Het is een gekke gewaarwording dat ik voor de derde keer in Belize terug bent dit jaar maar ik ben blij dat ik er bent. Zoals gewoonlijk neem ik de United Airlines route via Houston en door een defect vliegtuig duurt het twee uurtjes langer voordat ik weer bij de douane staat en niet veel later bij het autoverhuurbedrijf wegrijdt richting San Jose Succotz.
Aangekomen word ik snel door Chris verwelkomt die net in het midden van het verzorgen bezig is maar door de reactie van de honden even kijkt wie er komt buurten. De honden en katten zijn lekker relax rond Chris en je ziet dat hij helemaal is ingeburgerd hier. Bep is blij en verrast om mij te zien en een dikke knuffel is dan ook het eerst wat zij krijgt. De meegenomen spullen uit de VS komen goed uit aangezien hier diverse spullen moeilijk te krijgen zijn terwijl wij het zelfs via Amazon kunnen kopen als het moet.
Wat mij opvalt is dat Bep weer magerder is geworden ondanks dat zij weer vast voedsel eet, zo wordt er door Chris gemaakte wortelstamppot er goed in en zelfs een tweede ronde.
Vandaag is Shelley er weer en die neemt een paar taken over van Chris zodat zij en mijzelf volgende week een goed team zijn in het begin van de week. Daarna ben ik aangewezen op Mario die komt assisteren als het nodig is.
Ik had het al weken belooft en dus mag ik er vandaag aan geloven, mijn ouders komen al sinds het begin bij Clarissa Falls, een restaurant die uitkijkt op watervallen waar je normaal kunt zwemmen als het water niet te hoog staat. En dus was het een uitje met Bep om de eigenaresse Azuchena te zien er wat te eten. Ook nemen we Shelley en haar vijfjarig zoontje Zane mee. Het is een gezellig lunch en mijn moeder glundert maar is snel moe.
Morgen is het tijd om een rondje zaterdag markt in San Ignacio te doen voordat het weer omslaat naar regen en onweer.
Om de vraag te beantwoorden wat velen zich afvragen; Hoe gaat het met Bep? Eerlijk gezegd is de koek op en is het meer de vraag hoelang zij het vol gaat houden. Sinds dat zij zelf niet meer uit zichzelf kan lopen en de hele dag verzorging krijgt door de lieve mensen rond haar heen is zij dankbaar maar gefrustreerd. Ik heb haar in ieder geval gevraagd of zij nog op Wilbert kan wachten die op 10 September vanuit Nederland komt aanvliegen.
Voorzichtig begin ik diverse dingen aan Shelley en Mario te vragen voor als het moment daar is. Wij mogen dan wel 34 jaar Belize bezoeken echter het geregel van zoiets blijft toch wel een dingetje.
No comments:
Post a Comment