Back in Town

Met mijn terugkomst thuis twee dagen eerder dan gepland pak ik de draad weer langzaam op, gelukkig is het hier Holiday weekend dus heb ik iets langer dan normaal om van mijn jetlag af te komen. De vlucht van United ging overigens voorspoedig en het is eigenlijk jammer dat men in de winter niet naar Nederland blijft vliegen, al ver komt dit wel extra Carbon Footprint van mijn zijde. In ieder geval is planning van een mijn zit plaats altijd doordacht en zat na aankomst in 10 minuten in de Bart trein richting de East Bay. 
 
Mijn vrijdag loopt rustiger dan verwacht en dat had er alles mee te maken dat het programma Quickbooks op zijn gat lag en wij moeilijkheden hadden om in te loggen. De avond wordt afgesloten met een etentje van Sharon die Lenore en mijzelf mee nam richting een Japans Ramen restaurant, ik had al aangegeven dat ik niet ging rij en dat is maar goed ook want deze jongen kon amper zijn ogen open houden.

Het is zaterdag als ik voor de wekker weer wakker bent, tijd om snel even de krant en berichten te lezen voordat de kwalificatie van de Formule 1 in Monza begint. Een kopje koffie en een ontbijtje ontbreken niet terwijl de weegschaal net daarvoor aangeeft dat er tijdens mij Nederland trip de nodige pondjes erbij op zijn gekomen.
 

Het mag de pret niet drukken maar ik heb mij voorgenomen om morgen middag weer eens aan mijn zwem activiteiten te beginnen. Maar goed ook want het zwembad hier bij de Athletic Club is weer vol met mensen als ik eens naar de Pickel Ball prestaties van Lenore kom kijken. 
 
Ik zou zeggen een fijn weekend. 

De week in vogelvlucht

De afgelopen week was het bij poten met het gevolg ook een blog in het midden van de week. Naast alle projecten te proberen af te ronden is het alweer tijd om vrijdag vroeg richting SFO te rijden echter eerst voor een Small Business Expo waar wij een booth hebben. Iedereen in het team was vol energie begonnen maar in mijn achterhoofd heb ik medelijden met hen want ik neem de shuttle richting de vertrekhal als wij drie uur op de vloer staan. In ieder geval was ik een blikvanger en voel mij er wel goed in, echter heb mij toch maar even de comfortabele kleren aangedaan voordat ik op de United vlucht richting Europa stap. 

We beginnen goed met een 90 minuten vertraging maar beperken de schade met de luchtstroom richting Europa met een uur. Het gevolg is dat je zaterdag rond het middag uur bij de douane op Schiphol staat en na het bekijken van de rij zie je dat de efficiëntie helemaal weg is, en dan hebben we het nog niet eens voor de lijn bij twee auto verhuur bedrijven. 
 
Eindelijk in het vervoermiddel doe ik mijn ronde richting Loosdrecht, Zoetermeer en vervolgens Enschede waar ik eerst mijn broer in het MST-ziekenhuis bezoek.  Een lange dag maar voldaan check ik in bij het hotel, snel een frisse douche voordat ik nog even geniet van de terrasjes op de Oude Markt die er weer bruisend bij liggen. 
 
Het is zondag en ik zit strak om 7.10uur aan het goed verzorgde ontbijt van het hotel om vervolgens weer een wandeling richting mijn broer te doen. Wel lekker zo op zondagmorgen rustig door de binnenstad te lopen om even mijn verplichtingen te doen. We lachen er wat af voordat ik een vriendin ophaal om even een ochtendwandeling te beginnen op landgoed het Twickel van de Deldense kant. Weer bijkletsen lachen en vervolgens richting Borne om samen met dochterlief Marloes en Stefan lunch te hebben. Het was zo lekker dat met de combinatie van eten en jetlag mijn oogjes even dicht gingen zelf tijdens de FIFA finale van de vrouwen voetbal.
 

Om toch even spijsvertering beter te laten werken is het deel twee van Twickel maar dan van de Bornese kant wat overigens ook verfrissend was. Terugkomend bij mijn avond verblijf parkeer ik de auto in de ondergronds garage en gooi de deur van mijn auto dicht met de keycard nog mooi op de midden consul. Dus Hertz verhuur bellen of ik zij de auto van een afstand kunnen ontgrendelen, ‘Huh?’ krijg ik te horen en ik moet uitleggen dat je een Tesla van een afstand kan openen. De behulpbareleg ik de persoon had daar geen kaas van gegeten maar kon mij wel de ANWB technician sturen, prima laten we dat maar even doen. En inderdaad een uur later ben ik de technician aan het uitleggen waar de ontgrendel knop zit. Al snel is de auto open en zo bedanken wij elkaar en vervolgen wij onze eigen weg weer. Het is optijd opstaan aa

Ngezien ik naar Eindhoven en Limburg moet rijden maar besluit dit met een omweg te doen. Twee-en twintig jaar geleden verruilde ik het mooie familie bedrijf Alferink Installatietechniek voor een nieuw avontuur maar stiekem is dit wel mijn beste werkgever in Nederland geweest en nog steeds timmeren zij aan de weg. Dus met de stoute schoenen aan sta ik bij de receptie met de vraag of Laurens ook aanwezig is terwijl ik de jonge dame vertelde dat ik hier een lange tijd geleden hebt gewerkt. En meteen zie ik twee gezichten richting de balie kijken en daar zitten twee oud collega’s die het even niet kunnen geloven dat ik hier sta. Met een kop koffie en weer up to date te zijn bedank ik Laurens voor zijn gastvrijheid en vervolg ik mijn weg richting Eindhoven. Daar heb ik een meeting met wat heren die graag hun producten in de VS kwijt willen maar willen graag weten wat de wensen zijn.

Door naar Heerlen waar neef Bert al op mijn wacht, wat eten en hups richting neef Jan en zijn vrouw Hilde die ik al jaren niet meer hebt gezien. Het is erg gezellig maar alles komt een einde en dus weer terug richting huis waar de dochter van Bert ons staat op te wachten, dachten wij beiden lekker op tijd richting bed te gaan, vergeet het maar. 
 
Met het gevolg dat ik bijna de volgende middag mijn lunchafspraak naast het stadhuis van Den Haag bijna mis, gelukkig was Aernout een beetje flexibel in zijn tijd. Maar na bij te hebben gekletst is het weer richting Schiphol waar ik mijn auto inlever en weer op mijn werk focussen voordat mijn eerste gasten morgen vroeg in de aankomsthal staan. Aaron komt uit de Balkan terwijl Richard uit de San Francisco Bay Area en nu is het afwachten hoe snel de lijn bij de douane is. Bij aankomst moest ik even de jongens de dorstlessen met een wit biertje voordat we de taxi richting Haarlem nemen waar wij onze bagage kunnen droppen. 
 
De locatie van het huis is praktisch gelegen en al snel verkennen wij de binnenstad van Haarlem met als uitgangspunt de kerk waar de Jopen Brouwerij is gevestigd en de jongens kijken de ogen uit. Chris en haar man John die komen die avond vanuit Frankfurt rijden, zij plakken namelijk er nog een vakantie in Duitsland aan vast. 
 
Het is donderdag als John onze chauffeur is en de auto in het museum garage parkeert die de auto met een lift laat zakken. Terwijl iedereen zit te smullen van alle Nederlandse schilderkunst en alle tentoonstellingen hebben gezien lopen we terug naar de auto, maar als de lift kapot is dan kun je het vergeten. Een monteur is onderweg horen wij door de telefoon maar zelfs een wandelingetje Albert Cuyp is niet genoeg om de servicemonteur te ontmoeten. Dus hups een taxi terug naar Haarlem en een nette email richting de firma die drie dagen op zich laat wachten om een antwoord te geven, een Tripadvisor is nog in de maak. Inmiddels heeft John een andere auto en heeft het verhuur bedrijf de shit overgenomen.
 
De Formule 1 zal ik een apart verslag gaan maken aangezien dit wel een uitdaging was met de mobiliteit in het geheel. 
 

De maandag breekt aan en het is hups naar Schiphol, Aaron was al vroeg opgestaan om zijn ochtend vlucht te halen en Richard en ik kijken lopen naar de Gates waar United en Easy Jet staan. Echter in de United Kingdom dachten ze grappig te zijn want het hele luchtruim zit dicht. Naar overleg met mijn dochter Marloes besluit ik om Easy Jet om te ruilen voor de Intercity richting het Oosten van het land. En dus weer even genieten van familie en vrienden maar wel inmiddels mijn terug vlucht twee dagen naar voren geschoven. Iedereen die ik heb gezien bedankt voor de gezelligheid met speciale dank aan Marloes en Stefan. 

Even een weekje weg van de desk

De afgelopen weken had ik iets minder te melden en dus even een pas op de plaats. Maar dat geeft mij ook even tijd om een groot compliment naar de Amerikaanse Immigratie dienst te geven qua dienstverlening. Ik moest de Apostille stempel bij mijn naturalisatie papieren zien te regelen en tot mijn verbazing ging dit gesmeerd waar elke logge organisatie iets van kan leren. Na mijn aanmelding online kreeg ik binnen twee werkdagen een tekst bericht op mijn telefoon, bent U beschikbaar om te praten. Yes was mijn antwoord en vervolgens had ik een vriendelijke man aan de telefoon die mij een afspraak regelde voor de volgende werkdag. Die maandag morgen zie ik de ingang wat op mijn email staat met alleen beveiliging terwijl om de hoek de lange rij wachtende staat voor een interview afspraak. De beveiliging was zo netjes om mijn 30 minuten voor de tijd binnen te laten en zo sta je weer buiten voordat je het weet. Dus nu morgen richting het Consulaat om alles af te handelen wat mij weer lekker geruststelt. 

Wat mij niet geruststelt is dat geen contact kan vinden met de mensen waarvan ik de Condo in Maui zou gaan verblijven. Hopelijk loopt het voor hen met een sisser af maar ook dit keer kan ik deze vakantie mid september op mijn buik schrijven. Het stadje Lahaina is met de grond gelijk gemaakt en ik leef met de mensen mee.

Dan ander nieuws van de week, eindelijk konden we van start gaan met de twee projecten 5-6 uur noordelijk van de Bay Area. Twee hotels voorzien van laadpalen en dat geeft je dan het excuus om even niet achter je bureau te staan. De graaf troepen waren zondagmiddag al afgereisd terwijl deze jongen rond 2.22uur rustig op weg naar Eureka reed. Heer Douglas voegde zich ’s middags bij het spektakel aan en het was dan ook stug aan het werk. De inspecteur die dinsdag rond de middag zijn eerste check deed was verbaasd wat wij al in één dag geflikt hadden en het was dan donderdag nog maar een formaliteit om onze beide werken goed te keuren en dat de hoteleigenaar zelf nog de nieuwe asfalt toplaag met de nodige parkeer vakken opnieuw moest doen. 

 

Het is donderdag avond als ik nog even bij Lost Coast Brewery naar binnenloop voor de FIFA Women Worldcup, zoals jullie allen weten zijn wij niet door. Blijkbaar is Roord de belangrijk schakel van het elftal, in iedergeval heb ik genoten van de gehele partij. 

 

De vrijdagmorgen is het via de ‘Avenue of the Giants’ richting huis waar dit weekend twee avonden plezier was te beleven met de juiste gasten over de vloer.

 

Hoe dan,

Diverse mensen weten dat deze jongen al een jaar eerder met het vernieuwen van het Nederlandse Paspoort is begonnen aangezien ik met mijn dubbele nationaliteit moet aan tonen. Ik zag namelijk de bui al hangen dat ik straks niet op tijd door de regeltjes die de Staat Der Nederlanden heeft. En inderdaad men eigenlijk de Slogan van de Nederlandse belastingdienst erbij halen; ‘Makkelijker kunnen we het niet maken’, niet dus.

Men wil op de trouwakte en je naturalisatie papieren een apostille zien, dus voor diegene die graag in het buitenland willen trouwen wees er zeker van dat je dit allemaal op een rijtje hebt. En tja, Lenore en ik zijn 18 jaar geleden in Belize getrouwd dus dat wordt dan toch even zweten of toch niet. Marga, vriend van de familie en net zoals mijn moeder ook wonende in Belize hoort dit verhaal aan net als zij mijn moeder bezoekt. En dan zie je dat een klein land als Belize iedereen wel een connectie heeft. Terwijl het zondag is begint Marga met een rechter van Belize te teksten en verdomt zij krijgt direct antwoord terug en dus wordt via een Whatsapp connectie mijn gegevens uitgewisseld. Voor het gemak zij ik nog maak er maar twee documenten van zo dat als ik het later nog eens nodig hebt dan heb ik er nog eentje extra. Het maffe van het verhaal is nu wij binnen twee weken tijd nu maar liefst vier documenten hebben aangezien de administratief medewerker en de rechter beide dit als hun werk zien. Nu nog mijn Amerikaanse papiertje voor elkaar maken en dan hups weer terug naar het Consulaat, voor mij een geluk dat dit dichtbij is anders was dit nog wel een probleempje.

 

Ook heb ik deze week een pakketje van de Taylor Swift merchandise binnengekregen en Lenore keek met de nodige verbazing, Hoe dan. Mijn nichtje uit Breda schijnt een grote fan te zijn van de dame in kwestie en kon deze hoodie niet in Nederland krijgen en aangezien oom-lief toch naar Nederland komt nemen we die ook gewoon mee.

 

Verder wil ik het deze keer toch weer eens over de Nederlandse politiek hebben aangezien in mijn Amerikaanse kringen hoor; ‘WTF’. En dan zeg ik tegen hen; ‘Ja in Nederland kan dit gewoon, wij zaten jaren met een Clown opgezadeld’

 

Maar dit brengt mij ook direct terug naar een uitspraak van velen Nederlandse vrienden; ‘Paul, Nederland is zo veranderd blijf lekker zitten waar je zit’ En natuurlijk is het af en toe fijn als er een frisser wind door het politieke landschap waait maar het heeft blijkbaar ook de grote keerzijde. Kon je als politicus altijd gewoon over straat lopen dan schijnt dit de laatste jaren niet meer mogelijk te zijn, bedreigingen op sociaal media of op straat. Wat maakt mij het uit als je het niet met de partij eens bent en heb dan wel respect voor Dilan Yesilgöz die de ballen heeft om door te gaan ook al ben je niet eens met de partij, we zullen zien het resultaat op 22 November zien. Maar ik vraag mij ook af wat er in vredesnaam in Nederland is gebeurd, mensen respecteer elkaar toch. Wat daar in het kikkerlandje gebeurt overtreft zelfs de Amerikanen. 

Over licht geïrriteerd kunnen zijn het zal toch niet zo zijn dat iedereen zijn knie tegen de onderkant van het keuken eiland stoot. De maandag was er al iets aan de hand en dacht ach ik houd er wel even ijs tegen aan, goed idee maar helpen deed het niet. Dus dinsdag maar even de Hot tub en de Sauna in bij de Sportclub, dat ging helemaal fout en dus was het een pijnlijke week. Mijn arts wilde mij wel een X-Ray geven maar verder niets, ik jammerde een beetje maar de man nam wel even tijd om mij gisteren even te bellen; ‘Paul, ik geef je iets tegen de jicht en mag het maandag niet beter zijn dan kunnen we de volgende stap nemen’. Ik vertelde de beste man dat mijn alcohol gebruik al een tijd drastisch al tijden had teruggebracht maar ik stemde in. En ondanks dat ik mijn arts niet mijn grote vriend is moet ik hem toch wel respect geven want mijn motoriek begint weer te werken. Blijkbaar is de Colchicine de Wd40 om mijn roestige knie weer in beweging te krijgen.

Flink vooruit plannen

Het is alweer de week waar wij hier op 4 juli onafhankelijks dag vieren en dat betekent dat ik de buurt niet ben uit te slaan. Want normaal gesproken wordt er hier wat vuurwerk afgeknald ondanks het verbod, misschien lag het aan de borden die aan de kant van de weg waren geplaatst met de mooie mededeling dat je persoonlijk vervolgt kon worden want het bleef uit eindelijk vrij rustig. Neemt niet weg dat deze Nederlander alsnog alles in de tuin met water besproeid inclusief het dak van ons huis. Het is hier kurkdroog en het zal je maar gebeuren dus laat iedereen mij maar voor gek verklaren. 

Dus gastvrouw heeft mensen uitgenodigd om dan maar bij ons langs te komen, altijd gezellig als beide klein kinderen aankomen want die worden steeds leuker. Het feestje is geslaagd en moe en voldaan word ik de volgende dag wakker en wat schiet er in mijn mailbox, de 2024 kalender van het Formule 1 seizoen. Wat mij vorig jaar misging gaat mij nu goed af, de reis richting het Italiaanse Imola. Vorig jaar zat ik te twijfelen om een huis te boeken niet te ver weg van het circuit en dit jaar is het mij geluk, nu alleen nog Lenore op de bewuste dagen kooklessen ter plaatse regelen en dan is iedereen blij. 

 

We maken een sprongetje richting de vrijdagavond waar wij samen met Steven en Suzanne richting Berkeley rijden. Eerst even wat eten bij Eureka, kan namelijk niet met een leeg gevoel de concert zaal van The Freight and Salvage in lopen. Sterker nog naar paar lange dagen zouden mijn ogen dicht vallen en dus heb ik mijn zelf maar even een koffie voorgeschoteld zodat de nodige caffeine door de aderen stromen. Pete Escovedo gaf zijn Retirement tour en dus was even genieten van de 87e jarige man die nog steeds een aardig stukje muziek maakt met zijn band.

Terugkomend op de Formule 1 val ik met mijn neus in de boter want ook dit weekend is het weer raak en net zoals afgelopen week kan ik het niet laten om even mijn oranje kant van het verhaal te laten zien, al ben ik deze week toch even een beetje meer voor de Engelsman Lando Norris en zijn twee rijden Oscar Piastri. Want wat is er niet makkelijker dat het McLaren team de Nederlandse kleur gebruiken qua marketing. 

 

The Eastbay F1 groep bestaat alweer 9 jaar en het leuke is dat dankzij de inzet van Terry Griffen en andere vrijwilligers deze groep een succes is. In iedergeval was het vandaag weer een Max Verstappen die er met de eer van door ging maar dat mag de pret niet drukken.

Nou voor de rest houd ik het lekker kort deze week, misschien komt er wel weer een smeuïge nieuwtje jullie kant op maar voorlopig is het druk aan het werk blijven.

Afscheid nemen en meeuwen hebben iets tegen drones.

picture Dutch Consulate

Deze dinsdag heb ik keuze, wordt het Yoga met mijn BNI groep of naar een afscheid receptie van een persoon die ik graag mag en ga missen. De keuze is makkelijk en dus rijd ik naar de San Francisco Social Club op Powell Street om afscheid te nemen van Vincent Storimans, de Deputy Consul General die naar zo’n vier tot vijf jaar richting Aruba vertrekt om een ander functie te bekleden voor het Koninkrijk der Nederlanden. Ik ben overigens zeer vereerd dat ook ik onder een klein gezelschap afscheid mag nemen want de beslissing kwam toch wel deels onverwacht voor velen. Vincent is die diplomatieke man die alles in een positieve oplossing kan zetten maar ook de persoon die jou met de juiste personen verbindt, maar ook goed is om een feestje te bouwen. Het werd een latertje die avond aangezien ik nog even met een paar mensen een hapje en drankje bij een gerenommeerd hotel om de hoek aandeed. 

 

De woensdag breekt aan en ondanks de drukte weet ik op tijd weer eens een BNI netwerk event te bezoeken. In totaal komt er van onze groep drie mensen die ook nog eens de helft van de verloting meenemen, in mijn geval een massage sessie wat ik overigens wel goed kan gebruiken. Ik voel namelijk tijdens mijn zwemsessies dat één schouder niet lekker meewerkt en ondanks de sauna die ik daarna bezoek.

 

De donderdag staat voor ledig in het teken van projecten afkrijgen en klaarstomen voor een vergunning maar daarnaast ook de zijkant van het huis opruimen voor een opkomende bestelling. Na een flinke schoonmaakbeurt kunnen er weer paar producten worden gedropt voordat het team uiteindelijk gaat monteren. 

Even zoeken maar dat vindt je de meeuw en de drone

 

En dan komen we al snel bij de vrijdag, Aramis, Erik en ik rijden naar een opgeleverd project in Richmond Marina waar wij David Toman hebben gevraagd om met zijn drone wat foto en videoshots te maken voor onze social media account. Al snel bleek dat de meeuwen hier niet mee eens waren, in plaats van de plaatselijk kraai te grazen te nemen moest de drone het verscheidenen malen ontgelden inclusief een poep bombardement van een van de meeuwen. 

 

Inmiddels is het hier bloedje heet geworden en ben blij dat ik eindelijk op zaterdagavond normaal in de tuin kan vertoeven. Californië is heerlijk om te wonen maar om nu de veertig graden en het kwik daarboven aan te tikken gaat mij een beetje te ver. Dus geniet ik deze avond van Toots Tielemans en de rustgevende glitter van mijn discobal. 

 

 

Een fijne week allemaal

The week in vogelvlucht

Het is maandag morgen en een vrije dag voor velen maar dat is voor mij vaak een mooie gelegenheid om wat bezoekjes af te leggen. En dus neem ik Duby mee die voor mij al het graafwerk doet en we beginnen in Santa Cruz met een ontbijtje en dan weer langzaam terug richting huis.

We naderen ook langzaam het eind van de maand juni wat betekent dat het office team dit weekend een stand heeft op de Electrify Expo SF, de consumentenbeurs voor alles wat met elektrische op of in kan voort bewegen. Ik had de organisatie zelf in februari benadert om te kijken wat mogelijk was en men nodigde mij uit voor Long Beach om een kijkje te komen nemen. En ondanks dat het daar al diverse keren was gehouden zag ik er geen installateur staan dus ik heb hoop. En inderdaad bij het opbouwen komen wij erachter dat wij een mooie locatie hebben gekregen en dat er alleen Solar installateurs wat niet verkeerd kan uitpakken. 

De zaterdag breekt aan en terwijl men in San Francisco zich klaar maakt voor Pride weekend gaan de poorten open van het festival terrein. Ikzelf ga nog even snel naar de jongens van Gazelle fietsen babbelen en twee EV’s rijden namelijk de Ford F-150 Lightning en de Vinfast. Vooral de Ford vind ik een indrukwekkende auto en ben benieuwd of dit de volgende bedrijfsauto gaat worden.
 
Ik sluit mij weer aan bij de stand en spreek met onze potentiële klanten en probeer al hun vragen te beantwoorden.  Het is een succes en als aan het eind van de dag de organisator even een babbeltje komt maken geef ik aan dat ik volgend jaar weer van de partij wil zijn. De man vertelde mij dat hij mij volgend jaar op een beter locatie wil neer zetten dus ik wacht rustig af. In ieder geval is iedereen van ons team bekaf.
 

Deze meneer is een Delfast enthousiast had ook een plaatsje, het bedrijf zelf stond hier niet wat toch wel een beetje jammer is. Het bedrijf Delfast komt oorspronkelijk uit de Oekraine komt is tegenwoordig in Los Angeles gevestigd, en is deze elektrische fiets gaan produceren aangezien hij niet te vreden was met de kwaliteit en de levensduur van de batterij die hij nodig had voor zijn koeriers dienst. 

De zondag breekt en men verwacht meer mensen vandaag en dus piep ik er nogmaals tussen uit om een BMW en een Lexus te rijden. Ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat de BMW plezierig rijden is en dat er aan luxe niets ontbreekt. De reden waarom ik voor de Lexus kies is dat er tegenwoordig meer en meer klanten van die zijde bij ons terecht komen en tja dan moet je het toch proberen. Ik stap achter het model met de Yoke stuur (half stuur) en ben verbaast wat deze auto presteert, maar er is ook weer tijd om mensen aan te spreken en dus loop ik weer terug naar de stand. 
 
Naast het gewone publiek wordt er ook met andere bedrijven gesproken wat ook totaal niet verkeerd is. Moe en voldaan sluiten wij de zondag af om de maandag te berichten dat dit mijn beste advertisement was die ik ooit heb gedaan.

Wijn, Ev's en meer

Jullie zullen wel denken dat de Nijssen niets meemaken maar niets is minder waar. Laten we beginnen dat ik weer af en toe weer bij Lakeridge Athletic Club te vinden bent hier vlak om de hoek. Je zult mij niet zo snel in de Gym vinden maar in plaats daarvan het wedstrijd bad maar timing is wel nodig want ik ben niet de enige. Mijn probleem is niet om een baan te delen met iemand, maar de rust in de sauna. De deur van deze sauna opent zich naar de Whirlpool en wat blijkt de kwebbelkonten blijken juist daar tot ruim negen uur avonds uit te hangen. Dus voor deze jongen is het sporten voordat ik naar bed ga. 

 

Afgelopen weekend heb ik Lenore voor de tweede keert mee naar Pine Ridge Winery meegenomen voor haar verjaardag. Dit keer was er een wandeling door de wijngaard met wat steile hellingen waar deze jongen toch wel even zijn energie moest doseren wat mijn direct de herinneringen terugbrengt van het wandelen met mijn vader in Zwitserland in het Saastal. Overigens is het de moeite waard en denk dat ik volgende keer Peter den Hartog eens mee op sleeptouw meeneem aangezien hij de man achter deze wineclub membership zit. 

 

EVS36 in Sacramento staat deze week op de planning en ik hoop op een grote EV Conference maar wist dat er in Europa twee andere grote Expo’s beginnen. Na een snelle EVbox fix in Davis rijd ik verder naar de Hyatt wat ik al maanden geleden had geregeld, blijkbaar goed want het hotel is compleet geboekt en ik kan er zelfs geen extra dag bij krijgen. De conference is goed, door dat de lezingen een verdieping hoger worden gegeven heb ik meer tijd op de Expo vloer waar ik waardevolle contacten maak. 

De maandag avond komt er aan en dat betekent aanschuiven bij het etentje van Coast2Coast organisatie met Peter van Deventer en Ellen Hiep. Ook Peter weet elke keer weer diverse gasten aan te laten schuiven van internationale mensen, mijn eigen klant maar ook mensen die de policy in California maken. En dus wordt er in een keer weer de deur geopend die ik in Sacramento nodig hebt. Op de dinsdag wordt dit nogmaals bij de Go-Bizz office (de mensen die de Gouverneur met de policy helpen) nog een keer overgedaan en dezelfde week heb ik al een online meeting met een waardevol persoon. 

 

Het weekend is weer in aanzicht en net zoals twee weken geleden staat het in teken van Formule 1. Verklaarde ik mijn oude buurman vroeger wel eens voor gek met zijn vakantie in plannen voor zijn Football games, nu ben ik de gek. De Spaanse Grandprix brengt ons twee weken geleden velen herinneringen op en denk regelmatig terug aan de week. 

Voordat ik naar de laatste race ga van vandaag wil ik het even over Date Night hebben, voor twee weken wist social media al mij te bespelen met tickets voor 'Evening with John Legend'. En inderdaad terwijl ik vrijdagavond nog even Pinkpop zit te streamen komt John weer naar boven en dus paar mooie tickets geboekt. Een mooie avond om op terug te kijken ondanks dat wij niet op de ideale positie zaten.

 

Maar dit geld ook deze week in Montreal, in 2019 was ik uitgenodigd door een leverancier/vriend om samen met Lenore naar Laval te komen om de weekend met de familie door te brengen en naar de Formule 1 te gaan. Max Verstappen was dit keer weer oppermachtig en wordt met Ayrton Senna vergeleken wat betreft de sport prestatie maar ben blij dat hij gewoon Down to Earth blijft.

Fathers Day with James at Griffin Motorwerke weatching Formule 1

 In ieder geval zie ik dat Lewis Hamilton en Max Verstappen eindelijk normaal met elkaar kunnen praten. Nu nog vier races voor de zomer en als hij deze wint dan kan hij tijdens mijn bezoek op het circuit van Zandvoort al wereldkampioen worden en eerlijk gezegd is dat wel kicken. Al lijkt het wel af en toe op de Bob Flay kookwedstrijd op de Food Channel en de zeven jaar van Lewis Hamilton.

Meer tijd voor de tuin

De afgelopen week werd ik even terug in de tijd genomen, de Nederlander Hans Pool heeft een vijfdelige documentaire ‘ Een Amerikaanse Nachtmerrie’ over Jaitsen Singh gemaakt en eindelijk is deze te bewonderen op de Nederlandse NPO2.  Met een VPN-verbinding is het mogelijk om ook van deze kant van het water de afleveringen te volgen waarmee ik eindelijk een beeld bij het verhaal kreeg. Jaren geleden heb ik Jaitsen regelmatig een bezoekje in de gevangenis van Vacaville gebracht totdat ik het niet meer op kon brengen. Maar de stem en de verhalen worden nu voor mij opgevuld met beeldmateriaal en dus zit fabriik vastgeplakt op de bank en kijk ik de hele serie in één ruk uit. Een trieste zaak van een persoon die al veelte lang vastzit voor iets wat hij waarschijnlijk eens niet even gedaan. 

Dan nu een overschakeling voor iets wat plezierige in de oren klinkt, namelijk het Nederlandse woord ‘Gezellig’. De mensen die mij hier in Californië kennen praten praktisch elke week wel over de Ted Lasso aflevering in Amsterdam. En dus komt die woord hier thuis regelmatig voorbij en helemaal met onze kleinzoon Malcolm van bijna twee die ik elke week wel een nieuw Nederlands woord leer. Maar wat zie ik tot mijn stomste verbazing in het Financieel Dagblad, een verhaal over een Amerikaans dorp Newton wat in de staat Iowa ligt. Met het artikel kom ik er achter dat er in deze stad een Micro brouwerij ‘Gezellig Brewing Company‘ in de oude MayTag fabriek een locatie heeft. En dus speurde ik even hoe lang het zou duren als ik er heen zou rijden want het ligt immers aan de zelfde Interstate 80 waar aan wij wonen. Al snel blijkt het dat het 1815 mijl (2921 kilometer) rijden is dus als je het niet erg vindt dan schuif ik dit toch even op de lange baan.

 

Op zaterdag middag krijgen wij opeens een spontane actie van Bocci Ball vriendin Kim met de vraag; 'Zijn jullie thuis, heb wel zin om even een wijntje te komen drinken' en dus staat de dame in kwestie in 15 minuten voor onze deur met een fles wijn. Ik vertelde dat dit in Nederland normaal word gevonden maar hier in Californië niet. 'Klopt, ik ben aan de Oostkust opgegroeid' Het is dan ook een geslaagde middag geworden.

En ja de zondag, het is tijd voor Formule 1 en dus rijdt ik vanmorgen in mijn elektrische bolide richting Berkeley waar ik de ‘East Bay F1 Group’ bezoek. Want wat is er nou leuker om met een stel Formule 1 fans te ontbijten en samen de race te bekijken. Normaal probeer ik de race live te kijken maar het was gisteren een latertje en dan is dit de ideale oplossing. Terry Griffin is het brein achter deze groep en heeft in de acht jaar tijd er een hele mooie groep van gemaakt. Van jong tot oud komt op de zondag morgen in zijn oude shop Griffin Motorwerke plezieren en met elke keer weer een mooie loterij van foto’s en boeken. Ondanks dat ik toch wel een beetje met een oranje bril naar de race kijk blijf ik ook oog houden voor de andere rijders. Max Verstappen was ook vandaag weer oppermachtig en mensen vergeten wel eens dat deze rollen met Lewis Hamilton jaren geleden andersom waren. 

Maar nu is het tijd om even van de tuin te genieten met het mooie weer, inmiddels ben ik even aan het klussen gegaan om een laadpaal aan een pedestal te hangen zodat wij straks op de beurs vloer wat meer dan alleen een tafel hebben. Maar ook even mijn groene vingers laten werken wat betreft mijn Garden Tower waar mijn verse groente laat groeien.

Fijne week allemaal 

Een trip je noord en meer

Ik heb het gevoel dat deze week in vogelvlucht gaat en dan beginnen we maar met een Tipsy Putt. Inderdaad er zijn mensen die ons zo gek krijgen om Lenore en mijzelf richting een indoor Mini Golf baan te krijgen waar Craft beer en wijn te verkrijgen is. De gezelligheid is er inderdaad wel om met mensen hieruit te hangen maar om nu elke maand hier rond te hangen nee.

Dinsdag morgen is het even tijd om richting San Rafael te rijden om wat servicewerk te doen, sinds dat Shell Recharge een over the air software update naar de EVbox laadpalen heeft gestuurd krijg ik nog steeds wekelijks de vraag om wat software correctie ter plaatse te doen. Aangezien het een heerlijke dag is besluit ik maar eens tijdens het middaguur eens een rondje blok te lopen echter dat wordt uit eindelijk een rondje Kennedy Grove en weer naar huis. 

 

Woensdag staat het in teken van een klant in een appartementen complex in Santa Clara en de building departments. Ik wijs de klant op zijn opties en het verschil en dus vertrek ik weer aardig snel naar de volgende stop echter het adres veranderd als ik Aramis aan de lijn krijg. Na een jaar tijd is eindelijk ons project in Santa Cruz goed gekeurd en aangezien ik toch 15 minuten er vandaan bent besluit ik even naar de kust plaatst te rijden. Eindelijk kan ik het deparment met mijn vergunningen verlaten en de reis voorzetten richting de het volgende project of niet? Op de terugweg besluit ik maar een bezoekje bij de building department in Santa Clara te doen. Met de combinatie van een online aanvraag en een bezoekje voor een nieuw project ga ik ook hier weer met goede moed weer naar huis. Is dit dan eindelijk de ommekeer wat wij nodig hebben dit jaar. 

 

Zoals gewoonlijk staat mijn donderdag morgen in teken van BNI, rond 6.45uur is deze voorzitter van onze groep online met een positief smoel werk. Ik blijf volhouden dat dit eigenlijk alleen mogelijk is door niet te veel lokale nieuwsnetwerken te bekijken. Daarna direct met mijn team in een meeting op ideeën op te doen voor de komende events. Het Electrify event staat bijna voor de deur maar ook twee anderen en dus is het goed om even bij elkaar te steken. 

De vrijdag breekt aan en dat zijn vaak de dagen dat ik projecten bezoek die wat verder weg liggen. In dit geval is het weer richting Eureka echter nu met een tekenaar (John) die deze job op zich neemt. De rit voor mij is zo vijf tot zes uur met twee laad sessies maar dat brengt de tekenaar en mij dichter bij elkaar. In Californië hebben wij een erg strenge wet voor de mensen die minder mobiel zijn dan anderen en dus even een opfrissing cursus voor de beste man die normale wijs Zonnepanelen installaties tekenend. De ADA (American Disabilities Act) is een van de meeste strengst wetten en eigenlijk siert dat ook wel weer Californië waar vaak de wetten worden gemaakt voordat deze over de rest van Amerika te vinden zijn. In Nederland heb je een invalide parkeerplaats echter de persoon heeft niet echt de ruimte om uit te stappen en ga zo maar verder. 

 

In Eureka doen wij twee hotels aan om nogmaals de parkeerplaats te meten en de elektra panelen te bekijken. Natuurlijk wordt er in het begin van de avond tijd gemaakt voor een familiebezoek waar schoonzus en zwager ons (John en ik) een heerlijke avond maal voorgeschoteld krijgen. Met een afsluitend drankje bij de AA bar zoeken wij onze kamers op van het hotel voor de nodige nachtrust.

De zaterdag staat in teken van de terugreis, en dan blijkt weer eens hoe mooi het kan zijn om bij laadstations de nodige tijd door te brengen. Je komt op plaatsen zoals deze koffie / lunch room waar wij anders nooit zullen binnenlopen. Al jaren geniet ik van lokaties waar je de benen kunt strekken en kan genieten van de lokale mensen in plaats van een tankstation. 

 

Thuis gekomen was het even snel verfrissen want het is tijd om de verjaardagen van Erika en James te vieren wat gelukkig hier thuis was. En dan komt het woordje gezellig weer om de hoek kijken, want ook hier in Amerika is het fijn om mensen om je heen te hebben op zulke momenten.

 

Dan blijft alleen nog de zondag over op deze Memorial Weekend wat voor ons een nationale feestdag is. Net zoals in Nederland denken wij hier in Amerika aan die mensen die hun leven hebben geven voor vrede en dit land. Maar het is natuurlijk ook een Formule 1 race met de nodige actie vol nattigheid. Vlak na de race wordt het nog even overgedaan met de Indianapolis 500 race. Rinus Veekay had een mooie start maar naar een grote misser in de pits straat verliest hij al de race. Jammer want had toch wel graag een tweede Nederlander zien winnen.

Electrify Expo Long Beach en meer

 

Het is vrijdag morgen en tijd om weer even mijn vleugels te spreiden en richting LA te vliegen, om mijn perks bij United te houden besluit ik om via San Francisco te vliegen en niet het ideal gelegen vliegveld van Oakland te gebruiken. Terwijl ik in de rij van de PreCheck TSA sta zie ik een vrouw achter mij stressen of zij de vlucht wel zal halen. Ik vertel haar vooral niet te stressen want daar schiet je geen moer mee op en vertel haar dat ze rustig voor mij mag staan, en zie meteen een ontspannen gezicht verschijnen. Voordat we het door hebben staan we achter de beveiliging en is het tijd om even mijn Gate te checken voordat ik een kop koffie bestel. 

 

Ik scroll door mijn telefoon app van Nu.nl en de Volkskrant en zie een nieuws kop ‘Ministerie plant eindtoets basisscholen tijdens carnaval en suggereert; verplaats carnaval maar’. En hier zie je maar weer eens dat de Nederlandse bestuur vertegenwoordigers complete het contact met de gewone Nederland kwijt zijn. Maar aan de ene kant zou je het ook gewoon van onderwijsminister Wiersma verwachten die graag zijn zin door rukt zoals wij wel meer gewend zijn van zijn partij. 

 

Maar niet te min scrol ik verder om mijn telefoon aangezien het toestel een technisch mankement heeft en de vlucht met ruim 40 minuten is uitgesteld. En dus kom je bij het verhaal Jaitsen Singh te recht die al 39 jaar in het Amerikaanse gevang zit. Natuurlijk ken ik het verhaal van dichterbij aangezien ik hem een geruime tijd lang in Vacaville heb bezocht. De reden dat ik met mijn bezoek stopzette had er mee te maken dat Jaitsen zijn steun en toeverlaat heer Laanen blokkeerde om tijdens zijn parool verhoor aanwezig mocht zijn. En de reden hiervan was dat hij ons niet wijzer wilde maken dat Jaitsen zijn handen had thuis gehouden van zijn stiefdochter en anderen. En dus kijk ik uit naar de vijfdelig documentaire die op 29 mei start. 

 

De vlucht naar John Wayne Airport ging voorspoedig en voordat ik het wist zat ik in de auto van vriend John King die mij eerst naar een site visit bracht. Ik was namelijk gevraagd of ik deze klus op mij kon nemen en aangezien dit in mijn schoot wordt geworpen van een goede vriend en zakenrelatie Byron kon ik het niet weigeren. De klant heeft een bestaande infrastructuur maar wil van laadpalen veranderen maar al snel bleek dat men nog steeds de nodige uitleg en begeleiding nodig hadden. Maar toch een interessant project als het doorgaat. 

 

Vervolgens hups weer terug in de auto richting Long Beach, ik drop mijn spullen in de hotel kamer om vervolgens naar de Electrify Expo te lopen. Mijn reden van mijn bezoek is om te kijken hoe men hier de consumentenmarkt enthousiast maakt met alles wat elektrisch beweegt. De Expo komt in Juni richting de Bay Area en heb besloten om hier een stand te nemen om mijn competitie voor te blijven. En als ik zie wie hier staan dan moet het haast gaan lukken aangezien hier meer steps, fietsen, motoren en auto’s zijn om uit te proberen. Voor mij ook tijd om met de organisatie te praten naast wie ik mag staan. Eén van de standhouders is namelijk Sandy Munro die met zijn YouTube kanaal Munro Live velen mensen bereikt wat betreft het ontmantelen van elektrische auto’s. Tijdens de vrijdag heb ik tijd om paar test ritjes te maken in paar auto’s en de Kia EV6 springt er tussenuit voormij.

 

In het borrel uurtje erna kom ik moderator van Industry Day tegen namelijk een van mijn eerste klanten Loren McDonald die ook een EV Ambassadeur is. De avond sluit ik af met een jongeman die in Irvine woont en ook zijn eigen EV business heeft. Eduardo is net zoals deze gek immigrant maar ver vooruit in de industrie en wij kunnen veel van elkaar leren. Ik neem hem meer naar mijn favoriete Italiaanse restaurant hier in Long Beach om nog wat dingen door te nemen voordat ik mijn laatste drankje aan de hotel bar nuttig.

 

En nu is het tijd voor meer meetings en te kijken hoe een consument naar dit festival kijkt.