Het is 3 januari als ik rond 2uur wakker schrik van de telefoon. Mijn roer belt mij nooit rond deze tijd of er moet stront aan de knikker zijn. En inderdaad een goed familielid is van ons heen gegaan. Marianne is een van de weinige aangetrouwde familieleden waar ik van dag één contact mee had. De laatste jaren was zijn ondanks het vechten tegen de klote ziekte kanker diegene die mensen hielp laat staan contact hield. Van slapen komt niets meer, en het malen wordt alleen maar erger. Gaan of niet gaan draait in mijn hoofd maar van wat?
De dag gaat voorbij en bel mijn neef Bert die nu tevens weduwnaar is geworden. Ik meld hem dat het er niet in zit om te komen ivm de cash flow. Mijn gevoel laat mij echter niet met rust en ik vervolg mij internet minuten naar de United Airines site. Ik moet even slikken van de vliegkosten maar gelukkig heb ik nog wat airmiles bij de maatschappij staan. Er zijn vluchten met de gespaarde miles beschikbaar en dus is het overleg met mijn lieve schat de doorslag “Gaan”
Zo gezegd zo gedaan kom ik maandag de 7e stilletjes in Enschede aan zodat ik vrienden niet teleur kan stellen. Het stroom leverend doet er nog een schepje boven op want ook ik mag genieten van de stroomuitval en het zuurkool eten bij kaarslicht. De toon is gezet en ik geniet van de gastvrijheid die mijn schoonzus Elsbeth, broer Wilbert en de kinderen geven.
De volgende ochtend zit ik naast mijn grote broer om een ritje te maken richting het “Schöne Limburg” waar de familie woont. Velen familie leden wisten niet dat ik zou komen en dus was het weer zien van de verschillende gezichten heerlijk. Na de mooie plechtigheid was er nog even een tijd om met de familie te kletsen bij de koffie tafel en even later nog bij mijn neef Bert thuis.
Het is woensdag als de pijn van mijn kies aardig begint op te lopen. Een combinatie van ibuprofen en de paracetamol had er moeite mee om mijn ontsteking te remmen. Nou zou je zeggen dan spreek je de reisverzekering aan maar daar zit nu et het addertje. Ik had eigenlijk deze week een behandeling moeten hebben in de States en kan dus geen aanspraak doen op de desbetreffende verzekering. Toch besluit ik na een gesprek met Gert en Henry toch te gaan. Het resultaat was een Consultant van E 35,55 en een antibiotica van E 11,-
De rest van mijn dagen heb ik uitgetrokken voor verrassings bezoekjes en natuurlijk genieten van Marloes, Vincent en Stefan. Voor de mensen die ik niet heb bezocht is er de volgende keer weer tijd voor.
Mijn NL reis sluit ik af met een dagje bij Biervriend Jan Ronald. Wij hebben heerlijk bij kunnen praten over het kostelijk vocht en en de situatie in de Nederlandse biermarkt die volgens mij nog steeds door de heren van AB Inbev, Heineken en SabMiller (Grolsch) worden gedomineerd.
Naast onze tweede bier uitwisselings programma was het ook nog even genieten bij Cafe ’t Arendstnest in Amsterdam. Dit keer had ik geluk dat ik bij het jaarlijkse Kika event kon zijn en heb met diverse heren uit bierland mogen kletsen.
Friday, January 18, 2013
Sunday, January 06, 2013
Geen voortgang
De afgelopen week hebben Mark en ik vrij hard gewerkt op iets te bereiken. Maar het blijkt weer eens dat Amerikanen jou van alles positief kunnen zeggen en dan gewoon weken niets van zich laten horen. Dus je probeert het weer en nog steeds is het stroef. Inmiddels heb ik de startup bijbel al flink door geworsteld maar dat terzijde.
Het werk gaat nog steeds mondjes maat. Kleine dingen maar goed het brengt in iedergeval iets op tafel. Misschien toch maar eens een andere weg inslaan wat balen is.
Het werk gaat nog steeds mondjes maat. Kleine dingen maar goed het brengt in iedergeval iets op tafel. Misschien toch maar eens een andere weg inslaan wat balen is.
Friday, December 28, 2012
Een paar daagjes ….
Het is kerstdag als de familie ons opzoekt voor de kerst brunch met cadeautjes. Lenore is iemand die met kerst met de famiie niet over wilt slaan en zeker niet op een kerstdag. Maar wat doe je als je van plan bent om je goede vrienden in Lake Tahoe te bezoeken. Juist de brunch.
Dat het weer parten zou spelen had zij lak aan en dus zo gebeurde het met gevolgen vandien. Want dit keer waren de weermannen/vrouwen het allemaal over één ding eens. In de middag gaat het regenen en in de bergen sneeuwen. Een normale rit met een beetje druk verkeer duurd maximaal 4 uur echter nu? Wij reden amper de Sierra’s in of wij worden met alle andere automobilisten bij Colfax de snelweg afgehaald.
Ik zei tegen Lenore de gok te nemen om een b-weg te nemen die op geringe afstand van de snelweg ligt. Wij weten twee afslagen verder te komen waar de rest van de meute langzaam door de “Chain Controle”(sneeuwketting controle) rijdt. En dit terwijl de sneeuw stormen aardig huishouden.
Interstate 80 in een verschrikkelijke sneeuwstorm
Mensen met vierwiel aandrijving met winterbanden mochten ook doorrijden en dat bracht de nodige taferelen met zich mee. Want de mensen op winterbanden die harder dan 30 mijl per uur reden gingen diverse keren de fout in en strandde in de sneeuwbank naast de snelweg.
Wij deden er in totaal zes uur en vijftien minuten over waardoor wij het tijd frame van onze etentje niet konden halen. Maar de nodige kaasjes deden het ook goed voor ons want wij waren immer toch bekaf.
De woensdag ochtend staan wij rond half zeven naast ons bed. Normaal moeten wij hier om acht uur de deur uit echter het weer is zo bagger dat de ski-liften in Squaw Valley nog niet open zijn. Uit eindelijk besluiten Hall en ik om rond tien uur in zijn locker room te zijn. Lekker warm en direct bij de skiliften en kijken wat wij doen. Eerst tijd om mijn oude lift tickets nog om te wisselen, want ik had die vorigejaar niet gebruikt.
De mensen waren massaal weggebleven, de sneeuwstorm hield maar aan maar hups met de latten de lift in. Het blijkt al snel dat ondanks het pokken zicht en striemende sneeuw de beste skidag van het jaar is. En skiën blijft net zoals fietsen, je doet het twee jaar niet maar glijdt er zo weer mee weg.
Billy in de sneeuw
Billy de hond die ook met ons mee is heeft een geweldige tijd in de sneeuw. Hij rolt en springt door de meter hoge sneeuw of hij niet beter weet. En dit voor een hond die een verschrikkelijke hekel aan stromend water heeft.
Squaw Valley vanuit de skilift
De dagen erop worden drukker en ook Lenore staat met ons op de latten. Al snel blijkt dat iedereen naar het boven gedeelte van het ski resort gaat en dus besluit ik al snel in de namiddag richting dal te gaan en daar paar mooie routes te skiën.
Zaterdagmorgen is het weer tijd om naar huis te gaan, we wachten even tot dat de drukte van de weg is en dan hopelijk dit keer in drie uur thuis te zijn.
Wij wensen iedereen een fijn jaarwisseling toe en een gezond 2013.
Dat het weer parten zou spelen had zij lak aan en dus zo gebeurde het met gevolgen vandien. Want dit keer waren de weermannen/vrouwen het allemaal over één ding eens. In de middag gaat het regenen en in de bergen sneeuwen. Een normale rit met een beetje druk verkeer duurd maximaal 4 uur echter nu? Wij reden amper de Sierra’s in of wij worden met alle andere automobilisten bij Colfax de snelweg afgehaald.
Ik zei tegen Lenore de gok te nemen om een b-weg te nemen die op geringe afstand van de snelweg ligt. Wij weten twee afslagen verder te komen waar de rest van de meute langzaam door de “Chain Controle”(sneeuwketting controle) rijdt. En dit terwijl de sneeuw stormen aardig huishouden.
Mensen met vierwiel aandrijving met winterbanden mochten ook doorrijden en dat bracht de nodige taferelen met zich mee. Want de mensen op winterbanden die harder dan 30 mijl per uur reden gingen diverse keren de fout in en strandde in de sneeuwbank naast de snelweg.
Wij deden er in totaal zes uur en vijftien minuten over waardoor wij het tijd frame van onze etentje niet konden halen. Maar de nodige kaasjes deden het ook goed voor ons want wij waren immer toch bekaf.
De woensdag ochtend staan wij rond half zeven naast ons bed. Normaal moeten wij hier om acht uur de deur uit echter het weer is zo bagger dat de ski-liften in Squaw Valley nog niet open zijn. Uit eindelijk besluiten Hall en ik om rond tien uur in zijn locker room te zijn. Lekker warm en direct bij de skiliften en kijken wat wij doen. Eerst tijd om mijn oude lift tickets nog om te wisselen, want ik had die vorigejaar niet gebruikt.
De mensen waren massaal weggebleven, de sneeuwstorm hield maar aan maar hups met de latten de lift in. Het blijkt al snel dat ondanks het pokken zicht en striemende sneeuw de beste skidag van het jaar is. En skiën blijft net zoals fietsen, je doet het twee jaar niet maar glijdt er zo weer mee weg.
Billy de hond die ook met ons mee is heeft een geweldige tijd in de sneeuw. Hij rolt en springt door de meter hoge sneeuw of hij niet beter weet. En dit voor een hond die een verschrikkelijke hekel aan stromend water heeft.
De dagen erop worden drukker en ook Lenore staat met ons op de latten. Al snel blijkt dat iedereen naar het boven gedeelte van het ski resort gaat en dus besluit ik al snel in de namiddag richting dal te gaan en daar paar mooie routes te skiën.
Zaterdagmorgen is het weer tijd om naar huis te gaan, we wachten even tot dat de drukte van de weg is en dan hopelijk dit keer in drie uur thuis te zijn.
Wij wensen iedereen een fijn jaarwisseling toe en een gezond 2013.
Sunday, December 23, 2012
Natte Kerst ...
Het is twee dagen voor de kerst en het wordt toch even tijd voor minimal de laatste blog van het jaar tweeduizendtwaalf. Ook hier luistere ik na de goede aktie 3FM Serious in Enschede en het verbaast mij hoeveel mensen ondanks het schijt weer op komen dagen. En dat 24 uur per dag, dat is nog eens het Noaberschap gevoel bevestigen.
Hier is het weer niet minder, na de kerstdagen zouden wij even een paar dagen naar vrienden in Lake Tahoe gaan maar zoals het de nu naar uit ziet wordt de kans stil kleiner. Ik verdomd het namelijk om met duizende sneeuw gekken vast op een snelweg te zitten.
Dat mag de pret overigens niet drukken want deze jongen is vol op bezig om informatie te verzamelen. Een paar weken geleden was ik in contact gekomen met een start-up in Silicon Valley om een aanbieding te maken. Echter de beste man laat niet van zich horen en zal hem vandaag nogmaals een email sturen. Dat heeft mij er niet van weerhouden om anderen mensen te benaderen die gespecialiseerd zijn in licht controle systemen. Dit valt onder de hoed van gebouwenbeheer systemen echter velen bedrijven weten niet waar zij hier mee aanmoeten aangezien men de kennis niet heeft.
De reakties waren zeer positief en tweede week Januari willen Mark (oud-collega) en ik de mensen bij elkaar brengen om onze pitch geven.
Ik wens dan ook voor nu iedereen fijne kerstdagen en een gezond 2013 toe.
Hier is het weer niet minder, na de kerstdagen zouden wij even een paar dagen naar vrienden in Lake Tahoe gaan maar zoals het de nu naar uit ziet wordt de kans stil kleiner. Ik verdomd het namelijk om met duizende sneeuw gekken vast op een snelweg te zitten.
Dat mag de pret overigens niet drukken want deze jongen is vol op bezig om informatie te verzamelen. Een paar weken geleden was ik in contact gekomen met een start-up in Silicon Valley om een aanbieding te maken. Echter de beste man laat niet van zich horen en zal hem vandaag nogmaals een email sturen. Dat heeft mij er niet van weerhouden om anderen mensen te benaderen die gespecialiseerd zijn in licht controle systemen. Dit valt onder de hoed van gebouwenbeheer systemen echter velen bedrijven weten niet waar zij hier mee aanmoeten aangezien men de kennis niet heeft.
De reakties waren zeer positief en tweede week Januari willen Mark (oud-collega) en ik de mensen bij elkaar brengen om onze pitch geven.
Ik wens dan ook voor nu iedereen fijne kerstdagen en een gezond 2013 toe.
Monday, December 17, 2012
Geen zin
Mensen ik had afgelopen weekend velen dingen willen schrijven maar ik kan het op dit moment niet. Natuurlijk weet ik dat mijn kinderen reeds 18+ zijn en in Nederland / VS wonen. Of het nu over Bullying gaat of een jongen die niet geholpen is in zijn nodige psychiatrische hulp. De afgelopen weken was duidelijk in Nederland en in de VS.
Je moet het dan ook doen met een speech van de President waar ik in geloof.
Je moet het dan ook doen met een speech van de President waar ik in geloof.
Tuesday, December 11, 2012
Omslachtig
Het is alweer acht maanden geleden dat wij aan een nieuwe grasmaaier toe waren. En dus doe je een beetje research en blijf je bij het punt dat; “Slepen van elektrische verlengsnoeren voor mij geen optie is, daarnaast heeft het ook geen power”. Je komt uit op het merk Honda en dankzij een V-snaar en een handpedaal kun jij de grasmaaier laten rollen.
Aangezien het een prijzig apparaat is neem ik ondanks de fabrieks garagtie ook nog even een verzekering via de Home Depot ter plekke. Want om dat hele gevaarte nu op te sturen lijkt mij een beetje onzin niet waar.
We zijn acht maanden later en dankzij mijn vrije tijd kan ik maaien mits de V-snaar niet paar weken geleden van zijn vliegwiel schoot. Dus ik naar afdeling “Rent & Repair”. “Meneer wij kunnen U helpen maar wij vragen $ 30.- voor er na te kijken “ WTF schoot een beetje snel uit mijn mond aangezien de jongeman ook maar alleen de regels opvolgd.
Ik naar Customer Service en vertel mijn verhaal en dat ik voor een extra verzekering hebt betaald om dit te verkomen. Ook hier geeft de persoon aan mij niet te kunnen helpen maar voordat ik naar zijn manager vroeg bood hij aan om met mij naar de desbetreffende afdeling te gaan. . Laten we met de baas van de verhuur praten en zien wat wij kunnen doen.
De baas verteld dat ik Honda moet bellen maar dat hij het wel even opzich neemt, haal jij de grasmaaier maar uit de auto. Ik kom 2 minuten later terug van de auto en ik zeg; “En?”. “Ik kreeg te veel opties met toets 1 en toets 2 en daar ga ik echt niet op wachten dus laat ons maar even kijken” zei hij.
In vijf minuten loop ik de winkel uit met een gerepareerde machine, mooier kunnen wij het niet maken.
Aangezien het een prijzig apparaat is neem ik ondanks de fabrieks garagtie ook nog even een verzekering via de Home Depot ter plekke. Want om dat hele gevaarte nu op te sturen lijkt mij een beetje onzin niet waar.
We zijn acht maanden later en dankzij mijn vrije tijd kan ik maaien mits de V-snaar niet paar weken geleden van zijn vliegwiel schoot. Dus ik naar afdeling “Rent & Repair”. “Meneer wij kunnen U helpen maar wij vragen $ 30.- voor er na te kijken “ WTF schoot een beetje snel uit mijn mond aangezien de jongeman ook maar alleen de regels opvolgd.
Ik naar Customer Service en vertel mijn verhaal en dat ik voor een extra verzekering hebt betaald om dit te verkomen. Ook hier geeft de persoon aan mij niet te kunnen helpen maar voordat ik naar zijn manager vroeg bood hij aan om met mij naar de desbetreffende afdeling te gaan. . Laten we met de baas van de verhuur praten en zien wat wij kunnen doen.
De baas verteld dat ik Honda moet bellen maar dat hij het wel even opzich neemt, haal jij de grasmaaier maar uit de auto. Ik kom 2 minuten later terug van de auto en ik zeg; “En?”. “Ik kreeg te veel opties met toets 1 en toets 2 en daar ga ik echt niet op wachten dus laat ons maar even kijken” zei hij.
In vijf minuten loop ik de winkel uit met een gerepareerde machine, mooier kunnen wij het niet maken.
Monday, December 10, 2012
Ideeén
Er zijn soms van die dagen dat ik denk; Dit is een mooi onderwerp voor mijn blog. Maar een paar uur later vloeit het weer uit mijn gedachten. Of komt het door de hond die als een Num Nutz iedere keer de tuin in loopt en blaft omdat de postbode ons de trouwe service leverd.
Maar voor de trouwe lezers begin ik maar met het feit dat ik afgelopen woensdag met vriend Mark richting Silicon Valley ben gereden. In dit geval is mijn plan de campagne om verder in details te gaan wat wij voor het bedrijf kunnen betekenen. Mark kent de klappen van de zweep en is heel business gericht. Duidelijk is dat de klant oren naar ons heeft, wij weten namelijk waarom het vorige bedrijf waar wij werkte faalde. Zelfde problemen stappelen zich hier ook stukje bij beetje op terwijl klanten in de rij staan om deze energy efficience in hun gebouw te laten installeren.
Met een goed gevoel verlaten wij de tweede ontmoeting en hebben tot en met maandag om met een voorstel te komen. Al zwetend zie ik cijfertjes voorbij komen waar ik met mijn bedrijf moet rekening houden. Daarnaast werk ik diverse scenarios uit terwijl Mark aan het schrijven is gegaan.
In zulke gevallen doen de ochtend wandelijng met Billy goed. De hond is happy dat hij lekker in het park rond kan rennen terwijl ik mijn hoofd leeg krijg en weer nieuwe dingen naar boven komen schieten.
Het is inmiddels zaterdag 8 december en dat betekend op zoek naar een kerstboom. Mijn lieve schat gaat al 30 jaar (min 1) richting een “Tree farm” in Sebastipol en ook dit jaar moet het weer gebeuren. Na een grote schoonmaak is de mini van klaar om de tocht te maken. Het weer is prachtig dus we besluiten meteen maar even Billy mee te nemen.
Al zoekend lopen we tussen de diverse kerstbomen door. Deze is te klein, te dik of te groot. Maar uiteindelijk zijn we erover eens en dus kan de boom worden afgezaagd. Thuis gekomen duik ik meteen mijn schuur in om de boom in de voet-standaard te installeren. En de rest gaat vanzelf, of was het toch Lenore die het deed.
De avond bestaat uit een date, of moet ik zeggen uit eten voor twee in het kader van mijn komende verjaardag. Lenore had een tafel geregeld in Lalimes wat een van de beste top restaurants van Berkeley is. Jaren rijd ik altijd langs dit restaurant en denk dat er niets te doen is, van binnen een warme ambiance, een geweldige bediening en heerlijk eten.
helaas alleen een foto van het voorgerecht
Dit is inderdaad verwennenrij als je bedenkt dat morgen het huis deels vol zit met familie. Dat laatste had ik proberen te ontwijken maar blijkbaar was daar geen ontkomen aan.
De zondag is inzicht en dat betekend “de schoonfamilie” op bezoek. Natuurlijk was het gezellig maar sinds dat ik geen vastigheid in een baan heb speel ik toch liever de “Remi” (alleen op de wereld). Lekker alleen en geen muziek. Doordat mijn vriend Brian met vriendin langs kwam werd het uiteindelijk toch nog even super gezellig.
De maandagmorgen, na alle berichten op FaceBook een “Like” te hebben gegeven wandel ik weer mijn dagelijkse rondje met de hond voordat ik Mark bel. Het is namelijk tijd om nogmaals over de cijfers te gaan, de aanbieding door te lezen en te versturen. Rond hald twee is het ons dan ook uiteindelijk gelukt en nu is het afwachten ....
Maar voor de trouwe lezers begin ik maar met het feit dat ik afgelopen woensdag met vriend Mark richting Silicon Valley ben gereden. In dit geval is mijn plan de campagne om verder in details te gaan wat wij voor het bedrijf kunnen betekenen. Mark kent de klappen van de zweep en is heel business gericht. Duidelijk is dat de klant oren naar ons heeft, wij weten namelijk waarom het vorige bedrijf waar wij werkte faalde. Zelfde problemen stappelen zich hier ook stukje bij beetje op terwijl klanten in de rij staan om deze energy efficience in hun gebouw te laten installeren.
Met een goed gevoel verlaten wij de tweede ontmoeting en hebben tot en met maandag om met een voorstel te komen. Al zwetend zie ik cijfertjes voorbij komen waar ik met mijn bedrijf moet rekening houden. Daarnaast werk ik diverse scenarios uit terwijl Mark aan het schrijven is gegaan.
In zulke gevallen doen de ochtend wandelijng met Billy goed. De hond is happy dat hij lekker in het park rond kan rennen terwijl ik mijn hoofd leeg krijg en weer nieuwe dingen naar boven komen schieten.
Het is inmiddels zaterdag 8 december en dat betekend op zoek naar een kerstboom. Mijn lieve schat gaat al 30 jaar (min 1) richting een “Tree farm” in Sebastipol en ook dit jaar moet het weer gebeuren. Na een grote schoonmaak is de mini van klaar om de tocht te maken. Het weer is prachtig dus we besluiten meteen maar even Billy mee te nemen.
Al zoekend lopen we tussen de diverse kerstbomen door. Deze is te klein, te dik of te groot. Maar uiteindelijk zijn we erover eens en dus kan de boom worden afgezaagd. Thuis gekomen duik ik meteen mijn schuur in om de boom in de voet-standaard te installeren. En de rest gaat vanzelf, of was het toch Lenore die het deed.
De avond bestaat uit een date, of moet ik zeggen uit eten voor twee in het kader van mijn komende verjaardag. Lenore had een tafel geregeld in Lalimes wat een van de beste top restaurants van Berkeley is. Jaren rijd ik altijd langs dit restaurant en denk dat er niets te doen is, van binnen een warme ambiance, een geweldige bediening en heerlijk eten.
Dit is inderdaad verwennenrij als je bedenkt dat morgen het huis deels vol zit met familie. Dat laatste had ik proberen te ontwijken maar blijkbaar was daar geen ontkomen aan.
De zondag is inzicht en dat betekend “de schoonfamilie” op bezoek. Natuurlijk was het gezellig maar sinds dat ik geen vastigheid in een baan heb speel ik toch liever de “Remi” (alleen op de wereld). Lekker alleen en geen muziek. Doordat mijn vriend Brian met vriendin langs kwam werd het uiteindelijk toch nog even super gezellig.
De maandagmorgen, na alle berichten op FaceBook een “Like” te hebben gegeven wandel ik weer mijn dagelijkse rondje met de hond voordat ik Mark bel. Het is namelijk tijd om nogmaals over de cijfers te gaan, de aanbieding door te lezen en te versturen. Rond hald twee is het ons dan ook uiteindelijk gelukt en nu is het afwachten ....
Saturday, December 01, 2012
Rare week
Ik loop afgelopen maandag met de hond naar het park en het is niets bijzonders dat er een paar emails voorbij komen die ik direct delete. Echter deze kwam van een oud collega die ook als Consultant in San Francisco had gewerkt. Zijn tekst luide bel deze man eens op ik denk dat jullie wat voor elkaar kunnen betekenen. Zo gezegd zo gedaan en de afspraak staat voor de komende donderdag.
Ondertussen is het rustig, er rustig. En dus is het tijd om wat kerstkaarten klaar te zetten zodat die weg kunnen. De hond is ondertussen een happy camper dat ik met regelmaat hem uit kon laten. En dat het nu net ook weer honden weer is zal geen toeval zijn.
De wekker gaat af, het is donderdagmorgen vijf uur. Alle Jezus wat is dat toch lekker vroeg, dat was deze jongen niet echt meer gewend. Strak in het pak richting het bedrijf wat ik Silicon Valley is gelegen. Grotennamen als Apple, HP, Microsoft en meer komen voorbij met als eind bestemming het bedrijf met één auto op de parkeerplaats. Ik ben Nederlander en dus ruim optijd voor mijn gesprek om 7uur. Ik weet mensen, het is erg vroeg voor een gesprek maar als je graag de ergenissen in het verkeer wilt ontlopen dan doe je het graag.
Het gesprek duurde ongeveer vijf en dertig minuten en ik denk dat ik wel wat voor de heren kan betekenen. Men wil een installatie ploeg van vijf mensen die hun product kunnen installeren plus mij eventueel als Project Manager. Nu weet iedereen dat ik een techneut bent en een groep mensen kan leiden. Maar een echte zakenman om de puntjes op de i te zetten en ook nog eens mijn zelf in te dekken, mmm niet echt.
Op mijn weg terug maakte ik dankbaar gebruik van mijn broer Wilberts Blue Tooth oorplug zodat ik kon gaan bellen. Ik belde twee electricians die ik vertrouw om deze start mee te maken, zij bevestigen beiden voor mij te willen werken. Ook al zijn de werkdagen van zeven uur ’s avonds tot twee uur ‘snachts. Vervolgens vriend Mark die vorig jaar al zei; “Kerel als ik je moet helpen met jouw toko van de grond af te trekken bel mij.”
Zo gezegd zo gedaan en dus zit ik een paar uur later met Mark aan een tafel. Drie uur lang gooien wij dingen op tafel om die vragen in een volgend gesprek naar voren te brengen. Hij laat mij ook zien dat een ploeg van vijf mensen niet voldoende is om een toko te runnen en oke wij proberen een groter aan te pakken. Na ons gesprek voel ik mij al surfend op een roze wolk maar door de plensende regen ben ik snel weer met beide voeten op de grond. Het klinkt allemaal Cool als het lukt maar ondertussen .....
De weekend kan niet mooier beginnen dan dat ik op vrijdagavond twee Enschedeërs over de vloer krijg. Marcel Verheijen is een knaap die ik al paar jaar via LinkedIn ken maar tot op heden hadden wij elkaar nog niet ontmoet. Marcel heeft niet alleen op dezelfde basisschool gezeten maar ook beide scholen in het voortgezet onderwijs. Vooral van de basisschool vlogen namen voorbij en dwaalde steeds van ons doel af waarvoor zij hier kwamen. De tweede man is John Bakker, een autohandelaar die ook wel Johnie Camaro wordt genoemd. En voor een beetje Enschedeër moet hij zeker bekend voor diverse mensen.
Marcel woont sinds diverse jaren in LA en pendelt regelmatig nog heen en weer tussen onze oude woonplaats. Echter het doel dat zij beide helemaal naar de Bay Area kwamen rijden was duidelijk. Hoe kan ik hen van dienst zijn om een Nederlandse bakkerij in LA te instaleren. Natuurlijk ga ik graag de uitdaging aan aangezien de machines uit Enschede komen en het elektriciteits netwerk totaal anders is. Transformatoren moeten van pas komen om deze machines te laten draaien dus het word een challenge. Echter dit duurt nog zeker een half jaar tot een jaar dat het spulletje kan worden aangesloten. Maar het motto is goed, Nederlands brood in LA en misschien verder daar buiten.
Voor de mensen in Nederland en daarbuiten, allemaal een fijn Sinterklaas week gewenst.
Ondertussen is het rustig, er rustig. En dus is het tijd om wat kerstkaarten klaar te zetten zodat die weg kunnen. De hond is ondertussen een happy camper dat ik met regelmaat hem uit kon laten. En dat het nu net ook weer honden weer is zal geen toeval zijn.
De wekker gaat af, het is donderdagmorgen vijf uur. Alle Jezus wat is dat toch lekker vroeg, dat was deze jongen niet echt meer gewend. Strak in het pak richting het bedrijf wat ik Silicon Valley is gelegen. Grotennamen als Apple, HP, Microsoft en meer komen voorbij met als eind bestemming het bedrijf met één auto op de parkeerplaats. Ik ben Nederlander en dus ruim optijd voor mijn gesprek om 7uur. Ik weet mensen, het is erg vroeg voor een gesprek maar als je graag de ergenissen in het verkeer wilt ontlopen dan doe je het graag.
Het gesprek duurde ongeveer vijf en dertig minuten en ik denk dat ik wel wat voor de heren kan betekenen. Men wil een installatie ploeg van vijf mensen die hun product kunnen installeren plus mij eventueel als Project Manager. Nu weet iedereen dat ik een techneut bent en een groep mensen kan leiden. Maar een echte zakenman om de puntjes op de i te zetten en ook nog eens mijn zelf in te dekken, mmm niet echt.
Op mijn weg terug maakte ik dankbaar gebruik van mijn broer Wilberts Blue Tooth oorplug zodat ik kon gaan bellen. Ik belde twee electricians die ik vertrouw om deze start mee te maken, zij bevestigen beiden voor mij te willen werken. Ook al zijn de werkdagen van zeven uur ’s avonds tot twee uur ‘snachts. Vervolgens vriend Mark die vorig jaar al zei; “Kerel als ik je moet helpen met jouw toko van de grond af te trekken bel mij.”
Zo gezegd zo gedaan en dus zit ik een paar uur later met Mark aan een tafel. Drie uur lang gooien wij dingen op tafel om die vragen in een volgend gesprek naar voren te brengen. Hij laat mij ook zien dat een ploeg van vijf mensen niet voldoende is om een toko te runnen en oke wij proberen een groter aan te pakken. Na ons gesprek voel ik mij al surfend op een roze wolk maar door de plensende regen ben ik snel weer met beide voeten op de grond. Het klinkt allemaal Cool als het lukt maar ondertussen .....
De weekend kan niet mooier beginnen dan dat ik op vrijdagavond twee Enschedeërs over de vloer krijg. Marcel Verheijen is een knaap die ik al paar jaar via LinkedIn ken maar tot op heden hadden wij elkaar nog niet ontmoet. Marcel heeft niet alleen op dezelfde basisschool gezeten maar ook beide scholen in het voortgezet onderwijs. Vooral van de basisschool vlogen namen voorbij en dwaalde steeds van ons doel af waarvoor zij hier kwamen. De tweede man is John Bakker, een autohandelaar die ook wel Johnie Camaro wordt genoemd. En voor een beetje Enschedeër moet hij zeker bekend voor diverse mensen.
Marcel woont sinds diverse jaren in LA en pendelt regelmatig nog heen en weer tussen onze oude woonplaats. Echter het doel dat zij beide helemaal naar de Bay Area kwamen rijden was duidelijk. Hoe kan ik hen van dienst zijn om een Nederlandse bakkerij in LA te instaleren. Natuurlijk ga ik graag de uitdaging aan aangezien de machines uit Enschede komen en het elektriciteits netwerk totaal anders is. Transformatoren moeten van pas komen om deze machines te laten draaien dus het word een challenge. Echter dit duurt nog zeker een half jaar tot een jaar dat het spulletje kan worden aangesloten. Maar het motto is goed, Nederlands brood in LA en misschien verder daar buiten.
Voor de mensen in Nederland en daarbuiten, allemaal een fijn Sinterklaas week gewenst.
Sunday, November 25, 2012
Thanks Giving en meer
Afgelopen weekend waren wij in LA om een feestje te bouwen voor de Dutch Heritage Day van de NAF. Als eerder gemeld werd Peter Laanen in het zonnetje gezet ivm de inzet voor beide kanten van de Aardbol. Nu had de beste man mij al veel over zijn achtergrond verteld maar de video presentatie maakte het nog even af. Zelfs goede vriend Alan Parson en zijn vrouw houden wel van een feestje. Hier voor moesten we dan wel in een Tuxedo verschijnen het is mij aardig gelukt.
Na een terug rit van ruim zeven uur hadden we de knollen dan ook wel op. Een geluk voor ons dat Thanks Giving een paar dagen viel alhoewel. Mijn lieve schat had weer het huis beschikbaar gesteld en dat betekende dat de bouwput snel moest worden omgetoverd. Ik had mijzelf voorgesteld omzelf maar een bord eten te nemen maar het werd wel een volle. Onder een genot van een lekkere Imperial Stout bier van Portlands favoriete brouwerij Laurelwood kon het niet meer stuk.
De Black Friday tafarelen hebben wij hier ook dit jaar weer netjes overgeslagen. Of moet ik zeggen dat deze dag altijd op de verkeerde momenten opdoemen.
Na een terug rit van ruim zeven uur hadden we de knollen dan ook wel op. Een geluk voor ons dat Thanks Giving een paar dagen viel alhoewel. Mijn lieve schat had weer het huis beschikbaar gesteld en dat betekende dat de bouwput snel moest worden omgetoverd. Ik had mijzelf voorgesteld omzelf maar een bord eten te nemen maar het werd wel een volle. Onder een genot van een lekkere Imperial Stout bier van Portlands favoriete brouwerij Laurelwood kon het niet meer stuk.
De Black Friday tafarelen hebben wij hier ook dit jaar weer netjes overgeslagen. Of moet ik zeggen dat deze dag altijd op de verkeerde momenten opdoemen.
Saturday, November 17, 2012
Hoezo geen zon
De verkiezingen zijn voorbij en de sex schandelen vullen de media weer eens op. Daarnaast is het al weer meer dan een week onrustig in Israel waar een kleine groep het verkloot voor al die andere mensen die gewoon met vrede willen leven. Dagelijks zie ik op mijn FB een update van vrienden die in het land wonen en mij een betere update geven dan het eenzijdige nieuws al hier.
Dus laten we dan dit weekend eens weer van Formule 1 gaan genieten vanaf het nieuwe circuit in Austin Texas. Begin van het jaar had ik nog eens naar toegangskaarten gekeken en zag hotel prijzen verdrie voudigen dat ik er op besloot niet te gaan.
Sebastian Vettel sits in his car at Circuit of the Americas. (Photo: LAT Photographic)
Maar door eenfoute planning voormij moet ik het feest helemaal aan mij voorbij laten gaan en later op de avond kijken. Vriend Peter Laanen word namelijk vandaag door al zijn inzet en betrekkingen tussen NL en de VS geëerd tijdens de “Dutch American Heritage Day” in Los Angeles.
Tijdens een business lunch in mei kwam dit ter sprakke en met een stel anderen uit NorCal (Northern California) hebben wij meteen voor de tafel betaald. En als je A zegt moet je ook B zeggen toch?
Afgelopen donderdag middag ben ik met mijn lieve schat reeds richting Irivine gereden wat net een uurtje onder downtown LA ligt. Twee dagen couch surfen bij Desiré een goede vriendin van ons en een meet met een familie die ik in tijden niet meer hebt gezien. Maar eerst was het tijd voor bij kletsen.
De vrijdagmorgen breekt aan en onze gast vrouw is optijd de deur uit ivm werk hier op de Universiteit waar wij verblijven. Mijn lieve schat en ik rijden hups richting Long Beach wat ons wat dichter bij onze meet brengt. Wij besluiten te ontbijten maar waar, de TomTom zou ons naar de Marina brengen. Echter rechts in mijn ooghoeken zie ik “The Crooked Duck” om een hoek liggen. We rijden een blokje om om vervolgens te parkeren en in een woord “Jammie”. Lekker ontbijt met gewaagde combinaties.
Vervolgens een Sms-je; “I am home, call me when you guys are in front of the gate” We rijden Inglewood binnen wat een Suburban van LA is. Wij bellen voor de poort en daar komt een dame naar de poort heen lopen die ik al sinds 1995 niet meer had gezien. Aangezien ik de laatste jaren flink ben veranderd herkende zij mij niet maar toen ik haar naam “Monica” riep kwam ze dichter bij de auto.
Inderdaad wij staan voor de poort van de familie King waar ik vroeger mee optrok in Belize. De gehele familie woont nu in de States behalve broer Mark die Minister in Belize is. John is geen onbekende voor velen aangezien hij Nederland twee keer heeft bezocht. Hij noemde alle namen op van mijn oude buren, kinderen en vroeg hoe het met hen was. Zus Monica is een stille maar kwam even los. Zij heeft een middels een zoontje van vijf. Een geweldige dag en voor mijn lieve schat ook weer leuk om John te zien, hij was namelijk in de zomer van 2004 de gastheer van onze eerste vakantie samen.
De avond sluiten wij af met Desiré, een pizza bij de Steelhead Brewery op de campus van Irvine. De bierlijst ziet er nou niet verleidelijk uit dus ik neem dan maar een taster van 6. Maar als een eerder bezoek kan ik zeggen; “Hou het aub bij Pizza bakken en niet bij bierbrouwen”. Of moet ik gewoon zeggen dat ik gewoon stront verwent ben met al die overheerlijke brouwerijen rondom ons gelegen.
Schijnbaar weet ook de marketing person niet wat een bier volgorde is
Het enige wat ik hier nog mis is de zon, normale wijze is Southern California altijd warm en droog maar in dit geval flink bewolkt met kans op hevige regen buien die wij net thuis zijn ontlopen.
Dus laten we dan dit weekend eens weer van Formule 1 gaan genieten vanaf het nieuwe circuit in Austin Texas. Begin van het jaar had ik nog eens naar toegangskaarten gekeken en zag hotel prijzen verdrie voudigen dat ik er op besloot niet te gaan.
Maar door eenfoute planning voormij moet ik het feest helemaal aan mij voorbij laten gaan en later op de avond kijken. Vriend Peter Laanen word namelijk vandaag door al zijn inzet en betrekkingen tussen NL en de VS geëerd tijdens de “Dutch American Heritage Day” in Los Angeles.
Tijdens een business lunch in mei kwam dit ter sprakke en met een stel anderen uit NorCal (Northern California) hebben wij meteen voor de tafel betaald. En als je A zegt moet je ook B zeggen toch?
Afgelopen donderdag middag ben ik met mijn lieve schat reeds richting Irivine gereden wat net een uurtje onder downtown LA ligt. Twee dagen couch surfen bij Desiré een goede vriendin van ons en een meet met een familie die ik in tijden niet meer hebt gezien. Maar eerst was het tijd voor bij kletsen.
De vrijdagmorgen breekt aan en onze gast vrouw is optijd de deur uit ivm werk hier op de Universiteit waar wij verblijven. Mijn lieve schat en ik rijden hups richting Long Beach wat ons wat dichter bij onze meet brengt. Wij besluiten te ontbijten maar waar, de TomTom zou ons naar de Marina brengen. Echter rechts in mijn ooghoeken zie ik “The Crooked Duck” om een hoek liggen. We rijden een blokje om om vervolgens te parkeren en in een woord “Jammie”. Lekker ontbijt met gewaagde combinaties.
Vervolgens een Sms-je; “I am home, call me when you guys are in front of the gate” We rijden Inglewood binnen wat een Suburban van LA is. Wij bellen voor de poort en daar komt een dame naar de poort heen lopen die ik al sinds 1995 niet meer had gezien. Aangezien ik de laatste jaren flink ben veranderd herkende zij mij niet maar toen ik haar naam “Monica” riep kwam ze dichter bij de auto.
Inderdaad wij staan voor de poort van de familie King waar ik vroeger mee optrok in Belize. De gehele familie woont nu in de States behalve broer Mark die Minister in Belize is. John is geen onbekende voor velen aangezien hij Nederland twee keer heeft bezocht. Hij noemde alle namen op van mijn oude buren, kinderen en vroeg hoe het met hen was. Zus Monica is een stille maar kwam even los. Zij heeft een middels een zoontje van vijf. Een geweldige dag en voor mijn lieve schat ook weer leuk om John te zien, hij was namelijk in de zomer van 2004 de gastheer van onze eerste vakantie samen.
De avond sluiten wij af met Desiré, een pizza bij de Steelhead Brewery op de campus van Irvine. De bierlijst ziet er nou niet verleidelijk uit dus ik neem dan maar een taster van 6. Maar als een eerder bezoek kan ik zeggen; “Hou het aub bij Pizza bakken en niet bij bierbrouwen”. Of moet ik gewoon zeggen dat ik gewoon stront verwent ben met al die overheerlijke brouwerijen rondom ons gelegen.
Het enige wat ik hier nog mis is de zon, normale wijze is Southern California altijd warm en droog maar in dit geval flink bewolkt met kans op hevige regen buien die wij net thuis zijn ontlopen.
Saturday, November 10, 2012
Verkiezingen en meer
Het zal jullie niet zijn ontgaan dat President Obama afgelopen dinsdag de verkiezingen heft gewonnen. Via email , Facebook en Twitter kwam ik er achter dat velen Amerika Freaks in Nederland volgden. Zelf heb ik de eerste uurtjes het via de radio station gevolgd aangezien ik niet al die Bull Shit op de TV wilde zien. En moet zeggen dat het mij aardig gelukt was aangezien ik eerst bij een potentiële klant op bezoek was en daarna bij een bottle release van mijn vrienden van de Ale Industries. Sterker nog ik kwam via Lenore’s smsje erachter dat hij mocht aanblijven.
Jammer is dat Tony exact vijf maanden eerder was overleden anders had hij mij wel lekker zitten jennen. Hij was namelijk ook zo’n iemand die met verklaringen kwam die typisch FOX News trekjes hadden, maar dat ter zijde.
De Republikeinen moeten nu maar eens flink achter hun oren krabben waarom zij nu verloren hebben. En volgens mij is dat ook niet zo moeilijk Oude Blanke mensen die niet met veranderingen temaken willen hebben kost je gewoon de kop. En het schijnt dat er een paar mensen zijn opgestaan die het nu in vier jaar wel moeten klaren waaronder Marco Rubio. Een Latino Republikein uit Florida.
Erik Mouthaan heeft op zijn Blog van deze week het heel goed omschreven.
Voor ons betekent het in iedergeval dat de rust in ons huis is wedergekeerd en dat Lenore niet gestresst rond loopt. En dat is lekker want eerder zei ze tegen mij dat wij anders maar naar Australië moeten verhuizen.
Jammer is dat Tony exact vijf maanden eerder was overleden anders had hij mij wel lekker zitten jennen. Hij was namelijk ook zo’n iemand die met verklaringen kwam die typisch FOX News trekjes hadden, maar dat ter zijde.
De Republikeinen moeten nu maar eens flink achter hun oren krabben waarom zij nu verloren hebben. En volgens mij is dat ook niet zo moeilijk Oude Blanke mensen die niet met veranderingen temaken willen hebben kost je gewoon de kop. En het schijnt dat er een paar mensen zijn opgestaan die het nu in vier jaar wel moeten klaren waaronder Marco Rubio. Een Latino Republikein uit Florida.
Erik Mouthaan heeft op zijn Blog van deze week het heel goed omschreven.
Voor ons betekent het in iedergeval dat de rust in ons huis is wedergekeerd en dat Lenore niet gestresst rond loopt. En dat is lekker want eerder zei ze tegen mij dat wij anders maar naar Australië moeten verhuizen.
Friday, November 02, 2012
Eindelijk November
Je zal wel denken waarom is deze jongen zo blij dat het November is. November betekent dat de klok terug wordt gezet (in NL reeds gebeurd) , dagen korter worden qua licht en alles kouder aanvoelt.
In Nederland word de VVD een flinke draai om de oren krijgt ivm het verhogen van de ziektekosten verzekering terwijl wij hier nog even door moeten bijten tot aanstaande dinsdag.
Juist aanstaande dinsdag is het de 6e november en dat betekent eindelijk D-day. Het afgelopen jaar zijn politieke spotjes op de teleivisie toegenomen tot ergenis van velen mensen. Wat zou het toch heerlijk zijn als men eens de zes weken campagne regel in de VS eens overname. Al moet ik zeggen dat Californië er nog netjes van afkomen ten opzichte van de Swing States zoals Ohio en Virginia. Daar schijnen maar liefst 333 politieke spotjes er dag op de televisie te zien. Heb maar één tip voor de mensen daar; “Laat Uw televisie uitstaan”.
Persoonlijk ben ik benieuwd naar de uitslagen in Staten waar “Hurricane Sandy” net over heen is gewalst. New Jersey is van huis uit een Republikeins bolwerk waar de mensen pas op de dag zelf mogen stemmen. Dit ten opzichte van Californië waar de meeste mensen het stem biljet allang via de post hebben ingeleverd.
Governeur Christy van New Jersey die het opnam voor Romney is bv als een blad aan de boom gedraaid na het adequate optreden van onze President Obama.
Obama en Christy after Hurricane Sandy
En zelfs burgemeester Bloomberg van de stad New York stond gisteren pal achter Obama. Hij maakte de mensen nogmaals duidelijk dat mensen altijd maar verwachten dat de overheid op zulke momenten klaar staat, maar daar dan ook een prijskaartje aanhangt.
En zo zie je maar weer dat mensen hier niet altijd goed nadenken. Als Ik mensen met Republikeinse achtergrond voort help of iets aanbied dat dit niet vriendschap is maar socialisme is. En die kan men in hun zak steken.
In Nederland word de VVD een flinke draai om de oren krijgt ivm het verhogen van de ziektekosten verzekering terwijl wij hier nog even door moeten bijten tot aanstaande dinsdag.
Juist aanstaande dinsdag is het de 6e november en dat betekent eindelijk D-day. Het afgelopen jaar zijn politieke spotjes op de teleivisie toegenomen tot ergenis van velen mensen. Wat zou het toch heerlijk zijn als men eens de zes weken campagne regel in de VS eens overname. Al moet ik zeggen dat Californië er nog netjes van afkomen ten opzichte van de Swing States zoals Ohio en Virginia. Daar schijnen maar liefst 333 politieke spotjes er dag op de televisie te zien. Heb maar één tip voor de mensen daar; “Laat Uw televisie uitstaan”.
Persoonlijk ben ik benieuwd naar de uitslagen in Staten waar “Hurricane Sandy” net over heen is gewalst. New Jersey is van huis uit een Republikeins bolwerk waar de mensen pas op de dag zelf mogen stemmen. Dit ten opzichte van Californië waar de meeste mensen het stem biljet allang via de post hebben ingeleverd.
Governeur Christy van New Jersey die het opnam voor Romney is bv als een blad aan de boom gedraaid na het adequate optreden van onze President Obama.
En zelfs burgemeester Bloomberg van de stad New York stond gisteren pal achter Obama. Hij maakte de mensen nogmaals duidelijk dat mensen altijd maar verwachten dat de overheid op zulke momenten klaar staat, maar daar dan ook een prijskaartje aanhangt.
En zo zie je maar weer dat mensen hier niet altijd goed nadenken. Als Ik mensen met Republikeinse achtergrond voort help of iets aanbied dat dit niet vriendschap is maar socialisme is. En die kan men in hun zak steken.
Thursday, October 25, 2012
Twee weken te gaan
De afgelopen week heb ik verder aan onze nieuwe kamer gewerkt en de TV zoveel mogelijk vermeden . Behlave natuurlijk de Baseball Games van de San francisco Giants die hier na de play-offs nu weer sinds twee jaar in de finale staan. Men zal men afvragen waarom vermijd jij de TV Paul ? ik kan je vertellen dat de verkiezingen hier voor de deur staan en dat de commercials van beide kandidaten je hier om de oren vliegen. Alle drie deatten heb ik wel gekeken en ook op Twitter gevolg.
Het stemmen blijft hier een beetje ziekelijk. Heb je in Nederland tich partijen waar je vrij op mag stemmen. Hier heb je er maar vier waarvan de twee grote partijen alleen maar aandacht krijgen. Ondanks dat ik niet mag stemmen blijf ik een beetje afzijdig aangezien hier de hele familie pro Democraat zijn. Al moet ik zeggen dat het niet verwonderlijk is waarom mensen voor de heer Obama stemmen.
Denk dat de heer Wilders heilig is met zijn negatieve trekjes ten opzichte van de heer Romney en zijn achterban.
Nee laat mij dan maar die happy camper zijn die op dit moment geen fulltime job heeft, zijn slaapkamer bijna klaar heeft dankzij eigenwerk en als een idioot soliciteerd.
Ondanks de nek aan nek race tussen mensen die het goed in onze president zien en de rednecks die het niet willen begrijpen, ik ben dit keer 6 november thuis.
Het stemmen blijft hier een beetje ziekelijk. Heb je in Nederland tich partijen waar je vrij op mag stemmen. Hier heb je er maar vier waarvan de twee grote partijen alleen maar aandacht krijgen. Ondanks dat ik niet mag stemmen blijf ik een beetje afzijdig aangezien hier de hele familie pro Democraat zijn. Al moet ik zeggen dat het niet verwonderlijk is waarom mensen voor de heer Obama stemmen.
Denk dat de heer Wilders heilig is met zijn negatieve trekjes ten opzichte van de heer Romney en zijn achterban.
Nee laat mij dan maar die happy camper zijn die op dit moment geen fulltime job heeft, zijn slaapkamer bijna klaar heeft dankzij eigenwerk en als een idioot soliciteerd.
Ondanks de nek aan nek race tussen mensen die het goed in onze president zien en de rednecks die het niet willen begrijpen, ik ben dit keer 6 november thuis.
Thursday, October 18, 2012
Nog geen steek verder
Het weer is heerlijk maar dat brengt mij nu nou niet echt op mijn gemak. Onze nieuwe slaapkamer gaat redelijk vooruit en hoop dit weekend zelf er in te gaan schilderen. Inderdaad jullie lezen het goed, ik ga zelf aan de slag als schilder want ik wil begin volgende week gewoon naar beneden verhuizen. Ten minste als men morgen inderdaad de primer er op de wanden en plafond gaan spuiten.
Ik heb er goed vertrouwen in aangezien Tony (een van de werkers) mijn frustratie ziet. Eén ding is zeker, hij heeft van de week verdomd goed werk gedaan met alles glad en perfect te krijgen.
Ondertussen heb ik via een organisatie diverse werkjes kunnen doen maar ook weer niet. Je betaald voor hun leads en ik moet zeggen dat het fifty fifty gaat. Je hebt leuke klanten er tussen zitten maar ook flinke etterbakken. En tja je bent in de VS en dus moet je oppassen wat je tegen zo’n iemand zegd. Dus het was flink op mijn tong bijten en mijzelf voor houden dat je maar een heer voor zo’n klootzak werkt.
Maar vandaag kwam er ook onverwacht een smsje op mijn telefoon van vriend George van een online wijnhandel. Ik was namelijk vergeten dat er weer een tasting was voor restaurants en shops. Jammer was echter dat hij iets anders had maar kreeg Lenore wel zo gek om mee te gaan om onze kennis te verbreden. En inderdaad er waren weer paar goede tussen waar ik nooit van heb gehoord.
Een geslaagde dag die ik afsluit met lekker op de bank zitten en de Daily Show op het TV scherm.
Ik heb er goed vertrouwen in aangezien Tony (een van de werkers) mijn frustratie ziet. Eén ding is zeker, hij heeft van de week verdomd goed werk gedaan met alles glad en perfect te krijgen.
Ondertussen heb ik via een organisatie diverse werkjes kunnen doen maar ook weer niet. Je betaald voor hun leads en ik moet zeggen dat het fifty fifty gaat. Je hebt leuke klanten er tussen zitten maar ook flinke etterbakken. En tja je bent in de VS en dus moet je oppassen wat je tegen zo’n iemand zegd. Dus het was flink op mijn tong bijten en mijzelf voor houden dat je maar een heer voor zo’n klootzak werkt.
Maar vandaag kwam er ook onverwacht een smsje op mijn telefoon van vriend George van een online wijnhandel. Ik was namelijk vergeten dat er weer een tasting was voor restaurants en shops. Jammer was echter dat hij iets anders had maar kreeg Lenore wel zo gek om mee te gaan om onze kennis te verbreden. En inderdaad er waren weer paar goede tussen waar ik nooit van heb gehoord.
Een geslaagde dag die ik afsluit met lekker op de bank zitten en de Daily Show op het TV scherm.
Thursday, October 11, 2012
Een trage start
De toezeggingen van het beloofd werk komt nog niet echt op gang en heb dan genoeg tijd gehad om mijn Continue Education op de slofjes te doorlopen. In iedergeval goed voor de komende twee jaar dus wie doet mij wat zou ik zeggen.
De verbouwing in huize “Weltevree” loopt niet zoals het moest lopen. Eerst heeft de aannemer geen gebruik gemaakt van de situatie dat wij in Europa waren. Dus eindelijk andere halve week later YES. Nou laat dat laatste er maar vanaf want de baas was amper op zijn nodige vakantie en de twee personen waren niet vooruit te branden. Niet optijd komen, optijd weggaan en te lang rond lummelen. Het lullige ervan was dat een van de heren de zoon van de baas is.
Ik wilde graag mijn slaapkamer klaar hebben maar i.p.v. dat kreeg ik slapenloze nachten. Gelukkig wist ik waar de plaatsvervangend leidinggevende aan het werk was en dus maakte ik een stop op die bouw. Alles uitgelegd en hij zou de laatste twee dagen een oogje in het zijl houden.
Op vrijdagavond kom ik thuis en ik zie met Lenore fout naar fout met notabene gipsplaten. Ik word zo pissig dat ik de voorman op bel of hij de zaterdag even vijftien minuten tijd heeft en dat ik beide heren niet meer op de klus wil zien. Mijn advies, stop ze beide “pepers in hun reet”. Als ik twee Mexicanen bij Home Depot had opgehaald dan was de klus klaar geweest.
De zondag volgt met een bezoekje van de aannemer zelf, en ik houd het nog vrij netjes. Maar wat ik niet wist dat hij van zijn aanstaande schoonmoeder Irene (mijn NL buurvrouw) flink de wind van voren had gehad. Deze oud Amsterdamse is niet op haar mondje gevallen en heeft zelfs gezegd dat beide heren waaronder zijn zoon gewipt moesten worden.
Uiteindelijk zijn mijn oude buurjongen Chad en leidinggevende Mike vandaag begonnen aan de Fuck ups te repareren en de klus te klaren.
Mijn werk zelf gaat nog steeds langzaam, ik heb via een Home Emprovement organisatie wat werk binnen gekregen maar dat zijn de kleine klusjes. Het grappige is dat ik bij een van de klanten voor een storing kwam en daar meerdere elektra problemen kon aanpakken aangezien er nu toch was. De klant is een gepensioneerde Japaner en het klikte meteen. Na twee uur werken kreeg ik meteen de vraag of ik eventueel in het buitenland voor hem wil werken. Hij is namelijk van plan om een huis in Chili en Argentinië neer te zetten. De bedoeling is om bouwvakkers uit Japan te laten komen en electra monteur met Amerikaanse en Europese achtergrond de installaties te laten doen. En nu blijkt zlfs dat zijn vrienden daar al gezegd hebben dat zij ook nog werk voor mij hebben om alle fuckups te reparen.
Het is natuurlijk te mooi voor woorden echter we moeten het nog eerst zien of hij er over een half jaar nog zo overdenkt. Eén ding is zeker, zo’n kans krijg je nooit weer om zo simpel deze landen te bezoeken. En oja, natuurlijk gaat Lenore met mij mee. En wat denk je van Billy de hond. Mijn vraag is alleen wat moet ik nu leren, Spaans en/of Japans. Het enige woord wat zo in mijn opkomt is “Sushi”.
De verbouwing in huize “Weltevree” loopt niet zoals het moest lopen. Eerst heeft de aannemer geen gebruik gemaakt van de situatie dat wij in Europa waren. Dus eindelijk andere halve week later YES. Nou laat dat laatste er maar vanaf want de baas was amper op zijn nodige vakantie en de twee personen waren niet vooruit te branden. Niet optijd komen, optijd weggaan en te lang rond lummelen. Het lullige ervan was dat een van de heren de zoon van de baas is.
Ik wilde graag mijn slaapkamer klaar hebben maar i.p.v. dat kreeg ik slapenloze nachten. Gelukkig wist ik waar de plaatsvervangend leidinggevende aan het werk was en dus maakte ik een stop op die bouw. Alles uitgelegd en hij zou de laatste twee dagen een oogje in het zijl houden.
Op vrijdagavond kom ik thuis en ik zie met Lenore fout naar fout met notabene gipsplaten. Ik word zo pissig dat ik de voorman op bel of hij de zaterdag even vijftien minuten tijd heeft en dat ik beide heren niet meer op de klus wil zien. Mijn advies, stop ze beide “pepers in hun reet”. Als ik twee Mexicanen bij Home Depot had opgehaald dan was de klus klaar geweest.
De zondag volgt met een bezoekje van de aannemer zelf, en ik houd het nog vrij netjes. Maar wat ik niet wist dat hij van zijn aanstaande schoonmoeder Irene (mijn NL buurvrouw) flink de wind van voren had gehad. Deze oud Amsterdamse is niet op haar mondje gevallen en heeft zelfs gezegd dat beide heren waaronder zijn zoon gewipt moesten worden.
Uiteindelijk zijn mijn oude buurjongen Chad en leidinggevende Mike vandaag begonnen aan de Fuck ups te repareren en de klus te klaren.
Mijn werk zelf gaat nog steeds langzaam, ik heb via een Home Emprovement organisatie wat werk binnen gekregen maar dat zijn de kleine klusjes. Het grappige is dat ik bij een van de klanten voor een storing kwam en daar meerdere elektra problemen kon aanpakken aangezien er nu toch was. De klant is een gepensioneerde Japaner en het klikte meteen. Na twee uur werken kreeg ik meteen de vraag of ik eventueel in het buitenland voor hem wil werken. Hij is namelijk van plan om een huis in Chili en Argentinië neer te zetten. De bedoeling is om bouwvakkers uit Japan te laten komen en electra monteur met Amerikaanse en Europese achtergrond de installaties te laten doen. En nu blijkt zlfs dat zijn vrienden daar al gezegd hebben dat zij ook nog werk voor mij hebben om alle fuckups te reparen.
Het is natuurlijk te mooi voor woorden echter we moeten het nog eerst zien of hij er over een half jaar nog zo overdenkt. Eén ding is zeker, zo’n kans krijg je nooit weer om zo simpel deze landen te bezoeken. En oja, natuurlijk gaat Lenore met mij mee. En wat denk je van Billy de hond. Mijn vraag is alleen wat moet ik nu leren, Spaans en/of Japans. Het enige woord wat zo in mijn opkomt is “Sushi”.
Friday, September 28, 2012
Terug naar The States
Het is zondagmiddag als wij aankomen bij Susan’s adres. Na een korte kennismaking met haar man en kinderen wordt het tijd om Marloes, Vincent en Stefan naar de Bed & Breakfast te brengen. Het is paar straten en goed te doen met om de hoek de Albert Cuyp. Vervolgens onder fiets begeleiding van Susan richting Brouwerij ’t IJ. Onze vriendin uit Apeldoorn is reed aanwezig net zoals Jan Ronald met zijn vrouw.
Interesant om eens wat biertjes te proeven van een veel besproken brouwerij. Maar al snel vraag ik mij af waar de hype vandaan komt. Het gebouw zelf is slecht onderhouden en voor wat het bier betreft valt het nog best wel tegen. Het Struisvogel biertje is de enige die voormij door mag naar de volgende ronde.
Na afscheid te hebben genomen lopen wij in de regen richting het Java plein waar wij een reservering bij restaurant “De Wilde Zwijnen” hebben. Een goed restaurant met een niet te al te grote menukaart, Gorden Ramsey zou hier dus absoluut niet langs hoeven te komen want het is allemaal top. En laten wij dan ook meteen maar het toilet keuren, die krijg de voledige 5 sterren.
Marloes die voor het eerst een oester probeert
Op de intuitie van Marloes rijden wij met andere tramlijnen terug richting onze slaap gelegenheden, toppie. Het is maandagmorgen als wij wakker worden en Susan een heerlijk ontbijtje op tafel heeft getoverd. Na wat lekker bij kletsen krijgen Lenore en ik haar nieuwe documentaire te bewonderen die zij in elkaar aan het zetten is. Wij hebben begrepen dat haar producer nog wat kleine wijzigingen wil doorvoeren maar dan kan het ook tijdens een kinderfilm festival in premiere gaan.
Inmiddels zijn Marloes en de anderen ook wakker en dus beginnen wij met een bezoekje aan de markt van de Albert Cuyp om vervolgens naar het museumplein en het Vondelpark te lopen. We zitten na 2 uur wandelen uiteindelijk net voor een kopje koffie als het begint te stort regenen. Blij dat Stefan een App op zijn telefoon heeft en exact aangeeft wanneer en hoeveel tijd wij hebben voor de volgende bui.
We sluiten de middag en avond af met een drankje en een hapje om vervolgens gedag tegen de kids te zeggen. Het is morgen vroeg op want de taxi komt rond 5uur ons ophalen en dan hebben we het nog niet over het gestress van het inpakken en wegen. Zelf had ik stiekum de geleende weegschaal van Susan iets over het nulpunt gedraaid. Zo kom ik eerder aan mijn gewicht van 23kg maar staal niet voor paal bij de desk van Lufthansa. Want men kan er van uitgaan dat kaas en sambal zwaar is als je er te veel van in je koffer heb zitten.
De koffers blijken zo zwaar dat ik het geruilde bier van Jan Ronald al eerder koud had gezet en deels voor deze avond samen met Susan’s man benutte.
De stress begint bij de balie van Lufthansa aangezien het niet echt wilde vlotten met de rij. Na het droppen van de baggage kan ik het niet laten om Schiphol personeel te vragen of er nog een extra een andere security checkpoint is aangezien deze bom vol staat. En inderdaad wie vraagt kan bij geluk een positief antwoord krijgen. Veel tijd is er niet maar vlak bij de Gate hebben wij tijd om een voorverpakte sandwich te kopen inclusief een bakje Douwe Egberts.
De vlucht naar Frankfurt gaat goed al moet ik wel zeggen dat je het weer benauwd krijgt als het vliegtuig ver van de terminals wordt geplaatst en met bussen worden vervoerd. De douane om de EU uit te stappen ging snel en vriendenlijk, zelfs Lenore mocht met mij in de EU rij staan. Daarna nog een keer de security check en weer een lange rij. Ik heb een host aangesproken dat onze vlucht inmiddels aan het boarden is en sjakaa weer goed nieuws. Al was het toch nog even spannend om nogmaals optijd bij de gate aan te komen en aanboord te gaan. Eerdere ervaringen heeft geleerd om eerst naar de Gate te lopen en dan te kijken of er nog tijd is om een fatsoenlijk sandwich te kopen.
Inmiddels zijn we nu net 2 uur opweg richting San Francisco, wij hebben weer in de basement van de Airbus 380 plaatsgenomen en zal mij dit keer niet gaan naar WiFi vragen.
De vlucht gaat soepeltjes echter aangekomen bij de paspoort controle gaat het weer erg langzaam. Het schijnt dat men in de VS geen rekening kan houden met de vluchten die binnen komen. Daarna richting de Bagage claim waar ik weer Italiaanse tafferelen zag. Eén lopende band voor ruim 550 mensen uit het vliegtuig, een grote ramp. Vooral als helft van de mensen twee koffers bijzich hebben. Dus ik slik mijn eerdere genoemde opmerking weer in.
Timing is everything want onze BART (metro) staat al op ons te wachten echter door de tijdsverschil en verkeerde inforamtie van mijn zijde staat er geen schoonvader op ons te wachten. Nogmaals op de klop kijkend had ik een uur later aangegeven.
Het is inmiddels vrijdag en ik heb tot nu toe maar eén dag gewerkt. Ik ben dan ook maar snel een online cursus aan het doen die mijn Electrician License weer twee jaar geldig houdt. Nu is het alleen even duimen dat de beloofde toezeggingen voor volgende week doorgaan.
Interesant om eens wat biertjes te proeven van een veel besproken brouwerij. Maar al snel vraag ik mij af waar de hype vandaan komt. Het gebouw zelf is slecht onderhouden en voor wat het bier betreft valt het nog best wel tegen. Het Struisvogel biertje is de enige die voormij door mag naar de volgende ronde.
Na afscheid te hebben genomen lopen wij in de regen richting het Java plein waar wij een reservering bij restaurant “De Wilde Zwijnen” hebben. Een goed restaurant met een niet te al te grote menukaart, Gorden Ramsey zou hier dus absoluut niet langs hoeven te komen want het is allemaal top. En laten wij dan ook meteen maar het toilet keuren, die krijg de voledige 5 sterren.
Op de intuitie van Marloes rijden wij met andere tramlijnen terug richting onze slaap gelegenheden, toppie. Het is maandagmorgen als wij wakker worden en Susan een heerlijk ontbijtje op tafel heeft getoverd. Na wat lekker bij kletsen krijgen Lenore en ik haar nieuwe documentaire te bewonderen die zij in elkaar aan het zetten is. Wij hebben begrepen dat haar producer nog wat kleine wijzigingen wil doorvoeren maar dan kan het ook tijdens een kinderfilm festival in premiere gaan.
Inmiddels zijn Marloes en de anderen ook wakker en dus beginnen wij met een bezoekje aan de markt van de Albert Cuyp om vervolgens naar het museumplein en het Vondelpark te lopen. We zitten na 2 uur wandelen uiteindelijk net voor een kopje koffie als het begint te stort regenen. Blij dat Stefan een App op zijn telefoon heeft en exact aangeeft wanneer en hoeveel tijd wij hebben voor de volgende bui.
We sluiten de middag en avond af met een drankje en een hapje om vervolgens gedag tegen de kids te zeggen. Het is morgen vroeg op want de taxi komt rond 5uur ons ophalen en dan hebben we het nog niet over het gestress van het inpakken en wegen. Zelf had ik stiekum de geleende weegschaal van Susan iets over het nulpunt gedraaid. Zo kom ik eerder aan mijn gewicht van 23kg maar staal niet voor paal bij de desk van Lufthansa. Want men kan er van uitgaan dat kaas en sambal zwaar is als je er te veel van in je koffer heb zitten.
De koffers blijken zo zwaar dat ik het geruilde bier van Jan Ronald al eerder koud had gezet en deels voor deze avond samen met Susan’s man benutte.
De stress begint bij de balie van Lufthansa aangezien het niet echt wilde vlotten met de rij. Na het droppen van de baggage kan ik het niet laten om Schiphol personeel te vragen of er nog een extra een andere security checkpoint is aangezien deze bom vol staat. En inderdaad wie vraagt kan bij geluk een positief antwoord krijgen. Veel tijd is er niet maar vlak bij de Gate hebben wij tijd om een voorverpakte sandwich te kopen inclusief een bakje Douwe Egberts.
De vlucht naar Frankfurt gaat goed al moet ik wel zeggen dat je het weer benauwd krijgt als het vliegtuig ver van de terminals wordt geplaatst en met bussen worden vervoerd. De douane om de EU uit te stappen ging snel en vriendenlijk, zelfs Lenore mocht met mij in de EU rij staan. Daarna nog een keer de security check en weer een lange rij. Ik heb een host aangesproken dat onze vlucht inmiddels aan het boarden is en sjakaa weer goed nieuws. Al was het toch nog even spannend om nogmaals optijd bij de gate aan te komen en aanboord te gaan. Eerdere ervaringen heeft geleerd om eerst naar de Gate te lopen en dan te kijken of er nog tijd is om een fatsoenlijk sandwich te kopen.
Inmiddels zijn we nu net 2 uur opweg richting San Francisco, wij hebben weer in de basement van de Airbus 380 plaatsgenomen en zal mij dit keer niet gaan naar WiFi vragen.
De vlucht gaat soepeltjes echter aangekomen bij de paspoort controle gaat het weer erg langzaam. Het schijnt dat men in de VS geen rekening kan houden met de vluchten die binnen komen. Daarna richting de Bagage claim waar ik weer Italiaanse tafferelen zag. Eén lopende band voor ruim 550 mensen uit het vliegtuig, een grote ramp. Vooral als helft van de mensen twee koffers bijzich hebben. Dus ik slik mijn eerdere genoemde opmerking weer in.
Timing is everything want onze BART (metro) staat al op ons te wachten echter door de tijdsverschil en verkeerde inforamtie van mijn zijde staat er geen schoonvader op ons te wachten. Nogmaals op de klop kijkend had ik een uur later aangegeven.
Het is inmiddels vrijdag en ik heb tot nu toe maar eén dag gewerkt. Ik ben dan ook maar snel een online cursus aan het doen die mijn Electrician License weer twee jaar geldig houdt. Nu is het alleen even duimen dat de beloofde toezeggingen voor volgende week doorgaan.
Sunday, September 23, 2012
Enschede’s weer
Ondanks het voor ons het weer lekker aanvoeld hebben wij toch de nodige problemen met onze gezondheid. Lag ik eerst te rillen en hield ik mij met wegwerp zakdoesjes en ibuprofen staande. Nu was het Lenore die het stokje overnam en ook nog eens de nodige ricola begon in te nemen.
Eerst stond Stefan woensdag zijn heerlijke kookkunsten te vertonen. Praktische de hele familie was voor de ontmoeting gekomen om samen een fijne avond te hebben.
Donderdag was het de Meet & Greet van Lenore en deze gek. Al maanden geleden had ik aangegeven dat wij de achterste gedeelte van restaurant Rhodos hadden gereserveerd. Wij hadden het tijdstip een beetje vervroegd voor die mensen die naar de Europa League wedstrijd heen gingen. Vrienden waren in getalen gekomen om de donderdag te spenderen en wij waarderen het heel erg. En dit geldt helemaal voor de mensen die een paar uur file rijden hebben getrotseerd.
Ter afsluiting van onze NL trip zitten wij nu met de uit kluiten gewassen kids in de treinrichting Amsterdam waar wij nog twee daagjes gaan genieten. Documentaire maakster Susan Koenen heeft ons vorig jaar reeds uitgenodigd om een paar dagen langs te komen. Naast dit had bierliefhebber / brouwer en vriend Jan Ronald ook aangegeven voor een ontmoeting. Deze ontmoeting zal in het kader staan van bier uitwisselen en proeven bij een lokale brouwerij ’t IJ. Deze prachtige bestemming was reeds door Susan en vriendin Ariette vast gelegd nadat ik toe had gezegd om Amsterdam dit weekend aan te doen.
We hebben er alle zin in en als ik het goed had begrepen dan is iedereen zo langzamerhand op weg naar de hoofstad.
Eerst stond Stefan woensdag zijn heerlijke kookkunsten te vertonen. Praktische de hele familie was voor de ontmoeting gekomen om samen een fijne avond te hebben.
Donderdag was het de Meet & Greet van Lenore en deze gek. Al maanden geleden had ik aangegeven dat wij de achterste gedeelte van restaurant Rhodos hadden gereserveerd. Wij hadden het tijdstip een beetje vervroegd voor die mensen die naar de Europa League wedstrijd heen gingen. Vrienden waren in getalen gekomen om de donderdag te spenderen en wij waarderen het heel erg. En dit geldt helemaal voor de mensen die een paar uur file rijden hebben getrotseerd.
Ter afsluiting van onze NL trip zitten wij nu met de uit kluiten gewassen kids in de treinrichting Amsterdam waar wij nog twee daagjes gaan genieten. Documentaire maakster Susan Koenen heeft ons vorig jaar reeds uitgenodigd om een paar dagen langs te komen. Naast dit had bierliefhebber / brouwer en vriend Jan Ronald ook aangegeven voor een ontmoeting. Deze ontmoeting zal in het kader staan van bier uitwisselen en proeven bij een lokale brouwerij ’t IJ. Deze prachtige bestemming was reeds door Susan en vriendin Ariette vast gelegd nadat ik toe had gezegd om Amsterdam dit weekend aan te doen.
We hebben er alle zin in en als ik het goed had begrepen dan is iedereen zo langzamerhand op weg naar de hoofstad.
Wednesday, September 19, 2012
It rains halleluiah
Het is zondagmiddag, na een potje Kolonisten is het tijd om richting station te lopen om de trein richting het westen te pakken te pakken. Met een geleende openbaar vervoerskaart loop ik richting het loket om te kijken of er nog een voordelige manier is om richting Hoofddorp te reizen maar dat bleek niet zo te zijn. Echter de dame achter de balie was zo vriendelijk om mij even een route uit te printen i.v.m. werkzaamheden bij Amersfoort aan het spoor.
Alles loopt perfect, WiFi in de trein en ook nog eens optijd. Alleen het contact met Lenore blijft uit die met de ICE richting Amsterdam of Schiphol komt. Tien minuten voor aankomst op Schiphol krijg ik bericht of ik haar op kan wachten op Schiphol YES. Samen reizen we naar Hoofddorp om paar internet vrienden te zien die ik van het internationale forum ken. Had ik Sabine uit Italië afgelopen week moeten missen, nu stond zij ons op te wachten met een auto van haar ouders. Het etentje in het Libanese restaurant was fantastisch en het was zo gezellig dat wij bijna vergeten om de laatste trein richting Enschede te pakken te krijgen.
De volgende morgen zag Lenore dan uit eindelijk onze gast-heer en vrouw. Stefan en Marloes wonen reeds een jaar samen en het is alweer een jaar geleden dat zij bij ons op bezoek waren. Na wat bij kletsen besluiten wij via het prachtige Volkspark richting de stad te lopen. Vreemd eigenlijk want vroeger kwam ik er alleen als er kermis was. De eerste stop die Lenore wilde maken is Wilhemientje aan de Heurne. Ik heb haar ooit kennis laten maken met deze eetgelegenheid en sinds dien is dit vaste plek.
Vervolgens even rond neuzen bij de Media Markt, Expo en Bijenkorf voordat wij even langs Aslan (eigenaar Restaurant Rhodos) lopen om even bij te babbelen en dingen door te nemen voor aanstaande donderdag. Van de korte Haaksbergse straat lopen wij via de korte Hengelose straat het stationsplein op. Ik spiek even bij het voor mij nieuwe Forum Café (of moet ik Mac Berlijn zeggen) naar binnen om te kijken of Severiné aanwezig is. Via de nieuwsbrief en Twitter ben ik haar blijven volgen wat betreft de horeca veranderingen die zij (Severiné en Marc) namen. Voordat men hun Italiaanse restaurant “La Cucina” naar het stationsplein verhuisde is men eerst begonnen met Mac Berlijn. Afgelopen juli was het zover om ook het Italiaanse restaurant te verhuizen en bij het bezichtigen hier van kon ik alleen het woordje WOW uit spreken. Eindelijk heeft het oo zo saaie stationsplein eindelijk een plaats waar je iets kunt eten.
Naast het rond snuffelen in de stad was er natuurlijk ook tijd voor spelletjes met Marloes, Stefan, Vincent en Lenore. Bij het Kolonisten word ik echter flink ingemaakt echter bij Phase 10 bied ik toch nog wel tegenstand.
Dinsdag was tijd om mijn broer Wilbert te zien, althans hij bleek in de buurt te zijn en dus kon hij mooi op sleeptouw nemen want heb geen flauw idee hoe in de wijk Okois te komen. Het enige wat ik van deze wijk weet is dat je zo bij de Oostenburen de tuin inrold. Zo gezegd zo gedaan, Elsbeth heette ons van hart welkom onder het genot van een Senseo koffie. En het was natuurlijk even wachten op zoon Stef die tussen de middag even thuis kwam eten. De verlegenheid moest er even af maar toen kreeg meneer toch wel praatjes en wilde hij wel met mij op de foto. Niet eén ding, maar twee dingen hebben Stef en ik gemeen. Liefde voor Héla Curry Ketchup en natuurlijk het clubje FC Twente.
Vervolgens via de Multi Mate doehetzelfzaak richting de Boerhofjes. Deze mensen zijn mijn oude buren zoals de meeste mensen wel weten. Doordat de dame des huizes niet altijd de mogelijkheid heeft om naar een Meet & Greet te komen was dit bezoekje zekers belangrijk voor mij.
Het is tijd om weer richting Pathmos te gaan en de gast-heer en vrouw te verblijden met wat eletra werk aangezien gisteren bleek dat diverse dingen in huis niet deden. Stefan vertelde mij dat hij en zijn vader de lamp in de hal wilde aansluiten maar dat er spanning op stond. Echter na mijn eerdere bevinden van de avond er voor bleek gewoon dat de schakelaar kapot was. Aangezien de service diensten van woningbouw verenigingen soms dagen op zig kunnen laten wachten had ik besloten om het probleem maar direct te verhelpen.
Nu alles weer werkt konden Marloes, Lenore en ik nog wel even de stad in deels boodschappen te doen nu er ook nog markt in de binnenstad is. Ik was overigens blij dat broer Wilbert zo vriendelijk was om ons in de stad af te zetten. Deze jongen had namelijk vergeten een jas mee op vakantie te nemen en dus moest ik het even met een paraplu doen. Via de dropstand, de pinautomaat en de Appie Heijn kwamen wij langs een kraam met allemaal jassen. Marloes reikte mij een jas en zij pap probeer deze eens, al snel bleek dat dit een nieuwe record jas kopen was. De eerste jas passen en aanhouden en dat voor 20 eurootjes.
Naast dit scoorde Marloes nog twee overheerlijke Ananassen voor maar 1 euro en kon de viskraam niet worden overgeslagen.
Ondanks de jas besloten wij toch maar even om het openbaar vervoer naar huis te nemen waar Stefan weer een overheerlijke maaltijd in elkaar zetten. Vraag mij eigenlijk af waarom de beste jongen niet een chef kok opleiding had gedaan. In iedergeval was de afsluiting van de avond een bezoekje van een vriendin en natuurlijk het vervolg van het spel Phase 10.
Alles loopt perfect, WiFi in de trein en ook nog eens optijd. Alleen het contact met Lenore blijft uit die met de ICE richting Amsterdam of Schiphol komt. Tien minuten voor aankomst op Schiphol krijg ik bericht of ik haar op kan wachten op Schiphol YES. Samen reizen we naar Hoofddorp om paar internet vrienden te zien die ik van het internationale forum ken. Had ik Sabine uit Italië afgelopen week moeten missen, nu stond zij ons op te wachten met een auto van haar ouders. Het etentje in het Libanese restaurant was fantastisch en het was zo gezellig dat wij bijna vergeten om de laatste trein richting Enschede te pakken te krijgen.
De volgende morgen zag Lenore dan uit eindelijk onze gast-heer en vrouw. Stefan en Marloes wonen reeds een jaar samen en het is alweer een jaar geleden dat zij bij ons op bezoek waren. Na wat bij kletsen besluiten wij via het prachtige Volkspark richting de stad te lopen. Vreemd eigenlijk want vroeger kwam ik er alleen als er kermis was. De eerste stop die Lenore wilde maken is Wilhemientje aan de Heurne. Ik heb haar ooit kennis laten maken met deze eetgelegenheid en sinds dien is dit vaste plek.
Vervolgens even rond neuzen bij de Media Markt, Expo en Bijenkorf voordat wij even langs Aslan (eigenaar Restaurant Rhodos) lopen om even bij te babbelen en dingen door te nemen voor aanstaande donderdag. Van de korte Haaksbergse straat lopen wij via de korte Hengelose straat het stationsplein op. Ik spiek even bij het voor mij nieuwe Forum Café (of moet ik Mac Berlijn zeggen) naar binnen om te kijken of Severiné aanwezig is. Via de nieuwsbrief en Twitter ben ik haar blijven volgen wat betreft de horeca veranderingen die zij (Severiné en Marc) namen. Voordat men hun Italiaanse restaurant “La Cucina” naar het stationsplein verhuisde is men eerst begonnen met Mac Berlijn. Afgelopen juli was het zover om ook het Italiaanse restaurant te verhuizen en bij het bezichtigen hier van kon ik alleen het woordje WOW uit spreken. Eindelijk heeft het oo zo saaie stationsplein eindelijk een plaats waar je iets kunt eten.
Naast het rond snuffelen in de stad was er natuurlijk ook tijd voor spelletjes met Marloes, Stefan, Vincent en Lenore. Bij het Kolonisten word ik echter flink ingemaakt echter bij Phase 10 bied ik toch nog wel tegenstand.
Dinsdag was tijd om mijn broer Wilbert te zien, althans hij bleek in de buurt te zijn en dus kon hij mooi op sleeptouw nemen want heb geen flauw idee hoe in de wijk Okois te komen. Het enige wat ik van deze wijk weet is dat je zo bij de Oostenburen de tuin inrold. Zo gezegd zo gedaan, Elsbeth heette ons van hart welkom onder het genot van een Senseo koffie. En het was natuurlijk even wachten op zoon Stef die tussen de middag even thuis kwam eten. De verlegenheid moest er even af maar toen kreeg meneer toch wel praatjes en wilde hij wel met mij op de foto. Niet eén ding, maar twee dingen hebben Stef en ik gemeen. Liefde voor Héla Curry Ketchup en natuurlijk het clubje FC Twente.
Vervolgens via de Multi Mate doehetzelfzaak richting de Boerhofjes. Deze mensen zijn mijn oude buren zoals de meeste mensen wel weten. Doordat de dame des huizes niet altijd de mogelijkheid heeft om naar een Meet & Greet te komen was dit bezoekje zekers belangrijk voor mij.
Het is tijd om weer richting Pathmos te gaan en de gast-heer en vrouw te verblijden met wat eletra werk aangezien gisteren bleek dat diverse dingen in huis niet deden. Stefan vertelde mij dat hij en zijn vader de lamp in de hal wilde aansluiten maar dat er spanning op stond. Echter na mijn eerdere bevinden van de avond er voor bleek gewoon dat de schakelaar kapot was. Aangezien de service diensten van woningbouw verenigingen soms dagen op zig kunnen laten wachten had ik besloten om het probleem maar direct te verhelpen.
Nu alles weer werkt konden Marloes, Lenore en ik nog wel even de stad in deels boodschappen te doen nu er ook nog markt in de binnenstad is. Ik was overigens blij dat broer Wilbert zo vriendelijk was om ons in de stad af te zetten. Deze jongen had namelijk vergeten een jas mee op vakantie te nemen en dus moest ik het even met een paraplu doen. Via de dropstand, de pinautomaat en de Appie Heijn kwamen wij langs een kraam met allemaal jassen. Marloes reikte mij een jas en zij pap probeer deze eens, al snel bleek dat dit een nieuwe record jas kopen was. De eerste jas passen en aanhouden en dat voor 20 eurootjes.
Naast dit scoorde Marloes nog twee overheerlijke Ananassen voor maar 1 euro en kon de viskraam niet worden overgeslagen.
Ondanks de jas besloten wij toch maar even om het openbaar vervoer naar huis te nemen waar Stefan weer een overheerlijke maaltijd in elkaar zetten. Vraag mij eigenlijk af waarom de beste jongen niet een chef kok opleiding had gedaan. In iedergeval was de afsluiting van de avond een bezoekje van een vriendin en natuurlijk het vervolg van het spel Phase 10.
Sunday, September 16, 2012
Soms gaat het net iets anders
Het is acht uur ’s morgens als ik de tent in pak om verder richting Como te gaan. Alle spullen zijn in de auto gepakt als er overleg is want wij zitten in Levanto wat praktisch naast de Cinque Terre ligt. Cinque Terre bestaat uit vijf dorpjes gelegen aan de Middelandse Zee en het makkelijkste is de trein te pakken. Zo gezegt zo gedaan en dus wordt de tent weer opgezet, koffers er in en hups de wandelschoenen aan.
De dorpjes hebben allemaal hun eigen karakter en is een must om deze te bezoeken als je er in de buurt bent. We houden het zolang uit dat we pas net voor 23uur weer de camping opkomen. Lenore en ik nemen nog even een Vino bij de camping bar waar wij nog even met paar andere stellen wat na borrelen.
Het is vrijdagmorgen net na tienen als Edwin de auto de camping afrijdt. Na een kleine klim komen we uit op de tolweg A12 die ons met zijn velen tunnels richting Genova brengt. Vanaf daar wordt het landschap een stuk vlakker, veel graan en maisvelden met ver op de achtergrond de Mont Blanc, de Monto Rosa en een glimp van de Cervino (Matterhorn). Iets verder zie ik zelfs de Mischabel Grüppe (berg keten) met een dominerende Dom in het midden. Het brengt goede herinerringen bij mij op van al die jaren dat ik in het Saastal op vakantie was.
Maar dichterbij komend verandert het landschap weer, het heuvellandschap begint weer met rechts van ons Lago Muggiore gelegen. De twee baans autosnelweg brengt ons weer door de nodige tunnels en wij klimmen weer gestaag richting Domodosola waar wij aan de klim van de Simplonpas beginnen.
Voor mij is het op zijn minst 20 jaar geleden dat ik deze weg voor het laatst heb genomen en kan je vertellen dat toen de Italiaanse zijde erg slecht was.
In iedergeval ziet het er nu beter uit en we rijden in een mooi tempo naar boven. Natuurlijk kom je niet onder een Pitstop uit om vervolgens een Ovalmatine (warme chocolade melk) met een stuk appeltaart te nuttigen.
Beneden in het dal is veel veranderd, men heeft een complete autosnelweg om en onder Brig om vervolgens een complete nieuwe binnenstap van Visp binnen te rijden. Onze volgende stop is de autotrein in Goppenstein aangezien Brig geen opstap punt meer heeft. Ik zal ze hier in de auto niet vertellen dat wij ooit als familie met een kapotte Nissan Violet op de helling van Goppenstein hebben gestaan.
De rit omhoog gaat snel en we kunnen direct het treinstel oprijden. Al met al een snelle treinreis van Kanton Wallis naar Berner Oberland. Net na negen uur in de avond komen wij op Camping Gugel aan wat op zo’n 30 kilometer noordelijk van Basel ligt. De in Neunenburg am Rhein gelegen camping verbaasd ons al bij binnenkomst. Zeer goed gekleede dames achter de receptie en een upscale restaurant en dat voor een camping. Ik kan het dan niet laten om een heerlijk biertje met een Jäger Schnitzel te nuttigen. De tent moet dan ook nog maar even wachten voordat wij het opzetten en ons op het luchtbed ploffen.
Zaterdagochtend zeven uur begint het leven weer, douchen ontbijten en regen. Flink balen want we moeten nog een flinke rit maken inclusief een pitstop rond Kaiserslautern waar Lenore vernacht overblijft bij een vriendin. In iedergeval is het nu droog op de Autobahn A5 richting noorden.
Wij hebben inmiddels Lenore gedropt en hebben onze eerste Curryworst met Pomme Frites achter de kiezen. Het Twentse landschap komt gestaag in zicht met nog drie uurtjes te gaan. Dan nog even uitpakken en mijn slaapplaats bij Marloes en Stefan opzoeken.
De dorpjes hebben allemaal hun eigen karakter en is een must om deze te bezoeken als je er in de buurt bent. We houden het zolang uit dat we pas net voor 23uur weer de camping opkomen. Lenore en ik nemen nog even een Vino bij de camping bar waar wij nog even met paar andere stellen wat na borrelen.
Het is vrijdagmorgen net na tienen als Edwin de auto de camping afrijdt. Na een kleine klim komen we uit op de tolweg A12 die ons met zijn velen tunnels richting Genova brengt. Vanaf daar wordt het landschap een stuk vlakker, veel graan en maisvelden met ver op de achtergrond de Mont Blanc, de Monto Rosa en een glimp van de Cervino (Matterhorn). Iets verder zie ik zelfs de Mischabel Grüppe (berg keten) met een dominerende Dom in het midden. Het brengt goede herinerringen bij mij op van al die jaren dat ik in het Saastal op vakantie was.
Maar dichterbij komend verandert het landschap weer, het heuvellandschap begint weer met rechts van ons Lago Muggiore gelegen. De twee baans autosnelweg brengt ons weer door de nodige tunnels en wij klimmen weer gestaag richting Domodosola waar wij aan de klim van de Simplonpas beginnen.
Voor mij is het op zijn minst 20 jaar geleden dat ik deze weg voor het laatst heb genomen en kan je vertellen dat toen de Italiaanse zijde erg slecht was.
In iedergeval ziet het er nu beter uit en we rijden in een mooi tempo naar boven. Natuurlijk kom je niet onder een Pitstop uit om vervolgens een Ovalmatine (warme chocolade melk) met een stuk appeltaart te nuttigen.
Beneden in het dal is veel veranderd, men heeft een complete autosnelweg om en onder Brig om vervolgens een complete nieuwe binnenstap van Visp binnen te rijden. Onze volgende stop is de autotrein in Goppenstein aangezien Brig geen opstap punt meer heeft. Ik zal ze hier in de auto niet vertellen dat wij ooit als familie met een kapotte Nissan Violet op de helling van Goppenstein hebben gestaan.
De rit omhoog gaat snel en we kunnen direct het treinstel oprijden. Al met al een snelle treinreis van Kanton Wallis naar Berner Oberland. Net na negen uur in de avond komen wij op Camping Gugel aan wat op zo’n 30 kilometer noordelijk van Basel ligt. De in Neunenburg am Rhein gelegen camping verbaasd ons al bij binnenkomst. Zeer goed gekleede dames achter de receptie en een upscale restaurant en dat voor een camping. Ik kan het dan niet laten om een heerlijk biertje met een Jäger Schnitzel te nuttigen. De tent moet dan ook nog maar even wachten voordat wij het opzetten en ons op het luchtbed ploffen.
Zaterdagochtend zeven uur begint het leven weer, douchen ontbijten en regen. Flink balen want we moeten nog een flinke rit maken inclusief een pitstop rond Kaiserslautern waar Lenore vernacht overblijft bij een vriendin. In iedergeval is het nu droog op de Autobahn A5 richting noorden.
Wij hebben inmiddels Lenore gedropt en hebben onze eerste Curryworst met Pomme Frites achter de kiezen. Het Twentse landschap komt gestaag in zicht met nog drie uurtjes te gaan. Dan nog even uitpakken en mijn slaapplaats bij Marloes en Stefan opzoeken.
Thursday, September 13, 2012
Laatste dag rondom Bracciano
Het is alweer dag zes van lekker wakker worden met het uitzicht over het meer onder het genot van een kopje koffie. Na het zwemmen nog even de was bij elkaar gooien zodat wij de komende dagen niet ons ondergoed achterste te voren hoeven te dragen.
Rond de middag rijden we naar het centrum van Bracciano om nog even te kijken voor alles en nog wat. Lenore en ik besluiten nog even om het kasteel te bezichtigen waar de rondleiding in Italiaans was.Het enige wat wij meekregen in het verhaal is dat diverse Pausen hier heil zochten als er onrust was. Maar het frappante wat wij vonden dat men meer de nadruk legde op de laatste zestig films die hier waren gemaakt.
In het kasteel worden ook bruiloften gegeven maar men wilde niet zeggen of er bekende personen waren. Vreemd want wij hoorde afgelopen week diverse namen voorbij komen en dat kwam naar aanleiding van een helicopter die op het terrein van de camping landen.
In de avond laat Edwin ons het stadje Anguillara zien wat aan de andere kant van het meer is gelegen. Wij parkeren dit keer niet aan het water maar ergens half op de berg wat een fraai uitzicht geeft over het meer en het stadje. We lopen door pistoreske straatjes als wij op eens een paar lokale mensen op een terrasje van een Ristorante zien zitten. Little Sicily was de naam en de mensen kennen amper Engels. Terwijl wij met handen, voeten en een glimlach onze maaltijd proberen te bestellen krijgen we hulp van een Romeen die zich als Peter voorstelde. Hij had diverse keren in Nederland gewerkt maar woonde nu in Rome met zijn vrouw en zoontje Michael.
De bestelling is rond en we zippen aan ons glaasje wijn. Aan de andere tafel strijken twee andere Nederlandse stellen aan een tafel. Ik ben amper 2 minuten weg richting de toilet als ik paar mensen hilarisch hoor lachen. Wat blijkt het is notabene Anja’s nicht Bea die aan de andere tafel is geschoven. Ik stel beide dames voor om maar een lot in de lotterij te kopen want hoe groot is die kans nou dat je elkaar in de middle of nowhere tegenkomt.
Aan het eind van onze maaltijd kun je natuurlijk niet een Ristorante verlaten zonder een nagerecht, koffie of Grappa. De Romeen, de eigenaar besluiten samen met Edwin en mij op met Grappa te toasten en het was een heerlijke afsluiting van de avond. Toen ik de beste man op de rekening wilde tippen voelde de beste man zich ongemakkelijk. En dus kwam de beste man met een onaangebroken fles Grappa naar buiten om mee naar huis te nemen. Al met al een geslaagd einde van onze vakantie rondom Bracciano.
Het is woensdagmorgen als ik Anja voor de caravan hoor rommelen, inderdaad het is acht uur en dus tijd om het spul in te pakken en richting noorden te rijden. Wij proberen vandaag zover mogelijk te komen maar waar. In iedergeval weet Edwin zijn auto met caravan door Pisa te manouvreren zodat de dames en later ook deze gek de toren kon zien.
Vervolgens meer richting noorden, het weer begint slechter te worden en denken een goede zet te doen om een camping bij La Spezia te zoeken. De uitkomst was echter dat wij via steile berghellingen van dorp naar dorp reden en dus tijd om te vragen. Ja hoor bij Levanto is een camping en inderdaad we komen in het donker aan en hebben nog net tijd genoeg om voor de regen bui de tent op te zetten. Nog even naar de plaatstelijk pizzeria en dan is het tijd voor het bed.
Vandaag moeten we richting Como komen aangezien wij een afspraak hebben met een Nederlandse die daar in de omgeving woont. Maar eerst hoop ik nog even het Pistoreske dorpje Camogli te zien.
Rond de middag rijden we naar het centrum van Bracciano om nog even te kijken voor alles en nog wat. Lenore en ik besluiten nog even om het kasteel te bezichtigen waar de rondleiding in Italiaans was.Het enige wat wij meekregen in het verhaal is dat diverse Pausen hier heil zochten als er onrust was. Maar het frappante wat wij vonden dat men meer de nadruk legde op de laatste zestig films die hier waren gemaakt.
In het kasteel worden ook bruiloften gegeven maar men wilde niet zeggen of er bekende personen waren. Vreemd want wij hoorde afgelopen week diverse namen voorbij komen en dat kwam naar aanleiding van een helicopter die op het terrein van de camping landen.
In de avond laat Edwin ons het stadje Anguillara zien wat aan de andere kant van het meer is gelegen. Wij parkeren dit keer niet aan het water maar ergens half op de berg wat een fraai uitzicht geeft over het meer en het stadje. We lopen door pistoreske straatjes als wij op eens een paar lokale mensen op een terrasje van een Ristorante zien zitten. Little Sicily was de naam en de mensen kennen amper Engels. Terwijl wij met handen, voeten en een glimlach onze maaltijd proberen te bestellen krijgen we hulp van een Romeen die zich als Peter voorstelde. Hij had diverse keren in Nederland gewerkt maar woonde nu in Rome met zijn vrouw en zoontje Michael.
De bestelling is rond en we zippen aan ons glaasje wijn. Aan de andere tafel strijken twee andere Nederlandse stellen aan een tafel. Ik ben amper 2 minuten weg richting de toilet als ik paar mensen hilarisch hoor lachen. Wat blijkt het is notabene Anja’s nicht Bea die aan de andere tafel is geschoven. Ik stel beide dames voor om maar een lot in de lotterij te kopen want hoe groot is die kans nou dat je elkaar in de middle of nowhere tegenkomt.
Aan het eind van onze maaltijd kun je natuurlijk niet een Ristorante verlaten zonder een nagerecht, koffie of Grappa. De Romeen, de eigenaar besluiten samen met Edwin en mij op met Grappa te toasten en het was een heerlijke afsluiting van de avond. Toen ik de beste man op de rekening wilde tippen voelde de beste man zich ongemakkelijk. En dus kwam de beste man met een onaangebroken fles Grappa naar buiten om mee naar huis te nemen. Al met al een geslaagd einde van onze vakantie rondom Bracciano.
Het is woensdagmorgen als ik Anja voor de caravan hoor rommelen, inderdaad het is acht uur en dus tijd om het spul in te pakken en richting noorden te rijden. Wij proberen vandaag zover mogelijk te komen maar waar. In iedergeval weet Edwin zijn auto met caravan door Pisa te manouvreren zodat de dames en later ook deze gek de toren kon zien.
Vervolgens meer richting noorden, het weer begint slechter te worden en denken een goede zet te doen om een camping bij La Spezia te zoeken. De uitkomst was echter dat wij via steile berghellingen van dorp naar dorp reden en dus tijd om te vragen. Ja hoor bij Levanto is een camping en inderdaad we komen in het donker aan en hebben nog net tijd genoeg om voor de regen bui de tent op te zetten. Nog even naar de plaatstelijk pizzeria en dan is het tijd voor het bed.
Vandaag moeten we richting Como komen aangezien wij een afspraak hebben met een Nederlandse die daar in de omgeving woont. Maar eerst hoop ik nog even het Pistoreske dorpje Camogli te zien.
Subscribe to:
Posts (Atom)