Word Zondags Uitslaapdag

Het is alweer de derde zondag van november en ik begin me af te vragen of de koude nachten van deze maand ervoor zorgen dat ik langer blijf liggen, ondanks dat we nog niet eens de kortste dag van het jaar hebben bereikt. Mijn familie en vrienden zullen wel denken: "Waar heb je het over, Nijssen? Jij woont een stukje zuidelijker dan wij en het weer is overdag nog wat aangenamer dan in ons kikkerlandje." En dat klopt natuurlijk.

Als we het dan toch over het weer hebben, gaat mijn aandacht meteen uit naar Belize, waar Tropische Storm Sara het land van een extra lading water voorziet. Terwijl ik al dagen het nieuws volg, probeer ik natuurlijk ook mijn moeder te bereiken, die haar huisje aan de grens van Guatemala heeft. Haar huis staat op palen met uitzicht op de Mopan-rivier, die al buiten haar oevers is getreden. Maar met haar dieren om zich heen behoudt ze die Nederlandse nuchterheid: "Laat de regen maar komen." Na vijfendertig jaar is ze al zoveel gewend dat ze er niet meer warm of koud van wordt. Het ligt in ieder geval niet aan het weer, want mijn weer-app geeft aan dat het nog steeds in de 20 graden Celsius is.

Hier in huize Nijssen is het ook het weekend waarin de nodige dozen en oude tapijten van de zolder worden gehaald, aangezien we blijkbaar een rattenprobleem hebben, ondanks de aanwezigheid van de kat. De isolatie op de bovenverdieping wordt vervangen omdat de beesten zich 's nachts hadden genesteld. In ieder geval een goede reden voor een grote schoonmaak en het gereedmaken van onze logeerkamer, aangezien Iris begin december weer even langs komt.

Een vroeg verjaardags cadeautje, een doos vol stroopwafels.

En dan, als klap op de vuurpijl, kijk ik ernaar uit dat mijn BNI-vriend Lloyd Gregory en zijn band komen spelen op mijn verjaardagsfeestje. Ondanks dat het een bescheiden feestje wordt, wil ik mijn speciale dag toch met een mooi feest vieren. Ik weet niet of Robin van de Lakeridge Athletics Club blij met me is, aangezien dit het tweede jaar op rij is dat zij een kerstfeest organiseren op dezelfde avond. Maar eerlijk gezegd, het is nog niet eens kerst, dus Robin, kom gezellig langs, net zoals jouw eigen artiest Randy dat gaat doen.

Ik wil afsluiten met de woorden: wees lief voor elkaar en blijf respect houden voor iedereen nu de hele wereld in vuur en vlam staat.

Ontspanning

Na mijn laatste blog heb ik weer even diep ademgehaald en ben ik verder gegaan met mijn dagelijkse leven. Laten we de verkiezingen maar laten voor wat ze zijn en hopen dat het niet zo erg wordt als we denken. In ieder geval heeft Californië zich de vorige keer er ook niets van aangetrokken toen de ster van The Apprentice het Witte Huis verruilde voor zijn leuke optrekje in Florida.

Ik had me voorgenomen om de vrijdagavond eens lekker te ontspannen en de Guitar Trifecta te gaan bekijken in The Backroom in Berkeley. Sinds Calvin Keys ruim vier maanden geleden is overleden, was het even afwachten wat Lloyd Gregory en Carl Lockett zouden doen. Hoewel het theater op vrijdagavond niet helemaal vol was – een plek waar je je eigen snacks en drankjes meeneemt – mocht dat de pret niet drukken. De invallende Eddie Pasternak wist de harten van het publiek te openen met zijn glimlach en heerlijke gitaarspel.

Naast dit alles werden we ook verrast door Roger Glenn, die in het kleine zaaltje zat en spontaan zijn fluit uitpakte om mee te spelen, wat de avond compleet maakte.

Thuisgekomen was het nog even nachtbraken, met als resultaat dat ik eindelijk sinds maanden weer eens heerlijk heb uitgeslapen – totdat de telefoon begon te rinkelen.

De zaterdagmiddag sloot ik deze keer af met een wandeling in het nabijgelegen Kennedy Grove, waar ik na zonsondergang over het door de maan verlichte pad het park uit liep. Nu even relaxen op de bank met Mango als gezelschap.

Wees lief en respectvol voor elkaar.

Een Traan

De afgelopen week heb ik me voorgenomen om de televisie hier in de Verenigde Staten links te laten liggen en me te richten op werk, familie en vrienden. Wat betreft de televisiekanalen, daar had ik al genoeg van gezien, en ik had al netjes gestemd. Aangezien het werk blijft roepen, besloot ik tijdens de verkiezingsuitslagen in een hotel in Palo Alto te overnachten. Zo kon ik grotendeels mijn werk afmaken en het vastzitten in het verkeer een dag overslaan.

Een AI Image ivm met de copy rechten

De Bay Area is één grote blauwe bubbel, dus ging ik met een gerust hart slapen. Maar als je midden in de nacht wakker wordt, op je telefoon kijkt, en verschillende WhatsApp-berichten ziet, weet je dat er iets mis is. Inderdaad, de mensen hebben gekozen voor het kwade: een man die zich wil aansluiten bij zijn dictatorvriendjes en ook nog eens het Huis van Afgevaardigden overneemt. Het land is diep gezonken, en ik moet het nog even verwerken. Een telefoontje naar Lenore om zes uur 's morgens verloopt zoals ik had verwacht: teleurstelling en de vraag "wat nu, waar kunnen we nu heen?" Tja, ik weet het niet, maar ik voel dat dit land niet meer het mijne is. De tijd zal leren wat we hier gaan doen.

Het aftellen is begonnen

Het is bijna zover: over tien dagen zijn we hier in de States weer een paar jaar verlost van de dagelijkse stroom aan tekstberichten over de verkiezingen. Inderdaad, het draait allemaal om geld, geld en nog eens geld, maar deze jongen heeft inmiddels zeker tachtig tot honderd telefoonnummers geblokkeerd. 

Ik kijk bijna nooit naar het nieuws op de Amerikaanse televisie, omdat het allemaal haat en angst is, plus het nieuws wordt elke 25 minuten herhaald. Geen wonder dat mensen hier depressief worden, dus ik haal mijn updates liever van Reuters of via Nederlandse kanalen. Onze kat Mango maak zich ondertussen nergens druk om.

Gelukkig staat Halloween eerst voor de deur, zodat men even alle heisa kan vergeten. In ieder geval heb ik mijn stembiljet al ingevuld, en kunnen we dat vroegtijdig in de stembus deponeren. Het mooie is dat we via een tekstbericht kunnen zien of ons stembiljet is geteld, dus mocht het misgaan, dan kunnen we alsnog in de rij gaan staan. Eén ding is zeker: ik stem niet op de grootste blaaskaak, want die denkt alleen aan zichzelf en zijn vrienden. Op dit moment heeft dit land echt behoefte aan rust.

Over rust gesproken: ik ben deze week weer elke dag op de werkvloer te vinden, ditmaal met een nieuwe leerling-monteur die al drie jaar ervaring heeft en, net als ik, een immigrant is die graag wil werken. Een echte verademing vergeleken met de heren van Amerikaanse afkomst. Ik kijk dan ook positief uit naar het komende half jaar en kan weer even normaal functioneren. De weekenden gebruik ik voor de voorbereiding van projecten, inclusief de tekeningen, en verder doen we het rustig aan. Dit betekent dat we kleine klanten alleen nog aannemen als we denken dat het een eenvoudige installatie is.

Echter, mijn zaterdag begon in een lage energiemodus en ik greep naar de nutteloze Instagram, met koffie op de bank voor de ochtend. Uiteindelijk kreeg de Formule 1-kwalificatie me van de bank af en motiveerde me om weer iets te doen. Aan het eind van de middag sloot ik af met een wandeling op een van de paden hier in de heuvels, met een prachtige zonsondergang als beloning.

Eindelijk weer eens regen

De tijd vliegt, en zo ook de laatste keer dat ik op zondag tijd maakte voor mijn buurman Zack, die op zondagmiddag eindelijk klaar is met zijn werkweek. Na maanden van afhouden ben ik maar eens met de beste man de kroeg ingegaan, wat uitermate gezellig was en zich later thuis voortzette. De reden dat ik deze gezellige vent vaak afwijs, is inderdaad de nodige biertjes; ik wil immers mijn lijf gezond houden en regelmatig zwemmen of lopen. De maandagochtend was dan ook niet om over naar huis te schrijven; ik kwam nauwelijks vooruit. Maar 's avonds voelde ik me eindelijk weer een beetje mens toen ik in het buitenbad van de Lakeridge Athletic Club sprong.

Dinsdag was een stuk productiever. Rond negen uur stond ik weer in Silicon Valley om samen met de inspecteur ons werk te keuren voordat de graafploeg alles weer dichtgooit en de parkeerplaats van een nieuwe laag asfalt voorziet. Op de terugweg ben ik nog even langs de tandarts geweest voor een frisse blik en gevoel in mijn mond. Na een wandeling in het nabijgelegen Kennedy Grove kon ik het niet laten om nog even die ene mijl te zwemmen.

Tja, en dan word je wakker en voel je nattigheid; warempel, het regent weer eens in de Bay Area. Het werd inderdaad tijd dat er weer wat bakken water uit de lucht zouden vallen, maar dit betekent helaas ook vaak veel ongelukken na de eerste regen. Blijkbaar is het lastig om mensen uit te leggen dat ze elkaar wat meer ruimte moeten geven op zulke dagen. Dus dacht ik: hups, laten we na het ontbijt maar eerst gaan zwemmen. Diezelfde gedachte had Lenore, want zij was al ruim twintig minuten baantjes aan het trekken voordat ik eindelijk de plons maakte. Ik kon weer twee mijl afstrepen voor de ochtend. 

Nu ik toch zo’n heerlijk ontspannen start van de dag had, leek het me de ideale middag om eens de film The Apprentice te kijken met Aramis. Dus liet ik de boel de boel en na een middagmatinee zaten we met een klein gezelschap de film te kijken. Nu weten we eindelijk waarom deze man zo’n grote klootzak is geworden.

Formule 1 kijken met een groep liefhebbers

De rest van de week vloog weer voorbij, met als afsluiter het Formule 1-circus dat was neergestreken in Austin, Texas. Met een spannende race en verrassend genoeg twee Ferrari’s op het podium, sluit ik mijn blog weer eens af.

 

Onthaasten in het Oosten van het Land (Deel 2)

Het vervolg van mijn verhaal gaat verder op donderdag 3 oktober. Ik word heerlijk wakker, terwijl ik door een van de katten word begroet. Vandaag is het een dag om bij te tanken en om met mijn vriendin Martine te wandelen en gezellig bij te kletsen. Enschede laat ik links liggen, aangezien er twee Fanzones in de binnenstad zijn voor een voetbaltopper. Nadat ik weer op mijn logeeradres ben afgezet, besluit ik een wasje te draaien, want ook ik wil graag fris blijven ruiken.

Vrijdag breekt aan, en dat betekent dat wij (Marloes, Stefan en ik) een avondje in Keulen hebben, de reden waarom ik deze trip had geboekt. De mensen die mij kennen, weten dat ik van disco- en dancemuziek houd, en dat virus heb ik een beetje overgedragen aan Marloes. Tino Schmidt, oftewel The Purple Disco Machine, weet mij vaak te verrassen door een muzieknummer in een discojasje te gieten, wat ik dan weer beschouw als ‘Happy Music’.

Ons hotel ligt op 15 minuten loopafstand van E-werk, een oude elektriciteitscentrale die in 1991 is omgebouwd tot concertgebouw. De mensen zijn zoals gewoonlijk vriendelijk en de locatie is geweldig. De gemiddelde leeftijd ligt rond de vijftig jaar. Zeker een aanrader om nog eens terug te komen. En als je dan Keulen bezoekt, kan het niet anders dan dat je een Kölsch biertje drinkt tijdens het event.

Zaterdag begint met een fatsoenlijk ontbijt in het hotel, voordat chauffeur Stefan ons weer veilig terugbrengt naar het Twentse landschap. Na wat nodige boodschappen voor het thuisfront en mijzelf, is het tijd voor een etentje bij Het Kruidentuintje. In de auto komen we er echter al snel achter dat er twee Kruidentuinen zijn, en dat mijn dochter per ongeluk de verkeerde had gereserveerd. Toch hebben we een heerlijke avond met lekker eten en houden we de andere locatie tegoed voor de volgende keer.

Het is zondag en dat betekent dat ik na de brunch mij klaarmaak om richting het westen te vertrekken. Martine uit Hengelo is zo vriendelijk om mij gezelschap te houden, en voordat we naar het hotel dichtbij Schiphol Airport gaan, strijken we neer bij Strandpaviljoen De Zeemeeuw in Muiden. 

Ik check even in voor mijn vlucht voor de volgende dag, maar oeps, die gaat niet door. Onder het genot van een portie bitterballen regel ik een vlucht die iets eerder vertrekt, met een tussenstop in Chicago. Mijn eerste stoel is wat minder, maar goed, ik ben ingecheckt en geniet van het zonnetje en de schemer van de avond. Inderdaad, een hotel is alleen maar om te slapen, dus rol ik pas rond negen uur 's avonds het Radisson binnen en check meteen wanneer de pendelbussen rijden om mij af te zetten.

Maandag breekt aan en ik maak mij klaar voor een goed ontbijt, aangezien ik niet van plan ben deze maaltijd over te slaan. Zo hoef ik het vliegtuigeten niet te eten. De baggage drop-off ging snel, omdat ik nog steeds van Priority inchecken en boarding kan genieten. Ik was ook verrast hoe snel ik door de douane kwam, dus ben ik er helemaal klaar voor nadat ik nog even een saucijzenbroodje naar binnen werk.

De reis verloopt voorspoedig en met een goede overstap in Chicago kom ik voldaan en doodmoe thuis, maar de jetlag blijft me nog de hele week achtervolgen.

Ik wil iedereen bedanken voor de fijne en warme tijd die ik men mocht doorbrengen en voor diegene die mij hebben gemist moet ik zeggen; Sorrie ik kwam hier echt voor mijn rust en bij te tanken. Volgend jaar kom ik weer en neem ik iets meer tijd met een Meet & Greet.

 

Onthaasten in het Oosten van het Land (Deel 1)

Om mij te helpen bij mijn burn-out verschijnselen is het niet verkeerd dat ik reeds een tripje Nederland in het vooruitzicht had. Een kleine groep mensen wiste hier maar vanaf waaronder mijn broer Wilbert die ik normaal maar vaak een paar uurtjes zie tijdens een bezoek aan Nederland. Deze keer was dit anders en was hij zo aardig om met mij de eerste dagen op te trekken en mij van Schiphol Airport op te halen. Door dat ik met handbagage reisde was ik snel door de douane heen en na mijn vaste stop bij Jamin / Multivlaai was het richting de Laanens die zelf voor dit bezoekje hun weekendje uit een weekje hadden opgeschoven. Dat ik de trip hard nodig had was al snel duidelijk aangezien mijn emoties al snel een rol gingen spelen tijdens mijn koffie en gebak. Daarna richting Haarlem waar wij de nacht zullen verblijven en dus kan ik het niet laten om even Wilbert mee naar de Jopen Kerk mee te nemen. Naar een heerlijk Zuurkool Stampot met spek en worst van Tamte Gree gaat bij mij het licht uit.

 

De volgende morgen worden we wakker van verse koffie en het gezang van de mussen die Tante Gree’s tuin geweldig vinden, de middag gaan we op verrassing bezoek bij mijn Peettante Mia die verrassingen minder vindt maar het laat ondergaat want tja deze jongen komt toch maar even voor haar verjaardag langs helemaal uit de Verenigde Staten. Na veel te hebben gekletst rijdt broer lief mij naar dochter Marloes en man Stefan die samen met hun katten mij verwelkomen. Dat ik hier om tijd in bed duik vinden ze niet erg wat erg goed uitkomt met de Jetleg.

 

Een bezoekje Nederland is niet compleet zonder een Sauna bezoekje en dus staat de volgende gastvrouw Martine al morgens voor de deur om mij compleet te laten onthaasten en die was hard nodig. Martine zag direct dat ik nog steeds gespannen bent en weet mij na negentig minuten toch zover om mijn helemaal los te laten en loop zeven uur later ontspannen het gebouw uit.

 

De volgende verrassing was gepland om mijn oude buurman Boerhof te bezoeken echter het stuur trekt naar rechts om een Edwin en Anja te bezoeken, wat zo warm en gezellig was dat wij bijna de tijd vergaten en de beste buurman bezocht terwijl de laatste visite naar huis was gegaan.

 

Inmiddels vliegt de tijd en het is nog maar dinsdag ochtend als ik op Landgoed Twickel loop te wandelen en wat bitterballen bij Cafe de Zwaan nuttig onder goed gezelschap.

 

Later in de avond ontmoet ik mijn naamgenoot en strijken wij neer in de binnenstad van Borne om het jaar weer bij te praten en heb ik nog steeds niet zoveel tijd voor dochterlief en man maar weet dat dit later in de week gaat gebeuren.

 

Terwijl ik die morgen iets langer in bed blijf liggen krijg ik een foto van Dr. Alphons Ariëns opgestuurd van een andere grote vriend Peter die blijkbaar vanuit Zuid-Holland voor de dag neer is gestreken in het mooie Enschede. Het frappante is dat ik net daarvoor nog aan hem zat te denken dat het wel heel moeilijk wordt om hem te bezoeken thuis. Echter ik reageer zo snel dat ook hij verbaast is met het resultaat dat ik met de trein iets eerder Enschede aandoet om lekker bij te kletsen of het gisteren was plus een wijze raad van een fysicus. Maar ook voor dit heb ik nog zo’n dertig minuten tijd gehad om meneer Gert een verrassing bezoekje te brengen.

 

De avond staat in het teken om een dame te ontmoeten die haar man vorig jaar is verloren waarvoor ik toen een weekendje Enschede aandeed. Het restaurant waar ik altijd met haar mannetje ging eten was ook dit weer het ontmoetingspunt en natuurlijk was andere vriendin Karin daarbij aanwezig aangezien zij dit maanden geleden al met ons drietjes hadden bekokstoofd.

Ik wil iedereen bedanken voor de fijne en warme tijd die ik men mocht doorbrengen en voor diegene die mij hebben gemist moet ik zeggen; Sorrie ik kwam hier echt voor mijn rust en bij te tanken. Volgend jaar kom ik weer en neem ik iets meer tijd met een Meet & Greet.

Het is alweer weken rustig

Ik zit me al weken af te vragen wat ik moet schrijven, maar dat heeft waarschijnlijk ook veel te maken met mijn burn-out. Heb je het of heb je het niet? In ieder geval kan ik jullie vertellen dat ik de situatie erken en even pas op de plaats heb gemaakt. ’s Avonds raak ik mijn laptop amper nog aan; ik sport, of ik kijk TV, vaak via mijn laptop in mijn moerstaal.

Ik snak ernaar om er even tussenuit te gaan, maar dat wordt lastig als het werk ineens toeneemt. Dus roeien we met de riemen die we hebben.

In ieder geval hoef ik me geen zorgen te maken over de wolven die zich in Nederland langzaam vermenigvuldigen en het natuurlijke landschap weer een beetje terugbrengen. Hier hebben we van alles, van coyotes en bobcats tot aan mountain lions. Tijdens mijn wandeling laat in de middag met mijn zwemmaatje komen we elke keer weer coyotes tegen, maar dat is voor ons geen probleem. We lopen in de natuur, waar zij thuis horen.

Misschien is het menselijk om te klagen door alle onzekerheden in de maatschappij. In ieder geval probeer ik me van veel zaken te distantiëren. We kunnen het hier in de VS over de politiek hebben, of in Nederland. In ieder geval word ik gek van al die tekstberichten van politici in de VS. In deze laatste vijf weken voor de eindstrijd van de verkiezingen worden we overspoeld. Ondanks dat ik de meeste telefoonnummers heb geblokkeerd, weten ze me nog steeds 5 à 6 berichten per dag te sturen.

Ondanks dat ik in een blauwe bubbel woon, wordt het een moeilijke eindstrijd voor beide partijen. Al zeg ik erbij dat Californië er geen reet om geeft als de verkeerde wint.

Fijn weekend!

En dan zijn we bijna weer halverwege de maand

De tijd vliegt snel, en er gaat genoeg door mijn hoofd, wat dankzij mijn dagelijkse zwem- of wandelactiviteiten weer wordt gerelativeerd. En natuurlijk af en toe Bocce Bal. De werkdruk is weer terug, wat aan de ene kant prettig is, maar aan de andere kant soms ook frustrerend kan zijn, aangezien de grotere projecten altijd later worden betaald dan oorspronkelijk beloofd. Dat betekent dat deze jongen af en toe zijn opdrachtgevers met Nederlandse directheid een woordje toespreekt, iets wat voorkomen had kunnen worden door gewoon op tijd te betalen.

Daarnaast verlaat aan het eind van de maand Andrew ons bedrijf en gaat hij zich bij de Union melden voor werk. Hij wil graag bij een groter bedrijf werken, wat we ons goed kunnen voorstellen.

Verder is het zo dat ik elke drie jaar als elektricien 32 uur een online cursus moet volgen om mijn certificaat te behouden, en dat valt niet mee. In de afgelopen jaren zijn er zoveel nieuwe ontwikkelingen geweest dat ook ik even tijd nodig heb om dit te verwerken, dus gaat het mij waarschijnlijk 40 uur kosten. Omdat er een tijdklok op elke vraag zit, probeer ik te multitasken, inclusief het schrijven van deze blog.

Aan de ene kant is het heerlijk om zo’n bezig bijtje te zijn, zodat ik de sociale media en het nieuws een beetje kan negeren, maar ik neem woensdag wel de tijd om het debat tussen Trump en Harris te bekijken.

Wat ik deze week wel volg, is de reis van Marloes en Stefan. Beiden hadden nog een trip naar Belize tegoed en genieten daar op dit moment van. Bij dit bezoek komt oma Bep helemaal aan haar trekken wat betreft spelletjes spelen en ze geniet van het bezoek.

En zo zijn deze twee met een georganiseerde tour richting Tikal afgereisd. De Maya-ruïnes daar zijn de grootste blootgelegde nederzetting in Centraal-Amerika. Ik herinnerde Marloes er een paar weken geleden aan dat zij als tweejarige haar middagslaap onder een boom deed bij de Jaguar Tempel, en prompt kreeg ik deze week een foto van ‘De Boom’. Wat ik helemaal geweldig vind, is dat zij een hotel in het park zelf hebben weten te scoren, zodat ze de zonsopgang konden zien, tenminste als het niet zo mistig zou zijn op het moment van het bezoek.

Een Peach-update en meer

Het is weer even een tijdje stil geweest, en mensen vragen via verschillende kanalen hoe het met deze jongen gaat. Dus, laten we eerst maar met Peach beginnen. Ondanks haar vriendelijkheid naar iedereen toe, heeft zij het uiteindelijk niet gered door het rattengif dat ze heeft binnengekregen. We hoorden om half vijf 's morgens een kreet van pijn en hebben haar gekalmeerd tot het laatste moment. Ondertussen is ze gecremeerd en 'geparkeerd' naast Billy, onze hond, die ook in een doosje verblijft.

Inmiddels is Mango, onze andere kat, helemaal opgefleurd nu hij alleen is en meer aandacht krijgt, hoewel hij nog steeds zijn streken heeft.

De pijplijn aan opdrachten begint eindelijk weer te rollen, en dat was hard nodig aangezien de vaste lasten gewoon doorgaan. Omdat we het licht aan het einde van de tunnel niet echt zagen, moesten we helaas afscheid nemen van een dame die al jaren op afstand voor ons werkte. Dat blijft moeilijk, om iemand de laan uit te sturen terwijl die persoon functioneert, maar soms kan het gewoon niet anders.

Door al deze frustraties ben ik gaan zwemmen, en dat doe ik nog steeds met plezier. Een paar keer per week zwem ik met een zwembuddy, en de rest van de tijd zwem ik alleen. Om elkaar te motiveren, nemen we dan twee wedstrijdbanen in beslag en voeren we het tempo lekker op. Het resultaat is nu dat ik minimaal 1 mijl (1.6 km) zwem als ik niet gemotiveerd ben, en anders minimaal 2 mijl (3.2 km), met soms uitschieters naar 3 mijl (4.8km). Gisterenavond lag ik in het water en vanochtend ook, om ervoor te zorgen dat deze jongen in topvorm blijft.

Dan de verkiezingen. Degenen die mij goed kennen, weten dat ik sowieso op onze Democratische dame ga stemmen. Ik heb niets met haat zaaiende mensen, en al helemaal niet met die klojo die overal lak aan heeft. Dankzij die beste man kijk ik ook niet echt naar het nieuws hier op TV, want je wordt er gewoon niet vrolijker van. Ik heb wel een paar speeches van de Democratisch Nationale Conventie gezien, met als uitblinker Michelle Obama. Eén ding is zeker: de Republikeinen zullen alle streken uithalen die ze uit de goochelhoed kunnen toveren om Kamala Harris tegen te houden.

Begin november zullen we zien waar mensen op gaan stemmen en of de rust weerkeert, of dat we toch weer de manipulatieve narcist aan de macht krijgen, die zijn boekwerk met project 2025 al klaar heeft liggen

Mensen zullen zich wel afvragen

Na weken van stilte geef ik maar eens een kleine update ondanks er weinig nieuws is hier aan de west kust van de Verenigde Staten. Wat werk betreft mag ik niet klagen, het is dankzij de subsidieprogramma’s voor mij flink aanpoten ondanks de economie hier in Californië op een lager pitje is gegaan.

 

Zwemmen blijft mijn dagelijkse ding met uitzondering wanneer de buren weer een feestje houden en natuurlijk hebben we de Formule 1 weekenden maar dan wel via de Televisie thuis en bij de East Bay Formula 1 group in Berkeley.

 

En dan onder het bericht dieren nieuws kan ik jullie vertellen dat onze kat Peach onze aandacht trok nadat zij blijkbaar rattengif binnen heeft gekregen op een of andere manier. Inderdaad blijkbaar zijn er buren die deze troep rond het huis strooien met het gevolg dat wij worden opgezadeld met een torenhoge rekening voor onderzoeken en een bloedtransfusie Inderdaad vers bloed en antibiotica. De komende dagen zullen we zien of zij het haalt of toch het loodje legt, in ieder geval kwam zij vanmorgen even buurten en wordt vervolgd zou Han Pekel zeggen.

Fijne week gewenst

Een week vol veranderingen en verrassingen

Deze week is aan mij voorbijgevlogen in een sneltreinvaart, met
aan het einde een lichte vermindering in de zwemmogelijkheden. Allereerst is de
balans in de flora en fauna van mijn lichaam hersteld, wat meer levensvreugde
brengt en mijn concentratie en plezier in het werk doet terugkeren. En dat is
maar goed ook, want ons bedrijf is eindelijk door de kwalificatie van de
ISN-certificering gekomen, een instantie die vereist is om voor een
stroomleverend bedrijf te mogen werken. Dit is vooral prettig aangezien de
aanvragen voor deze werkzaamheden binnen blijven stromen, en ik zelfs tijdelijk
een stop heb moeten zetten op nieuwe aanvragen. Initieel is het bedoeld voor
gesubsidieerde overheidsprojecten, maar aangezien ik ook het onderhoud van
EVBOX en andere laadpalen verzorg, is het een win-winsituatie geworden. Meer
details volgen zodra alles in werking treedt.

Woensdagochtend ontving ik om 6:15 uur een sms van een dierbare

vriendin die inmiddels als een zus voor mij is, Iris. Na dertien jaar werd zij
plotseling ontslagen, wat voor haar geen verrassing was na het eerlijk invullen
van een vragenlijst. Haar tweede berichtje was: 'Wat doe je vanavond?'. Met
haar spontane actie moest ik mijn kantoor in een logeerkamer veranderen en 's
avonds naar SFO rijden om haar op te halen. Pas rond drie uur 's nachts gingen
we slapen, wat het de volgende ochtend zwaar maakte met een vergadering die net
voor zeven uur begon. Desondanks kwam ik de dag door en bereidde ik me voor op
mijn trip naar Arvin, gelegen in het zuiden van de Central Valley. Al hoewel, de donderdag avond werd een latertje met velen twaalf-inch Singles die voorbij kwamen.

Deze gemeente heeft de afgelopen vijf jaar zoveel aan de
elektrificatie voor elektrisch rijden gedaan dat grote steden als Bakersfield
en steden in de Bay Area er enkel van kunnen dromen. Het werd een lange dag,
aangezien ik vrijdagochtend iets te laat van huis vertrok en pas vrijdagavond
laat thuis werd verwelkomd door Lenore. 

Maar met een glimlach kan ik zeggen dat mijn klant tevreden was met het onderhoud; enkele weken geleden had ik nog de laadpalen omgezet van Shell Renewable naar het AmpUp Charge Point Operator-netwerk. Als je het nieuws in Nederland volgt, weet je dat Shell niet
zijn best doet om in Nederland te vergroenen, maar ook hier in de Verenigde
Staten laten ze het afweten, met als gevolg dat klanten ontevreden zijn en
weglopen.

En dan was er zaterdag 27 april, Koningsdag, ook hier in de Bay
Area. Dit jaar geen sponsor, aangezien we nog steeds onze marketingbudgetten
bezuinigen, maar gelukkig krijgen we nu de grotere projecten op een
presenteerblad aangereikt. We parkeerden netjes bij het strand en liepen
richting de Murphy Windmolen waar het Oranjefeest precies om twaalf uur begon.
We bezochten meteen de foodtrucks met haring en bitterballen om de lange rijen
voor te zijn. Na wat foto's en een Heineken Silver liepen we naar de kraam met
Nederlandse lekkernijen, voordat we besloten terug te gaan naar de East Bay.

Het was tijd om afscheid te nemen van Iris, die binnen enkele
uren terug naar huis zou vliegen. Lenore en ik gingen vervolgens naar het
Living Jazz Gala, dat haar veertigjarig bestaan vierde. De stichting verzorgt
jeugdzomerkampen waar jongeren samen muziek leren maken, maar ook normen en
waarden. Het gala is bedoeld om geld in te zamelen. Ik was uitgenodigd door een
van de bestuursleden, Priscilla Rice, die al zo'n veertig jaar een opnamestudio
in Berkeley heeft en vele grote namen heeft verwelkomd. Tegenwoordig verzorgt
ze alleen nog podcasts en audioboeken.

En nu is het zondag, wat betekent dat ik mezelf een schop onder
mijn achterste moet geven. Ik had namelijk beloofd om een tent op te zetten
voor de voedselkraam van voormalig pastor Donnell Jones in Berkeley. Donnell
werkt nu samen met de organisatie Rebuilding Together East Bay North om
minderbedeelde ouderen en jongeren te helpen, maar in dit geval gaat het om een
restaurant dat een steuntje in de rug kan gebruiken.

Wees lief voor elkaar en heb een fijne week.

Wanneer keert het normale ritme terug?

Sinds mijn terugkeer probeer ik mijn oude ritme weer op te pakken, maar dat gaat nog niet van harte. Ik heb zelfs Imodium moeten gebruiken om mijn dagen hier in de Bay Area wat aangenamer te maken. Daarnaast heb ik via Uncle Jeff's website, Amazon, een hydraterend poeder gekocht om mij beter te voelen, en dat werkt. Wat ik nog mis is de concentratie om continu offertes en ontwerpen te maken voor de grote opdrachten die op mij wachten. Ik heb mijn klanten laten weten dat ze even geduld moeten hebben, hoewel ik hier zelf ook van baal. Ondanks dat diverse sectoren stil liggen, blijft het werk binnenstromen, terwijl we alleen Instagram gebruiken voor onze marketing.

Het zwemritme heb ik wel hervonden; ik probeer minimaal een kilometer per dag te zwemmen, met uitschieters tot tweeënhalf kilometer als het gevoel goed zit.

Daarnaast ben ik deze week begonnen met bingewatchen na een tip uit een van de podcasts die ik wekelijks beluister. Velen van jullie kennen waarschijnlijk het verhaal van Hollywoodsterren Rob McElhenney en Ryan Reynolds die de oudste voetbalclub van Wales, Wrexham AFC, nieuw leven inblazen en de stad erbij betrekken. Dit betekende wel dat ik mijn abonnement op Disney Plus moest vernieuwen, maar daardoor zit ik wel aan de bank gekluisterd. Ik kan dus in deze korte blog zeggen dat ik de achttien afleveringen van het eerste seizoen heb gezien en dat ik nog twee weken de tijd heb om het tweede seizoen te kijken voordat het derde seizoen op 2 mei begint. Het komt goed uit dat de Formule 1 nu twee weken rust heeft, zodat ik de show wat kan spreiden en niet constant hoef te zitten.

En dan vandaag, zondag. Lenore had zin om de middag door te brengen bij de Sailing Goat, een restaurant gelegen in een afgelegen jachthaven. De menukaart is beknopt, maar biedt voor ieder wat wils en is verrukkelijk.

Afgelopen vrijdag werd ik door mijn vriend Edwin getipt dat de asperges weer verkrijgbaar zijn, en ja hoor, die zag ik op de kaart staan. Ze kunnen natuurlijk niet tippen aan de groente zoals die in Twente en de Achterhoek verbouwd worden, maar het is toch heerlijk om het weekend ermee af te sluiten.