De tijd is aangebroken

De afgelopen weken heb ik bewust even rustig gehouden aangezien de situatie met Bep, in overleg met Dr. Jeff hebben wij Bep niet naar huis heen gebracht. Zij had immers haar eigen kamer waar zij mensen kon ontvangen als zij niet buiten bij de activiteiten zat. Diverse vrienden komen Bep opzoeken en Wilbert gaat zelfs twee keer per dag voor een bezoek.  

Afgelopen dinsdag krijg ik een morgens een zorgwekkend telefoontje van Wilbert, in de maanden dat wij haar hebben verzorgd zorgde wij er altijd voordat Bep geen doorligplek (bed sore) zou krijgen echter hier in het bejaardentehuis loopt het echter anders af. Wilbert kwam er achter dat er een doorligplek (bed sore) van zo’n 7cm bij 15cm is en het personeel haalde hun schouder op onder het mom dat Bep niet gedraaid wilde worden. Mensen die mijn broer kennen weten dat als deze kwaad wordt om meteen dekking te nemen en het personeel kon het meteen ontgelden. Van mijn zijde schreef ik een Whatsapp bericht naar een van de oudere verpleegsters die mijn moeder goed kent. Ik schreef in mijn bericht onacceptabel en cruel. Die middag verscheen er een dokter echter niet communicerend in Engels maar Spaans maar verder werd er geen actie ondernomen anders dan schoon deppen want anders zou het vel er zo afkomen

 

In overleg met ons beiden hebben wij Dr. Jeff de volgende morgen laten komen en hij besloot met ons Bep met een Ambulance op te halen om haar plek te behandelen en heb bewondering voor Wilbert dat hij ook hier foto’s van wist te maken. En is weer mee teruggegaan naar het bejaardentehuis. 

 

Het is donderdag en Wilbert ziet dat Bep erg ongemakkelijk is en pijn heeft, hij belt mij en vraagt mij om wat tegen Bep door de telefoon te zeggen terwijl hij de telefoon tegen haar oor aanhoudt. Ik zeg tegen haar; Mam, ik hou van je en weet dat jij veel pijn hebt, misschien is het tijd om te stoppen met vechten. Wilbert geeft aan dat zij reageert op mijn stem maar valt weer snel in slaap.

 

Inmiddels is het vrijdagavond, en heb net mijn avondeten achter de kiezen als ik de telefoon krijgt. Wilbert is gebeld dat hij beter snel naar Bep kan komen dat het aflopende zaak is. En inderdaad het is nog geen half uur later als ik een telefoontje krijgt dat zij de laatste adem heeft uitgeblazen. Wilbert wacht op de politie die een overlijdens rapport moet maken en brengt mijn moeder naar het mortuarium. Het wordt een latertje voor hem en midden in de nacht moet hij een flink stuk lopen om een taxi naar huis te vinden. 

Bep heeft eindelijk rust. 

 

Dit betekend voor mij dat ik eerder dan gedacht richting Belize vlieg om samen met Wilbert onze moeder naast onze vader te plaatsen. 

Een Bep update voordat Oktober voorbij is

Wilbert en ik zijn de laatste weken vrij stil geweest hoe het nu met onze moeder is en dus tijd voor een update. Wilbert is donderdag in Belize aangekomen om de komende drie maanden te kijken wat hij kan betekenen voor Bep.

 

Bij aankomst heeft hij letterlijk zijn bagage in het huis neergezet, even opgefrist en hups richting het bejaardenhuis in San Ignacio. Wij hebben de afgelopen weken al paar keer gepolst via diverse kanalen en hebben ons bewust rustig gehouden. Want wij zijn namelijk niet helemaal onder de indruk van de kwaliteit van verzorging die wordt gegeven. Natuurlijk houden wij er rekening mee dat wij in een Westers land wonen maar dan nog en dat bleek ook uit de laatste paar bezoeken die Wilbert heeft gedaan. 

 

De achteruitgang van de laatste drie weken van onze afwezigheid is goed zichtbaar en het doet ons beiden pijn. En dus ben ik met Wilbert in overleg wat nu; Wij hebben besloten dat zij dinsdag weer naar haar eigenhuis teruggaat en hebben een iemand in de naaste omgeving gevonden die Wilbert gaat helpen met de verzorging overdag. Voor ons een grote opluchting en waarschijnlijk voor Bep die qua communicatie en gezondheid verder achteruit is gegaan. Voor Wilbert is er nu werk aan de winkel om alles klaar te stomen voor komende dinsdag.

En dan ben je weer thuis

De afgelopen dagen hebben wij Bep zoveel mogelijk gezien voordat wij vertrekken, ik heb vrijdagmorgen de vloer van de cabana nog even een nieuwe lak laag gegeven en het huis opgeruimd nu Bep voorlopig de deur uit is. 

Ondertussen komt de lokale dierenarts op bezoek want Jacky heeft zijn inentingen en chip nog nodig zodat wij de volgende maand het proces verder kunnen afmaken zodat de hond straks niet een maand in quarantaine hoeft als ik hem uit eindelijk meeneem. 

 

Vrijdagmiddag hebben wij nog even zitten lunch met Luz en dingen besproken, en dan is het fijn dat je dan een in je eigen taal kan communiceren en het inderdaad weer over het bejaardenhuis moet hebben waar men de gedachten heeft wat betreft twintig jaar terug in de tijd en daar laat ik het nu even bij. 

 

Die avond verwennen wij de honden en katten nog even, knuffelen hen nog even goed want de volgende morgen staat Lionel voor de deur die onze vaste taxichauffeur naar het vliegveld is geworden. 

 

Ben overigens wel blij dat Wilbert en ik de zaterdagmorgen er op tijd zijn want tijdens mij routine van de koffer en rugtas klaarzetten dacht ik nog even koffie te zetten en de Formule 1 kwalificatie te kijken maar zowel de koffie als de Formule 1 kan ik op mijn buik schrijven want Lionel staat ruim 50 minuten eerder voor de deur. In ieder geval was het een relax ritje van twee uur en doordat wij zo vroeg zijn heb ik United Airlines gevraagd of zijn mij op een eerder vlucht konden zetten ook zou dat inhouden dat ik mijn stoel keuze al bezet is. Belize Airport heeft namelijk geen lounge van een maatschappij wat voor mij vaak aangenaam vertoeven is met een lay-over. 

 

Ik neem afscheid van Wilbert die via Atlanta met een korte overstap naar Amsterdam vliegt.

Een dubbel gevoel

Het weekend zijn wij doorgekomen als de dagen ervoor echter op maandag komt Shelley om ons bij te staan wat altijd heel fijn is. Terwijl Shelley en ik Bep haar bed en dergelijke verschonen zien wij dat ze pijn heeft. Mijn moeder heeft een aardige pijngrens maar hier zie ik toch even dat het fout is en dus vraag ik of zij pijn heeft en knikt ja. En dus vraag ik of ik de dokter zal inlichten en langs laat komen, zij knikt weer ja en dus benader ik de dokter via WhatsApp of hij vandaag even tijd heeft om langs te komen. En inderdaad Dr. Jeff staat binnen een uur op de stoep met zijn altijd vriendelijke glimlach. 

Wij praten dingen door dat zij nu al 19 dagen zonder eten en medicijnen door het leven gaat en hij zegt dan ook; Ik snap hier niets van, die moeder van jullie is echt een sterke tante. En dus wordt er weer gevraagd; Heb je pijn of had jij eerder vandaag pijn en er wordt nee geschut. Dus heb ik haar maar even alleen met de dokter en Shelley gelaten maar het bleef Nee. En we nemen weer afscheid van haar dokter die ons succes wenst want Wilbert en ik moeten een knoop door hakken wat te doen.

 

Een paar uur later komt Dorothy van het bejaardentehuis binnenlopen die Bep al heel lang kent aangezien mijn moeder altijd de mensen bezocht toen zij nog een auto had en goed te been was. Sterker nog zij naam sommige mensen waar het mee klikte mee naar huis, liet hen in de hangmat liggen, verzorgde eten, speelde een bordspelletje en bracht ze weer terug. 

 

Zij is met Wilbert aan het praten en ziet onze bezorgdheid, wij moeten namelijk beiden uiterlijk 4 oktober weer naar huis en dus zegt Dorothy; Ik laat haar morgen ophalen en wij gaan voor Bep zorgen, zij kent iedereen.  Nou weet ik dat mijn moeder daar niet heen wilt en dus begint het schuldgevoel al te spelen. Zodra Wilbert en ik bij alleen zijn gaan we aan het bed zitten en leggen we uit waarom dit de enige mogelijkheid is voor ons. Ik kan je vertellen, dat als blikken konden doden dan had ik zelf al het loodje gelegd.

 

De dinsdag breekt aan het de spanning is niet normaal, als het busje van het bejaardentehuis op de oprit staat en ik naast Bep in haar rolstoel gaat zitten houd ik net zoals de avond ervoor haar hand vast. Het ritje duurt ongeveer 15 minuten maar ik had het gevoel dat dit wel een uur duurde en dan kun je proberen om je tranen te bedwingen maar dat ging dus niet. 

 

En dan moet je haar achterlaten wat zeer doet, maar zijn wel zo dat we tijdens de twee openingstijden er ook zijn al blijft het moeilijk speciaal voor mij, tja ik was vroeger een Mama’s-Kindje. Vandaag vroeg ik haar in een helder moment; Mam ben jij boos. En zij knikte nee en dat deed mij goed, ze krijgt hulp en aandacht. Plus de lager scholen bezoeken dagelijkse op dit moment de faciliteit om te zingen en respect te tonen voor ouderen.

Dan zullen jullie wel afvragen, wat gebeurt er nu met het drinken en eten. Wij hebben inderdaad aangegeven dat Bep niet meer eten en alleen maar water drinkt. En wat doen men in Belize, juist men geeft haar direct hydraterende drankjes om haar leven te rekken. En daar komt het dubbele gevoel meteen naar boven wat zowel Wilbert, mij maar ook diverse Nederlandse vrienden die hier wonen. En is dit meteen een waarschuwing voor iedereen die dit leest, laat het zo vroeg mogelijk vastleggen wat jij zelf wilt als jouzelf iets dergelijks overkomt. 

 

En dan zul je wat denken, is dit saga hoofdstuk afgesloten. Voor nu even wel maar hoop af en toe een update te geven. 

 

Het huis blijft in de familie en voor nu hebben we een stel wat hier gaat wonen zodat de dieren hier kunnen blijven wonen en het huis wordt onderhouden. Mochten wij een bezoekje brengen dan is de Cabana voor ons en wie weet zitten er wat andere dingen in het verschiet.

 

 

 

Klussen en afwachten

Het is al weer negen dagen geleden dat ik iets van mij heb laten horen. Sinds dat ik weer in Succotz bent beland en de broederliefde verder groeit is het wachten wanneer Beps tijd komt. Van samen het huis schoonmaken tot eten voor elkaar klaar maken het zit allemaal in het gratis pakketje.

Bep is reeds 15 dagen met eten gestopt en krijgt alleen nog maar vocht toegediend, en hebben de ratio water met haar favoriete appelsap nu flink verdund of geven alleen maar water. Dat Bep een sterke dame is dat wisten we al en zijn daarom klusjes rondom het huis begonnen zoals nieuwe sloten, beveiliging camera’s, schilderen van de cabana en paar andere kleinere dingen.  

En dan voor ons ook meteen de vraag, wat doen we met de dieren zodra wij weg zijn want we hebben nog geen geschikt persoon gevonden die eventueel hier in deze toko kan blijven wonen. Zelf moet ik even met de dierenarts contact opnemen aangezien ik Jacky de hond wel mee terug wil nemen, alleen moet dit op een andere trip gebeuren want de registratie chip moet minimaal 30 dagen in de hond zijn gepland. En betekend tot die tijd een tijdelijk onderkomen als het zover is wat ook nog een probleem kan worden. 

 

Zo hebben we allemaal dilemma’s als de tijd komt want we willen heel graag het huis opruimen als dat kan maar dat betekent dat Wilbert en ik beide onze vlucht waarschijnlijk moeten verplaatsen. Wilbert zijn eerste vlucht retour zou gisteren zijn geweest maar door dat deze geen extra optie had om te data verwisselen moesten wij een nieuwe kopen met een flex optie. 

 

Deze blog zou eigenlijk gisterenavond worden geschreven maar aangezien deels van Cayo District zonder elektriciteit zat heb ik het maar even naar mijn nachtdienst doorgeschoven.

 

 

Succotz update

De afgelopen week is wel heel snel en onwerkelijk verlopen, ik ben afgelopen zaterdag naar paar intensieve weken weer terug naar Californië gevlogen om even aandacht op het werk te focussen en dus ging mijn zondag op in het programmeren van de modems voor de oude EVbox laadpalen. Terwijl ik lekker weer in mijn ritme kom krijg ik dinsdag middag een telefoon van broer Wilbert en uit voorzorgsmaatregelen laten we Bep’s dokter op bezoek komen en is binnen een half uur te plekken. Voor mij de reden om diverse werkzaamheden te annuleren en mijn vlucht naar voren te schuiven.

Ik mag dan wel niet Bep’s 89^ste verjaardag bij haar vieren waar diverse vrienden langs kwamen waaronder Marga van Monkey Bay die een verjaardag lied had geschreven en geproduceerd. Dokter Jeff was de hekken afsluiter met zijn gezin die ook nog even Bep in het zonnetje kwamen zetten ondanks de omstandigheden.

 

Het is inmiddels een dag later en ben sinds vanmorgen vroeg in de weer om in Belize te komen en met nog iets meer dan een uur ben ik weer in het land wat ik inmiddels een tweede thuis mag noemen. 

Het is even stil geweest maar hier is een update

 Ik heb de afgelopen week diverse mensen al een berichtje gestuurd met een hele kleine update. Sinds dat Chris op 3 september vertrok was het aan mij om de zorg op mij te nemen en ik heb mij daar ook volledig op gestort. De enige pauze buitens huis was de Supermarkt als iemand langs kwam die zei; Paul neem een breek. Voor de zondag 7 September had ik Mario gestrikt om een oogje in het zeil te houden om even naar Belize International Airport te rijden en terug, de strakke planning zat er goed in aangezien ik maar vier minuten op mijn broer hoefde te wachten. Op de terugweg was het tijd om updates te geven en te vertellen wat hij kon verwachten.  

Inderdaad Bep is een stuk magerder geworden en in een eerlijke communicatie naar haar toe gezegd wat de keuzes zijn. Zij is er helemaal klaar mee en heeft iedereen gezien die zij wilde zien en dus besluit Bep te stoppen met eten en mondjesmaat drinken, het valt niet mee want de thermometer hier raakte elke dag de 35 graden aan met een heerlijk vochtigheid van 95%. 

De mensen die Bep kennen weten dat mijn moeder een sterke vrouw is en dat blijkt ook wel want ondanks dat zij het bed niet meer uit wil heeft zij met haar gezichtsuitdrukking nog haar ongezouten mening voor Wilbert en mij.

 

Het is zaterdag morgen en ik ben bijna klaar voor vertrek, eerst nog even met Wilbert het dagelijkse ritueel doen voor dat Berny nog even Bep van een massage bezorgd. 

 

En nu komt zo het moeilijke moment, Bep en Wilbert achterlaten voor het verdomde werk en dan baal ik soms dat ik een eigen bedrijf hebt. Ik heb net met het thuisfront in de Bay Area gebeld en daar wordt mij ook gevraagd of ik niet kan blijven. Ik heb een paar klanten met een deadline die ik niet kan afzeggen helaas. Maar ben terug voordat men het weet, niet goed voormijn carbon footprint maar dat strijk mijzelf maar even over mijn hart.

 

Wees lief voor elkaar.

En dan is het reeds zesendertig jaar.

In Nederland is het reeds 1 September wat betekent dat Bep het ondanks de omstandigheden toch even in het zonnetje wordt gezet. Het is immer zesendertig jaar geleden dat zij met Tony in Belize aankwamen en een nieuw avontuur aangingen terwijl Wilbert en ik beiden in Nederland achterbleven met de relaties die wij toen hadden. 

Tony was al jaren gevraagd om ontwikkelingswerk te doen en Bep was de drijfveer om het nieuwe avontuur aan te gaan. 

 

Zij starten in Belize City om de National Engineering Maintenance Corporation op te zetten en zo het niveau van de publieke ziekenhuizen, de gezondheidscentrums en de technisch onderhoud op te zetten. Terwijl Tony lange dagen maakte boorde Bep nieuwe vriendschappen aan met Help Age Belize en de belangen van de dieren in Belize. Bep was ook tevens de gangmaker voor feestjes met de lokalen mensen maar bracht ook diverse Nederlanders bij elkaar die hier bijvoorbeeld via Artsen zonder Grenzen terecht waren gekomen, een vlinderfarm, door de liefde, een hotel begonnen of zelfs een Chef kok die hier nog steeds verblijft. 

En ja nu zesendertig jaar verder, velen vrienden Nederlands, Amerikanen, Menonieten of de lokale Belizeanen komen nog langs. Zoals gisteren Julie waar voor mijn ouders veel voor hebben betekend toen haar dochter benen waren geamputeerd en door de non-profit die mijn vader runde haar naar de States stuurde. Maar ook Ginny die via haar moeder in Belize is blijven hangen.

 

Komende woensdag vliegt Chris terug naar de States en dan is het echt mijn beurt om mijn moeder zo goed mogelijk te helpen maar ben blij dat de lokale hulptroepen ook klaar staan.

Terug in Belize …

Het is een gekke gewaarwording dat ik voor de derde keer in Belize terug bent dit jaar maar ik ben blij dat ik er bent. Zoals gewoonlijk neem ik de United Airlines route via Houston en door een defect vliegtuig duurt het twee uurtjes langer voordat ik weer bij de douane staat en niet veel later bij het autoverhuurbedrijf wegrijdt richting San Jose Succotz. 

Aangekomen word ik snel door Chris verwelkomt die net in het midden van het verzorgen bezig is maar door de reactie van de honden even kijkt wie er komt buurten. De honden en katten zijn lekker relax rond Chris en je ziet dat hij helemaal is ingeburgerd hier. Bep is blij en verrast om mij te zien en een dikke knuffel is dan ook het eerst wat zij krijgt. De meegenomen spullen uit de VS komen goed uit aangezien hier diverse spullen moeilijk te krijgen zijn terwijl wij het zelfs via Amazon kunnen kopen als het moet. 

 

Wat mij opvalt is dat Bep weer magerder is geworden ondanks dat zij weer vast voedsel eet, zo wordt er door Chris gemaakte wortelstamppot er goed in en zelfs een tweede ronde. 

 

Vandaag is Shelley er weer en die neemt een paar taken over van Chris zodat zij en mijzelf volgende week een goed team zijn in het begin van de week. Daarna ben ik aangewezen op Mario die komt assisteren als het nodig is.

 

Ik had het al weken belooft en dus mag ik er vandaag aan geloven, mijn ouders komen al sinds het begin bij Clarissa Falls, een restaurant die uitkijkt op watervallen waar je normaal kunt zwemmen als het water niet te hoog staat. En dus was het een uitje met Bep om de eigenaresse Azuchena te zien er wat te eten. Ook nemen we Shelley en haar vijfjarig zoontje Zane mee. Het is een gezellig lunch en mijn moeder glundert maar is snel moe. 

Morgen is het tijd om een rondje zaterdag markt in San Ignacio te doen voordat het weer omslaat naar regen en onweer. 

 

Om de vraag te beantwoorden wat velen zich afvragen; Hoe gaat het met Bep? Eerlijk gezegd is de koek op en is het meer de vraag hoelang zij het vol gaat houden. Sinds dat zij zelf niet meer uit zichzelf kan lopen en de hele dag verzorging krijgt door de lieve mensen rond haar heen is zij dankbaar maar gefrustreerd. Ik heb haar in ieder geval gevraagd of zij nog op Wilbert kan wachten die op 10 September vanuit Nederland komt aanvliegen. 

 

Voorzichtig begin ik diverse dingen aan Shelley en Mario te vragen voor als het moment daar is. Wij mogen dan wel 34 jaar Belize bezoeken echter het geregel van zoiets blijft toch wel een dingetje. 

 

 

 

 

De volgende trip Belize staat weer voor de deur

Mijn voor bereidingen zijn in volle gang om donderdag morgen vroeg op het vliegtuig te stappen en dat geld voor Wilbert twee weken later zodat wij elkaar kunnen aflossen.

Hier is waar het avontuur van mijn ouders begon 36 jaar terug , Park Ave in Belize City

Daarentegen ga ik het stokje van Chris overnemen die de afgelopen maand veel voor mijn moeder en anderen heeft betekend en het wordt even wennen om dan mijzelf weer 24/7 voor de Bep te zorgen en te genieten van de vrouw die mij heeft grootgebracht. 

 

En dan wil ik via deze weg toch even aan de oproep van afgelopen blog herhalen ondanks dat ik een positieve reactie hebt gehad van een goede vriendin. 

 

Ben jij iemand die mee kan helpen in de mantelzorg van onze moeder in Belize en zo de andere lokale mensen kunt ontlasten en visa versa laat mij dat even weten. 

 

Hulp gezocht voor Bep (24/7 zorg nodig)

Onze moeder Bep woont al lange tijd in Belize en heeft nu intensieve ondersteuning nodig. We zoeken iemand die ons kan helpen voor een periode van ongeveer 1 tot 1-1/2 maand.

Wat wij zoeken in een verzorger:

1. Betrouwbaar en praktisch ingesteld
• Je bent iemand die van aanpakken weet en begrijpt dat dit géén vakantie is, maar een verantwoordelijke zorgtaak.
2. Respectvol en geduldig
• Bep is nog steeds volledig bewust van wat er om haar heen gebeurt. Ondanks dat communiceren moeilijk is, kan ze aangeven wat ze wel of niet wil. We verwachten dat je haar met respect behandelt en geduld toont.
3. Communicatief vaardig
• Je hebt goede communicatievaardigheden om af te stemmen met ons (Chris, Paul en Wilbert).
4. Taalvaardigheid
• Engels is een vereiste. Nederlands is een pré voor het contact met Bep. Spaans is handig voor het contact met de lokale bevolking maar die spreken ook vloeiend Engels, maar Spaans is niet geschikt in Bep’s nabijheid omdat zij dit niet meer kan verwerken.
5. Aanpassingsvermogen aan de leefomgeving
• Het klimaat in Belize is warm, met soms zware regenbuien. Ook kom je dieren tegen zoals spinnen, iguana’s, gekko’s en muggen. Hier moet je niet bang voor zijn.

Wat wij bieden:

• Onderdak en basisvoorzieningen: internet, elektriciteit, schoon drinkwater, eten en drinken.
• Reis en verblijf: de vlucht wordt geregeld, en wij betalen de kosten van de verblijfsvergunning.
• Duur van het verblijf: ongeveer 1 tot 1-1/2 maand.

Naast dit alles kun je genieten van een andere cultuur en de Maya Ruines zoals deze, Xunantunich ligt een veerpondje verder van San Jose Succotz waar onze hulp nodig is. 

Waar liefde groeit, bloeit de wereld.

 

We blijven bij het originele plan

De titel zegt alles van deze blog en ik ben blij dat Wilbert en ik gisterenavond contact hebben gehad. Alle papieren waren klaar om de Alarmcentrale te bellen echter ik zat al paar dagen met paar slapeloze nachten en gedurende dag ben je meer bezig met Bep dan met je eigen werk. 

 

Bep mag dan wel niet meer alles kunnen maar heeft wel een eigen wil en dat is thuisblijven, Chris die mijn moeder verzorgd moet over een paar weken weg maar is altijd open en eerlijk naar haar toe. En toen hij haar rustig probeerde te vertellen dat wij als kinderen besloten hadden om haar naar Nederland te halen sloeg dat in als een bom en is sindsdien de frustratie te zien bij haar. Daarnaast heeft haar huisarts de papieren voor vervoer naar Nederland klaargemaakt maar had ook zijn vraagtekens hier over. 

 

Bep woont per 1 september 36 jaar in Belize en dat kun je haar niet afnemen en ondanks het geregel en het gevlieg wat er bijkomt nemen Wilbert en ik dit voor lief. 

 

De volgende blog zal ik een oproep doen voor iemand die genegen wil zijn om naar Belize te reizen en de lokale mensen te ontlasten zodat iedereen een fijn komt om in huize Bep te zijn. Mocht je er nu al oren naar hebben contact mij dan even via Messenger en dan nemen wij contact op. Echter vergeet niet dat dit een tropisch land is wat betekend warm, hoge luchtvochtigheid en moet vooral niet bang zijn voor spinnen, iguana ’s, gekko’s en muskieten.

Bep krijgt bezoek uit Nederland

 Chris heeft alles zo gestroomlijnd en bedreven met het wel en wee van Bep dat Lenore besloten heeft om richting huis te gaan en dus heb ik haar afgelopen nacht in San Francisco opgehaald. Bep heeft ondertussen meer op een dag meer gegeten dan de afgelopen maand(en) en hopelijk zet dit de trend voort. Op het moment hebben wij nog steeds geen lokale plaatsvervanger voor Chris gevonden en dus gaan we met plan B in werking om Bep toch naar Nederland te krijgen.

Maar eerst is er geplande bezoek van Sara en Joseph uit Nederland die al maanden geleden met Bep via de Whatsapp hebben gebeld. Helaas is er geen slaapplek meer voor hen maar toch nemen zij de moeite om even langs te komen. Sara is de dochter van Michel die in Maart 1992 naar Belize was gekomen om stage bij mijn vader te lopen en zelfs langer is gebleven dan gepland. Sara kwam er overigens niet via mijn blog achter dat het slecht ging met Bep maar toen zij de intake aan het doen was bij de ANWB Alarmcentrale op het moment dat mijn moeder in het ziekenhuis belande. Zij heeft met Chris afgesproken om te helpen waar zij kan echter wij begrijpen dat zij ook op vakantie is. 

 

De komende week is het voor ons samen met mijn Wilbert en de financiële persoon (een goede vriendin van Bep) tijd om de puntjes op de ie te zetten en nogmaals met de ANWB Alarmcentrale communiceren voor het plan van aanpak. Dit houdt in dat ik hoogstwaarschijnlijk eerst naar Belize heen vlieg, en vandaar met de vlucht mee naar Nederland vlieg met de nodige bagage. En daarnaast hopen wij dat in plaat van een verpleegkundige uit Nederland dat Chris mee kan vliegen door de vertrouwensband wat hij met Bep over de eerste drie weken heeft gecreëerd. 

 

Koester de speciale mensen in je leven die luisteren zonder te veroordelen, helpen zonder voorwaarden en liefhebben zonder grenzen