt op ons gemak en heeft zelfs ontbijt klaar staan. Want ja jullie zullen nog wel geen ontbijt hebben gehad.

Echter ik besluit eerst maar even wat anders te doen, ik had namelijk mijn laptop meegenomen met daarop een Toon Hermans Nieuwjaars Conference van 1978. Wij tweetjes lagen altijd dubbel van het lachen als Hermans zich voordeed als verslaggever in Israel tijdens de geboorte van Jezus Christus. Aldaar hij interviewde een herder wat wij er komisch vonden.

Na een kort ontbijtje vind ik op eens “Güte nacht Freunde” van Reinhard Mey. Bep en ik bescheuren ons van het lachen en zegt; “Wel een beetje cru”. Na een korte discussie doen we het toch maar even want dat is Tony. Eén of meer sigaretten en vervolgens zijn whisky of rummetje voordat hij naar bed gaat. Daar is het ook nog de muziek die “hij” mooi vindt.

En dan ja wat gaat er door je heen als je 15 minuten later met dokter Hidalgo en tevens een goede vriend van Tony is praat. Het is duidelijk, aflopende zaak en we weten wat Tony wilt. Hij wil geen kastplantje zijn. Op dit moment kan ik niet meer schrijven aangezien ik vind dat eerst Wilbert hier aanwezig moet zijn. En die zit nog niets wetende in het vliegtuig richting Atlanta terwijl ik dit schrijf.

Belize Update nummer 3

Deze jongen is vanmorgen vroeg vanuit San Francisco vertrokken om rond 15.18uur Belizete landen. Bep stond mij al op te wachten en het duurde dan ook niet lang dat wij op de Intensive Care van het ziekenhuis kwam buurten.

Vreemd want het is net 4 jaar terug dat Tony in dezelfde kamer lag, inderdaad het is even slikken. Wat kan ik zeggen, het word moeilijk om te geloven dat het dit keer ook weer goed komt.
Wilbert, Elsbeth en Dustin rijden op dit moment richting Schiphol op de vlucht richting Atlanta te pakken en vervolgens de volgende dag richting Belzie te vliegen.
Lenore vliegt morgen vroeg vanuit San Francisco dezelfde vlucht als ik vandaag heb genomen.

De vraag is of hij stabiel genoeg is om uit de verdoving te worden gehaald. Tony heeft nog koorts en dus achten we morgen middga even af wat de dokter heeft te zeggen.

Belize update nummer 2

Mensen het is hier bijna 23uur in Californie maar wil nog wel even voor de vaste lezers een update geven. Tony's toestand is vandaag verder verslechterten ik vlieg dan straks nog naar Belize. Wilbert, Elsbeth en Dustin vliegen komen vrijdag aan en Lenore zal vanuit deze kant ook volgen.

Belize Update dinsdagmorgen 9.21uur plaatselijke tijd

Ik ben bang dat dit weer de Nederlandse nieuws site van Belize gaat worden.
Ondanks dat ik afstand zit ben ik redelijk goed op te hoogte en zal jullie zo goed mogelijk proberen op de hoogte houden van Tony (Toon) zodat iedereen één goede bron heeft.

Vanmorgen 7.00uur mijn tijd kreeg ik een telefoontje van Bep die voor de nacht weer naar huis is gereden. De doktoren hadden namelijk gezegd dat het geen zin had om aan zijn bed te gaan zitten terwijl ze Tony in slaap houden.

De slaap was bedoeld om het onrustige gedrag (draaiwerk) te voorkomen zodat hij kan aansterken. Daarnaast is het voor ons als kinderen niet nodig om allemaal op te draven uit de diverse continenten.

Echter vanmorgen was er een mindere dag, meneer heeft koorts en last van zijn nieren. In hoe verre dit mee speeld wat betreft de eerder gemaakte plannen kan ik jullie niet zeggen.

Vreemde week

Deze laatste week van juni gaat bij mij in de boeken in als vreemd. Was het eerst de Deutsche Mannschaft die het tegen Italië moest ontgelden dan was het wel het werk.
Zoals Johan Cruijf altijd zegt: “Elk voordeel heeft zijn nadeel”. Kort gezegd voor mij betekent dat je weet dat een Consultant flexibel moet zijn en dus ook zo gewipt kan worden. En dus ligt mijn CV nu voor een check bij mijn schoonmoeder om vervolgens het ding de deur uit te sturen.

Ik heb in mijn LinkedIn contactlijst zo’n 15 recruiters zitten plus diverse mensen hebben toegezegd om een goed woordje te doen. Heb er dan wel ook vertrouwen in voordat ik terug zak naar plan B, instalateur spelen.

Maar ondertussen is er deze week ook veel gaande in Belize. Mijn vader is slecht te pas en ligt in het ziekenhuis. Normaal zouden wij zeggen “houd mij maar op de hoogte” maar deze keer zit het mij toch niet lekker. Eén ding is zeker, het feestje bij de heer Laanen (zie vorige blog) aanstaande dinsdag is niet gepast en heb hem dan ook netjes afgebeld.

Het is dan ook geen wonder dat de banden met broer Wilbert en zijn vriendin Elsbeth in het verre Glanerbrug is sinds deze tijd weer is aangetrokken.
Word vervolg met meer positief nieuws dan nu.

Kleine onzekerheid

Het is maandag aan het begin van de avond als ik met Billy hier in het naast gelegen Kenneddy Grove loop te wandelen. Mijn mobiele telefoon geeft aan dat ik een smsje van een collega Consultant hebt.

"Heb jij jouw email gezien?" Nee niet echt want ik kijk niet op mijn zakelijke email als ik net andere half uur van mijn werk bent. Wat blijkt niet een maar twee vaste werknemers hebben ontslag genomen. Niet zo mooi als ze beide de verkopers van de Sales afdeling zijn.

Ik besluit echter even een oude klant in El Sobrante te bezoeken aangezien de loodgieter zijn bezorgtheid uitsprak over een elektra aansluiting onder de zink. De beste man had namelijk een optater gehad. Ik duik onder de zink met mijn meter maar wat blijkt de loodgieter had gewoon even pech en er was niets aan de hand. De klant vroeg mij wat de schade was en ik zei; "Joh laat maar zitten, ben blij dat alles goed is". Waar op ik een uitnodiging kreeg om een rondleiding bij Pixar te krijgen. Yep Vincent in augustus gaan wij even in Emeryville neuzen.

Maar ook kwam ik tijdens het gesprek er achter dat hij dankzij onze Nederlandse moeder Theresa van de zakenwereld hier in de Bay Area de baan bij het bewuste bedrijf had te danken. Juist gaat hier om de oude platenbaas / voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Baseball en Softball Bond / medeoprichter van Ex’pression College en nu International Trade Director bij het Netherlands Business Support Office.

Een hele bek vol maar dan wordt je ook nog eens in November door de Neterlands America Foundation in The Hall of Fame gezet. De meeste mensen zullen hem niet kennen dus we houden het gewoon op de altijd even vriendelijke heer Peter Laanen.

Wat wij als Consultants niet weten wat er achter de deuren heeft plaats gevonden wat hun beslissing betreft. Maar wat blijkt wij zijn beide uitgenodigd voor de vergadering op de dinsdag wat betreft de voortgang van het bedrijf. Ik besluit dan ook de volgende morgen mijn kleine geluk schelp uit Senagal in mijn zak te stoppen. Die had ik namelijk afgelopen kerst van Lenore's nichtje gekregen, die verblijft namelijk daar in de Peace Corps.

Iedereen weet niet wat we krijgen te horen maar zekers is een ding, ik kan wel even een dubbele shot expresso in mijn koffie gebruiken. De Coffee Bean ligt net om de hoek op Market Street en voor mij en mijn collega betekend dat even frisse lucht.

Tijdens de middag pauze word ik door vriend uit Enscchede gebeld met het nieuws over een van de oude bedrijven waarvoor ik hebt gewerkt. Inderdaad de tam tam gaat snel.

De vergadering aan de eind van de dag was duidelijk voor iedereen, het bedrijf slaat een nieuwe weg in en als het aan de VP ligt dan mogen wij allemaal blijven. Dit is de enige manier om de concurentie een slag voor te zijn en denk dat het een goede zet is. Binnen een maand weten we meer maar het betekend ook dat ik waarschijnlijk tijdelijk naar ander werk moet gaan uitkijken.

Geen Chinese toestanden hier

Sinds “ons” helftal tijdens de EK is uitgeschakeld heb ik de Oranje attributen weer in de kast gestopt. Ik moet zeggen dat dit mij wel bevalt en tevens een stuk gezonder is als ik het kranten artikel van de Daily Sun (met dank aan Welingelichtekringen) mag geloven. De Chinees Jiang Xiaoshan is overleden nadat hij 11 dagen en nachten wakker was gebleven om geen enkele minuut te missen van het EK voetbal. Hij kwam uiteindelijk om in zijn slaap. Zal ik dan ook Huntelaar dan meteen bedanken voor mijn vrije tijd.

Vrije tijd is een groot woord natuurlijk aangezien ik reeds 3 maanden toegangsbewijzen had aangeschaft voor twee “events”. De heren Jono Grant, Tony McGuinness, and Paavo Siljamäki die de English trance music group Above & Beyond vormen gaven afgelopen donderdag in “The Warfield” hun avond. De laatste keer (2009) dat ik naar zo’n avond bent geweest was met vriend Eko. Toen die tijd gaven Ferry Corsten en DJ Tiësto akt de presence in South San Francisco.





Dankzij een extra bijdrage op de tickets als VIP+21 gingen wij als eerste naar binnen, mochten wij overhaal staan plus een minder drukke dansvloer. Het bewijs was daar, deze 45 plussers weten nog steeds hoe ze uit hun dak moeten gaan.

Gelukkig ben ik flexibel in mijn werk uren en kon de volgende dag rustig een uur later het kantoor binnen lopen. Echter minder dan 12uur later zaten we alweer in een theaterstoel. Dit keer tussen een mix van mensen die voor de Rock Opera “American Idiot” kwamen genieten.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/2/2b/Green_Day_-_American_Idiot_cover.jpg/220px-Green_Day_-_American_Idiot_cover.jpg

Billie Joe Armstrong en de band Green Day zijn in de San Francisco Bay Area opgegroeid. En het is dan ook niet verwonderlijk dat wij de muziek meekunnen zingen net zoals de deuntjes van Abba.

De enige dip in de performance van de kei goede acteurs was onze nachtrust. Zowel Lenore als ik hadden onze momenten dat wij de binnenkanten van onze oogleden willen zien.

Thuisgekomen konden we zo verder met onze entertainment level, ons nieuwe outdoor game Cornhole is aangekomen. Het is een spel waar je op een afstand van 10 meter een zak met bonen op het speelbord probeert te gooien.



Al met al een geslaagde start voordat het weekend begon.

Domper na domper

Het is donderdagmorgen als ik nog even na het internet kijk en alle humor van het Nederlands voetbal elftal voorbij ziet komen. Ik drink nog even een slok koffie voordat ik ga zwemmen en op dat moment zet Lenore het nieuws aan.

Een nieuwbouw project staat in brand naast de BART track (metro) en er is geen openbaar vervoer mogelijk tussen de East Bay en San Francisco. Op het nieuws zie ik ook dat de toll plaza bij de Bay Bridge al om kwart voor zes ’s morgens vast zit en denk “dat klinkt niet goed” Bij normaal auto verkeer staat dit pas één uur later vast en houd mij hart vast.

Ik besluit om de dag om te draaien en neem een snelle douche, pak de auto en rijd richting de BART station in Orinda om vervolgens 15 minuten later in downtown Oakland uit te stappen en de bus te nemen. Dus zoals je hier in de Verenigde Staten doet, je sluit netjes aan en begint met mensen te praten. Zo sta ik naast Kevin van PG&E (stroom/gas leverancier) die net een training met zijn bedrijf heeft gehad wat te doen in nood situaties. BART heeft geen plan of commander in chief want na 1.5uur stoppen er bussen en laten er mondjesmaat mensen in. De informatie die je normaal via BART zou moeten krijgen is er niet maar het geluk is dat Kevin en ik even de tijd krijgen om met Claudine Wong van KTVU te spreken.



De Ferry en de Bay Bridge is jammed en dus geen optie om een boot en taxi. Daarnaast is het nog niet duidelijk wat er vanmiddag gaat gebeuren en dan hebben we het nog niet over de Giants Honkbal Game en de US Open 2012 die vandaag van start gaat.

Ik besluit na andere half uur wachten richting huis te gaan. Het verkeer op en rond de snelweg richting Oakland en San Francisco is jammed. Thuisgekomen zet ik nog even de TV voor de nieuws update en eindelijk is er beweging. Maar ik ga eens genieten van een rondje met Billy en andere dingen.

It’s a beautiful day.

Was het echt een domper?

Het is zaterdagmorgen als de hond mij rond acht uur wakker maakt. Normaal met de C-pap machine heb ik niet zoveel slaap nodig maar aangezien het apparaat in reparatie is moet het maar even zonder.

In iedergeval loop ik naar beneden en zeg tegen Lenore dat de voetbal wedstrijd Nederland – Denemarkenom negen uur begint. En als je dan ook nog eens hebt toegezegd dat je het op het Nederlandse Consulaat komt kijken dan moet je er ook zijn.

Na een snelle douche springen we beide in de auto richting de BART Station (metro) in Orinda. Lullige is dat wij 20 minuten later aanzullen komen dus wat doe je. Je krijg een live update van Lenore’s zoon James die via smsjes ons op de hoogte houden.
In een goed tempo lopen wij Montgomery Station uit om vervolgens ons bij de concierge te melden die ons via lift E naar de 31e verdieping stuurd. Er staat een hele Oranje meute aandachtend naar de schermen te kijken en onze Consule Generaal Bart van Bolhuis begroet ons vriendelijk.





De mensen zijn allemaal positief gestemd en zeggen dat het allemaal goed moet komen aangezien Nederland al een paar kansen had gehad. In mijn hoofd kwam meteen de Champion League finale tussen Bayern München en Chelsea waar meneer Robben ook de bal niet tussen de palen kon brengen. En in zulke gevallen krijg je meteen de domper als je dan ook gelijk krijgt.
In iedergeval kon ik na de wedstrijd even bij Miranda van Peet’s Coffee stoppen. Zo kan ik samen met Lenore een Cafeïnne boost krijgen terwijl wij weer op de metro terug stapten.

Thuisgekomen was het tijd voor een wandeling met Billy, maar ook deze hond kan gek doen. Hoorde ik al een paar weken geleden van Lenore dat hij in een boom klom, nu overkomt mij het. Ik denk nou daar moet ik een video van maken maar voordat ik bij de boom kon komen valt de rotzak van zo’n 4-5 meter naar beneden. Net als een kat komt hij met zijn vier poten terecht op de grond en kijkt bedust rondom hem heen. Na wat Manke Nelise bewegingen hoop ik dat meneer zijn lesje heeft geleerd.

Aan het eind van de middag was het op richting Pim en Judy. Zij hebben ons uitgenodigd met enkele Nederlanders. Het was erg gezellig en had tevens wat eigen bier meegenomen en men kon het waarderen.


Bart test mijn dubbele IPA

De zondagmorgen begon met een ontbijt bij Cafe Solei hier in El Sobrante, de moeder van Karina (James zijn vriendin) is namelijk over uit Peru. Ondanks ons Spaans nog steeds altijd met handen en voeten is blijft het altijd leuk om haar weer te zien. Het voetbal heb ik vandaag iets van gevolgd maar wilde meer genieten van de Formule 1 die in Montreal, Canada wordt gehouden.

Echter de heren van Speed TV die het paar keer per jaar op de lokale Fox zenders uitzenden wisten het weer aardig te vergallen. Het is dat de koppositie verscheidenen keren veranderde en twee nieuw komers eindelijk op het podium mochten staan. Want anders had deze uitzending niet meer dan een 4 van mij gekregen.
En dan het weer, het is hier de afgelopen dagen weer erg warm en dus hebben wij besloten om van de HotTub een CoolTub te maken. En moet zeggen dat is erg geslaagd.

Laat we maar beginnen

Het is donderdag 7 juni en de eerste vlucht van Arke Fly van Amsterdam richting Oakland International Airport is een feit. Men gaat tot 18 oktober twee vluchten per week uitvoeren al hopen de Airport Officials dat het storm gaat lopen met Amerikanen zodat men het hele jaar door blijft vliegen. Het is tevens ook de enige vlucht richting Europese vaste land van deze luchthaven die strategies beter ligt dan de San Francisco Airport. Minder vertragingen en voor de mensen die een camper huren besparen zichzelf dure transportkosten richting de verhuurder.

Op de diverse Nederlandse websites en van diverse mensen heb ik wel eens gehoord dat de luchtvaartmaatschappij vaak te laat is echter gisteren lag het niet aan de maatschappij. Onze president legde na een fundraising het hele vliegverkeer rond Las Vegas voor een uur plat.


De Nederlandse Consul Generaal Bart van Bolhuis

Aan de prijs zal het ook niet liggen want de prijzen tijdens het hoogseizoen zijn stukken lager dan de vaste lijnvluchten vanuit San Francisco International Airport. En dus gaat het excuse dat een vakantie naar de westkust niet betaalbaar is niet meer op.
In iedergeval hoor ik van diverse mensen rondom mij heen dat zij tickets hebben geboekt. Heb zelfs een oud college die vroeg; “Wanneer gaan we”

Vincent is de eerste van mijn familie die de vlucht gaat gebruiken en ben da nook in Augustus benieuwd wat hij er van vindt.
Maar nu is het inmiddels EK tijd, hier geen mooie koelkraten van Grolsch of de kratstoel. Maar wij Medelanders zoeken elkaar wel op tijdens de wedstrijden van ons Team.

Even terug kijkend op ...

De afgelopen dagen hebben wij weer even iets van Belize mogen snuiven. Wij hebben van alles genoten, was het niet Bep, Tony en Jack dan was het wel het personeel van Black Rock Lodge. Tony kreeg zelfs de extra service, zijn eigen thermoscan met koffie bij zijn eigen cabana.







De 10 kilometer verharde zandweg die wij elke dag reden om naar de bewoonde wereld te komen blijft geweldig. En daarnaast kreeg mij Lenore zo gek om met een gids en zijn paarden richting de Vaca Falls te rijden en moet zeggen dat dit geslaagd is.
Enige nadeel van mijn trip is dat mijn C-pap machine verkeerd van het bed af viel waardoor ik twee dagen niet de voldoende nachtrust kreeg. Maar dat laatste had ook thuis kunnen gebeuren dus het wordt even repareren bij thuiskomst.


Tony, Bep, ik, Lenore en Jack

Vanmorgen hebben wij nog even bij Bep gezeten en rond 11uur was het tijd om richting het vliegveld te rijden. Ik besloot net voor de afslag Belmopan om het stuur aan Tony terug te geven aangezien ik moet werd en het onverantwoordelijk vond om verder te rijden.

Tony zit nog geen minuut achter het stuur als een kleine rode pickup truck van rechts geeft geen voorrang. Door de snelle reaktie van Tony en het geluk van geen tegenliggers ontsnapte wij aan een hele vervelend ongeluk en yep ik was weer klaar wakker. Lenore en ik zit namelijk beide aan de rechterkant waar de auto met zo’n 40-50km/u even in zou komen rijden.

Op het vliegveld aangekomen zijn wij ruim optijd ingecheckt voor een vlucht met maar 47 mensen aan boord. De ruime incheck wilde wij eigenlijk zelf, een paar jaar geleden hadden wij bijna onze vlucht gemist na een zwaar ongeluk op de A1. Onze chauffeur toen wist toen net optijd de snelweg te verlaten zodat wij onze vlucht net niet miste. In iedergeval smaakt de Rum Punch bij Jet’s bar goed. Nu word het alleen even wennen om de slippers voor schoenen te verruilen. Bay Area here we come.

Surprise in Belize

Het is alweer een maand geleden dat ik zonder medeweten van mijn lieve schat vliegtickets richting Belize geboekt. Maar zoals altijd praat ik mijn mond voorbij en kwam zij er twee weken geleden achter. Dat mocht de pret niet drukken, Lenore’s favoriete bestemming “Ocean Pearl Hotel” op Caye Caulker staan de eerste twee dagen op het programma voordat wij richting vaste land varen.

En zo zitten we op donderdagavond met zijn tweetjes in de BART (metro) richting San Francisco International Airport om de Red-Eye richting Houston te pakken. Alles gaat gesmeerd, van SFO naar IAH en vervolgens BZE om het laatste stukje met Tropic Air richting Caye Caulker. Twee dagen relaxen op het eiland, onze vaste hotel kamer, zwemmen bij de split en weer nieuwe tentjes ontdekken dankzij Frenchie.

Maar voordat je het weet is het zondagmorgen, het golf karretje die als taxi fungeerd rijd voor en we worden netjes 5 minuten voor vertrek bij de Watertaxi terminal gedropt om vervolgens naar Belize City te varen.

Na een rustige tripje is het vervolgens wachten op Tony, niet dat we haast hebben want wij zijn ruim een half uur te vroeg voor onze ontbijt afspraak met Dr. Hidalgo en de familie. Toen ik mijn vader vroeg waar kunnen we het beste lunchen zei hij “Radisson Hotel” en ik moet zeggen het was een geslaagde aktie. Overigens is hij de enige die weet dat wij in Belize zijn want het is een surprise voor Bep.

Echter wat is dat menske toch achter dochtig, ze heeft sinds de afgelopen week één en één bij elkaar op zitten tellen en damn she was right.




Na een dikke knuffel en ook de logerende Jack te groeten is het tijd voor een lekker bakje leut. De electrician spelen staat daarna op het programma. De vorig jaar geïnstalleerde LED driver voor in de keuken gemonteerde LED’s Pucklights had het in november begeven. En ondanks dat Sinterklaas het had verstuurd was het nog niet vervangen. Het was even zoeken na het gereedschap maar nadat de draden waren gestript kon Beppie weer snel van de verlichting genieten.

Het is inmiddels half vier ‘smiddags, het wordt tijd om voor Tony en ons tijd om richting Black Rock Lodge te rijden. Het is een van de verblijven waar je ruim 10 kilometer van de Western Highway afligt en de enige manier om er te komen is een verharde zandweg die hoofdzakelijk alleen goed is voor één auto per keer. Aangezien wij de weg niet kennen leek het ons slim om dit eerst tijdens daglicht te rijden om vervolgens weer terug naar Bep’s huis te rijden voor het avond eten.

Black Rock Lodge is een typisch Eco hotel in een verdomd mooie Jungle setting. De Macal River stroomt op zo’n 30 meter lager langs de Lodge terwijl de toekomst op nog geen 5 meter van ons af op de bomen zitten te genieten. Kolibri’s vliegen in het rond opzoek naar nectar terwijl de manager ons uitleg geeft over hoe men hier de carbon footprint zo laag mogelijk houdt.



Nadat onze koffers in de hotel kamer zijn beland was het tijd om naar Bep terug te rijden voor het avond eten. De weg lijkt echt op de attractie Indiana Jones in Disneyland. Watervallen langs de kant van de weg die wij moeten passeren, slipperigen berghellingen, een Landrover die langs de kant van de weg staat geparkeerd en oja een tegenligger met een vol busje toeristen.

Voordat laatste was maar één oplossing, in de achteruit het hele kunstje weer doen. Terwijl Lenore de rechterkant met de afgrond in de gaten hield reed ik ruim 500 meter blind op de linker buitenspiegel terug. De enige plek die wij ons konden herinneren was ruimte achter de eerder genoemde Land Rover. En inderdaad na het achteruit indraaien achter de Rover kon het Suzuki busje vol met hotelgasten ons passeren.

Ik besloot toch maar om niet meer de Indian Jones Tune te zingen totdat wij weer op een beter deel van de weg zaten waar wij geen problemen met tegenliggers zouden hebben. Al met al een geweldige rit die ik ook na het heerlijke avond eten weer terug mocht rijden. Het is maandagmorgen en heb even het gevoel dat ik wakker wordt in de Jungle Dome van Burgers Zoo. Alle geluiden die je verwacht zijn er en zit nu even op mijn stoel buiten de hotel kamer met een prachtig uitzicht op

De update.

Na 5 dagen prednisone, een massage van de buurvrouw en mijn rechter voet trainend de andere kant op te buigen is pijnlijke geschiedenis voor nu over. En nu dan ook maar het even zo houden. Het is hier nog lekker vroeg en ga na een kort rondje met Bill maar eens lekker relax baantjes trekken bij onze plaatselijk sportclub. En wellicht ik krijg meer inspiratie om een blog te vullen, met vliegende kolibri’s rondom ons heen en lekker te genieten van de tuin.