Deze blog gaat over de afgelopen weken toen ik dit begon te schrijven, maar het merendeel zal over het afgelopen weekend gaan.
Op het moment van schrijven voelt het alsof november in één ruk voorbijvliegt. De verkiezingen zijn weer voorbij en het leven gaat zoals gewoonlijk gewoon weer verder. In plaats van Trump kunnen we het nu hebben over het weer. Ik ben nog steeds Nederlander, al klaag ik wat minder hierover. Zijn er geen overstromingen in Spanje, dan zie ik de tropische storm Sara over Belize heen komen, en als klap op de vuurpijl is het weer hier ook bagger. Het gaat zelfs zover dat ik op die dagen dat het na lange tijd weer gaat regenen, thuisblijf en mijn klanten gewoon afzeg. Dit geldt zelfs voor mijn personeel. Dat wij het water ook hard nodig hebben, is een feit, maar na één week ben ik er ook wel weer klaar mee.
Het geluk voor de werkzaamheden zoals vandaag is dat de jongens in een parkeergarage werken, waardoor wij minder afhankelijk zijn van de weersomstandigheden.
Ook een goed moment om de spullen die wij van de vliering hebben gehaald te sorteren en weg te gooien als wij die niet meer gebruiken. Een klus die grotendeels de zaterdag in beslag neemt. Ondertussen komen de langspeelplaten van mijn vader voorbij: veel klassieke- en countrymuziek, maar ook The Cats, Francis Goya en James Last. Ik neem mij voor om wat stevige kratten bij de Container Store te kopen, zodat de spullen wat makkelijker kunnen worden opgeborgen.
We schieten door naar december. Het is 4 december als ik rond half zes 's avonds een bericht van Iris krijg: “Wij landen in 50 minuten.”
Iris komt uit Cincinnati en Ariëtte uit het mooie Apeldoorn. Zij leerden elkaar kennen tijdens het boarden van de United-vlucht van Chicago naar San Francisco. Iris is geen onbekende; ze is echt een zus van mij geworden en was vorig jaar ook van de partij tijdens mijn verjaardagsfeestje. Ariëtte is een van de vriendinnen met wie ik regelmatig contact heb, dus het was heerlijk om haar ook uit te nodigen om ons te komen vergezellen op mijn verjaardagsfeestje, dat is verschoven naar vrijdag de zesde.
Het is weer heerlijk om Nederlands te praten, al schakelen de dames makkelijk over naar Engels als er andere mensen om ons heen zijn. We genieten van de momenten waarop dat niet hoeft.
De vrijdagmiddag staat in het teken van het huis klaarmaken voor het feestje. Terwijl ik het huis schoonmaak, krijg ik hulp van de dames bij het voorbereiden van wat snacks. Ondertussen zet Lenore de crockpot alvast klaar.
Net voor zessen komt de support-act Roger Glenn binnenlopen. Samen met de Guitar Trifecta zorgt hij voor een avond vol jazzklanken. Helaas is Calvin Keys overleden, maar na vijf maanden heeft de band het toch weer opgepakt met een nieuwe, getalenteerde gitarist: Eddie Pasternak. Hij brengt ook de fluitist Roger Glenn mee. Samen met mijn BNI-vriend Lloyd Gregory en Carl Lockett spelen deze heren de sterren van de hemel in de woonkamer. Met mijn naaste vrienden erbij wordt de avond helemaal compleet.
Zaterdagochtend wordt in huize Nijssen iedereen rond tien uur langzaam wakker. Het wordt een latertje, maar we besluiten toch nog even naar Sonoma te rijden en de Anaba Winery te bezoeken. De volgende ochtend om vijf uur vertrekt Iris alweer met haar vlucht terug naar Ohio. De tijd vliegt die dag, met als afsluiter nog een potje kaarten.
Kerst komt eraan en dat betekent dat Lenore’s kersttraditie weer in ere wordt gehouden: kerstbomen halen bij Garlock’s Tree Farm in Sebastopol met de kinderen en kleinkinderen. Ik voel mij altijd een beetje bezwaard, aangezien Sebastopol 88 kilometer verderop ligt, maar aan de andere kant rijden we elektrisch, dus ik houd sinds een paar jaar netjes mijn mond.
Een foto met Santa wordt eerst geregeld voordat de boom wordt omgezaagd.
Na een heerlijke brunch is het tijd om weer richting huis te rijden en de middag af te sluiten met een wandeling.
No comments:
Post a Comment