Surprise in Belize

Het is alweer een maand geleden dat ik zonder medeweten van mijn lieve schat vliegtickets richting Belize geboekt. Maar zoals altijd praat ik mijn mond voorbij en kwam zij er twee weken geleden achter. Dat mocht de pret niet drukken, Lenore’s favoriete bestemming “Ocean Pearl Hotel” op Caye Caulker staan de eerste twee dagen op het programma voordat wij richting vaste land varen.

En zo zitten we op donderdagavond met zijn tweetjes in de BART (metro) richting San Francisco International Airport om de Red-Eye richting Houston te pakken. Alles gaat gesmeerd, van SFO naar IAH en vervolgens BZE om het laatste stukje met Tropic Air richting Caye Caulker. Twee dagen relaxen op het eiland, onze vaste hotel kamer, zwemmen bij de split en weer nieuwe tentjes ontdekken dankzij Frenchie.

Maar voordat je het weet is het zondagmorgen, het golf karretje die als taxi fungeerd rijd voor en we worden netjes 5 minuten voor vertrek bij de Watertaxi terminal gedropt om vervolgens naar Belize City te varen.

Na een rustige tripje is het vervolgens wachten op Tony, niet dat we haast hebben want wij zijn ruim een half uur te vroeg voor onze ontbijt afspraak met Dr. Hidalgo en de familie. Toen ik mijn vader vroeg waar kunnen we het beste lunchen zei hij “Radisson Hotel” en ik moet zeggen het was een geslaagde aktie. Overigens is hij de enige die weet dat wij in Belize zijn want het is een surprise voor Bep.

Echter wat is dat menske toch achter dochtig, ze heeft sinds de afgelopen week één en één bij elkaar op zitten tellen en damn she was right.




Na een dikke knuffel en ook de logerende Jack te groeten is het tijd voor een lekker bakje leut. De electrician spelen staat daarna op het programma. De vorig jaar geïnstalleerde LED driver voor in de keuken gemonteerde LED’s Pucklights had het in november begeven. En ondanks dat Sinterklaas het had verstuurd was het nog niet vervangen. Het was even zoeken na het gereedschap maar nadat de draden waren gestript kon Beppie weer snel van de verlichting genieten.

Het is inmiddels half vier ‘smiddags, het wordt tijd om voor Tony en ons tijd om richting Black Rock Lodge te rijden. Het is een van de verblijven waar je ruim 10 kilometer van de Western Highway afligt en de enige manier om er te komen is een verharde zandweg die hoofdzakelijk alleen goed is voor één auto per keer. Aangezien wij de weg niet kennen leek het ons slim om dit eerst tijdens daglicht te rijden om vervolgens weer terug naar Bep’s huis te rijden voor het avond eten.

Black Rock Lodge is een typisch Eco hotel in een verdomd mooie Jungle setting. De Macal River stroomt op zo’n 30 meter lager langs de Lodge terwijl de toekomst op nog geen 5 meter van ons af op de bomen zitten te genieten. Kolibri’s vliegen in het rond opzoek naar nectar terwijl de manager ons uitleg geeft over hoe men hier de carbon footprint zo laag mogelijk houdt.



Nadat onze koffers in de hotel kamer zijn beland was het tijd om naar Bep terug te rijden voor het avond eten. De weg lijkt echt op de attractie Indiana Jones in Disneyland. Watervallen langs de kant van de weg die wij moeten passeren, slipperigen berghellingen, een Landrover die langs de kant van de weg staat geparkeerd en oja een tegenligger met een vol busje toeristen.

Voordat laatste was maar één oplossing, in de achteruit het hele kunstje weer doen. Terwijl Lenore de rechterkant met de afgrond in de gaten hield reed ik ruim 500 meter blind op de linker buitenspiegel terug. De enige plek die wij ons konden herinneren was ruimte achter de eerder genoemde Land Rover. En inderdaad na het achteruit indraaien achter de Rover kon het Suzuki busje vol met hotelgasten ons passeren.

Ik besloot toch maar om niet meer de Indian Jones Tune te zingen totdat wij weer op een beter deel van de weg zaten waar wij geen problemen met tegenliggers zouden hebben. Al met al een geweldige rit die ik ook na het heerlijke avond eten weer terug mocht rijden. Het is maandagmorgen en heb even het gevoel dat ik wakker wordt in de Jungle Dome van Burgers Zoo. Alle geluiden die je verwacht zijn er en zit nu even op mijn stoel buiten de hotel kamer met een prachtig uitzicht op

De update.

Na 5 dagen prednisone, een massage van de buurvrouw en mijn rechter voet trainend de andere kant op te buigen is pijnlijke geschiedenis voor nu over. En nu dan ook maar het even zo houden. Het is hier nog lekker vroeg en ga na een kort rondje met Bill maar eens lekker relax baantjes trekken bij onze plaatselijk sportclub. En wellicht ik krijg meer inspiratie om een blog te vullen, met vliegende kolibri’s rondom ons heen en lekker te genieten van de tuin.

Een bekende kiek

Ook na mijn laatste blog is het op en af wat betreft mijn rechtervoet. Met wat Ibuprofen was het vaak op te lossen en besluit woensdag samen met de twee gezellige heren van het Nederlandse Consulaat te gaan lunchen. Peter Laanen een oude rot in het vak runt hier al jaren de Business Unit en Jaap Veerman is de plaatsvervangend Consul Generaal. Jaap gaat Californië eind juli voor Mexico verruilen en dus moet je wat excuses verzinnen om nog paar keer met die man te gaan lunchen niet waar.

We lopen naar een steegje met allemaal restaurants en besluiten voor Italiaans te gaan. Jaap vertelde mij dat de vissoep excellent is en besluit een gokje te wagen. En inderdaad het was heerlijk en natuurlijk deden de twee rode Malbecs ook zijn werk.
Echter de volgende morgen om 4uur word ik wakker en shit het is totaal mis. Het zwem half uurtje ging snel een dikke streep door en al gauw zoekende op internet komen wij er achter dat schaal dieren op de verbodenlijst van jicht staan, damn. Op het metro station te zijn aangekomen had ik het gevoel dat een slak nog van mijn kon winnen. Gloeiende, gloeiende wat deed dat lekker zeer. Maar goed ik wilde na het werk toe ivm twee deadlines die ik heb. Met het voetje omhoog achter het bureau en vervolgens de bazin een smsje sturen of zij een kop koffie voor mij mee kon nemen. Wel lekker als je zo goed met mensen over weg kunt gaan.

Dus het wordt tijd voor een nieuwe huisarts, want we zijn namelijk in januari van zorgverzekeraar veranderd en dit geval betekend dit een nieuwe huisarts. Het was even ploegen door de website van Kaiser maar uit eindelijk heb ik er een gevonden die aan mijn verwachting moet voldoen. Alleen het lullige is, ik kan niet eerder dan vrijdag op spreekuur komen maar men is wel zo aardig om mij al te voorzien van een medicijn.

De vrijdag gaat relax echter wel met krukken naar het werk en samen met Lenore naar de afspraak. Mijn nieuwe huisarts vond het gegeven medicijn niet goed genoeg en kreeg iets nieuws.

Het is zaterdagmorgen en tijd om met de Reeves richting Livermore te rijden. Zij hadden namelijk een paar maanden geleden een Groupon voor bierproeven gekocht en tja om nu dat hele verhaal af te slaan nee. Dus hups met zijn viertjes in de Prius richting de Livermore Saloon in hartje Livermore. Het grappige is dat de mensen die hier het langste wonen nog nooit in dit prachtige stadje zijn geweest. En dus dan sta je ook er verbaast van welke 25 biers men in de Saloon op de tap hebben zitten.

Mijn besluit staat vast, ik kies vijf andere biertjes dan Chris R en zip heel even aan ze en ga verder aan mijn grote glas water en zorg dat ik daar een refill van krijgt. Na de goede service van de eigenaar verdwijnen we richting het Grieks restaurant naast de Saloon, het is namelijk lunch time. Mijn collega Otto vergezeld door zijn vrouw schuiven bij ons aan tafel want de vrouwen willen wel graag wel eens wat Wineries in deze buurt zien.

En zo rijden we achter mijn collega aan die ons na een boutique winery en een iets uit de kluiten gewassen winery. En moet zeggen de boutique omschrijft het al een beetje, men is niet elke dag open maar laat hun klanten het weten via email. De honden en kippen lopen los en men kan of lekker Jeu de Boule spelen of lekker in de tuinstoelen hangen. Ook hier geld voor mij zippen en water drinken en zo beland je snel bij mensen thuis aan tafel.

De stofzuiger van Otto

Het is zondag en het pootje gaat een stuk beter, beter totdat de hond mij aan kijkt van “Please ga met mij mee naar het park” Ik besluit dan ook maar met onze Bill even richting Berkeley te rijden waar Point Isabel ligt. Een honden uitlaat park met een mooi uitzicht op San Francisco en de Golden Gate Bridge.

Laat de Bridge nu vandaag 75 jaar bestaan en een overvloed van mensen over zijn wegdek krijgen. Ik bekijk het wel even van een afstand en zie vanavond wel het vuurwerk via de TV wat de heren van Google sponseren.

Prachtig maar wat

De afgelopen dagen is het qua gezondheid wat minder nu ik weer eens last van de rechter voet last had. Maar zoals we weten hebben honden daar schijt aan en dus kon ik als nog met de nodige pijnstiller onze dagelijkse wandeling in Kennedy Grove maken. Het is en blijft een verzetje wat gewoon heerlijk is.

Ook mijn dagelijkse ritme richting het kantoor in downtown San Francisco veranderd niets. Ik stap nog steeds een metro halte eerder uit om mijn Peet’s Coffee te scoren en vervolgens 750 meter verder naar het kantoor te wandelen dan nodig is.
Het is zaterdagmorgen en na een langzame start was het eerst met de hond naar Kennedy Grove en het grasmaaien voordat ik eindelijk achter de buis kon gaan zitten. Normaal heb je een Soccer abonnement nodig om wedstrijden te kunnen zien maar FOX is er op gebrand om meer klanten te krijgen. En zo zenden alle regionale kanalen van het bedrijf de Champions League uit.

De hele wedstrijd heb ik op het puntje van de bank gezeten maar had soms wel het gevoel dat Bayern Munchen met FC Twente was te vergelijken. Het overwicht is er maar de bal binnen de palen krijgen ho maar. Na ruim 80 minuten is het zover, eindelijk het verdiende doelpunt. Of was het vijf minuten later soms de verdiende gelijkmaker. De verlenging is voorbij en je denkt; “Die Duitsers hebben altijd Schwein” Dat dacht ik ook totdat ik notabene Schweinsteiger de bal tegen de paal aan zie schieten.
En nu maar kijken wie het EK de komende maand gaat winnen.

Op woensdag 13 Juni zullen we zien of ons Oranje Elftal beter is dat onze Ooster buren.

Een door de weeks berichtje

Het lijkt er even op dat ik een baal weekje in het vooruitzicht hebt zitten. Sinds een jaar heb ik niet echt meer last van mijn voet gehad en ja hoor je voelt hem aankomen. De afgelopen dagen had ik al rustig aangedaan want ik voelde iets broeien.

Echter afgelopen nacht werd het slimmer van de pijn en desondanks ben ik richting het zwembad gegaan. Verstandig of niet verstandig maar ik had een intensieve dagje buiten werk. Samen met Chad ging ik vanmorgen richting Berkeley om een vriend met de elektra te helpen. Dit was ruim een maand geleden geplanned dus wat doe je, gaan met de banaan. Het werk ging snel en soepel en dus hups richting mijn huis om de slaapkamer op de begaande grond even van zijn binnen wanden te ontdoen.

En als je dan ook nog eens de hond uitlaat dan moet je een pas op de plaatsmaken met het beentje omhoog en pijnstillers. Echter die laatste helpen niet echt dus misschien helpt het als ik het van mij af schrijft.

Een paar dagen Desert

Het is dinsdagmiddag als ik mijn bureau van downtown San Francisco verplaats naar Las Vegas. Voormij geen fancy hotel maar gewoon een Comfort In Airport Hotel net buiten de strip. Morgen begint Light Fair 2012 en deze is eens in de twee jaar in Las Vegas Convention Center.

Ik verblijf in het zelfde hotel als Phil een Consultant die ook bij mij op het kantoor zit en zo’n beetje de goeroe is wat betreft problemen oplossen met licht besturings systemen. De vaste mensen bij Adura verblijven in het Luxor.

Het is woensdag morgen, geen slot machines in ons hotel maar ook geen Wow ontbijt. Maar wel weer een shuttle service naar het Convention Center. En dus met goed schoeisel de stands af om te kijken wat er nieuw in de wereld van verlichting is. Wat ons beide opvalt is dat er heel veel LED technologie wordt vertoond maar vergeten om dit te delen met diversen licht besturings bedrijven. Alleen de grote bedrijven zoals CREE, GE, Osram en Philips hebben het in de smiezen.

De dagen vliegen voorbij en de laatste avond neem ik toch even de tijd om een hapje en een drankje op de strip te nemen. Van een Caesar Palace op naar de Bellagio en via de fonteinen richting Planet Hollywood. Het werd kortom een latertje met het gevolg drie uurtjes slaap. Althans het hadden er paar meer mogen zijn want ik dacht dat op vrijdagmorgen de zes uur vlucht te hebben. Ik loop dan ook om vijf uur ‘smorgens niets vermoedend door de TSA lijn waar wij weer een dome aktie van de zogenaamde beveiligings beambte zien. Een pet down van een dame met de leeftijd van zo’n 75 jaar, sorrie maar ik kan er met mijn kop niet bij.

Na een goede vlucht en een ritje met de BART van SFO richting Orinda ben ik heel even thuis om mijn kampeerspullen te pakken. Boonville is namelijk mijn volgende bestemming met een omweg via Concord. Ik zou namelijk met één van de twee brouwers van Ale Industries richting het festival rijden. Achter bleek het maar goed ook want net voordat wij de laatste 28 mijl de Valley in rijden begeeft zijn linker voorrem. Meneer had van alles bijzich behalve een krik en een dopsleutel voor de band. De tube van remleiding had een gat en dus werd het tijd voor een McGyver oplossing. Duck tape blijkt inderdaad de oplossing tot aan het kampeer stekkie op het terrein van Anderson Valley Brewing Company.

Voor de bierliefhebbers zal er in Nederland een belletje gaan rinkelen want Frans Groen is sinds een paar jaar eigenaar van de toko. En waarrempel wie kom ik tegen in de pub van de brouwerij, inderdaad meneer Groen himself. Na een korte begroeting loop ik weer richting mijn tent en neem nog een paar biertjes.

De volgende morgen een heerlijke stevig ontbijt om vervolgens met Steve richting het festival terrein te rijden. Na de check in ging de deur voor mij sneller open dan voor de mensen die buiten de poort stonden te wachten. Diverse glaasje werden er genuttigd met de diverse brouwen die in de stand stonden.

Het festival duurd in totaal vier uur en mensen hebben genoeg tijd om het geweldige vocht van de 40+ brouwerijen te proeven. De avond werd afgesloten met heel veel fun op het kampeer terrein van de brouwers met nog meer kostelijk vocht.

Gezelligheid kent geen tijd

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik vriendin uit Voorthuizen heb gezien. Dit keer komt ze weer even richting de States om haar vakantie te genieten en vrienden te bezoeken die iets met Marion te maken hebben gehad. Schreef ik 4 jaar terug nog over een goede vriendin die ons ging verlaten door die rot ziekte Kanker genaamd. Toen die tijd heb ik haar naam en die van familie verdraaid ivm privacy en haar man die toen de tijd in het leger zat.

Corrie kwam voor twee dagen en het was of wij elkaar nog vorige maand hadden gezien. Het zonnetje scheen en de we zaten lekker bij te kletsen terwijl achter in de tuin aan de wijn zaten. Het was dan ook beste wel heerlijk om de maandag vrij te kunnen nemen en richting Napa Valley te rijden. Want als je zo dicht bij wijn country bent dan moet je het even er van nemen net voordat de toeristen stroom op gaan komt.

Velen kennen de namen Merryville en Louis L Martini wel als winery maar Corrie was de eerste die eerste gast die Lava Vine bezocht. Een kleine winenery in Calistoga die door vijf enthiousiaste mensen worden gerund. Lekker relax reden we terug door het glooiende wijn landschap om nog even een bezoekje aan vriend Brian te brengen. Hij is timmerman bij een aannemer, Zijn nieuwe job is bij een winery waar de eigenaar nog niet is ingetrokken maar wel al een geweldige infinity pool heeft aangelegd. In iedergeval een leuk uitstapje voor de komende maanden.

Thuis gekomen werd het voormij de koffer inpakken want ik ga richting Las Vegas voor Light Fair 2012. De toko waarvoor ik een Consultant bent staat er ook, maar natuurlijk kom ik voor de laatste technologie in de licht business. Het zullen lange dagen worden aangezien het niet alleen op de beurs vloer lopen is maar ook het programmeren van een klant. De bewuste klant wil op stel en sprong ons system geinstallerd hebben maar daar hoord natuurlijk ook de juiste programering bij. En als handige Harry heeft men binnen de took gemerkt dat ik sneller en effectiever werk dan de mensen die het normal programeren en inbedrijfstellen.

Cheers

Koninginnedag op zijn …

Het is weekend en wat doe je dan in plaat van een middagje Eredivisie voetbal kijken. Juist je gaat met een grote groep bij elkaar getrommelde Nederlanders Koninginnedag twee dagen eerder vieren. De voorbereidingen liepen al maanden en dus moest het feest slagen.

Was het nu vorig jaar nog Union Square waar ik zelf niet bij aanwezig was, nu wordt het groter en gezelliger. Het begon zaterdag morgen op de fiets, van de “My Dutch Bike Shop” met onze Consule Generaal richting Golden Gate Park. Het Consulaat, de San Francisco Bike Coalition en meneer Pim. Door de samenwerking met Nederland worden in San Francisco strategisch fietspaden aangelegd vandaar dat de Coalition erbij moest wezen.

Zelf kwam ik twintig minuutje te laat ivm het niet halen van de metro maar het groepje van ruim 70 man kwam al snel inzicht toen de lichte klim begon. De fietstocht viel al met al mee en niet fietsende mensen en camera ploegen stonden al klaar om de gerestoreerde “Murphy’s Windmill” officieel te openen.

Vervolgens was het op richting Windmolen nummer twee, de Wilhelmina molen die een halve kilometer verderop ligt. Daar aangekomen stonden kraampjes met informatie, een vrijmarkt, eetkraampjes met haring, patatje speciaal, verse stroopwafels, poffertjes en indonesch eten. En natuurlijk een beergarden met heel veel Grolsch. Ik zeg beergarden aangezien met in de VS alcohol alleen mag nuttigen binnen de hekken en niet vrij op straat.

Natuurlijk was er ook muziek, na twee concerten was er ook DJ Marcus die hier al jaren woont en de sfeer er aardig in weet te krijgen. Wij (Lenore en ik) kiezen er voor om optijd weg te gaan, even lekker relaxen bij het hotel. Inderdaad rijden en drinken gaan niet samen en we hebben die avond een Dutch Party met DJ Marcus. Een mix van alle leeftijden komen opdagen om lekker te dansen en te drinken. En ja mijn lieve schat blijft lachen om de Nederlandstalige muziek van Guus Meeuwis en Alexander Curly.

Het enige min puntje van de avond was een taxi te scoren. Ruim een half uur voordat San Francisco weer in beweging komt met taxi ritten had ik reeds gebeld. Echter het systeem gaat hier toch een stuk anders dan in Nederland. Na diverse malen bellen met de operator besluiten wij op advies van de uitsmijter richting een drukke straat te lopen. Na minder dan 5 minuten zaten we in een taxi van het bewuste bedrijf wat ik belde en waren binnen 20 minuten bij ons hotel toen de telefoon ging, “your taxi is arrived”.

April doet …

Wat een onzettend vervelend gevoel, het weer is als een blad aan de boom omgedraaid en verblijdt ons met een prachtige lente. Het was dan ook geen wonder dat het halfjaarlijkse bierfestival "Bay Area Craft Beer Festival" een groot succes was. De afgelopen drie keer heeft dit festival het festijn in een oud pakhuis gehouden maar nu was het dan toch tijd voor het park. Dit betekende flinke laag zonnebrand creme en veel water drinken

Bijna klaar voor de grote meute mensen

De stad Martinez die het festival organiseerd scoort hoog aangezien er een max is aan toegangskaarten en er nooit vervelende dingen gebeuren. De politie loopt patrouille over het festival maar dat is dan ook eigenlijk alles.

Net zoals afgelopen keer nam ik het op voor de watervoorziening waar weer gretig gebruik van werd gemaakt want anders ligt men binnen een half uur voor pampus. De bieren die hier namelijk in California worden gedronken zijn toch van het caliber 8%. En er komt dan ook geen Bud, Coors en/of Miller aan te pas.

Het festival geniet juist van de kleine Ambachtelijk brouwerijen als Ale Industries, Heritec en Rubicon. Maar ook namen als Kona, Lagunitas, Speak Easy en Stone zijn magneten waar mensen op afkomen. Al met al een geslaagde dag.

Mensen bezochten de Stand van Ale Industries massaal voor de "Spring Fling"

De Mist Tent was de favoriete plek om tot adem te komen ondergenot van een biertje en een praatje.

Drukke week

Het is af en toe maf hoe een week kan gaan. Vorige week had ik het nog over groene vingers en deze week tja ...
De maandag was een leuke start van de week. Ik was namelijk door George van de plaatselijke drankenhandel gevraagd om samen de Hyatt Regency in San Francisco te bezoeken. Alles had te maken met één van zijn distributeurs waar hij zijn wijnen komt. En zo gezegd zo gedaan, deze jongen was reeds zonder de beste man begonnen aangezien ik hem niet in de drukte kon vinden.

Ik liep al minstens anderhalf uur mijn beste bevindingen op een rijdje te zetten toen ik hem eindelijk met zijn vrouw tegen het lijf aan liep. Het resultaat mag er zijn want hij was aardig in zijn nopjes met wat ik niet alleen prijstechnisch goedvond maar ook de smaak. Ben er dan ook bang voor dat ik volgende maand weer voor een ander tasting event ben uitgenodigd.

Op woensdag kwam er een collega van Sales naar mij toe die vroeg wat ik aan het eind van de middag ging doen. Hij wilde namelijk een biertje drinken en mij aan een oud collegaatje voorstellen die bij een grote LED lichtfabrikant werkt. Zeer belangrijk voor mij om de toekomst in de lichtindustrie te kunnen blijven werken.

Echter ik had ook andere plannen die avond, namelijk de Beer Revolution. Deze bierbar met 50 taps en honderden flessen bier had een event IPA vs Sour. En een echter bier liefhebber moet daar toch wel even een stop voor maken. We besluiten om alles die avond aan te pakken waardoor mijn collega en ik beide smsjes van onze dames thuis kregen waar wij eigenlijk dachten thuis te komen.

Het is ook de week dat de Bay Area door maar liefst 750 bliksem inslagen wordt getroffen en dat komt hier eigenlijk maar één keer in de tien jaar voor. Een reden om de deuren thuis open te zetten en te genieten van het geluid. Helaas hadden wij zelf geen zicht op de Bay maar de foto’s die er zijn gemaakt zeggen oh en ah.


Het is zaterdag en ondanks de belangrijke eredivisie competitie blijf ik niet thuis. De Clipper Race van Oakland richting New York gaat van start en heb belooft dat ik met Pim de Bay op zou gaan. Lenore, Erika en ik reden naar Jack London Square waar de boten liggen aangemeerd. Burgermeester Quan van Oakland, de Race organisatie en de nodige sponsoren waaronder “De Lage Landen” introduceerde nogmaals de boten waarop de boten richting San Francisco vaarde omzich klaar te maken voor de start van de race.

Een paar smsjes en telefoontjes van Pim met het excuse dat hij de motor van zijn boot niet normaal aan de praat kon krijgen was jammer. Ik zat met de twee eerder genoemde dames net in een restaurant om voor een lunch te gaan toen ik weer een telefoontje kreeg. “Ben je nog in de buurt” werd er gevraagd.

Twee minuten later stond ik aan de kade om in zijn boot te stappen en samen met zijn vrouw en kids richting de Golden Gate Bridge te varen. Ondanks de natigheid van de redelijk hoge golven die wij wisten te trotseren was het allemaal de moeite waard om tussen de Clipper boten te kunnen varen en wat fraaie foto’s te schieten zolang dat mogelijk was.

Het maffe van het verhaal is dat ik niet echt beroert was van de golven terwijl ik op de boot zat en stond. Nee het drijvende poton aan de haven wat met de golven meeging maakte mij na afloop minder vrolijk. Het wat doe je in zo geval als de bovende genoemde bier bar twee straten verder op ligt, juist je trakteerd jezelf op een biertje.

Dan als hekkesluiter van de avond nog even Formule 1 kijken. Voor mij was dit een fraaie wedstrijd waar de nummers 2 t/m 10 in de laatste 5 ronden bepaalde wie op het podium kwam te staan. Geweldig.
Cheers

Groene Vingers

De rust is wedergekeerd, en laat even de parkeerbon van afgelopen dinsdagmorgen nog even voor wat het is. Aankomende maandag of woensdag hoop ik weer in de buurt te zijn en dan kan ik nog even de situatie bekijken wie er nu gelijk heeft. Een ding is zeker, je kunt er paar lekkere biertjes voor komen en/of brouwen.

Afgelopen donderdag was Lenore vrij aangezien ze nu dit weekend moet werken en dus heb ik haar eens meegenomen naar de maandelijkse borrel die eens in de twee maanden op het Consulaat wordt gehouden. Dit keer stond de borrel in een teken van een Indonesische documentaire die het halve wege begaf op de laptop van een van de heren. Het mocht de pret niet drukken want het indrukwekkende uitzicht van de meest winstgevende Consulaat is gewoon fantastisch bij mooi weer.

Elke voordeel heeft zij nadeel en dus stond ik de volgende dag hier weer op de 31e verdieping bij het Consulaat maar nu om te netwerken met de Nederlandse bedrijven die hier vanuit Nederland in de keuken van Californië komen kijken. Ze hadden hier een cursus wat je nu wel moet doen en wat niet kan. Erg zinvol want zaken doen in The States is gewoon anders. Na de aftrap van de COO Lumileds die in San Jose zitten en onderdeel van Philips zijn liet iedereen van zich horen.

Daarna nog even een afzakkertje bij de Murphy’s Pub en de avond kon weer als geslaagd worden beschouwd.
En dan heb je het weekend, mijn lieve schat vertelde vrijdagavond dat onze Craftman grasmaaier niet meer vooruit te branden is en inderdaad. De motor zat totaal vast en dus kwam ik ook zaterdag niet verder. Dus wat doe je, je vraagt de buren of ik hun electrische maaier kon lenen. En dus ging ik vol goede moet met een verlengsnoer en de grasmaaier over ons groene gazon. Echter daar kwam snel een einde aan, nee het verlengsnoer was niet te kort maar de motor begon te roken grrrrrrr.

Tja en als de lieve schat vandaag dan belt en vraagt hoe het er mee staat mmmm. Paul zou jij eventueel een nieuwe kunnen aanschaffen grrrrrr. Dus hups op de computer en kijken welke merken/types goed zijn, 344 positieve reakties op het type waar ik op keek. Al snel kwam ik uit bij Honda, inderdaad wel twee keer zo duur maar wel met 3 jaar garantie. Dus hups naar de Home Depot want ook hier zijn zondags de meeste winkels gewoon open en dus ook met de paasdagen.

Na het zware robuste apparaat uit zijn doos te hebben gehaald was het exact wat de mensen schreven. Je moet even de bijgeleverde olie in het compartiment gieten, benzine in het andere compartiment, het benzine kraantje openzetten en aan het koortje trekken. Wow, er is zelfs een hendel bij die de grasmaaier in diverse snelheden laat rollen. Ben nu alleen bang dat ik de komende tijd de groene vingers van het maaien krijg.

I’ll be back

De laatste Clipper

Het is maandag middag en bijna tijd om naar huis te gaan. Naast de hond uit laten en het voorbereiden met de Elektra uitbreiding van mijn buurman morgen zit het er nog niet op. De Australische Clipper waar ik eerder over schreef legt de laatste mijls af richting de goede kant van Oakland en komt vannacht binnen. Ik schrijf dit aangezien Dagblad De Telegraaf op een Amerikaanse nieuwzender lijkt en de schietpartij reeds op de voorpagina heeft staan.

De schietpartij is in het slechtste deel van de stad waar veel lag geschoolde Afro Americans en Latino’s wonen. Ik heb mij hier nog nooit bedreigd en/of onveilig gevoeld en wil verkomen dat jullie net als de media niet doorslaan. Deze jongen gaat dan ook gewoon vannacht de laatste Clipper opwachten en luid onthalen.

Het is inmiddels één uur ‘smorgens wanneer ik mijn email en twitter check, de boot komt nog steeds rond half drie plaatselijk tijd in de haven aan. En zoals belooft had bij diverse mensen was ik er rond tien over twee.

Terwijl de bemanning van de vorige boten nog lekker aan het bier zitten te zippen stellen Reuters, KTVU en een in gehuurde crew voor een Australische nieuwszender de camera’s op.

Later dan verwacht, namelijk twintig over drie kwam de Geraldton West Australia eindelijk aan in de haven. Na de verwelkoming was het tijd voor immigration voor het nodige paspoorten werk en vervolgens de interviews van de diverse zenders.

Langzaam werd de meute richting een leeg staand winkelpand geloods waar volop drank en eten voor de crew staat te wachten.

Een geslaagde nacht met een flinke deuk in mijn portomonee, het schijnt namelijk dat Oakland het left heeft om parkeerwachters rond 3.29uur je een ticket schrijven. De ratten.

Langs het water

Een paar weken geleden werd Pim tijdens een Business lunch op het Consulaat gevraagd of de haven van Oakland mee kon helpen rond de aankomst van de Nederlandse zeilboot de clipper. De Clipper Race is een race van 10 zeilboten rondom de wereld met een flink Engels tintje. De boten worden bemand door mensen met diverse achtergrond plus een paar proffesionals aan boord. San Francisco had hun neus opgetrokken aangezien men de America Cup hadden binnen gehaald en the underdog “The City of Oakland” liep er mee weg. Overigens vind ik de haven daar ook vele malen beter voor geschikt maar dat ter zijde.

Aangezien ik naast Pim stond zei hij tegen mij “joh laten we dit samen doen” Er ging een week voorbij wat emails betreft en meneer had alles in kannen en kruiken. Er is een Nederlandse Manager bij een van de Yacht Clubs in Alameda en alles zag er prima uit. Tot opeens een email kwam, jongens we hebben dinsdagavond vergadering want de boten komen een week eerder aan dan geplanned. Elke boot kreeg een restaurant toegewezen die gratis eten verzorgd, de plaatstelijk micro brewery Linden Street Brewery steld zijn bier gratis ter beschikking plus een plaatselijke wijnhandel geeft wijn als donatie. Het is vrijdagmorgen, ik krijg een telefoontje van Pim; He joh straks leg ik de speedboot in het water en ga ik de eerste boot welkom heten ga je mee. Wat zou ik dat graag willen maar Lenore en ik zitten in Napa valley voor onze 7 jarige trouwdag. Terwijl ik de laatste winery van de dag uitloop krijg ik een smsje met een foto van “de Gold Coast” van het eerste Australische team.

Op de plaatselijk Tv-zender kon ik tijdens het nieuws zien hoe mijn grote vriend de blikjes Heineken aan de bemanning gaf terwijl ze net de Finishlijn “The Golden Gate Bridge” hadden gepasseerd. Het is inmiddels zaterdagmorgen, het regend pijpenstelen als de tweede boot de “Singapore” binnenkomt. Zelf heb ik nog niets gemist die dag en heb telefonisch contact met de water kant terwijl ik nog aan de wijntjes zit te nippen. Diverse boten varen in Stealth mode wat inhoudt dat men de tegenstander niet wil laten weten waar ze zitten. Dus het bleef gissen in welk tijd frame de ”De Lage Landen” nu binnen zou komen. In iedergeval was ik die middag mooi optijd voor de “New York” die als derde de haven binnen kwam.

Na het drink van paar biertjes en de bemanning op het eten stort wordt er in onze groep flink gediscusseerd. Die avond vliegen emails heen en weer dus besluiten we om 6uur met elkaar contact op te nemen. Daarnaast zien we ook via het internet dat het tweede Australische team een flinke problemen hebben met gewonden. En deze liggen zo’n 400 mijl uit de kust en de zee is ruw. De kikvorsmannen van de kustwacht konden zelf niet in het water springen voor eigen gevaar en hebben vandaag de redding voortgezet. Het is inmiddels 6uur ‘smorgens en de smsjes en de emails gaan weer door terwijl Ajax – Heracles inmiddels 3-0 staat. De boot komt om half negen de haven binnen en dus hups douchen en in de kleren. Het bagger weer van de dag is weg, de zon staat tegen strakke blauwe lucht terwijl er nog een straffe wind staat. Pim heeft via Facebook en de email lijsten van diverse NL organisaties landgenoten proberen te porren om naar Oakland te komen. Echter de enige Nederlanders die er zijn is een moeder van een Nederlandse deelneemster, de Manager van de Yacht Club, een ouderstel NL / USA stel die hun in de zelfde haven heeft liggen en wij twee. Daarnaast natuurlijk de mensen van de organisatie.

Ivm de stand van de ochtend zon werd de boot aan een andere stijger gelegd waar wij niet bij konden komen doordat de immigration eens de paspoorten moest stempelen. In iedergeval had de proffesionele fotograaf wat goede kiekjes kunnen maken terwijl wij ons opmaken voor de meet en greet met de bemanning.

Het restaurant naast de kade gaat open voor elke boot en er is genoeg drank en eten voor de bemanning. Al met al een geslaagde zondag.