Kleine onzekerheid

Het is maandag aan het begin van de avond als ik met Billy hier in het naast gelegen Kenneddy Grove loop te wandelen. Mijn mobiele telefoon geeft aan dat ik een smsje van een collega Consultant hebt.

"Heb jij jouw email gezien?" Nee niet echt want ik kijk niet op mijn zakelijke email als ik net andere half uur van mijn werk bent. Wat blijkt niet een maar twee vaste werknemers hebben ontslag genomen. Niet zo mooi als ze beide de verkopers van de Sales afdeling zijn.

Ik besluit echter even een oude klant in El Sobrante te bezoeken aangezien de loodgieter zijn bezorgtheid uitsprak over een elektra aansluiting onder de zink. De beste man had namelijk een optater gehad. Ik duik onder de zink met mijn meter maar wat blijkt de loodgieter had gewoon even pech en er was niets aan de hand. De klant vroeg mij wat de schade was en ik zei; "Joh laat maar zitten, ben blij dat alles goed is". Waar op ik een uitnodiging kreeg om een rondleiding bij Pixar te krijgen. Yep Vincent in augustus gaan wij even in Emeryville neuzen.

Maar ook kwam ik tijdens het gesprek er achter dat hij dankzij onze Nederlandse moeder Theresa van de zakenwereld hier in de Bay Area de baan bij het bewuste bedrijf had te danken. Juist gaat hier om de oude platenbaas / voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Baseball en Softball Bond / medeoprichter van Ex’pression College en nu International Trade Director bij het Netherlands Business Support Office.

Een hele bek vol maar dan wordt je ook nog eens in November door de Neterlands America Foundation in The Hall of Fame gezet. De meeste mensen zullen hem niet kennen dus we houden het gewoon op de altijd even vriendelijke heer Peter Laanen.

Wat wij als Consultants niet weten wat er achter de deuren heeft plaats gevonden wat hun beslissing betreft. Maar wat blijkt wij zijn beide uitgenodigd voor de vergadering op de dinsdag wat betreft de voortgang van het bedrijf. Ik besluit dan ook de volgende morgen mijn kleine geluk schelp uit Senagal in mijn zak te stoppen. Die had ik namelijk afgelopen kerst van Lenore's nichtje gekregen, die verblijft namelijk daar in de Peace Corps.

Iedereen weet niet wat we krijgen te horen maar zekers is een ding, ik kan wel even een dubbele shot expresso in mijn koffie gebruiken. De Coffee Bean ligt net om de hoek op Market Street en voor mij en mijn collega betekend dat even frisse lucht.

Tijdens de middag pauze word ik door vriend uit Enscchede gebeld met het nieuws over een van de oude bedrijven waarvoor ik hebt gewerkt. Inderdaad de tam tam gaat snel.

De vergadering aan de eind van de dag was duidelijk voor iedereen, het bedrijf slaat een nieuwe weg in en als het aan de VP ligt dan mogen wij allemaal blijven. Dit is de enige manier om de concurentie een slag voor te zijn en denk dat het een goede zet is. Binnen een maand weten we meer maar het betekend ook dat ik waarschijnlijk tijdelijk naar ander werk moet gaan uitkijken.

Geen Chinese toestanden hier

Sinds “ons” helftal tijdens de EK is uitgeschakeld heb ik de Oranje attributen weer in de kast gestopt. Ik moet zeggen dat dit mij wel bevalt en tevens een stuk gezonder is als ik het kranten artikel van de Daily Sun (met dank aan Welingelichtekringen) mag geloven. De Chinees Jiang Xiaoshan is overleden nadat hij 11 dagen en nachten wakker was gebleven om geen enkele minuut te missen van het EK voetbal. Hij kwam uiteindelijk om in zijn slaap. Zal ik dan ook Huntelaar dan meteen bedanken voor mijn vrije tijd.

Vrije tijd is een groot woord natuurlijk aangezien ik reeds 3 maanden toegangsbewijzen had aangeschaft voor twee “events”. De heren Jono Grant, Tony McGuinness, and Paavo Siljamäki die de English trance music group Above & Beyond vormen gaven afgelopen donderdag in “The Warfield” hun avond. De laatste keer (2009) dat ik naar zo’n avond bent geweest was met vriend Eko. Toen die tijd gaven Ferry Corsten en DJ Tiësto akt de presence in South San Francisco.





Dankzij een extra bijdrage op de tickets als VIP+21 gingen wij als eerste naar binnen, mochten wij overhaal staan plus een minder drukke dansvloer. Het bewijs was daar, deze 45 plussers weten nog steeds hoe ze uit hun dak moeten gaan.

Gelukkig ben ik flexibel in mijn werk uren en kon de volgende dag rustig een uur later het kantoor binnen lopen. Echter minder dan 12uur later zaten we alweer in een theaterstoel. Dit keer tussen een mix van mensen die voor de Rock Opera “American Idiot” kwamen genieten.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/2/2b/Green_Day_-_American_Idiot_cover.jpg/220px-Green_Day_-_American_Idiot_cover.jpg

Billie Joe Armstrong en de band Green Day zijn in de San Francisco Bay Area opgegroeid. En het is dan ook niet verwonderlijk dat wij de muziek meekunnen zingen net zoals de deuntjes van Abba.

De enige dip in de performance van de kei goede acteurs was onze nachtrust. Zowel Lenore als ik hadden onze momenten dat wij de binnenkanten van onze oogleden willen zien.

Thuisgekomen konden we zo verder met onze entertainment level, ons nieuwe outdoor game Cornhole is aangekomen. Het is een spel waar je op een afstand van 10 meter een zak met bonen op het speelbord probeert te gooien.



Al met al een geslaagde start voordat het weekend begon.

Domper na domper

Het is donderdagmorgen als ik nog even na het internet kijk en alle humor van het Nederlands voetbal elftal voorbij ziet komen. Ik drink nog even een slok koffie voordat ik ga zwemmen en op dat moment zet Lenore het nieuws aan.

Een nieuwbouw project staat in brand naast de BART track (metro) en er is geen openbaar vervoer mogelijk tussen de East Bay en San Francisco. Op het nieuws zie ik ook dat de toll plaza bij de Bay Bridge al om kwart voor zes ’s morgens vast zit en denk “dat klinkt niet goed” Bij normaal auto verkeer staat dit pas één uur later vast en houd mij hart vast.

Ik besluit om de dag om te draaien en neem een snelle douche, pak de auto en rijd richting de BART station in Orinda om vervolgens 15 minuten later in downtown Oakland uit te stappen en de bus te nemen. Dus zoals je hier in de Verenigde Staten doet, je sluit netjes aan en begint met mensen te praten. Zo sta ik naast Kevin van PG&E (stroom/gas leverancier) die net een training met zijn bedrijf heeft gehad wat te doen in nood situaties. BART heeft geen plan of commander in chief want na 1.5uur stoppen er bussen en laten er mondjesmaat mensen in. De informatie die je normaal via BART zou moeten krijgen is er niet maar het geluk is dat Kevin en ik even de tijd krijgen om met Claudine Wong van KTVU te spreken.



De Ferry en de Bay Bridge is jammed en dus geen optie om een boot en taxi. Daarnaast is het nog niet duidelijk wat er vanmiddag gaat gebeuren en dan hebben we het nog niet over de Giants Honkbal Game en de US Open 2012 die vandaag van start gaat.

Ik besluit na andere half uur wachten richting huis te gaan. Het verkeer op en rond de snelweg richting Oakland en San Francisco is jammed. Thuisgekomen zet ik nog even de TV voor de nieuws update en eindelijk is er beweging. Maar ik ga eens genieten van een rondje met Billy en andere dingen.

It’s a beautiful day.

Was het echt een domper?

Het is zaterdagmorgen als de hond mij rond acht uur wakker maakt. Normaal met de C-pap machine heb ik niet zoveel slaap nodig maar aangezien het apparaat in reparatie is moet het maar even zonder.

In iedergeval loop ik naar beneden en zeg tegen Lenore dat de voetbal wedstrijd Nederland – Denemarkenom negen uur begint. En als je dan ook nog eens hebt toegezegd dat je het op het Nederlandse Consulaat komt kijken dan moet je er ook zijn.

Na een snelle douche springen we beide in de auto richting de BART Station (metro) in Orinda. Lullige is dat wij 20 minuten later aanzullen komen dus wat doe je. Je krijg een live update van Lenore’s zoon James die via smsjes ons op de hoogte houden.
In een goed tempo lopen wij Montgomery Station uit om vervolgens ons bij de concierge te melden die ons via lift E naar de 31e verdieping stuurd. Er staat een hele Oranje meute aandachtend naar de schermen te kijken en onze Consule Generaal Bart van Bolhuis begroet ons vriendelijk.





De mensen zijn allemaal positief gestemd en zeggen dat het allemaal goed moet komen aangezien Nederland al een paar kansen had gehad. In mijn hoofd kwam meteen de Champion League finale tussen Bayern München en Chelsea waar meneer Robben ook de bal niet tussen de palen kon brengen. En in zulke gevallen krijg je meteen de domper als je dan ook gelijk krijgt.
In iedergeval kon ik na de wedstrijd even bij Miranda van Peet’s Coffee stoppen. Zo kan ik samen met Lenore een Cafeïnne boost krijgen terwijl wij weer op de metro terug stapten.

Thuisgekomen was het tijd voor een wandeling met Billy, maar ook deze hond kan gek doen. Hoorde ik al een paar weken geleden van Lenore dat hij in een boom klom, nu overkomt mij het. Ik denk nou daar moet ik een video van maken maar voordat ik bij de boom kon komen valt de rotzak van zo’n 4-5 meter naar beneden. Net als een kat komt hij met zijn vier poten terecht op de grond en kijkt bedust rondom hem heen. Na wat Manke Nelise bewegingen hoop ik dat meneer zijn lesje heeft geleerd.

Aan het eind van de middag was het op richting Pim en Judy. Zij hebben ons uitgenodigd met enkele Nederlanders. Het was erg gezellig en had tevens wat eigen bier meegenomen en men kon het waarderen.


Bart test mijn dubbele IPA

De zondagmorgen begon met een ontbijt bij Cafe Solei hier in El Sobrante, de moeder van Karina (James zijn vriendin) is namelijk over uit Peru. Ondanks ons Spaans nog steeds altijd met handen en voeten is blijft het altijd leuk om haar weer te zien. Het voetbal heb ik vandaag iets van gevolgd maar wilde meer genieten van de Formule 1 die in Montreal, Canada wordt gehouden.

Echter de heren van Speed TV die het paar keer per jaar op de lokale Fox zenders uitzenden wisten het weer aardig te vergallen. Het is dat de koppositie verscheidenen keren veranderde en twee nieuw komers eindelijk op het podium mochten staan. Want anders had deze uitzending niet meer dan een 4 van mij gekregen.
En dan het weer, het is hier de afgelopen dagen weer erg warm en dus hebben wij besloten om van de HotTub een CoolTub te maken. En moet zeggen dat is erg geslaagd.

Laat we maar beginnen

Het is donderdag 7 juni en de eerste vlucht van Arke Fly van Amsterdam richting Oakland International Airport is een feit. Men gaat tot 18 oktober twee vluchten per week uitvoeren al hopen de Airport Officials dat het storm gaat lopen met Amerikanen zodat men het hele jaar door blijft vliegen. Het is tevens ook de enige vlucht richting Europese vaste land van deze luchthaven die strategies beter ligt dan de San Francisco Airport. Minder vertragingen en voor de mensen die een camper huren besparen zichzelf dure transportkosten richting de verhuurder.

Op de diverse Nederlandse websites en van diverse mensen heb ik wel eens gehoord dat de luchtvaartmaatschappij vaak te laat is echter gisteren lag het niet aan de maatschappij. Onze president legde na een fundraising het hele vliegverkeer rond Las Vegas voor een uur plat.


De Nederlandse Consul Generaal Bart van Bolhuis

Aan de prijs zal het ook niet liggen want de prijzen tijdens het hoogseizoen zijn stukken lager dan de vaste lijnvluchten vanuit San Francisco International Airport. En dus gaat het excuse dat een vakantie naar de westkust niet betaalbaar is niet meer op.
In iedergeval hoor ik van diverse mensen rondom mij heen dat zij tickets hebben geboekt. Heb zelfs een oud college die vroeg; “Wanneer gaan we”

Vincent is de eerste van mijn familie die de vlucht gaat gebruiken en ben da nook in Augustus benieuwd wat hij er van vindt.
Maar nu is het inmiddels EK tijd, hier geen mooie koelkraten van Grolsch of de kratstoel. Maar wij Medelanders zoeken elkaar wel op tijdens de wedstrijden van ons Team.

Even terug kijkend op ...

De afgelopen dagen hebben wij weer even iets van Belize mogen snuiven. Wij hebben van alles genoten, was het niet Bep, Tony en Jack dan was het wel het personeel van Black Rock Lodge. Tony kreeg zelfs de extra service, zijn eigen thermoscan met koffie bij zijn eigen cabana.







De 10 kilometer verharde zandweg die wij elke dag reden om naar de bewoonde wereld te komen blijft geweldig. En daarnaast kreeg mij Lenore zo gek om met een gids en zijn paarden richting de Vaca Falls te rijden en moet zeggen dat dit geslaagd is.
Enige nadeel van mijn trip is dat mijn C-pap machine verkeerd van het bed af viel waardoor ik twee dagen niet de voldoende nachtrust kreeg. Maar dat laatste had ook thuis kunnen gebeuren dus het wordt even repareren bij thuiskomst.


Tony, Bep, ik, Lenore en Jack

Vanmorgen hebben wij nog even bij Bep gezeten en rond 11uur was het tijd om richting het vliegveld te rijden. Ik besloot net voor de afslag Belmopan om het stuur aan Tony terug te geven aangezien ik moet werd en het onverantwoordelijk vond om verder te rijden.

Tony zit nog geen minuut achter het stuur als een kleine rode pickup truck van rechts geeft geen voorrang. Door de snelle reaktie van Tony en het geluk van geen tegenliggers ontsnapte wij aan een hele vervelend ongeluk en yep ik was weer klaar wakker. Lenore en ik zit namelijk beide aan de rechterkant waar de auto met zo’n 40-50km/u even in zou komen rijden.

Op het vliegveld aangekomen zijn wij ruim optijd ingecheckt voor een vlucht met maar 47 mensen aan boord. De ruime incheck wilde wij eigenlijk zelf, een paar jaar geleden hadden wij bijna onze vlucht gemist na een zwaar ongeluk op de A1. Onze chauffeur toen wist toen net optijd de snelweg te verlaten zodat wij onze vlucht net niet miste. In iedergeval smaakt de Rum Punch bij Jet’s bar goed. Nu word het alleen even wennen om de slippers voor schoenen te verruilen. Bay Area here we come.

Surprise in Belize

Het is alweer een maand geleden dat ik zonder medeweten van mijn lieve schat vliegtickets richting Belize geboekt. Maar zoals altijd praat ik mijn mond voorbij en kwam zij er twee weken geleden achter. Dat mocht de pret niet drukken, Lenore’s favoriete bestemming “Ocean Pearl Hotel” op Caye Caulker staan de eerste twee dagen op het programma voordat wij richting vaste land varen.

En zo zitten we op donderdagavond met zijn tweetjes in de BART (metro) richting San Francisco International Airport om de Red-Eye richting Houston te pakken. Alles gaat gesmeerd, van SFO naar IAH en vervolgens BZE om het laatste stukje met Tropic Air richting Caye Caulker. Twee dagen relaxen op het eiland, onze vaste hotel kamer, zwemmen bij de split en weer nieuwe tentjes ontdekken dankzij Frenchie.

Maar voordat je het weet is het zondagmorgen, het golf karretje die als taxi fungeerd rijd voor en we worden netjes 5 minuten voor vertrek bij de Watertaxi terminal gedropt om vervolgens naar Belize City te varen.

Na een rustige tripje is het vervolgens wachten op Tony, niet dat we haast hebben want wij zijn ruim een half uur te vroeg voor onze ontbijt afspraak met Dr. Hidalgo en de familie. Toen ik mijn vader vroeg waar kunnen we het beste lunchen zei hij “Radisson Hotel” en ik moet zeggen het was een geslaagde aktie. Overigens is hij de enige die weet dat wij in Belize zijn want het is een surprise voor Bep.

Echter wat is dat menske toch achter dochtig, ze heeft sinds de afgelopen week één en één bij elkaar op zitten tellen en damn she was right.




Na een dikke knuffel en ook de logerende Jack te groeten is het tijd voor een lekker bakje leut. De electrician spelen staat daarna op het programma. De vorig jaar geïnstalleerde LED driver voor in de keuken gemonteerde LED’s Pucklights had het in november begeven. En ondanks dat Sinterklaas het had verstuurd was het nog niet vervangen. Het was even zoeken na het gereedschap maar nadat de draden waren gestript kon Beppie weer snel van de verlichting genieten.

Het is inmiddels half vier ‘smiddags, het wordt tijd om voor Tony en ons tijd om richting Black Rock Lodge te rijden. Het is een van de verblijven waar je ruim 10 kilometer van de Western Highway afligt en de enige manier om er te komen is een verharde zandweg die hoofdzakelijk alleen goed is voor één auto per keer. Aangezien wij de weg niet kennen leek het ons slim om dit eerst tijdens daglicht te rijden om vervolgens weer terug naar Bep’s huis te rijden voor het avond eten.

Black Rock Lodge is een typisch Eco hotel in een verdomd mooie Jungle setting. De Macal River stroomt op zo’n 30 meter lager langs de Lodge terwijl de toekomst op nog geen 5 meter van ons af op de bomen zitten te genieten. Kolibri’s vliegen in het rond opzoek naar nectar terwijl de manager ons uitleg geeft over hoe men hier de carbon footprint zo laag mogelijk houdt.



Nadat onze koffers in de hotel kamer zijn beland was het tijd om naar Bep terug te rijden voor het avond eten. De weg lijkt echt op de attractie Indiana Jones in Disneyland. Watervallen langs de kant van de weg die wij moeten passeren, slipperigen berghellingen, een Landrover die langs de kant van de weg staat geparkeerd en oja een tegenligger met een vol busje toeristen.

Voordat laatste was maar één oplossing, in de achteruit het hele kunstje weer doen. Terwijl Lenore de rechterkant met de afgrond in de gaten hield reed ik ruim 500 meter blind op de linker buitenspiegel terug. De enige plek die wij ons konden herinneren was ruimte achter de eerder genoemde Land Rover. En inderdaad na het achteruit indraaien achter de Rover kon het Suzuki busje vol met hotelgasten ons passeren.

Ik besloot toch maar om niet meer de Indian Jones Tune te zingen totdat wij weer op een beter deel van de weg zaten waar wij geen problemen met tegenliggers zouden hebben. Al met al een geweldige rit die ik ook na het heerlijke avond eten weer terug mocht rijden. Het is maandagmorgen en heb even het gevoel dat ik wakker wordt in de Jungle Dome van Burgers Zoo. Alle geluiden die je verwacht zijn er en zit nu even op mijn stoel buiten de hotel kamer met een prachtig uitzicht op

De update.

Na 5 dagen prednisone, een massage van de buurvrouw en mijn rechter voet trainend de andere kant op te buigen is pijnlijke geschiedenis voor nu over. En nu dan ook maar het even zo houden. Het is hier nog lekker vroeg en ga na een kort rondje met Bill maar eens lekker relax baantjes trekken bij onze plaatselijk sportclub. En wellicht ik krijg meer inspiratie om een blog te vullen, met vliegende kolibri’s rondom ons heen en lekker te genieten van de tuin.

Een bekende kiek

Ook na mijn laatste blog is het op en af wat betreft mijn rechtervoet. Met wat Ibuprofen was het vaak op te lossen en besluit woensdag samen met de twee gezellige heren van het Nederlandse Consulaat te gaan lunchen. Peter Laanen een oude rot in het vak runt hier al jaren de Business Unit en Jaap Veerman is de plaatsvervangend Consul Generaal. Jaap gaat Californië eind juli voor Mexico verruilen en dus moet je wat excuses verzinnen om nog paar keer met die man te gaan lunchen niet waar.

We lopen naar een steegje met allemaal restaurants en besluiten voor Italiaans te gaan. Jaap vertelde mij dat de vissoep excellent is en besluit een gokje te wagen. En inderdaad het was heerlijk en natuurlijk deden de twee rode Malbecs ook zijn werk.
Echter de volgende morgen om 4uur word ik wakker en shit het is totaal mis. Het zwem half uurtje ging snel een dikke streep door en al gauw zoekende op internet komen wij er achter dat schaal dieren op de verbodenlijst van jicht staan, damn. Op het metro station te zijn aangekomen had ik het gevoel dat een slak nog van mijn kon winnen. Gloeiende, gloeiende wat deed dat lekker zeer. Maar goed ik wilde na het werk toe ivm twee deadlines die ik heb. Met het voetje omhoog achter het bureau en vervolgens de bazin een smsje sturen of zij een kop koffie voor mij mee kon nemen. Wel lekker als je zo goed met mensen over weg kunt gaan.

Dus het wordt tijd voor een nieuwe huisarts, want we zijn namelijk in januari van zorgverzekeraar veranderd en dit geval betekend dit een nieuwe huisarts. Het was even ploegen door de website van Kaiser maar uit eindelijk heb ik er een gevonden die aan mijn verwachting moet voldoen. Alleen het lullige is, ik kan niet eerder dan vrijdag op spreekuur komen maar men is wel zo aardig om mij al te voorzien van een medicijn.

De vrijdag gaat relax echter wel met krukken naar het werk en samen met Lenore naar de afspraak. Mijn nieuwe huisarts vond het gegeven medicijn niet goed genoeg en kreeg iets nieuws.

Het is zaterdagmorgen en tijd om met de Reeves richting Livermore te rijden. Zij hadden namelijk een paar maanden geleden een Groupon voor bierproeven gekocht en tja om nu dat hele verhaal af te slaan nee. Dus hups met zijn viertjes in de Prius richting de Livermore Saloon in hartje Livermore. Het grappige is dat de mensen die hier het langste wonen nog nooit in dit prachtige stadje zijn geweest. En dus dan sta je ook er verbaast van welke 25 biers men in de Saloon op de tap hebben zitten.

Mijn besluit staat vast, ik kies vijf andere biertjes dan Chris R en zip heel even aan ze en ga verder aan mijn grote glas water en zorg dat ik daar een refill van krijgt. Na de goede service van de eigenaar verdwijnen we richting het Grieks restaurant naast de Saloon, het is namelijk lunch time. Mijn collega Otto vergezeld door zijn vrouw schuiven bij ons aan tafel want de vrouwen willen wel graag wel eens wat Wineries in deze buurt zien.

En zo rijden we achter mijn collega aan die ons na een boutique winery en een iets uit de kluiten gewassen winery. En moet zeggen de boutique omschrijft het al een beetje, men is niet elke dag open maar laat hun klanten het weten via email. De honden en kippen lopen los en men kan of lekker Jeu de Boule spelen of lekker in de tuinstoelen hangen. Ook hier geld voor mij zippen en water drinken en zo beland je snel bij mensen thuis aan tafel.

De stofzuiger van Otto

Het is zondag en het pootje gaat een stuk beter, beter totdat de hond mij aan kijkt van “Please ga met mij mee naar het park” Ik besluit dan ook maar met onze Bill even richting Berkeley te rijden waar Point Isabel ligt. Een honden uitlaat park met een mooi uitzicht op San Francisco en de Golden Gate Bridge.

Laat de Bridge nu vandaag 75 jaar bestaan en een overvloed van mensen over zijn wegdek krijgen. Ik bekijk het wel even van een afstand en zie vanavond wel het vuurwerk via de TV wat de heren van Google sponseren.

Prachtig maar wat

De afgelopen dagen is het qua gezondheid wat minder nu ik weer eens last van de rechter voet last had. Maar zoals we weten hebben honden daar schijt aan en dus kon ik als nog met de nodige pijnstiller onze dagelijkse wandeling in Kennedy Grove maken. Het is en blijft een verzetje wat gewoon heerlijk is.

Ook mijn dagelijkse ritme richting het kantoor in downtown San Francisco veranderd niets. Ik stap nog steeds een metro halte eerder uit om mijn Peet’s Coffee te scoren en vervolgens 750 meter verder naar het kantoor te wandelen dan nodig is.
Het is zaterdagmorgen en na een langzame start was het eerst met de hond naar Kennedy Grove en het grasmaaien voordat ik eindelijk achter de buis kon gaan zitten. Normaal heb je een Soccer abonnement nodig om wedstrijden te kunnen zien maar FOX is er op gebrand om meer klanten te krijgen. En zo zenden alle regionale kanalen van het bedrijf de Champions League uit.

De hele wedstrijd heb ik op het puntje van de bank gezeten maar had soms wel het gevoel dat Bayern Munchen met FC Twente was te vergelijken. Het overwicht is er maar de bal binnen de palen krijgen ho maar. Na ruim 80 minuten is het zover, eindelijk het verdiende doelpunt. Of was het vijf minuten later soms de verdiende gelijkmaker. De verlenging is voorbij en je denkt; “Die Duitsers hebben altijd Schwein” Dat dacht ik ook totdat ik notabene Schweinsteiger de bal tegen de paal aan zie schieten.
En nu maar kijken wie het EK de komende maand gaat winnen.

Op woensdag 13 Juni zullen we zien of ons Oranje Elftal beter is dat onze Ooster buren.

Een door de weeks berichtje

Het lijkt er even op dat ik een baal weekje in het vooruitzicht hebt zitten. Sinds een jaar heb ik niet echt meer last van mijn voet gehad en ja hoor je voelt hem aankomen. De afgelopen dagen had ik al rustig aangedaan want ik voelde iets broeien.

Echter afgelopen nacht werd het slimmer van de pijn en desondanks ben ik richting het zwembad gegaan. Verstandig of niet verstandig maar ik had een intensieve dagje buiten werk. Samen met Chad ging ik vanmorgen richting Berkeley om een vriend met de elektra te helpen. Dit was ruim een maand geleden geplanned dus wat doe je, gaan met de banaan. Het werk ging snel en soepel en dus hups richting mijn huis om de slaapkamer op de begaande grond even van zijn binnen wanden te ontdoen.

En als je dan ook nog eens de hond uitlaat dan moet je een pas op de plaatsmaken met het beentje omhoog en pijnstillers. Echter die laatste helpen niet echt dus misschien helpt het als ik het van mij af schrijft.

Een paar dagen Desert

Het is dinsdagmiddag als ik mijn bureau van downtown San Francisco verplaats naar Las Vegas. Voormij geen fancy hotel maar gewoon een Comfort In Airport Hotel net buiten de strip. Morgen begint Light Fair 2012 en deze is eens in de twee jaar in Las Vegas Convention Center.

Ik verblijf in het zelfde hotel als Phil een Consultant die ook bij mij op het kantoor zit en zo’n beetje de goeroe is wat betreft problemen oplossen met licht besturings systemen. De vaste mensen bij Adura verblijven in het Luxor.

Het is woensdag morgen, geen slot machines in ons hotel maar ook geen Wow ontbijt. Maar wel weer een shuttle service naar het Convention Center. En dus met goed schoeisel de stands af om te kijken wat er nieuw in de wereld van verlichting is. Wat ons beide opvalt is dat er heel veel LED technologie wordt vertoond maar vergeten om dit te delen met diversen licht besturings bedrijven. Alleen de grote bedrijven zoals CREE, GE, Osram en Philips hebben het in de smiezen.

De dagen vliegen voorbij en de laatste avond neem ik toch even de tijd om een hapje en een drankje op de strip te nemen. Van een Caesar Palace op naar de Bellagio en via de fonteinen richting Planet Hollywood. Het werd kortom een latertje met het gevolg drie uurtjes slaap. Althans het hadden er paar meer mogen zijn want ik dacht dat op vrijdagmorgen de zes uur vlucht te hebben. Ik loop dan ook om vijf uur ‘smorgens niets vermoedend door de TSA lijn waar wij weer een dome aktie van de zogenaamde beveiligings beambte zien. Een pet down van een dame met de leeftijd van zo’n 75 jaar, sorrie maar ik kan er met mijn kop niet bij.

Na een goede vlucht en een ritje met de BART van SFO richting Orinda ben ik heel even thuis om mijn kampeerspullen te pakken. Boonville is namelijk mijn volgende bestemming met een omweg via Concord. Ik zou namelijk met één van de twee brouwers van Ale Industries richting het festival rijden. Achter bleek het maar goed ook want net voordat wij de laatste 28 mijl de Valley in rijden begeeft zijn linker voorrem. Meneer had van alles bijzich behalve een krik en een dopsleutel voor de band. De tube van remleiding had een gat en dus werd het tijd voor een McGyver oplossing. Duck tape blijkt inderdaad de oplossing tot aan het kampeer stekkie op het terrein van Anderson Valley Brewing Company.

Voor de bierliefhebbers zal er in Nederland een belletje gaan rinkelen want Frans Groen is sinds een paar jaar eigenaar van de toko. En waarrempel wie kom ik tegen in de pub van de brouwerij, inderdaad meneer Groen himself. Na een korte begroeting loop ik weer richting mijn tent en neem nog een paar biertjes.

De volgende morgen een heerlijke stevig ontbijt om vervolgens met Steve richting het festival terrein te rijden. Na de check in ging de deur voor mij sneller open dan voor de mensen die buiten de poort stonden te wachten. Diverse glaasje werden er genuttigd met de diverse brouwen die in de stand stonden.

Het festival duurd in totaal vier uur en mensen hebben genoeg tijd om het geweldige vocht van de 40+ brouwerijen te proeven. De avond werd afgesloten met heel veel fun op het kampeer terrein van de brouwers met nog meer kostelijk vocht.

Gezelligheid kent geen tijd

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik vriendin uit Voorthuizen heb gezien. Dit keer komt ze weer even richting de States om haar vakantie te genieten en vrienden te bezoeken die iets met Marion te maken hebben gehad. Schreef ik 4 jaar terug nog over een goede vriendin die ons ging verlaten door die rot ziekte Kanker genaamd. Toen die tijd heb ik haar naam en die van familie verdraaid ivm privacy en haar man die toen de tijd in het leger zat.

Corrie kwam voor twee dagen en het was of wij elkaar nog vorige maand hadden gezien. Het zonnetje scheen en de we zaten lekker bij te kletsen terwijl achter in de tuin aan de wijn zaten. Het was dan ook beste wel heerlijk om de maandag vrij te kunnen nemen en richting Napa Valley te rijden. Want als je zo dicht bij wijn country bent dan moet je het even er van nemen net voordat de toeristen stroom op gaan komt.

Velen kennen de namen Merryville en Louis L Martini wel als winery maar Corrie was de eerste die eerste gast die Lava Vine bezocht. Een kleine winenery in Calistoga die door vijf enthiousiaste mensen worden gerund. Lekker relax reden we terug door het glooiende wijn landschap om nog even een bezoekje aan vriend Brian te brengen. Hij is timmerman bij een aannemer, Zijn nieuwe job is bij een winery waar de eigenaar nog niet is ingetrokken maar wel al een geweldige infinity pool heeft aangelegd. In iedergeval een leuk uitstapje voor de komende maanden.

Thuis gekomen werd het voormij de koffer inpakken want ik ga richting Las Vegas voor Light Fair 2012. De toko waarvoor ik een Consultant bent staat er ook, maar natuurlijk kom ik voor de laatste technologie in de licht business. Het zullen lange dagen worden aangezien het niet alleen op de beurs vloer lopen is maar ook het programmeren van een klant. De bewuste klant wil op stel en sprong ons system geinstallerd hebben maar daar hoord natuurlijk ook de juiste programering bij. En als handige Harry heeft men binnen de took gemerkt dat ik sneller en effectiever werk dan de mensen die het normal programeren en inbedrijfstellen.

Cheers

Koninginnedag op zijn …

Het is weekend en wat doe je dan in plaat van een middagje Eredivisie voetbal kijken. Juist je gaat met een grote groep bij elkaar getrommelde Nederlanders Koninginnedag twee dagen eerder vieren. De voorbereidingen liepen al maanden en dus moest het feest slagen.

Was het nu vorig jaar nog Union Square waar ik zelf niet bij aanwezig was, nu wordt het groter en gezelliger. Het begon zaterdag morgen op de fiets, van de “My Dutch Bike Shop” met onze Consule Generaal richting Golden Gate Park. Het Consulaat, de San Francisco Bike Coalition en meneer Pim. Door de samenwerking met Nederland worden in San Francisco strategisch fietspaden aangelegd vandaar dat de Coalition erbij moest wezen.

Zelf kwam ik twintig minuutje te laat ivm het niet halen van de metro maar het groepje van ruim 70 man kwam al snel inzicht toen de lichte klim begon. De fietstocht viel al met al mee en niet fietsende mensen en camera ploegen stonden al klaar om de gerestoreerde “Murphy’s Windmill” officieel te openen.

Vervolgens was het op richting Windmolen nummer twee, de Wilhelmina molen die een halve kilometer verderop ligt. Daar aangekomen stonden kraampjes met informatie, een vrijmarkt, eetkraampjes met haring, patatje speciaal, verse stroopwafels, poffertjes en indonesch eten. En natuurlijk een beergarden met heel veel Grolsch. Ik zeg beergarden aangezien met in de VS alcohol alleen mag nuttigen binnen de hekken en niet vrij op straat.

Natuurlijk was er ook muziek, na twee concerten was er ook DJ Marcus die hier al jaren woont en de sfeer er aardig in weet te krijgen. Wij (Lenore en ik) kiezen er voor om optijd weg te gaan, even lekker relaxen bij het hotel. Inderdaad rijden en drinken gaan niet samen en we hebben die avond een Dutch Party met DJ Marcus. Een mix van alle leeftijden komen opdagen om lekker te dansen en te drinken. En ja mijn lieve schat blijft lachen om de Nederlandstalige muziek van Guus Meeuwis en Alexander Curly.

Het enige min puntje van de avond was een taxi te scoren. Ruim een half uur voordat San Francisco weer in beweging komt met taxi ritten had ik reeds gebeld. Echter het systeem gaat hier toch een stuk anders dan in Nederland. Na diverse malen bellen met de operator besluiten wij op advies van de uitsmijter richting een drukke straat te lopen. Na minder dan 5 minuten zaten we in een taxi van het bewuste bedrijf wat ik belde en waren binnen 20 minuten bij ons hotel toen de telefoon ging, “your taxi is arrived”.

April doet …

Wat een onzettend vervelend gevoel, het weer is als een blad aan de boom omgedraaid en verblijdt ons met een prachtige lente. Het was dan ook geen wonder dat het halfjaarlijkse bierfestival "Bay Area Craft Beer Festival" een groot succes was. De afgelopen drie keer heeft dit festival het festijn in een oud pakhuis gehouden maar nu was het dan toch tijd voor het park. Dit betekende flinke laag zonnebrand creme en veel water drinken

Bijna klaar voor de grote meute mensen

De stad Martinez die het festival organiseerd scoort hoog aangezien er een max is aan toegangskaarten en er nooit vervelende dingen gebeuren. De politie loopt patrouille over het festival maar dat is dan ook eigenlijk alles.

Net zoals afgelopen keer nam ik het op voor de watervoorziening waar weer gretig gebruik van werd gemaakt want anders ligt men binnen een half uur voor pampus. De bieren die hier namelijk in California worden gedronken zijn toch van het caliber 8%. En er komt dan ook geen Bud, Coors en/of Miller aan te pas.

Het festival geniet juist van de kleine Ambachtelijk brouwerijen als Ale Industries, Heritec en Rubicon. Maar ook namen als Kona, Lagunitas, Speak Easy en Stone zijn magneten waar mensen op afkomen. Al met al een geslaagde dag.

Mensen bezochten de Stand van Ale Industries massaal voor de "Spring Fling"

De Mist Tent was de favoriete plek om tot adem te komen ondergenot van een biertje en een praatje.

Drukke week

Het is af en toe maf hoe een week kan gaan. Vorige week had ik het nog over groene vingers en deze week tja ...
De maandag was een leuke start van de week. Ik was namelijk door George van de plaatselijke drankenhandel gevraagd om samen de Hyatt Regency in San Francisco te bezoeken. Alles had te maken met één van zijn distributeurs waar hij zijn wijnen komt. En zo gezegd zo gedaan, deze jongen was reeds zonder de beste man begonnen aangezien ik hem niet in de drukte kon vinden.

Ik liep al minstens anderhalf uur mijn beste bevindingen op een rijdje te zetten toen ik hem eindelijk met zijn vrouw tegen het lijf aan liep. Het resultaat mag er zijn want hij was aardig in zijn nopjes met wat ik niet alleen prijstechnisch goedvond maar ook de smaak. Ben er dan ook bang voor dat ik volgende maand weer voor een ander tasting event ben uitgenodigd.

Op woensdag kwam er een collega van Sales naar mij toe die vroeg wat ik aan het eind van de middag ging doen. Hij wilde namelijk een biertje drinken en mij aan een oud collegaatje voorstellen die bij een grote LED lichtfabrikant werkt. Zeer belangrijk voor mij om de toekomst in de lichtindustrie te kunnen blijven werken.

Echter ik had ook andere plannen die avond, namelijk de Beer Revolution. Deze bierbar met 50 taps en honderden flessen bier had een event IPA vs Sour. En een echter bier liefhebber moet daar toch wel even een stop voor maken. We besluiten om alles die avond aan te pakken waardoor mijn collega en ik beide smsjes van onze dames thuis kregen waar wij eigenlijk dachten thuis te komen.

Het is ook de week dat de Bay Area door maar liefst 750 bliksem inslagen wordt getroffen en dat komt hier eigenlijk maar één keer in de tien jaar voor. Een reden om de deuren thuis open te zetten en te genieten van het geluid. Helaas hadden wij zelf geen zicht op de Bay maar de foto’s die er zijn gemaakt zeggen oh en ah.


Het is zaterdag en ondanks de belangrijke eredivisie competitie blijf ik niet thuis. De Clipper Race van Oakland richting New York gaat van start en heb belooft dat ik met Pim de Bay op zou gaan. Lenore, Erika en ik reden naar Jack London Square waar de boten liggen aangemeerd. Burgermeester Quan van Oakland, de Race organisatie en de nodige sponsoren waaronder “De Lage Landen” introduceerde nogmaals de boten waarop de boten richting San Francisco vaarde omzich klaar te maken voor de start van de race.

Een paar smsjes en telefoontjes van Pim met het excuse dat hij de motor van zijn boot niet normaal aan de praat kon krijgen was jammer. Ik zat met de twee eerder genoemde dames net in een restaurant om voor een lunch te gaan toen ik weer een telefoontje kreeg. “Ben je nog in de buurt” werd er gevraagd.

Twee minuten later stond ik aan de kade om in zijn boot te stappen en samen met zijn vrouw en kids richting de Golden Gate Bridge te varen. Ondanks de natigheid van de redelijk hoge golven die wij wisten te trotseren was het allemaal de moeite waard om tussen de Clipper boten te kunnen varen en wat fraaie foto’s te schieten zolang dat mogelijk was.

Het maffe van het verhaal is dat ik niet echt beroert was van de golven terwijl ik op de boot zat en stond. Nee het drijvende poton aan de haven wat met de golven meeging maakte mij na afloop minder vrolijk. Het wat doe je in zo geval als de bovende genoemde bier bar twee straten verder op ligt, juist je trakteerd jezelf op een biertje.

Dan als hekkesluiter van de avond nog even Formule 1 kijken. Voor mij was dit een fraaie wedstrijd waar de nummers 2 t/m 10 in de laatste 5 ronden bepaalde wie op het podium kwam te staan. Geweldig.
Cheers

Groene Vingers

De rust is wedergekeerd, en laat even de parkeerbon van afgelopen dinsdagmorgen nog even voor wat het is. Aankomende maandag of woensdag hoop ik weer in de buurt te zijn en dan kan ik nog even de situatie bekijken wie er nu gelijk heeft. Een ding is zeker, je kunt er paar lekkere biertjes voor komen en/of brouwen.

Afgelopen donderdag was Lenore vrij aangezien ze nu dit weekend moet werken en dus heb ik haar eens meegenomen naar de maandelijkse borrel die eens in de twee maanden op het Consulaat wordt gehouden. Dit keer stond de borrel in een teken van een Indonesische documentaire die het halve wege begaf op de laptop van een van de heren. Het mocht de pret niet drukken want het indrukwekkende uitzicht van de meest winstgevende Consulaat is gewoon fantastisch bij mooi weer.

Elke voordeel heeft zij nadeel en dus stond ik de volgende dag hier weer op de 31e verdieping bij het Consulaat maar nu om te netwerken met de Nederlandse bedrijven die hier vanuit Nederland in de keuken van Californië komen kijken. Ze hadden hier een cursus wat je nu wel moet doen en wat niet kan. Erg zinvol want zaken doen in The States is gewoon anders. Na de aftrap van de COO Lumileds die in San Jose zitten en onderdeel van Philips zijn liet iedereen van zich horen.

Daarna nog even een afzakkertje bij de Murphy’s Pub en de avond kon weer als geslaagd worden beschouwd.
En dan heb je het weekend, mijn lieve schat vertelde vrijdagavond dat onze Craftman grasmaaier niet meer vooruit te branden is en inderdaad. De motor zat totaal vast en dus kwam ik ook zaterdag niet verder. Dus wat doe je, je vraagt de buren of ik hun electrische maaier kon lenen. En dus ging ik vol goede moet met een verlengsnoer en de grasmaaier over ons groene gazon. Echter daar kwam snel een einde aan, nee het verlengsnoer was niet te kort maar de motor begon te roken grrrrrrr.

Tja en als de lieve schat vandaag dan belt en vraagt hoe het er mee staat mmmm. Paul zou jij eventueel een nieuwe kunnen aanschaffen grrrrrr. Dus hups op de computer en kijken welke merken/types goed zijn, 344 positieve reakties op het type waar ik op keek. Al snel kwam ik uit bij Honda, inderdaad wel twee keer zo duur maar wel met 3 jaar garantie. Dus hups naar de Home Depot want ook hier zijn zondags de meeste winkels gewoon open en dus ook met de paasdagen.

Na het zware robuste apparaat uit zijn doos te hebben gehaald was het exact wat de mensen schreven. Je moet even de bijgeleverde olie in het compartiment gieten, benzine in het andere compartiment, het benzine kraantje openzetten en aan het koortje trekken. Wow, er is zelfs een hendel bij die de grasmaaier in diverse snelheden laat rollen. Ben nu alleen bang dat ik de komende tijd de groene vingers van het maaien krijg.

I’ll be back