Een paar daagjes ….

Het is kerstdag als de familie ons opzoekt voor de kerst brunch met cadeautjes. Lenore is iemand die met kerst met de famiie niet over wilt slaan en zeker niet op een kerstdag. Maar wat doe je als je van plan bent om je goede vrienden in Lake Tahoe te bezoeken. Juist de brunch.

Dat het weer parten zou spelen had zij lak aan en dus zo gebeurde het met gevolgen vandien. Want dit keer waren de weermannen/vrouwen het allemaal over één ding eens. In de middag gaat het regenen en in de bergen sneeuwen. Een normale rit met een beetje druk verkeer duurd maximaal 4 uur echter nu? Wij reden amper de Sierra’s in of wij worden met alle andere automobilisten bij Colfax de snelweg afgehaald.

Ik zei tegen Lenore de gok te nemen om een b-weg te nemen die op geringe afstand van de snelweg ligt. Wij weten twee afslagen verder te komen waar de rest van de meute langzaam door de “Chain Controle”(sneeuwketting controle) rijdt. En dit terwijl de sneeuw stormen aardig huishouden.

Interstate 80 in een verschrikkelijke sneeuwstorm
Mensen met vierwiel aandrijving met winterbanden mochten ook doorrijden en dat bracht de nodige taferelen met zich mee. Want de mensen op winterbanden die harder dan 30 mijl per uur reden gingen diverse keren de fout in en strandde in de sneeuwbank naast de snelweg.

Wij deden er in totaal zes uur en vijftien minuten over waardoor wij het tijd frame van onze etentje niet konden halen. Maar de nodige kaasjes deden het ook goed voor ons want wij waren immer toch bekaf.

De woensdag ochtend staan wij rond half zeven naast ons bed. Normaal moeten wij hier om acht uur de deur uit echter het weer is zo bagger dat de ski-liften in Squaw Valley nog niet open zijn. Uit eindelijk besluiten Hall en ik om rond tien uur in zijn locker room te zijn. Lekker warm en direct bij de skiliften en kijken wat wij doen. Eerst tijd om mijn oude lift tickets nog om te wisselen, want ik had die vorigejaar niet gebruikt.

De mensen waren massaal weggebleven, de sneeuwstorm hield maar aan maar hups met de latten de lift in. Het blijkt al snel dat ondanks het pokken zicht en striemende sneeuw de beste skidag van het jaar is. En skiën blijft net zoals fietsen, je doet het twee jaar niet maar glijdt er zo weer mee weg.

Billy in de sneeuw
Billy de hond die ook met ons mee is heeft een geweldige tijd in de sneeuw. Hij rolt en springt door de meter hoge sneeuw of hij niet beter weet. En dit voor een hond die een verschrikkelijke hekel aan stromend water heeft.

Squaw Valley vanuit de skilift
De dagen erop worden drukker en ook Lenore staat met ons op de latten. Al snel blijkt dat iedereen naar het boven gedeelte van het ski resort gaat en dus besluit ik al snel in de namiddag richting dal te gaan en daar paar mooie routes te skiën.
Zaterdagmorgen is het weer tijd om naar huis te gaan, we wachten even tot dat de drukte van de weg is en dan hopelijk dit keer in drie uur thuis te zijn.
Wij wensen iedereen een fijn jaarwisseling toe en een gezond 2013.